Χώρος του χρήστη ΓΕΩΡΓΙΑ

Ξεκινήσαμε το ταξίδι…

Περνάει ο καιρός… αλλάζουν οι άνθρωποι…

Μεγαλώνουν στα χρόνια και μικραίνουν στο μυαλό…

Κι όσο και να θες να το παραβλέψεις γίνεται τόσο δύσκολο…

σαν να μεγαλώνεις και πάλι ένα μικρό παιδί…

να του μαθαίνεις -ας πούμε- πως λειτουργεί μια κλειδαριά…

ή τα υλικά για τα μπιφτέκια -που τα έφτειαχνε μια ζωή-…

Και αναρωτιέσαι

πως γίνεται να ξεχνά τα χθεσινά αλλά να θυμάται τα πριν 40 χρόνια …

Και … μετά τι ???

Μια μέρα ένας ψαράς βρήκε στα δίχτυα του ένα χάλκινο μπουκάλι με πώμα από μολύβι….

Το μπουκάλι αυτό περιείχε ένα παντοδύναμο πνεύμα… και όταν ο ψαράς αφαίρεσε το μολυβένιο σκέπασμα, το πνεύμα εμφανίστηκε μπροστά στον ψαρά, υποκλίθηκε και είπε..

–Κάνε τρεις ευχές και θα τις εκπληρώσω. Ποια είναι η πρώτη σου ευχή ?
–Θα ήθελα να με κάνεις τόσο έξυπνο ώστε να κάνω την τέλεια, την πιο σωστή επιλογή για τις δύο επόμενες ευχές….
–Έγινε, είπε το πνεύμα… Και τώρα, ποιες είναι οι άλλες δύο ευχές σου?

Ο ψαράς σκέφτηκε μια στιγμή και είπε…
–Ευχαριστώ. Δεν έχω άλλες.

Αργησε να σε πάρει ο ύπνος χθες το βράδυ…(αυτά τα 500 μέτρα έγιναν χιλιόμετρα, και οι σκέψεις, και η αλλαγή, και τα «αν…» διώχναν τον Μορφέα)

Αργησες και να ξυπνήσεις… (δεν βαριέσαι λες… και τι έγινε ?)

Φτειάχνεις τον καφέ σου… κάθεσαι στην πολυθρόνα… ανοίγεις την τηλεόραση… (σπας τα νεύρα σου με αυτά που βλέπεις κι ακούς και την ξανακλείνεις)… και ανοίγεις το λάπτοπ να δεις τι καινούργιο θα δεις εκεί… να στείλεις και να πάρεις καλημέρες… να χαμογελάσεις ή και να γελάσεις με τα όσα αστεία συμβαίνουν… και το μάτι σου πέφτει στο «σαν σήμερα»του FB……..

Συνειδητοποιείς ότι ο μήνας έχει «19»….

Συνειδητοποιείς ότι πέρασαν δύο χρόνια… δύο χρόνια από τότε που «έφυγες»……

Συνειδητοποιείς ότι ξέχασες… (ξέχασες ????)… απλά συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος… προσπαθείς να θυμηθείς και θυμάσαι… θυμάσαι όμως μόνο τα «καλά κι όμορφα»… και χαμογελάς γιατί πραγματικά τώρα ξέρεις πόσο καλός γιατρός είναι ο χρόνος… και χαμογελάς και πάλι κι ας είναι «η ζωή» σου 500 μέτρα μακριά… δεν πειράζει. Σου χρωστάω…και θα σου χρωστάω για όσο ζω…γιατί χωρίς εσένα δεν θα είχα «ζωή»……..

να είσαι καλά εκεί που είσαι…

φαίνεται πως αγαπούσατε τον Μάρτη…
τον αγαπούσατε τόσο που τον διαλέξετε για το «ταξίδι» σας…

διαφορετικός ο χρόνος…
ίδιος ο προορισμός…

κι ένα σπίτι…
τόσο γεμάτο κι από τους τρεις που λείπετε…

πόσο μου λείπετε….

Ένα μικρό παιδάκι στενοχωρήθηκε πάρα πολύ όταν είδε πως η αγαπημένη του χελώνα βρίσκεται ακίνητη… ανάσκελα δίπλα στη λίμνη… και δεν δείχνει σημεία ζωής.
Ο πατέρας του παιδιού προσπαθεί να ηρεμίσει τον γιο του…..
– Μην κλαις αγόρι μου…. θα κάνουμε μια αληθινή κηδεία για τη χελώνα σου… θα παραγγείλουμε μια μικρή κασέλα στολισμένη με μετάξι και θα ζητήσουμε απ’ τον νεκροθάφτη να φτιάξει μια ταφόπετρα που θα σκαλίσει το όνομά της… θα ερχόμαστε καθημερινά για να φέρνουμε στον τάφο της φρέσκα λουλούδια… και θα φτειάξουμε γύρω από τον τάφο της έναν μικρό φράχτη…

Το αγόρι σκούπισε τα δάκρυα του… το σχέδιο του πατέρα του είχε μεγάλο ενδιαφέρον…
Την επόμενη μέρα όλα ήταν έτοιμα και η μεγαλοπρεπή πομπή…. (που αποτελούνταν από το παιδί, πατέρα, μητέρα, αδελφό, υπηρέτρια και τον φίλο του παιδιού)… προχωρούσε προς το πτώμα της χελώνας… Όταν έφτασαν στην άκρη της λίμνης… διαπίστωσαν πως το σώμα της είχε εξαφανιστεί…. όταν ξαφνικά όλοι είδανε τη χελώνα να βγαίνει στην επιφάνεια και να πλέει προς το μέρος τους….

Το παιδί με φανερή απογοήτευση κοίταξε το φίλο του και πρότεινε…
– Έλα να τη σκοτώσουμε!

Η μητέρα, η ξαδέλφη κι εγώ καθίσαμε στο τραπέζι…

ωραίο το φαγητό (της μητέρας), ωραίο το κρασάκι (της ξαδέλφης), … ωραία κι εγώ !!!

και μετά… και μετά η μητέρα βγάζει από το συρτάρι ένα ντοσιέ…

-θεία ο Βαγγέλης είναι στη φωτογραφία ?

-ναι, εδώ έχω μόνο τα του Βαγγέλη…

(εκθέσεις από το δημοτικό, έλεγχοι απο το γυμνάσιο και το λύκειο, φωτογραφίες από παρελάσεις που το καμάρι μου ήταν σημαιοφόρος… κι όλα αυτά που κρατάει μια περήφανη γιαγιά… )

πήρα να δω κι εγώ… να θυμηθώ…

μόνο που ξεφυλλίζοντας έπεσα σε ένα ποίημα και μια ζωγραφιά… ένα ποίημα που είχε γραφτεί επάνω στη ζωγραφιά από τον Νίκο μου… για δώρο σε κάποια γενέθλια μου…

…………………………………………………..

αχ βρε μαμά… κι ήταν το ντοσιέ με το τα του Βαγγέλη …….

Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι». Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν… αλλά σοφοί. Και προπάντων τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί…χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. «Μεταξωτοί άνθρωποι».

Μου έμεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς».

Βέβαια οι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένα αντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν μεταξωτά στοιχεία και ακάνθινες απολήξεις. Γι’αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα τα άμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων.

Παρ΄ όλα αυτά -προσωπικά- διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτων παρατηρώντας μικρές ασήμαντες κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακό χώρο και στο «δάσος» του καθε μέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους… και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουν πειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό…
Φερ’ ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν την καλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκο καταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για το ιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοι για μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και -το έχω παρατηρήσει- έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικά και κρίσιμα πεδία… Κάποτε βρέθηκα σε ένα τραπέζι, στο οποίο κυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε, ούτε ακκιζόταν όπως κάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα κοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδα του, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλους και μετά, ό,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτός άνθρωπος» σκέφτηκα…

Η μεταξωτή συμπεριφορά δεν παραπέμπει απαραιτήτως -ή κυρίως- στο σαβουάρ βιβρ και στους καλούς τρόπους εν γένει. Τέμνεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν αποτελεί αποτύπωμα διδαχθείσης μεθόδου για το φέρεσθαι.

Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι- ευρύτερα- η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίς βέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσης προσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αδικεί τον εαυτό του… Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας «μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν -στη σειρά μιας καντίνας ή στην ιεραρχία- χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και μεθόδους.

Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακού του κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει.

Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι.

Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου – και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τη σκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότε ακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστής πλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τον μάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι. Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα…

Οι «μεταξωτοί άνθρωποι» λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα» δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους… Εκείνοι που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται…

Οι «μεταξωτοί άνθρωποι». Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά… Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς μεταξωτοί… Φαίνονται από μακριά. Αρκεί να προσέξεις μικρές, ασήμαντες κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων…

(Από ΕναλλακτικήΔράση… του Γ. Τριάντη)

παράξενη η μέρα σήμερα…
παράξενη και κρύα… κι όχι μόνο από τον χιονιά….
από τη μια το παράλογο της ηλικίας….
από την άλλη η παρατυπία ενός εγγράφου…
ήρθαν κάποια στιγμή και «δέσανε»…
κι ύστερα ήρθε το ξέσπασμα….
για όλους και για όλα…
αναμνήσεις… μνήμες…
χωρίς αντίκρυσμα τώρα πια….

Ξέρεις γιατί επέλεξα την μοναξιά και την σιωπή ;

Γιατί οι λέξεις που αγαπούσα να λέω… ξέφτισαν.

Ακριβώς όπως ξέφτισαν και οι άνθρωποι … που πίστευα πως τις άξιζαν…