‘Komt u maar verder mevrouw,’
De arts geeft me vriendelijk een hand.
Ondanks dat haar gezicht bijna helemaal verscholen is achter een mondkapje en haar haar keurig weggewerkt zit in een haarnetje, zie ik haar ogen lachen.
‘U heeft last van hoofdpijn?’ vraagt ze.
Ik knik. Op de een of andere manier vind ik het allemaal een beetje overweldigend.
Ik merk een verpleegkundige op aan de andere kant van de kamer. Ze is druk met allerlei medische apparatuur.
Mijn behandelend arts komt voor me staan en drukt licht op mijn voorhoofd.
‘Doet dit zeer?’
‘Hmm,’ mompel ik ter bevestiging.
‘Zuster, wilt u even de hartslag opnemen?’
Niet veel later wordt er een stethoscoop op mijn borst gedrukt. 
De verpleegkundige lijkt tevreden. Tenminste, ze zegt dat het normaal klinkt. Wel wat hard.
‘Ik weet wat u mankeert,’ zegt de arts.
‘U heeft hoofdpijn en ik denk dat het veel erger gaat worden.’ 
Het klinkt weinig hoopvol. 
‘Maar wat is dan de oorzaak, dokter?’ vraag ik.
‘Dat weet ik niet,’ ze haalt allerlei medicijnpotjes uit haar tas tevoorschijn, ‘maar u krijgt deze pillen en drankjes mee.’
Verbouwereerd kijk ik naar vier potten medicijnen
‘U krijgt ook nog even een prik, niet bang zijn.’
Voor ik het weet heb ik een prik in iedere arm en krijg ik de mededeling morgen terug te komen voor een vervolgprik. 
Ze schrijft me voor dat ik uit de kleine potjes pillen er twee per dag moet nemen en uit de grote drie. En iedere avond voor het slapen gaan een slok uit de fles. ‘Maar niet te veel.’
Met een ‘Tot ziens,’ word ik de deur uitgewerkt.

Wat ben ik blij dat het nog zeker twintig jaar duurt voor mijn kleindochters als arts aan de slag kunnen gaan, want eerlijk gezegd heb ik er nu nog absoluut geen vertrouwen in.

Geschreven voor WE 300 https://kreta8.wordpress.com/2025/10/21/we300-onrust/

Voor de allerlaatste keer sloot Ruud Hoogeveen de deur van zijn winkel en liet het rolluik zakken. Dat laatste was een routinematige handeling, want er viel niets meer te halen in het pand dat zo goed als leeg was.
Na 65 jaar viel het doek voor Hoogeveen en zonen, grutter.
Zijn grootvader was begin jaren dertig begonnen met een handkar levens- en schoonmaakmiddelen, die hij langs de deuren verkocht. Binnen vijf jaar had hij zijn eigen pand kunnen openen in het centrum, ingeklemd tussen de bakker en de slager.
Tijdens de oorlogsjaren had hij moedig standgehouden. Hij had hart voor zijn klanten en rekende regelmatig minder af wanneer hij merkte dat ze het financieel moeilijk hadden.
Na de oorlog, steeg de welvaart en Hoogeveen profiteerde daarvan. Naast een plaats voor de noodzakelijke boodschappen was de winkel ook een ontmoetingsplek voor het delen van recepten, huishoudelijke tips en de laatste roddels. Hoogeveen had voor iedereen een vriendelijk woord. De kleintjes kregen een aai over hun bol en gingen nooit weg zonder een zuurtje in hun wang.
Maar tijden veranderden. Klanten werden veeleisender en zochten steeds vaker de supermarkten op waar alles zo gemakkelijke bij elkaar te vinden was en exotische producten verkocht werden.
Kleinzoon Ruud had met moeite de winkel tot bijna het nieuwe millennium open kunnen houden, maar nu was het dan echt gebeurd.

Hij kreeg een baan op de kaasafdeling van de nieuwe Albert Heijn, waar hij regelmatig voormalige klanten tegenkwam, een praatje maakte en kinderen een plakje kaas toestopte.
Langzaam zag hij de supermarkt veranderen in een onpersoonlijke verkoopfabriek, met een overdaad aan producten maar een gebrek aan persoonlijk contact.
Van eerlijk eten naar nepvlees, nepboter en nepmelk.
Van een praatje aan de kassa tot een onpersoonlijke betaalpaal.
Ruud ging met pensioen en dat speet hem niets.

Geschreven voor https://kreta8.wordpress.com/2025/01/26/we300-voor-de-maand-januari-kruidenier/

Daar stond hij dan. Onze voormalige minister-president nu eerste man bij de NAVO.
Hartstochtelijk deed hij een oproep ons voor te bereiden op een oorlog. Leuk vond hij het niet, maar onontkoombaar. We hoeven niet direct aan de slag met het bouwen van schuilkelders, maar een flesje water, een radiootje, een paar kaarsen en een blik bonen in huis halen is wenselijk
Het meest noodzakelijk is natuurlijk dat er extra geld naar de NAVO moet, voor een buffer, dan kunnen ze daar flink wapens van inkopen.
Dat Mark de afgelopen jaren flink bezuinigd heeft op defensie, daar heeft hij even geen actieve herinneringen aan. Een hardnekkige kwaal, waar de rest van de wereld nog geen weet van heeft, maar snel genoeg achter zal komen.

Het is een beetje een raar verhaal, oorlog. Niemand zit erop te wachten.
Ik heb geen hekel aan Russen, Chinezen of Amerikanen. En zij niet aan mij. Maar de hoge bazen adviseren dat nadrukkelijk. Sterker nog: Jan met de helm, die geen idee heeft waar hij ingeluisd is, mag hun onenigheid uitvechten met Igor, die ook niet weet waar het over gaat. Intussen tellen de bobo’s enthousiast de miljarden dollars die een oorlog nu eenmaal oplevert. En beschouwen ze slachtoffers als onvermijdelijke schade.

Wat zou het een verademing zijn wanneer het nieuws eens begon met het volgende:
NAVO secretaris-generaal roept op tot voorbereiding op vrede.
Mark Rutte als voortrekker van wereldvrede.
Hij adviseert in iedere wijk een feesttent neer te zetten, eten en drinken ruimhartig met de naaste te delen.
Dan besluit hij zijn speech met de historische woorden:
‘Verwarm elkaar met liefde, laat vrede u verenigen. Een helder licht zal zich zo over de aarde verspreiden en het duister laten verdwijnen.’

Weet je wat? We gaan niet wachten op deze woorden, maar angst inruilen voor liefde en ze direct uitvoeren.

Geschreven voorhttps://kreta8.wordpress.com/2024/12/15/we300-kerstboodschappen/