ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑΤΕ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ

η 1η Ιουλίου. Θα γίνετε 358 κιλά που θα κόψετε το κάπνισμα για να μην ταλαιπωρείστε και επειδή τώρα είναι ξενέρωμα που θα παριστάνετε τους νεουορκέζους, με την όψη τη βαλκανομεσογειακή, να βγαίνετε όξω για κάπνισμα, και μετά, όταν οι κώλοι θα σέρνονται στα εφτά πατώματα, θα το ξαναρχίσετε και θα το ντύσετε και με το την ιδεολογία της αντίστασης. Σαν τις δίαιτες από Δευτέρα.
Εγώ, δεν μπορώ να καπνίζω λόγω αλλεργίας, και με ενοχλούν και οι γάιδαροι που το ανάβουν και δε ρωτάνε (π.χ. ο ταξιτζής που 'χει ρίξει δέκα ρουφηξιές και μετά λέει "μήπως ενοχλώ να το σβήσω;" έτοιμος να κλάψει ο ζήτουλας άμα του πεις "ναι ρε μαλάκα, σβήστο"). Θυμάμαι όμως από τις καπνιστικές μου εποχές που δεν ήταν ποτέ τράτζικ σε ποσότητα, τα ωραία τα Μοντεκρίστο. Μετά είδα γύφτουλες να τα κρατάνε, και μου κόπηκε η συνήθεια. πάντως κάπνιζα καιρό πούρα και είχα καλή ενημέρωση επί του θέματος. Θυμάμαι δε -αρχίζει το κοσμικό εδώ- στο Ατλάντικ μπαρ στο Λονδίνο, κάμποσα χρόνια πριν χοτ σποτ της πρωτεύουσας, που είχαμε πάει και αφού φάγαμε και ήπιαμε, εγώ και οι άντρες της παρέας πήραμε πούρα, εγώ μαλλί μπανάνα (ναι, οι άντρες αναγνώστες δεν το ξέρουν το χτένισμα, σκασίλα μας με τα ζώα!) και φόρεμα μαύρη δαντέλα vintage (ναι, τι να γίνει, ανοίξετε κανά περιοδικό να μορφωθείτε και οι άντρες), και ο μαιτρ πηγαινοερχότανε κι έκανε νοήματα "πω πω!" και "ω ρε μάνα μου!" στο διακριτικό και το εγγλέζικο.

Υ.Γ. Αυτά κι άλλα χειρότερα θυμάσαι, άμα βλέπεις τρεις παραστάσεις κολλητά στο φεστιβάλ παρασκευοσαββατοκύριακο αντί να δεις κανάν άνθρωπο.

10%

http://www.10percent.gr/periodiko/teyxos26/1199-2009-06-19-10-30-34.html

για δείτε το link...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ...

βάϊ βάϊ βάϊ πήγα σε παραστάσεις.
Αμ πήγα στους φούρα ντελς μπάους...άει τι το ΄θελα η καψερή; άει μια ώρα δρόμος κι στου τέλους οι καταλανοί, άει ούτι στουν ιχθρό μ' τέτοια δουκιμασία! Μιάμ'σ ώρα διάρκησ' του θέαμα, κι δι μπαίζαν κι καλά, είχι κι σκουτάδ' κι διν έβλεπα του ρουλόϊ, κόντιψα να σκάσου! Βρώμαγι κι η διπλανή μ', μαρή νέα κουπέλα, όλα έξου βυζά κώλ' κι να βρουμάει σκατίλα-πουδαρίλα!!!; Κόντιψα να πάθου τι νόσου τουν δυτών επειδής ανάσαινα σι δόσεις!
Πρόσιχα ένα ηθουποιό π' μ' άρεσ' μόνου κι πέρασ' κάπους η ώρα. Μι τι σκέψ' τιν πουνηρή πιρνάει κάπους του κακό του θέαμα. Σκέφ'κα ιπίσης και τα ψώνια στου σούπιρ-μάρκιτ, να πάρου πάμπερς, τρυλ, να δείρου τη δουλάρα, να κάνου μανικιούρ κι ανταύγειις, σκέφ' κα κάτ' παλιοί γκόμιν', μιτά τα προυσουπικά μ', μιτά δε θυμόμαν' αν είχα πάρ' πουρτουφόλ' μαζί κι άνοιξα την τσάντα κριιιιιιιιικ κι μ' αγριουκοιτάξαν' που χάλαγα τη συγκέντρουσ' -είχαν κοιμηθεί γι' αυτό, δεν πρόσιχι κανένας του έργου. Πουνηρός ου θίασους όμους, είχι βάλ' κάμιρις κι μας έδειχνι κι όποιος κοιμότανι τ΄ τραβάγαν' σφαλιάρις.
Άει αγανάκτ'σα σας λέου. Μιτά διν μπουρούσα να κοιμιθού, θυμήθ' κα του μάλερ@ κι ήθιλα να τουν πάρου να τουν ξιχέσου για τουν Ξινάκ' κι τουν Κιέιτζ (αυτός ου Κέιτζ, βλάχους ήτανι κι τ' όνομά τ' κόβιτ' έτσ' ουραία;) Τελουσπάντουν, άμα μι ξαναδούν να μι γράψ' νι. Καλύτερου του ελληνικό τ' Άγγιλου Μέντ(η) μι τι Στελλάτου, "Κωλοδουλειά". Θα εκτιμήσου την τουπική τέχν' κι να πάνε να γ....νι οι καταλανοί. Σιχτίρ για θέατρου!

ΕΧΩ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

...ανακατεμένος ο ερχόμενος στο μυαλό.
πρώτον, τον Ξενάκη και τον Κέϊτζ, από έναν καυγά στο μπλογκ του μάλερ@. Είπα ότι όταν η τέχνη εκφράζει ψυχαναγκαστικούς και passive-aggressive έτσι ακούγεται. Είπα επίσης, ότι μόνο με το ιδεολόγημα/ιδεολογία/φτιασίδι, όπως θέλετε πείτε το, κάποιου που βιώνει την ύπαρξή του ως ελλειματική (σε διάφορα επίπεδα: σεξουαλικότητα π.χ.) μπορεί να παράξει τέτοια ενοχλητικά αποτελέσματα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Εναλλακτικά, θυμίζουν εκδικητικά ενοχλητική φασαρία παραγκωνισμένων παιδιών. Είπα επίσης, ότι δεν είμαι συντήρω, αλλά ακούω και πριονοκορδέλλα άμα λάχει σε παράσταση. Επίσης, ότι πρόκειται για ληγμένα πειράματα: ο Κέιτζ ήθελε να γίνει χαχα ο Ντυσάν (εύκολο είναι;) της μουσικής, και πήρε στο λαιμό του και τον έρμο τον Κάννινγχαμ που πέρασε μια ζωή, τόσο ταλαντούχος ο ίδιος, να εικονογραφεί τη μουσική του γκόμενου. (δεν τά 'φτιαχνε με κομμωτή καλύτερα;)

δεύτερον, και άσχετο, θυμάμαι μια σουρεάλ εικόνα από χθες στον εθνικό κήπο: από τη μια, ένα κωλόγατο τόσο δα να παίζει με τα παιδάκια άφοβα και να γίνεται το σύστριγγλο, κι από την άλλη ένα μεγαλύτερο γατί, να τα κλαρώνει δίπλα στο σκάμα με την άμμο που παίζουν τα παιδάκια. έσκαψε ο λεβέντης, στο κεντρικότερο σημείο, έκατσε, μισόκλεισε τα μάτια, και σφίχτηκε. τα νήπια νομίζανε ότι τον φυτέψανε εκεί το γάτο οικοθελώς, και θαμάξανε για την πόζα. ο γάτος τη δουλειά του, και άξαφνα, ένα μεγαλύτερο νήπιο, έκατσε δίπλα και άρχισε να μαζεύει άμμο γύρω-γύρω απ' το γάτο, λες και θα τον έβαζε στα αμμόλουτρα. με μια τρυφερότητα, θαυμασμό και περιποίηση για τη θείτσα το γάτο, να μη στέκεσαι απ' το γέλιο. Η σκηνή έγινε ακόμη πιο επιπέδου, όταν ο γάτος κοίταζε τον κύκλο γύρω του να ανεβαίνει με το κεφάλι να γυρνάει ανήσυχο ως περισκόπιο, και ταυτόχρονα να συνεχίζει την ανάγκη του. προφανώς είχε λύσει εξισώσεις με διαφορικό λογισμό μέχρι να τελειώσει, και ήξερε όλες τις συνιστώσες της διαφυγής. μόλις τελείωσε λοιπόν, έκανε ένα χοπ! και βγήκε απ' το αμμόλουτρο, έκατσε δίπλα και το κοίταζε σαν πανεπιστήμονας μαζί με τον εξίσου απορημένο μικρό που ήθελε να βάλει το ζωντανό να παίξει τη θεία τη Σολτάνα. Ούτε ο Ζακ Τατί σκηνοθέτης...

Τρίτον, εκεί στη δημοσιουπαλληλική ΕΡΤ, σήμερα το πρωί, ανακοίνωναν τους θανόντες, και είπαν και για τη Φάρα Φώσετ. Και η παλαιοκνίτισσα η παρουσιάστρια, με τρόπους αγροτοτηνέιτζερ πέρα ραχούλας 1954, γέλασε για το καλλιτεχνικό παρελθόν της Φάρα, που δεν δικαιολογούσε στην κακότροπη ημικουλτούρα της το δικαίωμα της αναφοράς. Ως ταγάρι αστοιχείωτο, ξέχασε ότι βρισκόταν στην τηλεόραση κι όχι στο τσαρδάκι της, προφανώς τα μπερδεύει τα δύο -δεν είναι η μόνη, και τόνισε με γέλωτα το μαλλί της εκλιπούσης ως μόνο θυμητικό. Ήθελα να 'ξερα τα προσόντα κατά την πρόσληψη της κυρούλας που πληρώνουμε για να ρεμβάζει τα σαββατοκύριακα στην Αγία Παρασκευή. Προφανώς δεν ανησυχεί για τους τρόπους της, καθότι μάλλον την πληρώνουμε βρέξει-χιονίσει.

ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΑΙΡ-ΚΟΝΤΙΣΙΟΝ...

αγοράστε ανεμιστήρες οροφής. είναι ατμοσφαιρικοί, ντιζαϊνάτοι, φθηνότεροι, δεν ρυπαίνουν, δεν κοστίζουν τόσο στη ΔΕΗ, ανακυκλώνονται και δροσίζουν. Επίσης χρησιμοποιούνται όλο το χρόνο.
εμείς τους δώσαμε και ονόματα για ευνόητους λόγους (το νήπιο): Θεμιστοκλής (που είναι ήρωας της μαμάς), Μιλτιάδης, Κίμων και Παυσανίας. Λέει το νήπιο: "να ανοίξουμε το Θεμιστοκλάκη (...)", λες "όχι, άμα θες πήγαινε στον Παυσανία", και κάνεις και αρχαιομαθής με ένα touch modernization.

Πάρτε ανεμιστήρες!!! Τα αιρ-κοντίσον μου κάνουν σαν τα τεράστια 4Χ4 στο κέντρο της Αθήνας: μας κλέβουν τον αέρα και ανεβάζουν τη θερμοκρασία ρυπαίνοντας πολύ.


Ευχαριστώ που ακούσατε το μήνυμα της εταιρείας μας.

Απ' το οικογενειακό άλμπουμ της tanila@

Είναι μωρό ακόμα στην αγκαλιά -της θειάς της...

Για τη γριά

αφιερώνω το βίντεο στους αναγνώστες για να γελάσουν. η γριά (τανίλα@) κάθεται πρώτη αριστερά επάνω-επάνω, εκεί απ' όπου θα βγει ο τραγουδιστής -της εποχής της- με κόκκινο φουστάνι, δίπλα σε έναν με κίτρινο πουκάμισο. Φαίνεται το γκούντα, γιατί έχει ξεχάσει για ποιό λόγο είναι στο στούντιο.

Άσπονδος φίλος θεατρολόγος...

...μου έστειλε μέιλ όπου μου έγραφε μεταξύ άλλων, "και μπράβο για το κόμμα σου που ανέβασε το ποσοστό του". Απαντάω εγώ με τα δέοντα καντηλέρια, "α, το πρόσεξες κι εσύ ότι ο Γιωργάκης ανέβηκε;" "Όχι", μου λέει αυτός, "για το ΛΑΟΣ έλεγα, κι άσε τα ψόφια". "Άντε μου στα διάλα", του ανταπαντώ και μην τα πολυλογώ (που θα τα πολυλογώ άμα θέλω δικό μου είναι το παρόν μπλογκ),

ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΓΙΑ Λ.Α.Ο.Σ.;

Απαντήστε. Άντε, απαντήσετε ντε! Να σας δω κι εσάς οχιές διμούτσουνες.

Δεν ξέρω,

αλλά νομίζω εκείνο το άδικο της "Αυγής" -αν θυμάστε επί παλαιοτέρου- ήρθε και στοίχειωσε το κόμμα ολόκληρο. Κι εκείνα τα ποστ αισθάνομαι ότι τώρα δικαιώνονται. χιχιχιχιχιχιχιχι

Τελοσπάντων, είμαι και ανώτερος άνθρωπος και δε θέλω να πω κακό, θα σταματήσω εδώ. (Μήπως να στείλω συλληπητήριο;)

Γενικές παρατηρήσεις

Μπήκαμε για τα καλά στην "εποχή" των παραστάσεων χορού. Με αφορμή το πέρασμα στην κυρίως φάση της σαιζόν του χορού, η στήλη θα ήθελε να προβεί σε ορισμένες γενικές παρατηρήσεις: ας δοκιμάσουν να αφήσουν οι χορογράφοι στην άκρη για ένα διάστημα την αρχαία ελληνική γραμματεία και μυθολογία. Ειδικότερα τις Αντιγόνη, Κλυταιμνήστρα, Μήδεια, Περσεφόνη, άμα δε και τις Εκάβη και Ανδρομάχη, που πρέπει να πάρουν μια ανάσα...
Βεβαίως αν λείψει η καβάντζα των αρχαίων μύθων, τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος του σεναρίου ένθα αναλύονται οι ψυχικές συγκρούσεις του χορογράφου/auteur, γεγονός πυο θα έκανε τον καθένα να ενθαρρύνει την "επιστροφή στο μύθο." Ελλοχεύει επίσης η προσπάθεια του χορογράφου να συγγράψει από την αρχή μια ιστορία -χωρίς την ποιητική χροιά (...) των απολύτως προσωπικών εμπειριών- οπότε αναγκαστικά προκρίνεται και πάλι ο μύθος (ο αρχαίος).
Άλλη παρατήρηση είναι ότι μια παράσταση χορού (εν προκειμένω) δεν θα πρέπει επ' ουδενί να εκλαμβάνεται ως ξεφύλλισαμ περιοδικού ποικίλης ύλης, και δη των προτελευταίων σελίδων (συμβουλές για τα μαλλιά/τα τελευταία και πιο "ιν" βερνίκια νυχιών). Επίσης ο περίφημος "προβληματισμός" του έργου δεν θα πρέπει να θυμίζει τις τελευταίες σελίδες των προαναφερθέντων περιοδικών ποικίλης ύλης (αστρολογίες για νεαρές-"Κάντε το τεστ στην παραλία και κρατήστε τον για πάντα κοντά σας"). Και αυτό, διότι αν θέλει μέρος του φιλοθεάμονος κοινού να αισθανθεί ότι βρίσκεται σε χώρο κομμωτηρίου, δε χρειάζεται να τρέχει νύχτα στο θεάτρο, αλλά μπορεί να κλείσει κατευθείαν ραντεβού στο salon του επαγγελματία της αρεσκείας του.
Τρίτον, μην μαρτυράτε τις προθέσεις (του χορογραφήματος κατά το καρδιογραφήματος) από τα πέντε πρώτα λεπτά. Κρίμα είναι αν στριφογυρνάει το κοινό σας ατελεύτητα στην -άβολη (διότι ο χορός είναι πτωχή τέχνη και στεγάζεται σε απίθανα μέρη) καρέκλα του. Επίσης, καιρός είναι να πάψουν οι θεατές να εκτίθενται στον τυφλοσούρτη: "παγωμένος" φωτισμός για τη διάσταση απόψεων των χαρακτήρων και την "εσωτερική τους παγωνιά", ζεστές αποχρώσεις για τις γναικείες σκηνές ή τις συγκρούσεις εραστών κλπ. Και το κυριότερο, ας μην μπερδεύονται μεταξύ τους πράγματα αταίριαστα (ή μάλλον "ας μη βαφτίζεται το κρέας ψάρι"): ο χορός φερ' ειπείν ως ιεροτελεστία είναι μια σεβαστή άποψη και αισθητική τοποθέτηση στο πλαίσιο της δημοκρατίας, τι δουλειά έχει όμως να μεταμφιέζεται άλλα ιδιώματα μετα οποία βρίσκεται σε απόλτυτη ασυμβατότητα αισιθητική και ιδεολογική; Μερικές επιδερμικά μεταγραμμένες (αντιγραμένες) κινήσεις, ολίγη μεταφυσική και πολλή σοβαροφάνεια, όχι μόνο δνε καμουφλάρουν το ελεγειακό ύφος που υποκρύπτεται, αλλά εντίθετα, το κάνουν ακόμη πιο φανερό.

Δημοσιελυθηκε στην Αυγή, 3/6/2001)