iconandlight

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ ΙΘ΄(19ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, μνήμη τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου καὶ ἀναχωρητοῦ (390)· καὶ τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Ἀλεξανδρέως (394).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμῃ τῶν αὐταδέλφων νεανιῶν ὁσίων, Μαξίμου καὶ Δομετίου, τῶν δι’εὐχῆς ἐν τῇ Νιτρίᾳ ἁγιασθέντων, μαθητῶν τοῦ Ἀββᾶ Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας ἐνδόξου μάρτυρος Εὐφρασίας τῆς ἐν Νικομηδείᾳ. (303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τελεῖται ἡ ἀνάμνησις τοῦ ἐν Νικαίᾳ μεγίστου θαύματος, ὅτε ὀ Μέγας Βασίλειος διὰ προσευχῆς ἀνέῳξε τὰς πύλας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, καὶ παρέθετο αὐτὴν τοῖς Ὀρθοδόξοις.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμην τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου (950) τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου(389), πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, μετατεθέντος καὶ κατατεθέντος εὐλαβῶς ἐν τῷ ναῷ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τῆς Βασιλευούσης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Μελετίου τοῦ Γαλλησιώτου καὶ ὁμολογητοῦ, διαλάμψαντος ἐν ἔτει ᾳσν΄ (1250)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μάρκου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν μονομάχου καὶ ὑπερμάχου φύλακος. (1444)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ἀντώνιος ὁ στυλίτης, ἐν Mαρτκόπι Γεωργίας θεοφιλῶς ἀσκήσας, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται. (6ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀρσενίου, ἀρχιεπισκόπου Κερκύρας. (953)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Κοσμᾶ τοῦ Χρυσοστομάτου, τοῦ ἀσκήσαντος ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου Κύπρου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μακαρίου τοῦ Καλογερᾶ τοῦ ἐν Πάτμῳ διδασκάλου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μακαρίου, ἐπισκόπου Ἱερισσοῦ. (395-408)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Νηστευτοῦ, τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου τῆς Μεγάλης Λαύρας τοῦ Κιέβου. (12ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ διακόνου, τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Θεοδόσιου τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. (14ος αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Νόβγκοροντ, τοῦ διὰ Χριστοῦ σαλλοῦ. (1392)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Ῥωμαίου, τοῦ ἐν Νόβγκοροντ τῆς Ῥωσσίας. (1550)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ὁσιομάρτυρος Ἀντωνίου Ῥαβάχ τοῦ Κοραϊσίτου (797)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νέου Ἱερομάρτυρος Νικοδήμου τοῦ Μπέλγκοροντ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Λαυρεντίου, τοῦ ἐν Τσέρνιγκωφ τῆς Ῥωσσίας (1950)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Νικολάου Σελέντη ἐπισκόπου Χαλκίδος τοῦ Τηνίου. (1975).

Στίχοι
Θανοῦσα θείων ἡ δυὰς Μακαρίων,
Ζωῆς μετέσχε τῆς μακαριωτάτης.
Γῆν μακάρων λάχον ἐννεακαιδεκάτῃ Μακάριοι
Στίχοι Κρατεῖ μὲν Ἄτλας μυθικὸς ὤμοις Πόλον,
Κρατεῖ δ᾿ ἀληθῶς Μάρκος Ὀρθοδοξίαν.
Στίχοι. Λαοῦ ἐγκύψας πόνοις Χαλκίδος ἄρτι,
Νικόλαε, ὤφθης μιμητὴς Κυρίου.

Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος

Ένας δεσπότης, αγία ψυχή, που στο κήρυγμα τόσο πολύ έτρεχαν τα δάκρυά του,
που έλεγε μόνο “Δόξα Σοι ο Θεός”…
π. Γεράσιμος Φωκάς Κεφαλληνίας

Αδελφοί μου, σαν αυτή την Κυριακή, Κυριακή της Ορθοδοξίας, έγινε κάποτε ένα κήρυγμα σε μια πόλη. Ήταν ένας δεσπότης, αγία ψυχή, για να καταλάβετε πόση αρετή είχε ο άνθρωπος αυτός, ακούστε τι έκανε. Είχε πολλά βάσανα, πολλή υπομονή, μεγάλη αρετή. Χωρίς βάσανα, χωρίς θλίψεις, χωρίς συγγνώμη, δεν αποκτάς αρετή. Ανέβαινε, λοιπόν, στο δεσποτικό θρόνο να μιλήσει και τόσο πολύ τον έπιανε συγκίνηση, τόσο πολύ έτρεχαν τα δάκρυά του, που δεν μπορούσε. Αν και είχε ετοιμαστεί, είχε λόγο να πει, όμως ανέβαινε στο δεσποτικό θρόνο να μιλήσει και έλεγε μόνο :
“Δόξα Σοι ο Θεός” και κατέβαινε, δεν έλεγε τίποτε άλλο, αλλά αυτό το κήρυγμα άξιζε πολλά λόγια.
Κι αυτός ο άνθρωπος εμίλησε κάποτε τέτοια μέρα, σαν αυτή την Κυριακή και είπε:
“Σήμερα γιορτάζουμε τις αγίες εικόνες, είναι η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Κι αν μπει κάποιος μέσα στην εκκλησία που είμαστε, και πάρει την εικόνα του Κυρίου μας που είναι εδώ στο τέμπλο, και την κατεβάσει από εκεί, και αρχίσει και την κλωτσάει, και την φτύνει, και την υβρίζει, και την ποδοπατεί, τι θα πούμε όλοι μας;
Ότι είναι ασεβής.
Αν όμως εγώ πάρω μιαν άλλη εικόνα, που αξίζει πιο πολύ από την εικόνα που είναι από ξύλο και χρώμα, που είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, η εικόνα του Θεού, που γι αυτή την εικόνα εκατέβηκε ο Θεός κι έγινε άνθρωπος, και μπήκε στη Βηθλεέμ, και μπήκε στην Υπαπαντή στου Συμεών τις αγκάλες, και μπήκε στον Ιορδάνη, και μπήκε στον Τάφο, αν πάρω αυτή την εικόνα του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, και κάνω και σ’ αυτή ποδοπατήματα, και βρισιές, και συκοφαντίες, και αδικίες και εκμετάλλευση, τι πρέπει να είμαι;
Ασεβέστερος”.
Μετά από αυτό έχασε το θρόνο του, τον έχασε από τους ανθρώπους της Δικτατορίας του Ιωαννίδη, δεν πειράζει, κέρδισε τον Παράδεισο. Ήταν ο Νικόλαος Σελέντης, Επίσκοπος Χαλκίδος και φυσικά η Χούντα άρχισε να τον πολεμά, και έφυγε από αυτή την ζωή πολύ νέος. Έμεινε στον επισκοπικό θρόνο πολύ λίγο, αλλά από τον ουράνιο και αιώνιο θρόνο του θαυματουργεί.
Πηγή: Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε

***

Ὁ φιλομόναχος καὶ Φιλοαθωνίτης ἅγιος ἐπίσκοπος Νικόλαος Σελέντης,
ὁ πρῶτος βιογράφος τοῦ παπα-Τύχωνα

Τὸ μικρὸ αὐτὸ καὶ τόσο χαριτωμένο βιβλίο γιὰ τὸν παπα-Τύχωνα, μια πολύτιμη κι’ ἀκριβὴ ἀγιορείτικη μορφή, φέρνει σὰν συγγραφέα του τον Χ. Φιλοαθωνίτη. Ἔτσι εἶχε ἐκδοθεῖ γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1972 ἀπ’ τὸ Μοναστήρι τοῦ ὀσίου Δαβίδ τῆς Εὐβοίας, τοῦ Γέροντα. Ἀλλὰ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Χ. Φιλοαθωνίτης; …
Αὐτὸς ποὺ ἔγραψε αὐτὸ τὸ βιβλιαράκι γιὰ τὸν παπα-Τύχωνα εἶναι ἕνας ἅγιος Ἱεράρχης. Ποὺ ἦταν στὴν κυριολεξία φιλοαθωνίτης. Τὸ Ἅγιον Ὄρος τὸ ἀγαποῦσε καθ ̓ ὑπερβολήν. Τὰ Μοναστήρια του. Τὶς σκήτες καὶ τὶς καλύβες του. Τὰ κελιὰ καὶ τὰ καθίσματά του.
Τὶς σκάλες του, πούπιανε τὸ καράβι, μὲ τοὺς ἀρσανάδες του. Τοὺς ἀπόκρημνους βράχους του. Τὸ πέλαγό του, μὲ τὴ θαλασσιὰ ἀπεραντωσύνη του. Τὶς ἀνηφοριές και τὶς δασωμένες πλαγιές του. Τὴ φουρτουνιασμένη θάλασσά του. Τὴν πανύψηλη χιονισμένη κι’ ἐπιβλητικὴ κορυφή του. Τὴ γαλήνη καὶ τὴν ἡσυχία του. Τὶς ἀγρύπνιες καὶ τὶς ὁλονύκτιες κατανυκτικές του ἀξέχαστες ἀκολουθίες. Τὶς μοναδικές ψαλμωδίες τῶν χορῶν του, μὲ τὴ γνήσια βυζαντινὴ μουσική τους καὶ τὰ τεριρέ μ…. τους. Τὶς όμορφες ἐκκλησιές του μὲ τὴ σπάνια αγιογραφία τους. Τὶς βιβλιοθήκες καὶ τ ̓ ἀρχονταρίκια του. Τὰ κειμηλιαρχεῖα μὲ τοὺς ἀνυπολόγιστους σὲ ἀξία θησαυρούς του. Τὸ ἀγαποῦσε ὁλόψυχα. Τὸ λάτρευε.
Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἐπισκεπτόταν συχνά. Ἀναστρεφόταν καὶ ζοῦσε μὲ τοὺς μοναχούς του. Οἱ σεβάσμιες καὶ ὁσιακὲς μορφές τους τὸν ἐνέπνεαν. Διδασκόταν σὰν μικρὸς καὶ πρωτόπειρος μαθητής ἀπ’ αὐτούς. Στὸ περιβόλι τῆς Παναγίας ἀνάσαινε. Καταλάγιαζε καὶ ἀναγάλλιαζε. Βρισκόταν στὸ κλίμα του. Τὸ ἴδιο ἔνιωθε κι’ ὅταν ήταν στὸ νησί τῆς Παναγίας, τὴν Τήνο, στὴν πατρίδα του.
Στὴ Μητρόπολή του τόσο λίγο ὑπηρέτησε.. Ἀλλὰ σ ̓ αὐτὸ τὸ λίγο χρονικό διάστημα, τόσα πολλὰ πρόσφερε. Τὴν ἀγαποῦσε. Θυσιαζόταν γι’ αὐτήν. Δούλευε μέρα νύχτα. Τὴν ἀγαποῦσε ὅμως, ὅπως ὁ μάρτυρας ἀγαπάει τὸ μαρτύριο. Ὅπως ὁ πιστός στρατιώτης κάνει μὲ χαρὰ τὸ σκληρὸ καθῆκον του. Δὲν τὸν ἀνάπαυε. Δὲν τὸ ἐπεδίωξε αὐτὸς νὰ γίνει Ἱεράρχης. Να πάει ἐκεῖ. Τὸν στρατολόγησαν. Τὸν πῆγαν. Οὔτε τὸ εἶχε διανοηθεῖ κἂν ποτὲ πῶς μπορεῖ νὰ γίνει Ἐπίσκοπος. Ἐπιστρατεύτηκε. «Πρέπει νὰ ἐκτίσω τὴν ποινή μου», συνήθιζε νὰ λέει, ὅταν μάλιστα τὰ πικρὰ ποτήρια τῆς διοίκησης τὸν πότιζαν ἀπανωτὰ καὶ φαρμάκωναν τὴν εὐαίσθητη καὶ λεπτή ψυχή του…
Ἄλλο εἶναι να γράφει γιὰ τὸν παπα-Τύχωνα ὁ Χ.Φ… κι’ ἄλλο ὁ.. συγκεκριμένος γνωστὸς σ ̓ ὅλους γιὰ τὴν ἀρετή του μακαριστὸς καὶ μαρτυρικὸς Ἱεράρχης. Ἡ μαρτυρία τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τὸν παραδέχεται ἅγιο. Ἔχει ἀναγνωρισθεῖ πιὰ στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν. Ὁ σεβασμὸς στὴ μνήμη του εἶναι καθολικός, ὅσον ἀφορὰ φυσικὰ τοὺς ἡλημένους καὶ ἐν μετανοίᾳ διαβιοῦντας χριστιανοὺς ποὺ ἔχουν κάποια ἐπίγνωση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.
Πρόκειται γιὰ τὸ Μητροπολίτη Χαλκίδος ἀείμνηστο Νικόλαο Σελέντη.
Γνωρίζοντας κανεὶς μὲ τὸ βιβλίο αὐτὸ τὸν παπα-Τύχωνα, τὸν γέροντα τοῦ γνωστοῦ στὸ ἅγιο Ὄρος, κεφαλαίου τοῦ μοναχισμοῦ θάλεγα, πνευματικοῦ πατέρα Παΐσιου [ἅγιος Παΐσιος], γνωρίζει τὸν ἴδιο τὸ Μητροπολίτη. Τοῦ ἔμοιαζε. Η ἴδια παιδικὴ ἀφέλεια κι’ ἀθωότητα τὸν διέκρινε. Τὸ ἴδιο ζοῦσε κι ̓ αὐτὸς μὲ τὴν παρουσία τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ἀναστρεφόταν μὲ τοὺς ἁγίους. Μιλοῦσε μὲ τὴ γλυκειά του Παναγία σὲ κάθε του βῆμα….
Αὐτὸ τὸ λουλούδι τὸ ἁγιορείτικο ποὺ δὲν φυτεύθηκε, δὲν ἄνθισε στὸ ἅγιο Ὄρος, ἀλλὰ ποὺ τὶς πνευματικές του ρίζες τὶς εἶχε ἐκεῖ. Ἐκεῖ ζοῦσε μὲ τὴ σκέψη καὶ μὲ τὴν ψυχή του. Γι’ αὐτὸ κι’ ἔξω, σὰν κληρικός, παντοῦ κι’ ὅταν ὑπηρέτησε σὰν ἱεροκήρυκας στὴ Παναγία στὴν Τήνο, κι ̓ ὅταν διακόνησε σὰν Ἱεράρχης στὴ Χαλκίδα, εὐωδίαζε σὰν λουλούδι του Ἂθωνα. Τὸν ἀναστρεφόσουνα κι’ ἀποκόμιζες τη βεβαιότητα ὅτι αὐτὸς δὲν ἦταν σὰν τοὺς ἄλλους. Ἦταν κάτι ἄλλο. Ένα λουλούδι τοῦ Ἂθωνα πραγματικό. Γεμάτο μοσχοβολιά κι’ ὁμορφιά. Ἀπό κει κομμένο….
Ὅ,τι γράφει εἶναι αὐθεντικό, ἀπὸ πρώτη πηγή. Ἀπὸ τὸ γέροντα Παΐσιο ὑποτακτικὸ τοῦ παπα-Τύχωνα. Τὸν εἶχα γνωρίσει ὅταν πήγαμε μὲ τὸν ἀείμνηστο τοῦ ἁγ. Νικολάου, μὲ τὸ παλαιό, μέσα στὴ καρδιὰ τοῦ χειμώνα στὴ Σταυρονικήτα μαζὶ μὲ δυὸ ἄλλους κληρικοὺς στὸ πανηγύρι τῆς Μονῆς. Ἐκείνη ἡ ὁλονύκτια, ἡ θεία λειτουργία ποὺ ἐτέλεσε, ἦταν ένα βίωμα ἀνεπανάλειπτο κι’ ἀλησμόνητο γιὰ μένα…

Ὁ ἀείμνηστος Νικόλαος ἦταν πολὺ συνδεμένος μὲ τὸ γέροντα καὶ τοὺς μοναχοὺς τῆς Σιμωνόπετρας. Κοντά του βρίσκανε πατρικὴ ἀγκαλιά ἀνοιχτή. Μια καρδιά, πραγματικό λιμάνι. Ὁ ἴδιος ἔκανε ἀρκετὲς χειροτονίες καὶ ρασοφορίες. Ὅπως καὶ τὴν ἡγουμένη τῆς Ὀρμήλιας, όσιωτάτη Νικοδήμη, καὶ τὸν πατέρα της τὸν σαρκικὸ τὸν καλοκάγαθο π. Γαλακτίωνα μοναχὸ τῆς Σιμωνόπετρας. Ἐκεῖ ὁ π. Γαλακτίων ἔχει καὶ τὸ γυιό του μοναχό. Τὸν π. Ἀθανάσιο, μουσικό ἄριστο καὶ ὑμνογράφο. Ἐνῶ ἡ σύζυγός του εἶναι κι’ αὐτὴ μοναχὴ στὴν Ὀρμήλια στὸ γυναικεῖο Μοναστήρι, στὴν ὑπακοὴ τῆς κόρης της. Εὐλογημένη οἰκογένεια. Δοσμένη κι’ ἀφιερωμένη στὸν Κύριο.
Ἀκόμη, ἀπ’ ὅ,τι ξέρω, είχε ὁ ἀείμνηστος δεσμούς πνευματικούς, με τὸ Μοναστήρι τοῦ Σταυρονικήτα τὸν πολὺ ἀξιόλογο καθηγούμενο του π. Βασίλειο Γοντικάκη, τὸν π. Γρηγόριο Χατζηεμμανουήλ, τὸ γέροντα Παΐσιο καὶ ἄλλους.
Τὸν καθηγούμενο τῆς Μονῆς ὁσίου Γρηγορίου Πανοσιολογιώτατο π. Γεώργιο Καψάνη καὶ τὴν πρώτη ομάδα τῶν ἀδελφῶν τοὺς ὑπεραγαποῦσε. Μετὰ τὴν πενιχρὴ σὲ πνευματικότητα προσωρινή φιλοξενία τοῦ Γέροντα π. Γεωργίου Καψάνη καὶ τῶν δυὸ ὁσίων ἐκλεκτῶν ἀδελφῶν π. Παναρέτου καὶ π. Μελετίου στο Μοναστήρι τῆς Πεντέλης, τοὺς ἔδωσε ὁ ἀείμηστος τὸ Μοναστήρι τοῦ ἁγ. Γεωργίου Ἀρμᾶ στὴν Εὔβοια γιὰ νὰ ἐγκαταβιώσουν, ποὺ τὸ ἐπάνδρωσαν μέσα σε λίγο χρονικὸ διάστημα, μὲ τὴ δική του ἀγάπη μόνο, ὄχι ἐπέμβαση, καὶ τὸ ἔφεραν σὲ περιωπή. Μετὰ τὴν ἐκδημία του, ἔφυγαν για τὸ Ὄρος… Ἔτσι θέλησε ὁ Θεός, χωρίς ἄλλο, ἀπ τὸν Οὐρανό, θὰ βλέπει τὴν ἄνθιση τῆς Μονῆς Γρηγορίου, θ’ ἀγάλλεται ἡ ἁγία ψυχή του και θὰ προσεύχεται γιὰ τὸν καθηγούμενο της καὶ τη συνοδεία του.
Ὅλα τὰ πιὸ πάνω γράφτηκαν όχι τόσο γιὰ τὶς Μονές, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν τὸ ἐπιθυμοῦν, ἀλλ ̓ εἶναι ἐνδεικτικὰ τῆς ἀγάπης τοῦ ἰδίου γιὰ τὸ Μοναχικὸ βίο καὶ φανερώνουν τὴν ὁσιότητα καὶ τὸ φιλομόναχον τοῦ ἀειμνήστου…..
π. Θεόκλητος [Φεφές]
10.1.81
[Ἀπό τον πρόλογο τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου παπα-Tύχωνα τοῦ Ἁγιορείτη τοῦ μακαριστοῦ Mητροπολίτου Xαλκίδος Nικολάου Σελέντη, ἔκδοση ‘’Σήμαντρο’’, 1981]

«Δέν ἔκανε προσευχή μόνο
μέ τό μεγάλο του κομποσχοίνι
…ἦταν ὁ ἴδιος μιά
ἐνσαρκωμένη προσευχή.
Καί τό χαμόγελο τοῦ παπα-Τύχωνα ἦταν κι’ αὐτό μιά προσευχή,
ἕνα τραγούδι λατρείας.»
(Χ. Φιλοαθωνίτου: Ὁ παπα-Τύχων)

***Ἀπ᾽ τὸ νησί τῆς Μεγαλόχαρης

Ὁ Νικόλαος γεννήθηκε στό ἁγιασμένο νησί τῆς Μεγαλόχαρης, τήν Τῆνο (1931). Ἡ μορφή τῆς Παναγίας τυπώθηκε βαθειά στήν καρδιά του. Ἔγινε «τό παιδί της». Διαμόρφωσε μιά προσωπικότητα βαθειᾶς καί γνήσιας εὐλαβείας καί σταθερῆς πίστεως, γαλήνιας καί καρδιακῆς ἐμπιστοσύνης. Γι’αὐτό καί τῆς ἀφιερώθηκε. Γράφει στό Ἡμερολόγιό του: «Μεγάλη μου Μητέρα. Σένα πού ἀγάπησα ἀπό τόσο μικρός. Σέ, πού ὑπηρέτησα. Ἔστω μέ ἄγνοια τότε. Σέ, Παναγία μου καί τώρα θέλω νά Σ’ ἔχω συντροφιά. Ἔλα, Παρθένε, μέσα στήν καρδιά μου» (Ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς μου, σελ.8).
Οἱ πνευματικές ἐμπειρίες, πού ἀπέκτησε κοντά σέ πνευματικά πρόσωπα, τόσο στήν Τῆνο ὅσο καί ἀργότερα, ὅπως κοντά στόν Ἐπίσκοπο Πατάρων Μελέτιο, πού τόν χειροτόνησε διάκονο, στόν παπα- Τύχωνα τόν Ἁγιορείτη, γιά τόν ὁποῖον ἔγραψε μέ τό ψευδώνυμο Χ. Φιλοαθωνίτης, στόν πατέρα Ἱερώνυμο τῆς Αἰγίνης καί πολλούς ἄλλους, τόν καθοδηγοῦσαν καί τόν ἐνέπνεαν. Ἀπέκτησε πλοῦτο πνευματικό, πού τόν προσέφερε σέ κάθε τομέα τῆς δραστηριότητάς του καί τῆς ζωῆς του. Σύναξε πνευματικό μέλι μέ ἐπιμέλεια καί περισσή σύνεση καί ἁπλόχερα τό σκόρπισε μέ τό πέρασμά του παντοῦ.

Γι’ αὐτό ἔλεγε: «Ἐκκλησία χωρίς μοναχισμό δέν εἶναι Ἐκκλησία». Προσευχόταν γιά τήν ἡσυχία τῆς μοναχικῆς ζωῆς: «Εὐλογημένη ἡσυχία! Ἡ ἡσυχία ὄχι τοῦ τάφου, ἀλλά τῆς καρδιᾶς. Πόσο πολύτιμη εἶσαι. Κύριε, τοῦτο τό δῶρο, δώρισε στούς μοναχούς, στίς Ἀδελφότητες, στούς ἱερεῖς, στήν Ἐκκλησία Σου.» (Ξεσπάσματα σελ.17).

***

Μητροπολίτης Χαλκίδος ἐξελέγη χωρίς νά τό ἐπιθυμήσει ἤ νά τό ἐπιδιώξει. Ἀντίθετα, προσπάθησε μέ κάθε τρόπο νά τό ἀποφύγει. Γράφει στό προσωπικό του Ἡμερολόγιο: «Εἶδα τόν π. …, τοῦ εἶπα τήν ἀγωνία μου. Μοῦ εἶπε νά πεῖς, ναί. Εἶναι ἐπιστράτευσις… Νοιώθω τόσο ἀδύνατος. Δέν κοιμῶμαι. Ἀσπιρίνες πῆρα προχθές καί χθές. Παναγία Μητέρα, μήπως μέ διώχνεις ἀπό τήν ἐδῶ ἡσυχία καί μακαριότητα, γιατί δέν σέ ὑπηρέτησα καλά; Κύριε, δέν ἀντέχω πειρασμούς. Βοήθει μοι. Δεῖξε μου Σύ τό δρόμο Σου. Εἶπα τούς ἐνδοιασμούς μου. Ἒκανα γενική ἐξομολόγηση. Στή Δευτέρα Παρουσία ἄς εἶναι μάρτυρες ὑπερασπίσεώς μου. Ἰδού ὁ δοῦλος σου. Ἂν θές ὅμως κάνε μέ ἄλλον τή δουλειά. Ἂν θές ἐμέ πάλι, τίς ἀντιστήσεται τῷ θελήματί Σου;»(Ξεσπ. σελ.70, 71).

Ἀρχίζει τήν πνευματική του διακονία. Ἐκδαπανᾶ ὅλες του τίς δυνάμεις. Γράφει στό ἡμερολόγιό του: «Παλεύω σκληρά. Ὁρμῶ καί ξαναορμῶ. Ἐλπίζω ὅτι ὁ Κύριος δέν θά μέ ἐγκαταλείψη. Ἣσυχος χριστιανός δέν μπορεῖς νά εἶσαι. Ὁ διάβολος βάλλει. Θά ματώσω, μά δέν θά παραδοθῶ. Ἐπίσκοπος σημαίνει σήμερα ἕνας μάρτυρας. Νά μαρτυρῆς ἀπ’ὅλες τίς μεριές καί πρό πάντων μέ τόν ἑαυτό σου, πού θέλει ὅλο νά ξεφύγη».(Ξεσπάσματα σελ.73).

Καί ἀλλοῦ σημειώνει: «Ἒχω τρεῖς μῆνες Ἐπίσκοπος. Πῶς αἰσθάνομαι; Μά πῶς ἀλλιῶς παρά σάν ἕνας μικρός ἐσταυρωμένος; Πόσο πλανῶνται ὅσοι μιλοῦν γιά θρόνο. Τί θρόνος εἶναι αὐτός, πού οἱ εὐθύνες τόν κάνουν ἠλεκτρική καρέκλα; Δέν ἡσυχάζω οὔτε στιγμή. Ὁ κόπος πολύς καί ὁ δρόμος τραχύς. Θά ἀντέξω; Ὃ,τι θέλει ὁ Κύριος». (Ξεσπ. σελ.71). Καί ἀλλοῦ: «Κάθε κύτταρό μου φορτωμένο κόπο, μόχθο καί ἀγωνία… Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Αἰσθάνομαι ὅτι θά μείνω στό δρόμο. Δέν τό φοβᾶμαι. Τόν θάνατο δέν τόν φοβᾶμαι. Τήν λιποταξία τρομάζω. Φοβᾶμαι καί τόν ἑαυτό μου. Ἐξομολογοῦμαι τακτικά. Εἶναι καί αὐτό ἕνα δῶρο.»(Ξεσπάσματα, σελ.72).

Στό Ἡμερολόγιό του ἀναφέρει: «Αὔριο θά λειτουργήσω. Τά δάκρυα στέρεψαν στίς θεῖες λειτουργίες μου. Ὦ, ἡ ταλαίπωρη ψυχή ροκανίζεται ἀπό τή συνήθεια. Καί ὁ π. Ἱερώνυμος τῆς Αἴγινας μοῦ ἔλεγε, δάκρυα νά ζητᾶς ἀπό τόν Κύριο στίς θεῖες λειτουργίες σου. Δῶσε, Κύριε, βροχή, τή βροχή τῆς Χάριτός Σου. Ἀμήν.» (Ξεσπάσματα σελ.69).

Σέ ἐγκύκλιό του (19 Ἀπριλίου 1969) γράφει στούς Αἰδεσιμωτάτους Ἐφημερίους: «Νά λαμπρυνθῶμεν. Νά γίνωμε λαμπροί, ξανακαινουργωμένοι, “καινή κτίσις ἐν Χριστῷ”. Νά ζοῦμε διαρκῶς τήν ἀνάστασίν Του μέ τήν βασιλείαν Του ἐντός ἡμῶν» (Ποιμαντικός Διάλογος σελ. 16). Καί σέ ἄλλη: «… εἴμεθα ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου. Οἱ προφυλακές τῆς αἰωνιότητος, τά παράθυρα τοῦ οὐρανίου κόσμου στή γῆ μας, οἱ διαχειρισταί τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Μεγάλη ἡ τιμή καί τεραστία ἡ εὐθύνη». (ἔ.ἀ. σελ.19).

Στό Ἡμερολόγιό του σημειώνει: «Πάσχα 1969. Μιά μεγάλη ἡμέρα. Θ. Λειτουργία.Γεῦμα εἰς φυλακές. Οἱ φυλακισμένοι ἦταν πολύ συγκινημένοι. “Ἐν φυλακῇ ἤμην…” εἶπε ἐκεῖνος πού μοῦ προσέφερε ἕναν Ἐσταυρωμένο. Ἐχαιρέτησα ὅλους, ἐτσίμπησα κάτι. “Νά μᾶς ἀγαπᾶτε μέ τή λέρα μας. Ἐμεῖς ἀποτύχαμε στή ζωή. Σύ εἶσαι νέος ἄνθρωπος καί σοῦ εὐχόμεθα νά ἐπιτύχεις. Πολύ μᾶς συγκινεῖ ἡ παρουσία Σας. Δέν εἶναι τό ἀρνί καί τά ἄλλα πού μᾶς ἐστείλατε ὅσο πού μᾶς ἤρθατε.” Ὁ ἄνθρωπος ὅταν τόν προσέχης συγκινεῖται.» (Ξεσπάσματα σελ.72,73).

«Ἀπόψε εἶπα: τί κρῖμα πού δέν εἶμαι ἕνας ἅγιος γιά νά ἀπαλλάξω μέ τήν πίστι μου ἀπό τούς φρικτούς πόνους ἕναν ἄνθρωπο. Ὁ Φ… Ἀνθ…, 26 ἐτῶν, σφαδάζει ἀπό τόν καρκίνο τῶν ἐντέρων. Σάν νά μήν ἔφτανε αὐτό, τόν ἐγκατέλειψε ἡ σύζυγός του καί τοῦ ἐπῆρε τό 4χρονο παιδί του. Χαριστική βολή. Πηγαίνω τακτικά. Στέκομαι σιωπηλά δίπλα του.» (Ξεσπάσματα σελ. 90).

«Χθές Τόν ἱκέτευα θερμά, ἐκοιμήθηκα στό πάτωμα καί Τοῦ εἶπα: Νά, Κύριε, κοίταξε τό παιδί Σου. Ἀπό Σένα περιμένει τή λύσι τῶν προβλημάτων του. Τό κάνω αὐτό ὄχι γιά νά ἐκβιάσω μιά λύσι δική μου, ἀλλά γιά νά Σοῦ πῶ, Κύριέ μου, πώς μόνο σέ Σένα ἐλπίζει τό παιδί Σου, γι’ αὐτό μή ἀποστρέψης τό πρόσωπό Σου. Καί ἦλθε τόσο γρήγορα ἡ παρηγοριά τοῦ Πνεύματός Του.» (Ξεσπάσματα σελ.85).

***

Γράφει ὁ Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης (Καψάνης): «Ὃσοι ἔζησαν κοντά του πολλά ἔχουν νά διηγηθοῦν. Ἐνθυμοῦμαι ὅτι φοροῦσε ἕνα μπαλωμένο ζωστικό. Ἒκαμα τή σκέψη ὅτι θά εἶχε καί καλό. Τό ἴδιο ὅμως ζωστικό φοροῦσε καί κατά τίς μεγάλες ἑορτές. Προφανῶς δέν εἶχε ἄλλο.» (Εὐβοϊκό χωριό σελ.35).

***

“Προστέθηκε ἕνας Ἃγιος στόν παράδεισο”.
Ἃγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Μαρτυρία τοῦ ὁδηγοῦ κ. Χρ. Ποπώλη
Ὁ κ. Χρυσόστομος Ποπώλης, ὁδηγός τοῦ Νικολάου, θυμᾶται :
Ἓνας ἁπλός ἄνθρωπος εἶναι δύσκολο νά γράψει γιά μιά προσωπικότητα πνευματική, ὅπως ἦταν ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος. Ἂν καί ἀνάξιος ἐγώ νά τόν ὑπηρετῶ, χρημάτισα ὁδηγός του κατά τήν περίοδο τῆς ἀρχιερατείας του στήν Μητρόπολη Χαλκίδος καί μοῦ εἶχε ἐμπιστοσύνη, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, σάν ὁδηγό καί συνεργάτη του. Καί ἐγώ ὄχι μόνο τόν ἐκτιμοῦσα καί τόν σεβόμουνα, ἀλλά καί δέν μοῦ πήγαινε νά τοῦ χαλάσω ποτέ χατήρι ἤ νά τόν στενοχωρήσω, καθώς συμπορευόμουν μαζί του στόν δρόμο γιά τόν σκοπό, πού κάθε φορά εἶχε. Διότι πῶς νά μή σεβαστεῖς καί νά μήν ἀγαπήσεις καί νά μήν ὑπηρετήσεις πιστά ἕναν ἀρχιερέα, κατά τά ἀνθρώπινα γιά ἐμένα Ἃγιο; Ἦταν στολισμένος μέ ἀρετές καί τιμοῦσε τό ρᾶσο μέ τήν ταπείνωση, τήν ἀφιλοχρηματία, τή συγχωρητικότητα, τήν ἀγάπη στήν Ἐκκλησία , τήν ἀγάπη στούς ἀσθενεῖς, στή νεολαία καί γενικά σε ὅλους τούς ἀνθρώπους . Ἀγωνιοῦσε καί πονοῦσε ἰδιαιτέρως γιά τούς νέους καί ἐκδήλωνε τήν πατρική του ἀγάπη καί στούς τότε παρεξηγημένους «μακρυμάλληδες».
Ἐπειδή ἀνέφερα τήν λέξη Ἃγιος, νά ἀρχίσω μέ τήν μαρτυρία τοῦ μακαριστοῦ πατρός Ἰακώβου Τσαλίκη, ἡγουμένου τότε στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυίδ τοῦ Γέροντος. Σέ ἐπίσκεψή μου στό Μοναστήρι, τήν περίοδο πού ὁ Νικόλαος εἶχε κοιμηθεῖ, εἶδα τόν πατέρα Ἰάκωβο. Τοῦ λέω, λοιπόν: Πάτερ Ἰάκωβε, ὁ Νικόλαος; Καί μοῦ ἀπαντᾶ: “ Ὁ Νικόλαος, Χρυσόστομε, εἶναι στόν παράδεισο! Καί σέ καλή θέση! Τόν εἶδα σάν σέ ἕνα ἀμφιθέατρο καί μοῦ εἶπε: Πάτερ Ἰάκωβε, μή τά λές αὐτά πού λέμε, γιά νά μή στενοχωροῦνται οἱ ἄλλοι”.
Ὁ δέ Ἃγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὅταν ἔμαθε ὅτι ἐκοιμήθη ὁ Νικόλαος, εἶπε: “Προστέθηκε ἕνας Ἃγιος στόν παράδεισο”. Καί πῶς νά μήν εἶναι στόν παράδεισο; Ἀφοῦ τόν προσδοκοῦσε καί ἐργαζόταν μέ ὅλη του τή δύναμη γι’αὐτό.
Σέ ἕναν μονόλογό του καθ’ὁδόν, στό δρόμο Ἀθήνα – Χαλκίδα, στή θέση Ριτσώνα, ἦταν ἡλιοβασίλεμα καί ἀφοῦ ἔψαλε τό «Φῶς ἱλαρόν» εἶπε: “Πέρασε, Χρυσόστομε, καί αὐτή ἡ ἡμέρα καί μᾶς ἔφερε πιό κοντά στόν παράδεισο.” Καί ἄλλη μιά φορά, καθ’ὁδόν στό ἴδιο σημεῖο, εἴχαμε μαζί μας καί ἄλλους Ἱερεῖς καί ἐπικρατοῦσε σιγή στό αὐτοκίνητο, ἀπευθύνεται στόν μακαριστό πατέρα Βασίλειο Οἰκονόμου καί τοῦ λέει:” Πάτερ Βασίλειε, ἄν σέ πάρει ὁ Θεός αὐτή τή στιγμή, εἶσαι ἕτοιμος; Θά σωθεῖς;”
Ὁ Νικόλαος ἦταν γιά κάποιες μέρες ἄρρωστος. Κάποια στιγμή μοῦ λέει: “Πάρε τά παπούτσια πού ἔχω καί πήγαινε νά τά σολιάσεις. Εἶναι τρύπια”. Μόλις τά ἐπέστρεψα ἐπιδιορθωμένα, τοῦ ἄρεσαν πολύ. “Πολύ ὡραῖα-μοῦ εἶπε-τά ἔφτιαξε ὁ τσαγκάρης”. Ἒπειτα μέ ρώτησε: “Εἶπες στόν τσαγκάρη ποιανοῦ ἦταν τά παπούτσια;”. Ἀπαντώντας τοῦ εἶπα: Τά παρουσίασα ὡς παπούτσια ἑνός φίλου μου. Ντρεπόμουν νά ᾿πῶ ὅτι ἦταν δικά σας. Συλλογιζόμουν μέσα μου: Μά, τό ἴδιο δέν συμβαίνει καί μέ τά μπαλωμένα ρᾶσα του;
Μιά φορά βγήκαμε ἀπό τό γραφεῖο γιά νά φύγουμε. Συνήθως, δίπλωνε τό ρᾶσο του, τό ἔπαιρνε καί ἐρχόταν στό αὐτοκίνητο. Ἐκείνη τήν ἡμέρα μπῆκε στό αὐτοκίνητο δίχως ρᾶσο. Κοιτώντας στά χέρια του ἀλλά καί στό κάθισμα , πού συνήθως τό ἀκουμποῦσε, διαπίστωσα, πώς δέν ὑπῆρχε τίποτα. Τότε ἄνοιξα τήν πόρτα τοῦ αὐτοκινήτου γιά νά πάω νά πάρω τό ρᾶσο, θεωρώντας ὅτι τό εἶχε ξεχάσει . Μοῦ λέει δύο φορές: “Ποῦ πᾶς; ποῦ πᾶς; μπές μέσα νά φύγουμε.” Τοῦ λέω: Εὐλογημένε, νά πάρω τό ρᾶσο σας. “Μπές μέσα, Χρυσόστομε, νά φύγουμε. Τό ρᾶσο τό έδωσα σέ ἕναν Ἱερέα, πού τό δικό του ἦταν παλιό καί σκισμένο .”

Ταξιδεύοντας, σέ μιά συζήτηση πού εἴχαμε καθ’ὁδόν, ἐξέφρασα ἕνα λογισμό πρός τόν Νικόλαο: Εἶναι δυνατόν ὁ κάθε ἄνθρωπος νά ἔχει συνεχῶς δίπλα του τόν πνευματικό του, γιά νά ἐξομολογεῖται; Ἀφοῦ δέν εἷναι αὐτό δυνατόν, ἀφοῦ κάθε ὥρα καί στιγμή ἁμαρτάνουμε, πῶς θά μᾶς βρεῖ ὁ Θεός ἕτοιμους γιά ἀπολογία κατά τόν θάνατό μας ; Καί μοῦ ἀπαντᾶ:“Ἐάν ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται γιά νά ἐφαρμόσει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί θέλει νά σωθεῖ, ὁ Θεός θά βρεῖ τήν κατάλληλη στιγμή, γιά νά τόν πάρει μαζί Του στόν παράδεισο” .
Ἡ μητέρα του ἒλεγε στόν Νικόλαο : “Παιδί μου, νά ἔχεις τήν εὐχή μου, νά μήν μείνεις πολλά χρόνια ὡς Δεσπότης. Γιατί ὅταν ὁ ἄνθρωπος μεγαλώσει, τό μυαλό φυραίνει καί δέν μπορεῖ νά διοικήσει, ὅπως πρέπει”. Καί τῆς ἀπαντᾶ: “Ὂχι μάννα! Θά μείνω λίγα χρόνια καί θά φύγω. Θά πάω στό Ἃγιο Ὂρος “.
Ἐπιστρέφοντας κάποτε στό σπίτι ἀπό τό γραφεῖο τό μεσημέρι, μόλις μπήκαμε, χτύπησε τό τηλέφωνο. Σηκώνοντας ὁ Νικόλαος τό τηλέφωνο, ὁ Ἱερέας τοῦ χωριοῦ Σκυλόγιαννοι τόν πληροφόρησε γιά τήν ἀπώλεια ἑνός νέου ἀνθρώπου, πού ἐργαζόταν στό ἐργοστάσιο Σκαλιστήρη καί γιά τό ὅτι ἡ κηδεία τοῦ νέου θά γινόταν τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας. Δίχως ἄλλη σκέψη ὁ Νικόλαος ἀπάντησε: “Ἒρχομαι νά παραβρεθῶ στήν κηδεία”. Ἡ μητέρα του ἀκούγοντας τή συζήτηση εἶπε: “Παιδί μου, εἶσαι κουρασμένος. Πῶς θά ἀντέξεις νά πᾶς στήν κηδεία;” Καί ὁ Νικόλαος ἀπάντησε: “Μάννα, σέ ὧρες θλίψεων μᾶς χρειάζονται οἱ ἄνθρωποι. Ὁ πολύς κόσμος σέ τέτοια γεγονότα ἀναγκάζεται καί ἔρχεται στήν ἐκκλησία, ἴσως δίχως νά θέλει πολλές φορές. Εἶναι λοιπόν καί μιά εὐκαιρία νά πιάσουμε καί κάποια ψυχή μέ τό κήρυγμα, νά τήν κερδίσει ὁ Χριστός.”
Πηγαίνοντας στήν Ἀθήνα, στό ὕψος τῆς Μαλακάσας, βρεθήκαμε μπροστά σέ ἕνα θανατηφόρο τροχαῖο ἀτύχημα. Συγκλονιστήκαμε. Καθ’ὅλη τή διάρκεια τῆς διαδρομῆς μέχρι τήν Ἀθήνα, ὁ Δεσπότης ἔψαλλε ἀπό στήθους ὅλη τήν ἐπικήδεια ἀκολουθία.
Ἒπειτα ἀπό σοβαρή χειρουργική ἐπέμβασή του στό Νοσηλευτικό Ίδρυμα Κληρικῶν Ἑλλάδος (ΝΙΚΕ), κατά τήν ἀνάρρωσή του, τόν ἐπισκέφθηκα καί τοῦ πῆγα ἕνα Εὐαγγέλιο. Μόλις τό εἶδε δάκρυσε καί εἶπε: “Τό τελευταῖο μας βιβλίο ἀπό τίς ἐκδόσεις μας.”…

***

Ἂφησε τή μαρτυρία στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἑνός ἁγίου Ἐπισκόπου. Χαρακτηριστικές καί οἱ μαρτυρίες δύο ἁγίων τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου καί τοῦ ἁγίου Ἰακώβου Τσαλίκη τῆς Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Δαυΐδ Εὐβοίας. Τόν πρῶτο καιρό μετά τήν κοίμησή του, μιά ὁμάδα χριστιανῶν φοιτητῶν ἐπεσκέφθη τόν μεγάλο σύγχρονο Ἁγιορείτη ἀσκητή τῶν Καρυῶν ὅσιο Παΐσιο. Μεταξύ ἄλλων τόν ἐρώτησαν γιά τόν ἀοίδιμο αὐτόν Ἱεράρχη (μέ τόν ὁποῖο εἶχε γνωριμία καί πνευματικό σύνδεσμο ὁ π.Παΐσιος) καί ἔλαβαν τήν ἀπάντηση: “Δέν εἶναι γιά τά (πνευματικά) μέτρα σας, παιδιά μου, νά σᾶς πῶ γιά τήν πνευματική κατάσταση μέσα στήν ὁποία ζεῖ τώρα ἡ ψυχή τοῦ ἀειμνήστου Νικολάου” (Εὐβοϊκό Χωριό τεῦχ. 27 σ.25). Καί σέ κάποιον ἄλλον εἶχε πεῖ: “προστέθηκε ἕνας ἅγιος στόν Παράδεισο”. Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης εἶχε πεῖ: “Ὁ Νικόλαος εἶναι στόν παράδεισο. Ἐπικοινωνῶ μαζί του. Μοῦ εἶπε νά μή μιλάω γι’αὐτόν”.

Ἂλλη πνευματικὴ ψυχὴ εἶδε μιὰ ὑπέρλαμπρη Οὐράνια Θεία Λειτουργία νὰ συνιερουργοῦν οἱ νέοι ἅγιοι ἐπίσκοποι Νικόλαος Σελέντης Χαλκίδος, Κοσμάς Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας καὶ Ἀντώνιος Σιατίστης.

Γράφει στό Ἡμερολόγιό του: «Ἰησοῦ! λένε τά χείλη μου καί τά μάτια μου γεμίζουν δάκρυα, ἡ καρδιά ἡδύνεται, ἡ ψυχή κατανύσσεται. Μόνο τό ὄνομα Ἰησοῦς ἀπόψε μοῦ γλύκανε τήν βραδυά. Τά χείλη χόρτασαν πού τό εἶπαν τόσες φορές. Τά αὐτιά ξεκουράστηκαν. Τό πνεῦμα εὐφράνθη πού τόν σκέφθηκε. Τά μάτια ἔλαμψαν μέσα ἀπό τά ὑγρά πού ἔρρευσαν τόσο ἀβίαστα. Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ. Ἡ γλυκυτάτη μου προστασία. Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ… Μέ τό ὄνομά Σου ἄς σταματήσουν τά χείλη μου νά μιλοῦν, τά αὐτιά μου νά ἀκοῦνε, ὁ νοῦς μου νά σκέπτεται, τά μάτια μου νά βλέπουν. Ἀμήν.» (Ξεσπάσματα σελ.17).

Κύριε, δός μου τὸ χάρισμα τῶν δακρύων, γιατὶ Σὺ μόνος ξέρεις πόση λάσπη κρύβω μέσα μου. Ναί, ἀκούω τὴν φωνή Σου νὰ μοῦ λέει: «Λούσου στὰ δάκρυά σου, γιὰ νὰ καθαριστεῖς». Ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου κάθε μέρα ἀπογοητεύομαι. Ἔρχου, Κύριε!

Εκείνος που θέλει να γίνει υιός του Θεού, πρέπει να υποστεί πρώτα την ίδια ταπείνωση, να θεωρηθεί μωρός και άτιμος, Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος
https://iconandlight.wordpress.com/2017/03/20/%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%85%CE%B9%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CE%BF/

Μ’ έμαθε να προσεύχωμαι κατανυκτικά και με δάκρυα μία απλή γυναικούλα… Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης
https://iconandlight.wordpress.com/2015/02/27/%CE%BC-%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%8D%CF%87%CF%89%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%85%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BA/

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας, η νεκρή, η κατάξερη έρημος, λόγω της αγάπης, έγινε Παράδεισος. Κύριε, το δώρο αυτό, το δώρο της αγάπης, είναι δώρο από Εσένα!
https://iconandlight.wordpress.com/2022/01/18/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%b1%ce%b9%ce%b3%cf%8d%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b1%cf%82-%ce%b7-%ce%bd%ce%b5/

Να πιστεύουμε ακραδάντως ότι εις τους εσχάτους χρόνους, που ήδη προχωρούμε, οι άγιοι άνθρωποι θα είναι αυτοί που θα δώσουν την μαρτυρία του Ιησού μας και θα βροντοφωνήσουν ότι ο Χριστός μας εστίν ο αληθής Θεός. Μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία η Εκκλησία μας θα καρποφορή Αγίους. Αββάς Μακάριος και Άγιος Λαυρέντιος του Τσέρνιγκωφ
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/18/%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%8d%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%bd%cf%84%cf%89%cf%82-%cf%8c%cf%84%ce%b9-%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82/

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας, Ελάτε τα δείτε τον τόπο μαρτυρίου των νεαρών, που αγίασαν με την αδιάλειπτη προσευχή και τη σιωπή.
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/19/38517/

αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος, η πνευματική ζωή είναι “επιστήμη επιστημών”. Όταν έχουμε ταπείνωση, φωτίζεται ο άνθρωπος και συγγενεύει με τον Θεό. Η ταπείνωση είναι που σακατεύει τον διάβολο. – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/18/αββάς-μακάριος-ο-αιγύπτιος-η-πνευματι/

Ο αββάς Μακάριος έλεγε: Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/18/27008/

Η καρδιά θεραπεύεται μὲ τὸν γλυκὸ λόγο τῆς Ἀγάπης… Ἅγιος Μακάριος ὁ Μέγας ὁ Αἰγύπτιος
https://iconandlight.wordpress.com/2014/01/18/%E1%BF%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%E1%BD%BB%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%E1%BD%B2-%CF%84%E1%BD%B8%CE%BD-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%E1%BD%B8/Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου καὶ ἀναχωρητοῦ
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς ἐρήμου πολίτης καὶ ἐν σώματι Ἄγγελος, καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, θεοφόρε Πατὴρ ἡμῶν Μακάριε, νηστείᾳ, ἀγρυπνίᾳ, προσευχῇ, οὐράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας, καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν· δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου καὶ ἀναχωρητοῦ. (μ. Γερασίμου)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Ζωῆς τῆς μακαρίας ἐκ παιδὸς ἐφιέμενος, ὤφθης ὑπὲρ φύσιν ἀσκήσας, θεοφόρε Μακάριε, καὶ θείων χαρισμάτων μετασχών, θαυμάτων ἀνεδείχθης αὐτουργός, θεραπεύων τοὺς νοσοῦντας, καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πίστει προσιόντων σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ὁσίων Μακαρίων τοῦ Αἰγυπτίου καὶ τοῦ Ἀλεξανδρέως.
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Ζωῆς τῆς μακαρίας φερωνύμως ἐτύχετε, ὡς πολιτευθέντες ὁσίως, θεοφόροι Μακάριοι· ἐν νόμῳ γὰρ τῷ θείῳ εὐσεβῶς, ἰθύναντες τὰς τρίβους τῆς ζωῆς, θείας δόξης ἀνεδείχθητε κοινωνοί, σώζοντες τοὺς κραυγάζοντας· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ ὑμῶν, πᾶσιν ἱάματα.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τῶν Ὁσίων Μακαρίων τοῦ Αἰγυπτίου καὶ τοῦ Ἀλεξανδρέως.
Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.

Αἰγύπτου νοουμένης τοῦ κόσμου ἐξήλθετε, καὶ τὴν Ἐρυθρὰν διαβάντες, τῶν παθῶν ἐκληρώσασθε, τὴν γῆν τῆς ἀπαθείας ἀληθῶς, καὶ πόλιν νῦν οἰκεῖτε ἐν χαρᾷ, τῆς Σιὼν τῆς οὐρανίου καὶ ποθητῆς, φερώνυμοι Μακάριοι· δόξα τῷ δοξάσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ ὑμῶν, πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μάρκου Αρχιεπισκόπου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ. (Καλλίστου μοναχοῦ Ζωγραφίτου)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Θείας πίστεως, ὁμολογία, μέγαν εὕρατο, ἡ Ἐκκλησία, ζηλωτῆν σε θεῖε Μάρκε πανεύφημε, ὑπερμαχοῦντα πατρώου φρονήματος, καὶ καθαιροῦντα τοῦ σκότους ὑψώματα· ὅθεν ἄφεσιν, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τοῖς σὲ γεραίρουσι.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μάρκου Αρχιεπισκόπου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
῏Ηχος πλ α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἐκκλησίας τὸν στῦλον τὸν ἀκατάσειστον, Ὀρθοδοξίας ἁπάσης τὸν μέγαν πρόμαχον, ἀνυμνοῦμέν σε πιστῶς Μᾶρκε πανθαύμαστε· ὅτι αἱρέσεων δεινῶν, διαλύεις τὴν ἀχλύν, ἐν δόγμασιν ἀληθείας, και τῷ Σωτῆρι πρεσβεύεις, ἐλεηθῆναι τας ψυχὰς ἡμῶν,

Ἀπολυτίκιον τῶν αὐταδέλφων νεανιῶν ὁσίων, Μαξίμου καὶ Δομετίου, τῶν δι’εὐχῆς ἐν τῇ Νιτρίᾳ ἁγιασθέντων, μαθητῶν τοῦ Ἀββᾶ Μακαρίου. (Δρ. Χ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Μαθηταὶ Μακαρίου τοῦ οὐρανόφρονος, θεοειδεῖς νεανίαι, εὐχῆς ἀόκνου φανοί, ἐν Νιτρίᾳ οἱ ἐκλάμψαντες, ὁμαίμονες, Μάξιμε, φάος σιωπῆς καὶ Δομέτιε, λαμπὰς ὑπέρφωτε ἡσυχίας, Χριστῷ σκεδάσαι σκοτίαν παθῶν ἡμῶν θερμῶς πρεσβεύσατε.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου τοῦ Μαρτκοπύ ἐν τῇ Γεωργίᾳ
Ἦχος α’.

Ὑπομονῆς στῦλος γέγονας, ζηλώσας τοὺς προπάτορας Ὅσιε, τὸν Ἰὼβ ἐν τοῖς πάθεσι, τὸν Ἰωσὴφ ἐν τοῖς πειρασμοῖς, καὶ τὴν τῶν Ἀσωμάτων πολιτείαν, ὑπάρχων ἐν σώματι, Ἀντώνιε Πατὴρ ἡμῶν Ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου τοῦ Στυλίτη ἐν Mαρτκόπι Γεωργίας (Δρ. Χ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Α᾿χειρότευκτον ἔχοντα ὥσπερ ἄσυλον ὄλβον Σωτῆρος εἰκόνα ἐν κόλποις, θεοειδῆ, νῦν, στυλίτην, χαριτόβρυτον Ἀντώνιον, ἐλάφους ἔχοντα τροφεῖς παραδόξως ἐν δρυμοῖς ὑμνήσωμεν εὐσχημόνως, ὡς ἱλεούμενον πᾶσι Χριστὸν αὐτὸν τοῖς μακαρίζουσι

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μελετίου τοῦ Γαλλησιώτου καὶ ὁμολογητοῦ.
Ἦχος α΄. Ὁ ποιμενικὸς αὐλός.

Ὁ ἀειλαμπὴς πυρσὸς τῆς θεολογίας σου, τὸ τῶν πιστῶν περιήστραψε πλήρωμα· τὸν γὰρ Πατέρα ἀρχὴν Υἱοῦ τε καὶ Πνεύματος, ἀνακηρύξας Λατίνους καὶ ἤσχυνας· διὸ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ Πάτερ Μελέτιε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μακαρίου, Ἐπισκόπου Ἱερισσοῦ. (Δρ. Χ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. Α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἰσαγγέλως βιώσας σοφὲ Μακάριε, Ἱερισσοῦ ποιμενάρχα, τῆς Ἐκκλησίας φωστήρ, ἀνεδείχθης καὶ Πατέρων ἀκροθίνιον, σὺ γὰρ ἐκόσμησας λαμπρῶς, τὸν σὸν θρόνον διδαχαῖς, καὶ πράξεσιν εὐποιΐας, καὶ ἀρθεὶς πρὸς σκηνώσεις θείας, Χριστῷ πρεσβεύεις ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου, ἀρχιεπισκόπου Κερκύρας
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Σοφίας τὰς χάριτας, καρποφορήσας πιστῶς, ποιμὴν ἱερώτατος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἐδείχθης Ἀρσένιε· ὅθεν ἐν τῇ Κερκύρᾳ, εὐκλεῶς διαπρέψας, ἴθυνας τὸν λαόν σου, πρὸς νομὰς ἀληθείας. Καὶ νῦν ταῖς σαῖς ἱκεσίαις, σῶζε τοὺς δούλους σου.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Καλογερᾶ. (π. Κυρίλλου Κογεράκη)
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς κατ’ ἄμφω σοφίας γεγονὼς ἐνδιαίτημα, τὴν τοῦ Παρακλήτου ἐδέξω, οὐρανόθεν ἐπίπνοιαν, καὶ πέφηνας διδάσκαλος σοφός, τοῦ γένους ἐν ἡμέραις χαλεπαῖς· διὰ τοῦτό σε τιμῶμεν οἱ εὐσεβεῖς, Μακάριε ἐκβοῶντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ ἡμῖν χάριν σωτήριον.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Καλογερᾶ.
Ἦχος πλ. δ΄. Ταῖς τῶν δακρύων σου.

Ἀσκητικαῖς σου ἀγωγαῖς, τῶν παθῶν τὰς ἐφόδους, πάσας ἀπέκρουσας, ταῖς τῆς σοφίας σου αὐγαῖς, τοῖς Ὀρθοδόξοις ἥλιος ἐξανέτειλας, καὶ ὤφθης ἱερός, ἐν τῷ καιρῷ τῆς δουλείας διδάσκαλος, Μακάριε τῆς Πάτμου ἀγλάϊσμα. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. (Γεωργίου Γαλανοπούλου)
Ἦχος α΄. Ὁ ποιμενικὸς αὐλός.

Ἀνακομιδὴν σεπτήν σου πανηγυρίζομεν, θείου λείψανου Γρηγόριε σήμερον, καὶ τὰς σὰς χάριτας Ἅγιε ἐξαιτούμεθα, ἃς ἐκβλύζει τοῖς πίστει προσερχομένοις σοι· διὸ πρέσβευε θερμῶς, ὅπως τευξώμεθα, ἐλέους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Ἕτερον, Ἀπολυτίκιον τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου
Ἦχος α΄. Ὁ ποιμενικὸς αὐλός.

Ὁ ποιμενικὸς αὐλὸς τῆς θεολογίας σου, τὰς τῶν ρητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας· ὡς γὰρ τὰ βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καὶ τὰ κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοί· Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τὰς ψυχᾶς ἠμῶν

Ἀπολυτίκιον τοῦ ἁγίου Βασιλείου τοῦ μεγάλου, ἀνάμνησις τοῦ ἐν Νικαίᾳ μεγίστου θαύματος
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Παράδοξον θέαμα ἐν τῇ Νικαίᾳ λαοί, προσβλέψωμεν σήμερον πῶς ὁ θεράπων Χριστοῦ, ὁ Μέγας Βασίλειος, πύλας τῆς ἐκκλησίας, θαυμαστῶς διανοίγει, ἵνα τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐν τῇ πίστει κρατύνει· διὸ καὶ γηθοσύνως αὐτοῦ, τὴν μνήμην τιμήσωμεν.

Εἰς τὸν Στίχον Στιχηρὰ Προσόμοια.
῏Ηχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Χαίροις Ἱεραρχῶν καλλονή, τῶν Ὀρθοδόξων πολυθρύλητον καύχημα, καὶ ἔνθεος ὑποφήτης, καὶ ὁδηγὸς ἀσφαλής, πρὸς σωτηριώδεις τρίβους Ἅγιε· ὁ λύσας τοῖς λόγοις σου, τῶν Λατίνων σοφίσματα, και καταισχύνας το μετέωρον φρόνημα, τοῦ ἀλάστορος, Εὐγενίου καὶ ἄφρονος. ῞0θεν σε μακαρίζομεν, ὡς μέγαν διδάσκαλον τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας καὶ ἀρραγὲς περιτείχισμα· ἣν φύλαττε Πάτερ, ἐξ αἱρέσεως, ἁπάσης ἀνεπηρέαστον,

Δόξα.῏Ηχος πλ. δ΄.

Τὴν τοῦ Πνεύματος ἰσχύν περιζωσάμενος Πάτερ, τὰς τοῦ σκότους φάλαγγας, καταβαλὼν ἐθριάμβευσας· ὢ τοῦ θαύματος! πῶς μόνος ἀνεδέξω τὸν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας μέγαν ἀγῶνα, καὶ πάντων περιεγένου τῶν πολλαχῶς ἀντικειμένων; ἀλλ΄ ἢ ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί σε Χριστῷ, νίκην θαυμαστὴν ἐνίκησας σώσας Ἐκκλησίαν κινδυνεύουσαν. Καὶ νῦν Μᾶρκε πανθαύμαστε, πρέσβευε τῇ Τριάδι, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός
Ομιλία του πατρός Γεωργίου Μεταλληνού, Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2017
https://www.youtube.com/watch?v=iorWugOnsyw&ab_channel=%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%A0%C

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΕΛΕΝΤΗΣ
https://www.youtube.com/watch?v=eDLqpLxK86w
Στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Αρμά Ευβοίας
Ηχογράφηση: Ποπώλης Χρυσόστομος/ http://www.chalkidos-nikolaos.gr

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΙΗ´ (18ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, σύναξις τῶν ἐν ἁγίοις πατέρων ἡμῶν μεγάλων Ἱεραρχῶν καὶ Οἰκουμενικῶν διδασκάλων Ἀθανασίου (373) καὶ Κυρίλλου (444), πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Ἐνδόξου μάρτυρος Θεοδούλης καὶ τῶν σὺν αὐτῇ τελειωθέντων ἀπὸ δημίων μαρτύρων Εὐαγρίου, Μακαρίου, Ἑλλαδίου, Βοηθοῦ ἐν τῇ Ἀναζαρβῷ τῆς Κιλικίας. (304)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἁγία Ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Ξένη-Εὐσεβία πυρὶ τελειοῦται
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Μαρκιανοῦ, τοῦ ἐν τῇ Κύρῳ.( 388)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Ἐφραιμίου, ἐπισκόπου Μηλασσῶν. (5ο αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Σιλβανοῦ, τοῦ ἐν Παλαιστίνῃ ἀσκήσαντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἐφραὶμ τοῦ Μικροῦ, τοῦ Ἴβηρος, τοῦ ἀποκαλουμένου Φιλοσόφου, σπουδαίου ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέως τῆς Γεωργίας, μεταφραστοῦ πατερικῶν κειμένων καὶ προασπιστοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐν ἔτει 1101 τελειωθέντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ἀθανάσιος ὁ ἐν τῇ Μονῇ Σουαντὲμσκ ἀσκήσας, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται. (1550)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀθανασίου Ναβολόσκυ, τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ, τοῦ Ῥώσου (16ο – 17ο αἰών.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Χριστοφόρου τοῦ Παπουλάκου ἐκ Καλαβρύτων ὁμολογητοῦ τῆς πίστεως (1861).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς: Μιχαὴλ ιερέας ( Καργκοπόλοφ, 1919), Ἀντρέι (Ζιμίν, 1920), Παρθένο-μάρτυς Εὐγενία ἐν Ἀλμα- Ἀτα ( Ντομοζίροβα, 1933), Σέργιος (Λαβρόφ, 1934), Στέφανος (Πονομάρεφ, 1933) Ἰωσὴφ (Μπεσπαλόφ, 1921) Ματθαίος (Γκούσεφ, 1938) ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπό τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου ἱερομονάχου Ἀλεξίου Σουσιανία τοῦ ἐν Τελκάτι Γεωργίας. (1923)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Συμεών (Ζέλνιν) τῆς μονῆς τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκὼφ ἐν Μικρᾷ Ῥωσσίᾳ. (1960)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Θεοφάνους (Μεντβέντεφ) τῆς μονῆς Ῥιχλὸφσκ ἐν Μικρᾷ Ῥωσσίᾳ (1977)

Στίχοι
Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῇν λέγω.
Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.
Τὴν κλῆσιν, Θεοτόκος, Ἁγνῇ κυρώσας,
Σὺν Αὐτῇ Κύριλλος καὶ Δεσπότην βλέπει.
Φυγῆς Κυρίλλου σήμερον μνήμην ἄγει,
Ἀλλ᾿ οὐ τελευτῆς τῆς ἀειμνήστου κτίσις.
Τάρχυσαν ὀγδοάτῃ δεκάτῃ νέκυν Ἀθανασίου

Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ
Θεραπεία τῶν δέκα λεπρῶν (Λουκ. ιζ΄ 12-19)

Ὁ ἃγ.Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἒκπληκτος ἀπό τόν βίο, τούς ἀγῶνες καί τό μεγαλεῖο τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου ἐξεφώνησε τόν πανηγυρικό στή μνήμη του τό ἒτος 379 λέγοντας χαρακτηριστικά: ˝  Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετὴν ἐπαινέσομαι. Ταυτὸν γὰρ ἐκεῖνο τε εἰπεῖν καὶ ἐπαινέσαι ὅτι πᾶσαν ἐν ἑαυτῷ συλλαβὼν εἶχε τὴν ἀρετὴν». (Ἐπαινώντας τὸν Ἀθανάσιον θὰ ἐπαινέσω τὴν ἀρετήν. Γιατὶ Ἀθανάσιος καὶ ἀρετή, εἶναι τὸ ἴδιον πρᾶγμα. Όταν ἀναφέρομαι εἰς αυτόν ἐπαινῶ τὴν αρετήν). (Γρηγ. του Θεολόγου Λόγος Κ.Α.’ Β.Ε.Π.Ε.Σ., τόμος 59, σελ. 148). 

« Ἐάν καταξιωθῶμεν νά σέ ἲδωμεν, θά ἐκρίναμεν ὃτι ἐλάβαμεν παραμυθίαν, ἀντίρροπον δι’ ὃλας τάς θλίψεις πού ἐδοκιμάσαμεν εἰς τήν ζωήν μας », τοῦ ἒγραψε σέ κάποια ἐπιστολή ὁ Μ. Βασίλειος
Ὁ δέ περιβόητος ὃσιος Παχώμιος, σέ μιά ἀπό τίς περιοδεῖες του, εἶπε προφητικά ὃτι: « θλίψεις πολλές ἀναμένουν τόν ˝Χριστοφόρο ˝ ἂνδρα ».

Ὁ γηραιός ἐπίσκοπος Ἀλέξανδρος βρισκόταν στήν ἐπιθανάτια κλίνη του καί ἀναζητοῦσε ἐπίμονα τόν Ἀθανάσιο, ὣστε νά τόν ὑποδείξει ὡς διάδοχό του. Ἀλλ’ ὁ Ἀθανάσιος προβλέποντας τήν ἐκλογή του ἀπουσίαζε σκόπιμα, διότι θεωροῦσε τόν ἑαυτό του, ἐξ’ αἰτίας τῆς βαθειᾶς ταπεινοφροσύνης του, ἀκατάλληλο τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ ἀξιώματος. Τότε ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος εἶπε τά ἑξής: «Ἀθανάσιε νομίζεις ἐκπφευγέναι˙ οὐκ ἐκφεύξει δέ». Ἐπιπλέον, ἂπειρο πλῆθος λαοῦ, τό ὁποῖο κυριολεκτικά λάτρευε τόν Ἅγιο Ἀθανάσιο, παρέμενε στόν καθεδρικό ναό ἐπί ὁλόκληρα ἡμερονύκτια ἀπαιτώντας ἀπό τούς ἐπισκόπους, τόν Ἀθανάσιο ὡς ποιμενάρχη του. Ἒτσι ὁ Μ.Ἀθανάσιος ἀνέβηκε στόν θρόνο τοῦ Εὐαγγελιστή Μάρκου, τήν 8η Ἰουνίου τοῦ 328 μ.Χ. σέ ἡλικία μόλις 30 ἢ 33 ἐτῶν. Ἡ ἀνάδειξη τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου στόν ἐπισκοπικό θρόνο τῆς Ἀλεξάνδρειας ἦταν ἀναμφίβολο ἒργο τῆς Θείας Πρόνοιας γιά τήν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδοξίας.

***

Για την παρθένα που έκρυψε το Μέγα Αθανάσιο

Ήταν στην Αλεξάνδρεια μια παρθένα που τη γνώρισα, όταν ήταν πια εβδομήντα χρονών· και μαρτυρούσε γι’ αυτήν όλος ο κλήρος, ότι όταν είκοσι χρονών, ήταν πάρα πολύ όμορφη, ώστε απέφευγε τις συναναστροφές, εξαιτίας της υπερβολικής ομορφιάς της, για να μη δώσει αφορμή υποψίας.
Όταν λοιπόν κάποτε ο Αρειανοί μελετούσαν κακά για το μακάριο Αθανάσιο, τον επίσκοπο Αλεξανδρείας, μέσω του Ευσεβίου του πραιπόσιτου του βασιλιά Κωνστάντιου, και τον συκοφαντούσαν με αστήριχτες κατηγορίες, αυτός, προσπαθώντας να αποφύγει να κριθεί από ένα διεφθαρμένο δικαστήριο δεν εμπιστεύτηκε σε κανένα φίλο ή συγγενή ή κληρικό ή κάποιον άλλον’ αλλά όταν εισέβαλαν ξαφνικά οι στρατιώτες του επάρχου στην επισκοπή και τον γύρευαν, αυτός πήρε το στιχάριο και το μανδύα του μέσα στη νύχτα, και κατέφυγε σ’ αυτή την παρθένα.
Αυτή εξεπλάγη για το γεγονός και ταράχτηκε.
Τότε της λέει: «Επειδή με καταζητούν οι Αρειανοί και με συκοφαντούν άδικα, και για να μη καρπωθώ άδικη δόξα και κάνω να αμαρτήσουν αυτοί που θέλουν να με τιμωρήσουν, αποφάσισα να φύγω. Και μου αποκάλυψε ο Θεός απόψε·
«Σε κανένα δεν μπορείς να σωθείς παρά μόνο σ’ εκείνη».
Τότε εκείνη με πολλή χαρά έδιωξε κάθε σκέψη και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριο· και έκρυψε εκείνον τον αγιότατο έξι χρόνια, μέχρις ότου πέθανε ο Κωνστάντιος, πλένοντάς του η ίδια τα πόδια, φροντίζοντάς του την καθαριότητα, εξοικονομώντας του όλα τα αναγκαία, δανειζόμενη και βιβλία για να του φέρνει· και κανένας σ’ όλη την Αλεξάνδρεια δεν έμαθε εκείνα τα έξι χρόνια που βρίσκεται ο μακάριος Αθανάσιος.
Όταν λοιπόν ανακοινώθηκε ο θάνατος του Κωνστάντιου και το έμαθε, ντύθηκε καλά και τη νύχτα βρέθηκε πάλι στην εκκλησία, προς έκπληξη όλων, που τον είδαν σα ζωντανό νεκρό.
Και δικαιολογιόταν στους γνήσιους φίλους του λέγοντας:
«Δεν κατέφυγα σε σας για να μην αναγκαστείτε να ορκιστείτε ψέμματα, και για το ενδεχόμενο της έρευνας. Αλλά κατέφυγα σ’ εκείνη που δεν μπορούσε να δώσει υποψία, επειδή ήταν νέα και ωραία· και έτσι πέτυχα δύο πράγματα, και τη σωτηρία εκείνης, γιατί την ωφέλησα, και την προστασία της υπόληψής μου».
Από το βιβλίο, Παλλαδίου, «Λαυσαϊκή ιστορία», έκδοση Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα, Άγιον Όρος 1980. Μετάφραση, Μοναχός Συμεών Σταυρονικητιανός.

***

197. Η διήγηση τοῦ Ρουφίνου γιά τόν ἅγιο Ἀθανάσιο.
ἐκ τοῦ «Λειμωναρίου» Ιωάννου Μόσχου

Ὁ δέ Ρουφίνος, ο συγγραφέας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ιστορίας, ἔγραψε κάτι παρόμοιο πού ἔγινε τόν παλιό καιρό ἀπό παιδιά που ἔπαιζαν. Λέει λοιπόν γιά τόν ἅγιο Ἀθανάσιο τό μεγάλο υπερασπιστή καί κήρυκα τῆς ἀλήθειας, ὁ ὁποῖος χρημάτισε ἐπίσκοπος τῆς μεγάλης πόλεως τῶν Ἀλεξανδρέων καί ποίμανε τούς πάντες νηφάλια καί σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ· ὅταν διηγεῖται τά παιδικά του χρόνια, καί ὅτι ἀπό Θεοῦ προσῆλθε στήν ἀρχιερατεία καί ὅτι μέ θεϊκή πρόγνωση πῆρε τήν ἐξουσία. Κι ἐμεῖς λοιπόν ἂς πάρουμε ἀπό τήν ἀρχή τή ζωή τοῦ ἀνδρός κι ἂς θυμηθοῦμε ποιά ζωή είχε ἀπό παιδί καί ποιά ἀνατροφή πῆρε κι ἂς τά προσφέρουμε στόν ἀναγνώστη ὅπως τά παραλάβαμε.
Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος (63), ὁ ὁποῖος ἔγινε πάπας μετά τόν Ἀχιλλά (64), σύμφωνα μέ τήν προφητεία τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ ἀρχιεπισκόπου καί μάρτυρα (65), ὁ ὁποῖος καταδίκασε τόν δυσσεβή Ἄρειο, μια μέρα, καθώς ἔσκυβε ἀπό τό παράθυρο καί κοίταζε τή θάλασσα, βλέπει μερικά παιδιά νά παίζουν στό γιαλό, ὅπως γίνεται συνήθως, και νά μιμούνται τόν ἐπίσκοπο κι ὅλες τίς συνηθισμένες τελετές τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδή λοιπόν ἔδωσε πολλή προσοχή, εἶδε ὅτι κάνουν μερικά ἀπόκρυφα ἀπό τά μυστήρια. Ταραγμένος λοιπόν κάλεσε στή στιγμή τούς κληρικούς καί τούς ἔδειξε αὐτά πού ἔκαναν καί τούς πρόσταξε νά πάνε και νά πιάσουν ὅλα τά παιδιά καί νά τά φέρουν μπροστά του. Ὅταν λοιπόν ἦρθαν, τά ρώτησε ποιό ἦταν τό παιγνίδι τους καί τί ἔκαναν. Ἐκεῖνα τότε, ἐπειδή φοβήθηκαν, μιά καί ἦσαν παιδιά, τοῦ διηγοῦνται ὅλη τήν υπόθεση καταλεπτώς, ὅτι δηλαδή καί βάφτισαν μερικούς κατηχούμενους διά τοῦ Ἀθανασίου, τόν ὁποῖο ἔβαλαν τα παιδιά ἐκεῖνα σάν ἐπίσκοπό τους. Τότε λοιπόν τούς ἐξέτασε προσεκτικά ὁ Ἀλέξανδρος ποιούς βάφτισαν καί μαθαίνοντας καί βρίσκοντας ὅτι τέλεσαν ὅλα ἐκεῖνα σύμφωνα μέ τήν παράδοση τῆς θρησκείας μας, ἀνακοίνωσε στούς κληρικούς του καί ὅρισε ὅσοι ἀξιώθηκαν νά δεχτοῦν τό ἅγιο λουτρό νά μή χρειαστεί νά βαφτιστοῦν γιά δεύτερη φορά. Τόν Ἀθανάσιο δέ καί τούς ἄλλους, ὅσοι εἶχαν συγκαταριθμηθεί στούς κληρικούς, τούς παράδωσε στή φροντίδα τῶν γονιών τους, νά τούς ἀναθρέψουν «ἐν παιδεία καί νουθεσία Κυρίου», ἰδιαίτερα τόν Ἀθανάσιο τόν ὁποῖο μετά λίγο καιρό ἀφιέρωσε στό Θεό. Ἐπειδή λοιπόν ἦταν πλούσιος σέ θεῖα χαρίσματα, τόν προβίβασε ὁ τότε ἀρχιερέας σέ μεγαλύτερο βαθμό κι ἀνάλογα διέπρεψε. Προσκάλεσε δηλαδή τούς γονεῖς τοῦ Ἀθανάσιου καί τῶν ἄλλων, ὅσους σ ̓ ἐκεῖνο τό παιγνίδι εἶχε πρεσβυτέρους ἢ διακόνους και, μέ μάρτυρα τό Θεό, τούς παράδωσε στήν Ἐκκλησία, γιά νά τρέφονται ἐκεῖ.
Μέ τήν πάροδο λοιπόν λίγου χρόνου, ὅταν ὁ Ἀθανάσιος μορφώθηκε τέλεια στή γραφή καί ἀνάγνωση κι ἀρκετά στή χρήση τῆς γλώσσας, ἀμέσως παραδίδεται ἀπό τούς γονείς του στόν ιερέα σάν πιστή παρακαταθήκη τοῦ Θεοῦ καί σάν ἄλλος Σαμουήλ45 ἀνατρεφόταν στό ναό τοῦ Θεοῦ. Κι ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος στά γεράματα πήγαινε στούς ἐπισκόπους, τόν διάλεξαν νά τόν ἀκολουθεῖ καί νά κρατᾶ τόν ἀρχιερατικό μανδύα, που ὀνομάζεται ἐφούδ στή γλώσσα τῶν ̔Εβραίων.
Τόσους δέ πολλούς ἀγῶνες ἔκανε τοῦτος ὁ Ἀθανάσιος πρός τούς αἱρετικούς, ώστε φαίνεται ὅτι γι αυτόν ἔχει γραφεῖ ἐκεῖνο τό χωρίο: «Ἐγώ ὑποδείξω τούτῳ ὅσα ὑπομεῖναι χρή ὑπέρ τοῦ ἐμοῦ ὀνόματος»46 Γιατί ὅλη ἡ οίκουμένη συμμάχησε γιά τό διωγμό ἐναντίον τούτου καί κινήθηκαν βασιλιάδες τῆς γῆς καί συνάχτηκαν βασίλεια καί στρατός ἐναντίον του. Ἐκείνος ὅμως φύλαγε τό λόγο τοῦ Θεοῦ, πού λέει: «Ἐάν στῶσι κατ ̓ ἐμοῦ παρεμβολαί, οὐ φοβηθήσεται ἡ καρδία μου· ἐάν ἐπαναστῇ μοι συμβουλή, ἐν ταύτῃ ἐγώ ἐλπιῶ»47. Ὅμως ἐπειδή ἀναφέρονται τόσο μεγάλες και τόσο πολλές πράξεις του, ὥστε ἡ μέν μεγαλοσύνη τῶν πραγμάτων νά μή μοῦ ἐπιτρέπει νά παραλείψω οὔτε ἕνα, τό δέ πλῆθος τῶν πράξεων μέ ἀναγκάζει σέ βαθιά σιωπή, βρίσκεται σέ ἀδιέξοδο ὁ λογισμός μου μήν μπορώντας νά ἀναλάβει τό ἐγχείρημα τί μέν πρέπει νά κρατήσει, τί δέ νά παραλείψει. Καί γι’ αυτό μνημονεύουμε λίγα ἀπ ̓ ὅσα ἀναφέρονται στήν ὑπόθεση, τά δέ ὑπόλοιπα θά διηγηθεῖ ὁ θρύλος. Ὁπωσδήποτε ὅμως ὁ θρύλος θά ἀναγγείλει λιγότερα ἀπό τήν ἀλήθεια, έπειδή τό νά προσθέσει κανείς κάτι στήν ἀλήθεια οὔτε θα μπορέσει οὔτε θα βρεί.

198. Διδαχή τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου γιά τό βάπτισμα.

Ρώτησαν κάποτε τόν ἅγιο Ἀθανάσιο, τόν πάπα τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἄν μπορεί κανείς νά βαφτιστεί χωρίς νά πιστεύει κατά τήν πίστη καί τό κήρυγμα τῶν χριστιανῶν· κι ἂν βαφτιστεί κανείς ὑποκρινόμενος για ἄλλους λόγους ὅτι πιστεύει, τί γίνεται ἄραγε καί πῶς τόν δέχεται ὁ Θεός. Κι ἀποκρίθηκε: «Ἀκούσατε ἀπό τούς παλιούς γιά τό μακάριο Πέτρο και μάρτυρα ὅτι, ὅταν ἔπεσε θανατικό κι ἔτρεχαν πολλοί ἀπροετοίμαστοι πρός τό βάπτισμα ἀπό τό φόβο τοῦ θανάτου, τοῦ φανερώθηκε κάποιος μέ μορφή ἀγγέλου καί τοῦ εἶπε: «Ὡς πότε θά στέλνετε ἐδῶ πουγγιά σφραγισμένα μέν, τελείως κενά ὅμως, χωρίς νά ἔχουν τίποτε μέσα;» Λοιπόν, ὅσο μποροῦμε νά συμπεράνουμε ἀπό τά λόγια τοῦ ἀγγέλου, λογίζονται ὅτι ἔχουν τή σφραγίδα τοῦ βαπτίσματος, ἐπειδή βαφτίστηκαν νομίζοντας ὅτι θα πάρουν κάποια εὐεργεσία, ἄν δεχτοῦν τό βάπτισμα».
Από το βιβλίο του Ιωάννου Μόσχου, «Λειμωνάριον», μετάφραση μοναχού Θεολόγου, έκδοση Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα.
44. Εφεσ. στ’, 4
45. Βλ. Α’ Βασ. β’, γ
46. Πρβλ. Πραξ. Θ’, 16
47. Πρβλ. Ψαλμ. κατ’, 3

Σχόλια
(63). Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (313-328), καταπολέμησε τόν ἀρειανισμό και συμμετέσχε στήν Α’ οἰκουμενική σύνοδο (325). Η μνήμη του τιμάται στις 29 Μαΐου.
(64). Ἀχιλλάς: Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (312-313).
(65). Ὁ ἅγιος Πέτρος ὁ μάρτυς, πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (300-311), ὑπῆρξε ὑπόδειγμα ποιμένα κι ὁ πρῶτος ὁ ὁποίος συνειδητοποίησε τόν κίνδυνο ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Ἀρειου. Η μνήμη του τιμάται στις 24 Νοεμβρίου.

Είπε ο αββάς Αθανάσιος, ο επίσκοπος Αλεξανδρείας: «Πολλές φορές λέει κάποιος από σας: “Πού υπάρχει διωγμός για να μαρτυρήσω;”. Μαρτύρησε με τη συνείδηση· πέθανε για την αμαρτία, απονέκρωσε ό,τι σε συνδέει με την αμαρτωλή κατάσταση (Κολ. 3, 5) και έχεις γίνει μάρτυς κατά την προαίρεση.
Εκείνοι (οι Μάρτυρες) μάχονταν με βασιλείς και άρχοντες· έχεις κι εσύ αντίπαλο τον διάβολο, τον βασιλιά της αμαρτίας, και άρχοντες τους δαίμονες (Εφεσ. 6, 12).

***

Άγιος Αθανάσιος, «Ο παππούς ήλθε και με πήρε αγκαλίτσα και με κατέβασε. »
π. Ανανίας Κουστένης

Και θυμάμαι στα μέρη μας, προ πολλών ετών, εκεί στην πλατεία του χωριού, έπαιζαν παιδάκια κι έπεσε ένα κάτω.
Και το ’κλαυσαν οι άνθρωποι, έτρεξαν ένα γύρω, να το βρουν, και τι κοιτάζουν;
Εκάθετο κάτω στο ποτάμι κι έπαιζε.
Απόρησαν.
«Τι έγινε;» λέει.
«Πώς δεν έπαθες τίποτα;»
«Μόλις έπεσα», λέει, «από απροσεξία, χωρίς να το καταλάβω, ο παππούς που ’ναι απέναντι ακριβώς» – απέναντι ακριβώς είναι ο άγιος Αθανάσιος -, «ήλθε και με πήρε αγκαλίτσα και με κατέβασε. Και μου ’πε να μη στενοχωριέμαι. Θα ’ρθουν να με βρουν».
Από το βιβλίο του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Ανανίας Κουστένη, «Εαρινό συναξάρι, τόμος β’, των εκδόσεων Ακτή, Λευκωσία 2008

Mέγας Ἀθανάσιος, ὁ Ἄτλαντας τῆς Ὀρθοδοξίας
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/17/m%ce%ad%ce%b3%ce%b1%cf%82-%e1%bc%80%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%e1%bd%81-%e1%bc%84%cf%84%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%e1%bd%80%cf%81%ce%b8%ce%bf/

Τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν τον τόπο. Σείς, άνδρες και γυναίκες βαπτισμένοι, εσείς είστε οι φρουροί της μυστικής αμπέλου της Ορθοδόξου Εκκλησίας… άγιος Χριστοφόρος Παπουλάκος – άγιος επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/17/%cf%84%ce%b1-%ce%ac%ce%b8%ce%b5%ce%b1-%ce%b3%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b8%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%ad%cf%88%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%84/

“Είμαστε ο Αντώνιος και ο Αθανάσιος και μας έστειλαν από την Κεφαλονιά”. Αγρυπνία στη γιορτή του Αγίου Αθανασίου με τον π. Γεράσιμο Φωκά, της ζωής μας ορόσημο
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/17/%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5-%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%b1%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba/

Λίγοι άγιοι συκοφαντήθηκαν τόσο εγκληματικά και καταδιώχθηκαν τόσο ανελέητα, όσο ο άγιος Αθανάσιος. Η μεγαλειώδη ψυχή του υπέμεινε τα πάντα καρτερικά για την αγάπη του Χριστού… Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/01/17/56761/

Είμαι ο άγιος Αθανάσιος από το Αγιονέρι. Απ’ ότι κάνεις για τον Θεό, τίποτε δεν πάει χαμένο. Σήμερα υπάρχει τέτοια πνευματική σύγχυση. Μεγάλος ανεμοστρόβιλος παρασέρνει τα πάντα. Κρατείστε γερά την παράδοση που σας παρέδωσα και να ξέρετε ότι σήμερα είναι ομολογία να λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός μας.
https://iconandlight.wordpress.com/2023/01/17/87456/

Ἀπολυτίκιον τῶν Πατέρων.
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Ἔργοις λάμψαντες Ὀρθοδοξίας, πᾶσαν σβέσαντες κακοδοξίαν, νικηταὶ τροπαιοφόροι γεγόνατε, τῇ εὐσεβείᾳ τὰ πάντα πλουτίσαντες, τὴν Ἐκκλησίαν μεγάλως κοσμήσαντες, ἀξίως εὕρατε Χριστὸν τὸν Θεὸν εὐχαῖς ὑμῶν, δωρούμενον πᾶσι τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου.
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Στύλος γέγονας Ὀρθοδοξίας, θείοις δόγμασιν ὑποστηρίζων, τὴν Ἐκκλησίαν Ἱεράρχα Ἀθανάσιε. Τῷ γὰρ Πατρὶ τὸν Υἱὸν Ὁμοούσιον ἀνακηρύξας κατῄσχυνας Ἄρειον. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων.
Ἦχος γ´. Τὴν ὡραιότητα.

Ὡς βρύσις δίκρουνος, λαμπρῶς βλυστάνετε, δογμάτων πέλαγος, πᾶσι τοῖς πέρασιν Ἱεραρχῶν ἡ ξυνωρίς, ἐκφάντορες τῶν ἀῤῥήτων, πάτερ Ἀθανάσιε, τῆς Τριάδος τὸ ὄργανον, καὶ θεόφρον Κύριλλε, Θεοτόκου ὁ πρόμαχος· σοφίας οὐρανίου κρατῆρες, πᾶσι ζωῆς κιρνῶντες πόμα.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Θεοδούλης.
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τὸν Θεὸν ὁλοτρόπως Μάρτυς ἠγάπησας, καὶ ἀνδρικῶς ἠγωνίσω ὑπὲρ τῆς δόξης Αὐτοῦ, κάθελοῦσα τὸν ἐχθρὸν πόνοις Ἀθλήσεως, ὅθεν ἐδέξω παρ᾿ Αὐτοῦ, Θεοδούλη θαυμαστή, πλουσίας ἀντιμισθίας· ὑπὲρ ἡμῶν δυσωποῦσα, τῶν εὐφημούντων σου τὴν ἄθλησιν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Θεοδούλης.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τοῖς ἥλοις τὸ σῶμά σου περονισθεῖσα σεμνή, καιρίως κατέτρωσας τὸν παλαιὸν πτερνιστήν, ψυχῆς καρτερότητητι· χάριτι δὲ θαυμάτων τῷ Σωτῆρι προσάγεις, Μάρτυρας στεφηφόρους τοὺς πρὶν ὄντας διῶκτας, μεθ᾿ ὧν σε Θεοδούλη μακαρίζομεν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Χριστοφόρου, τοὐπίκλην Παπουλάκου
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τὸν θεόσδοτον πλάνητα χριστοκήρυκα, διδασκαλίαις πανσόφοις τὴν ἀγνωσίαν λαοῦ διαλύσαντα καὶ γνῶσιν πρὸς σωτήριον καθοδηγήσαντα πολλοὺς 13 εὐφημήσωμεν λαμπρῶς, θεόπνευστον Χριστοφόρον, βοῶντες· Ὅσιε πάτερ, ἡμῖν ἱλέωσαι τὸν Ὕψιστον.

Δόξα Πατρί…ἦχος γ’
Γερμανοῦ

Πάλιν ἡμῖν ὁ χρυσορρόας Νεῖλος, καὶ τῆς ἀθανασίας ἐπώνυμος, διὰ τῆς ἐτησίου μνήμης ἐπιδημῶν ταῖς καλαῖς ἀναβάσεσι, πλημμυρεῖ τὰ χρυσόρρειθρα τῆς ἀθανασίας χεύματα, καὶ τροφὴν ἀμβροσίας καρποδοτῶν, διὰ τῆς ὑψηλῆς θεηγορίας, Τριάδος ἀδιαίρετον κράτος ἐκδιδάσκει προσκυνεῖν, καὶ πελαγίζων τὰ θεῖα διδάγματα, τῶν πιστῶν κατάρδει τὰς διανοίας, καὶ πρεσβεύει ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ
Θεραπεία τῶν δέκα λεπρῶν (Λουκ. ιζ΄ 12-19)

γιά τό «Εὐχαριστῶ»
Ἁγία Γαβριηλία Παπαγιάννη

 Ὅταν στ’ αλήθεια συνειδητοποιοῦμε τά δῶρα πού μᾶς κάνει ὁ Θεός, δέν ἔχουμε πια καιρό να ζητήσουμε τίποτα. Τρέχουμε καί λέμε εὐχαριστῶ… εὐχαριστῶ… εὐχαριστῶ… εὐχαριστῶ… Βλέπουμε ἕναν ἄνθρωπο… εὐχαριστῶ. Βλέπουμε ἕνα λουλούδι… εὐχαριστῶ. Βλέπουμε ἕνα ποτήρι γάλα… εὐχαριστῶ. Γιά ὅλα… εὐχαριστῶ. Καί ἔρχεται μιά τέτοια χαρά στή ζωή μας, πού πολλοί δέν καταλαβαίνουν, ἄς εἶναι καί κοντινοί, τί εἶναι ὅλ ̓ αὐτά! Μοῦ ἔλεγαν κάποτε στην Αγγλία: «Τι τρέχει; Γιατί εἶσαι τόσο εὐτυχισμένη;» «Επειδή εἶμαι ζωντανή καί σᾶς βλέπω!»… Καλημέρα σας!
Ἁγία Σκέπη, Αἴγινα, 1989
Η Ασκητική της Αγάπης, σελ. 197

Νά κάνεις καί Κομποσχοίνια μόνο μέ ”Εὐχαριστῶ”.

***

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Μια καρδιά ίσα με τον ήλιο μεγάλη και σαν τον ήλιο λαμπερή είναι λίγο να την δώσει κανείς στον Χριστό από ευγνωμοσύνη, για τις μεγάλες Του δωρεές.

Αν θέλεις να ζεις παραδεισένια από αυτήν τη ζωή, δες τις ευεργεσίες και τις πλούσιες δωρεές που δίνει ο Θεός και άρχισε το ”δόξα σοι ο Θεός”. Να δοξάζετε το Θεό, γιατί σας βοήθησε να προοδεύσετε, έστω και λίγο. Όταν ο άνθρωπος λέει ”δόξα σοι ο Θεός”, βοηθάει ο Θεός. Και η ευγνωμοσύνη με το ταπεινό φρόνημα και τον φιλότιμο αγώνα, συνέχεια τραβάει ουράνιες δυνάμεις και ευλογίες θεϊκές.
Το θυμίαμα που καίμε, το ανάβουμε για δοξολογία στον Θεό. Τον δοξολογούμε και Τον ευγνωμονούμε για τις μεγάλες ευεργεσίες Του σε όλο τον κόσμο. Το θυμίαμα είναι και αυτό μια προσφορά.

Στην Ήπειρο γνώριζα δύο γεωργούς. Ο ένας ήταν οικογενειάρχης και είχε ένα-δυό χωραφάκια και εμπιστευόταν τα πάντα στον Θεό. Εργαζόταν, όσο μπορούσε, χωρίς άγχος. «Θα κάνω ό,τι προλάβω», έλεγε. Μερικές φορές άλλα δεμάτια σάπιζαν από την βροχή, γιατί δεν προλάβαινε να τα μαζέψει, άλλα του τα σκόρπιζε ο αέρας και όμως για όλα έλεγε «δόξα Σοι ο Θεός» και όλα του πήγαιναν καλά. Ο άλλος είχε πολλά κτήματα, αγελάδες κ.λπ., δεν είχε και παιδιά. Αν τον ρωτούσες «πώς τα πάς;», «άσ’ τα, μην τα ρωτάς», απαντούσε· ποτέ δεν έλεγε «δόξα Σοι ο Θεός», όλο γκρίνια ήταν. Και να δείτε, άλλοτε του ψοφούσε η αγελάδα, άλλοτε του συνέβαινε το ένα, άλλοτε το άλλο. Όλα τα είχε, αλλά προκοπή δεν έκανε. Γι’ αυτό λέω, η δοξολογία είναι μεγάλη υπόθεση. Από μας εξαρτάται, αν γευθούμε ή όχι τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός.

***

– Γέροντα, αισθάνομαι την ανάγκη να λέω περισσότερο το «δόξα σοι ο Θεός» παρά το «Κύριε ελέησον». Μήπως δεν είναι σωστό;
– Καλό είναι αυτό, ευλογημένη. Εγώ μπορεί να περάσω ολόκληρη μέρα κάνοντας εργόχειρο και λέγοντας «Δόξα σοι ο Θεός. Δόξα σοι ο Θεός, γιατί ζω. Δόξα σοι ο Θεός, γιατί θα πεθάνω και θα πάω κοντά στον Θεό. Δόξα σοι Θεός, ακόμη και αν με βάλη στην κόλαση και πάρη έναν κολασμένο στον Παράδεισο. Και εάν θέλη να μη με θυμάται στην κόλαση και λυπάται , ας πάρη πολλούς κολασμένους στον Παράδεισο, ώστε η χαρά Του γι’ αυτούς να είναι περισσότερη και να λιγοστέψη η στενοχώρια Του για μένα».
Το «δόξα σοι ο Θεός» να μη λείπη ποτέ από τα χείλη σας. Εγώ, όταν πονάω, το «δόξα σοι ο Θεός» έχω για χάπι του πόνου∙ τίποτε άλλο δεν με πιάνει. Το «δόξα σοι ο Θεός» είναι ανώτερο και από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Έλεγε ο Παπα- Τύχων : «Το “Κύριε ελέησον” έχει εκατό δραχμές, το “δόξα σοι ο Θεός” έχει χίλιες δραχμές∙ είναι δηλαδή πολύ πιο ακριβό».
Ήθελε να πη ότι ο άνθρωπος ζητάει το έλεος του Θεού από ανάγκη ,ενώ δοξολογεί τον Θεό από φιλότιμο, και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία. Συνιστούσε μάλιστα να λέμε το «δόξα σοι ο Θεός», όχι μόνον όταν είμαστε καλά , αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες , γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός για φάρμακα της ψυχής.
– Γέροντα, μερικές φορές , όταν λέω «δόξα τω Θεώ», νιώθω μέσα μου ένα φτερούγισμα. Τι είναι αυτό;
– Αγαλλίαση πνευματική είναι. Τώρα, επειδή μου έδωσες χαρά που λες «δόξα τω Θεώ», από την χαρά μου θα αρχίσω να γράφω «δόξα τω Θεώ, δόξα τω Θεώ», και θα γεμίσω μία κόλλα χαρτί με το «δόξα τω Θεώ». Ο Θεός να σε αξιώση στην άλλη ζωή να είσαι μαζί με τους Αγγέλους που δοξολογούν συνέχεια τον Θεό. Αμήν.
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, λογοι στ΄, Περί Προσευχής, σελ. 235.

***

Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό, έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος∙ γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει, έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει… Δεν θέλει την λιακάδα∙ θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης.

Όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την Θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του.… Να ζείτε σε διαρκή δοξολογία και ευχαριστία προς το Θεό, διότι μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και μεγαλύτερος αμαρτωλός ο αχάριστος…

Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία, την οποία ήλεγξε ο Χριστός. «Ουχ οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα πού», είπε στον λεπρό που επέτρεψε να Τον ευχαριστήση. Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους, γιατί η ευγνωμοσύνη εκείνους θα ωφελούσε.
Πολύ να προσέχετε την αχαριστία. Να ευχαριστήτε τον Θεό για όλα όσα σας δίνει.

Να κρατήσετε για πάντα αυτό το τυπικό: Μετά από κάθε αίτημά σας που γίνεται με καρδιακή προσευχή και πόνο, μόλις ο Καλός Θεός το εκπληρώση, να κάνετε καρδιακή δοξολογία με χαρά και ευχαριστία.
Να κινηθήτε στην πνευματική σφαίρα, στην δοξολογία. «Δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός» να λέτε συνέχεια. Μετά όλα θα σας συγκινούν, για όλα θα νιώθετε μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, και ο Θεός θα σας τρελλάνη με τις πολλές Του ευλογίες.
Η δοξολογία είναι χαρούμενη ευχαριστία. Είναι ξέσπασμα της ευχαριστίας, σκίρτημα.

***

– Γέροντα, ο Παπα-Τύχων πώς προσευχόταν;
– Ο Παπα-Τύχων είχε φθάσει στον χώρο της δοξολογίας και αντί για την ευχή είχε την δοξολογία. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το «δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός», και όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν γι’ αυτόν Διακαινήσιμες1, αφού ζούσε πάντα την πασχαλινή χαρά.
Όσοι βρίσκονται στην προχωρημένη αυτή κατάσταση έχουν συνέχεια Πάσχα, Ανάσταση! Καμπάνες, σήμαντρα, τάλαντα, όλα μαζί χτυπούν χαρμόσυνα2. «Αινείτε Αυτόν εν κυμβάλοις ευήχοις, αινείτε Αυτόν εν κυμβάλοις αλαλαγμού»3. Όλη την ημέρα δοξολογούν τον Θεό και χτυπά σαν καμπάνα η καρδιά τους.
1 Διακαινήσιμος ονομάζεται η εβδομάδα μετά την Κυριακή του Πάσχα.
2 Στην Αγρυπνία της Αναστάσεως σύμφωνα με το Τυπικό «κρούονται άπαντα», χτυπούν δηλαδή συγχρόνως όλες οι καμπάνες, τα σήμαντρα και τα τάλαντα (χειροσήμαντρα).
3 Ψαλμ. 150, 5 και στιχολογία των Αίνων.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 – Ο χώρος της δοξολογίας, Οι δύο καταστάσεις της δοξολογίας
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, λογοι στ΄, Περί Προσευχής, σελ. 238.

***

– Γέροντα, τόσο λίγο που έβρεξε, ούτε τα φύλλα δεν βράχηκαν !
– Τί να σού πώ; Έστω και αυτή η βροχή που δρόσισε μόνον τα φύλλα, λίγο είναι; Εγώ και μόνον που είδα σύννεφα στον ουρανό, δεν μπόρεσα να κοιμηθώ από την ευγνωμοσύνη προς τον Θεό που ένιωθα μέσα μου. «Θεέ μου, έλεγα, δεν αξίζουμε να ρίξης βροχή». Πολύ να προσέχετε την αχαριστία. Να ευχαριστήτε τον Θεό για όλα όσα σάς δίνει.
– Γέροντα, όταν ο Θεός εκπληρώση κάποιο αίτημά μας για μια υπόθεση του Ησυχαστηρίου, πώς θα εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας;
– Να κάνετε μια αγρυπνία, για να ευχαριστήσετε τον Θεό, που βοήθησε με τους Αγίους Του. Και να κρατήσετε για πάντα αυτό το τυπικό: Μετά από κάθε αίτημά σας που γίνεται με καρδιακή προσευχή και πόνο, μόλις ο Καλός Θεός το εκπληρώση, να κάνετε καρδιακή δοξολογία με χαρά και ευχαριστία.
– Γέροντα, πώς γίνεται η δοξολογία;
– Η δοξολογία γίνεται και εκφώνως , γίνεται και μόνο με την καρδιά, και τότε η ευχαριστία είναι εσωτερική.
– Πάντοτε, Γέροντα, στην δοξολογία υπάρχει και ευχαριστία;
– Ποιά δοξολογία δεν έχει ευχαριστία; Και οι Άγγελοι δεν ευχαριστούν τον Θεό, όταν Τον δοξολογούν;
– Τί διαφορά έχει, Γέροντα, η δοξολογία από την ευχαριστία;
– Η δοξολογία είναι χαρούμενη ευχαριστία. Είναι ξέσπασμα της ευχαριστίας, σκίρτημα. Το σκίρτημα αυτό έρχεται από μέσα, από την καρδιά. Μπορεί κάποιος να μην ξέρη ένα τροπάριο ολόκληρο και να το λέη μισό και να βάζη και δικά του λόγια, και όμως η καρδιά του να σκιρτά. Αν ευχαριστήτε τον Θεό για τις πλούσιες ευεργεσίες Του, εκεί μέσα στην ευχαριστία και στην δοξολογία θα νιώσετε όλον τον θείο Του πλούτο.
(Λόγοι Παϊσίου, τόμος ς΄, Περί προσευχής, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, σελ.232-233)

***

Ένας από τους πατέρες διηγήθηκε, ότι κάποιος μεγάλος και διορατικός γέροντας κάθησε μια φορά να φάει μαζί με αρκετούς αδελφούς. Και καθώς έτρωγαν, τους παρατηρούσε ο γέροντας με τα πνευματικά του μάτια, και έβλεπε άλλους να τρώνε μέλι, άλλους ψωμί και άλλους ακαθαρσίες.
Απορούσε γι’ αυτό και παρακαλούσε το Θεό:
«Κύριε, εξήγησε μου το μυστήριο τούτο. Πώς, ενώ πάνω στο τραπέζι βρίσκονται για όλους τα ίδια φαγητά, τη στιγμή που τα τρώνε φαίνονται τόσο διαφορετικά»;
Άκουσε τότε φωνή από τον ουρανό να του λέει:
– Αυτοί που (φαίνονται ότι) τρώνε μέλι, είναι εκείνοι που κάθονται στο τραπέζι με φόβο Θεού και πνευματική χαρά, που προσεύχονται αδιάλειπτα και που η προσευχή τους σαν θυμίαμα ανεβαίνει στο Θεό. Αυτοί που (φαίνονται ότι) τρώνε ψωμί, είναι εκείνοι που ευχαριστούν το Θεό για τη βρώση όσων Εκείνος τους δώρισε. Αυτοί, τέλος, που (φαίνονται ότι) τρώνε ακαθαρσίες, είναι εκείνοι που γκρινιάζουν και λένε, «Αυτό είναι καλό», «Αυτό είναι μπαγιάτικο».
Δεν πρέπει λοιπόν να συλλογιζόμαστε μ’ αυτόν τον τρόπο, αλλ’ απεναντίας να δοξολογούμε και να υμνούμε το Θεό, εκπληρώνοντας το λόγο του αποστόλου: «Είτε εσθίετε είτε πίνετε είτε τι ποιείτε, πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε» (Α’ Κορ. 10:31).
Από τον «Μικρό Ευεργετινό», έκδοση της Ιεράς Μονής Παρακλήτου

Πες όσο πιο συχνά: ”Ευχαριστώ Θεέ μου! Σε ευχαριστώ Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ!”… Και θα ζεις, σαν να είσαι στον παράδεισο. (π. Τύχων)Πώς διατηρείτε τον Θεό στην καθημερινή σας ζωή, Κυρία;. Με το “Ευχαριστώ” στον Θεό,… να Τον ευχαριστούμε για το κάθε τι και πάντοτε να Του αναθέτουμε τα πάντα.
https://iconandlight.wordpress.com/2024/03/14/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b8%ce%b5%cf%8c-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd/

Ας μάθουμε να ζούμε μ’ ευγνωμοσύνη. Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς. Να ζείτε σε διαρκή δοξολογία και ευχαριστία προς το Θεό, διότι μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και μεγαλύτερος αμαρτωλός ο αχάριστος. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ- Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/01/18/%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%ac%ce%b8%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%b6%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5-%ce%bc-%ce%b5%cf%85%ce%b3%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%bf%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b7-%ce%bf-%cf%87/

Η γιαγιά μου, η σίτου μου, «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου. Σ’ ευχαριστώ. Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»!
https://iconandlight.wordpress.com/2017/11/16/%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b7-%cf%83%ce%af%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%83-%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8e/

Μακάρι να διαβάζομε τους Βίους των αγίων και τίποτε να μην πάρομε, την ώρα πού ασχολούμεθα, είναι κι εκείνοι κοντά μας. Και μας ευλογούν και μας γλυτώνουν και ποιος ξέρει από τι, κάθε φορά. π. Ανανίας Κουστένης
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/16/%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%b6%ce%bf%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b2%ce%af%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%af/

Μην φοβάστε αύριο θα είστε νικητές. Με το ξημέρωμα η πόλη μου θα είναι ελεύθερη, είναι Θέλημα Θεού…. Πως ο Άγιος Γεώργιος ο Φουστανελάς απελευθέρωσε τα Γιάννενα
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/17/%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b5-%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf-%ce%b8%ce%b1-%ce%b5%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b5-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%82-%ce%bc%ce%b5-%cf%84/

Άγιος Γεώργιος ο Φουστανελάς εξ Ιωαννίνων · Περιδιαβαίνοντας τα Γιάννενα νιώθεις πολύ δυνατή την παρουσία και τη συντροφιά του αγίου σε κάθε σου βήμα. Όπου και να σταθείς έχεις την αίσθηση ότι τώρα ο άγιος θα βγει από κάπου να σε χαιρετήσει και να σε καλωσορίσει…
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/17/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b3%ce%b5%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%cf%86%ce%bf%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce%be-%ce%b9%cf%89%ce%b1%ce%bd%ce%bd/

Η παλαβομάρα έχει ξεπεράσει τα όρια. Σήμερα ήρθε η εποχή να διαχωριστούν τα πρόβατα από τα κατσίκια, οι πιστοί από τους απίστους. Δεν δίνει την Χάρη Του ο Θεός σε λανθασμένη κατάσταση. Ετούτανα θα φέρουν εδά (τώρα) τση φωτιές σε όλο τον κόσμο από τις μεγάλες μπαλωθιές (υπερόπλα-πυρηνικά). Έτσι οι οδύνες… έρχονται από ηδονές και μετά οι οδύνες σβήνουν τις ηδονές… Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης – Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/16/%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%b1-%ce%ad%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%be%ce%b5%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b1-%cf%8c%cf%81%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%ae/Εὐαγγέλιον Κυριακῆς ΙΒ´ Λουκᾶ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (ιζ´ 12-19)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσερχομένου τοῦ Ἰησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. Καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. Εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; Καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.
Ἦχος δ´.

Τὸν ζηλωτὴν Ἠλίαν τοῖς τρόποις μιμούμενος, τῷ Βαπτιστῇ εὐθείαις ταῖς τρίβοις ἑπόμενος, Πάτερ Ἀντώνιε, τῆς ἐρήμου γέγονας οἰκιστής, καὶ τὴν οἰκουμένην ἐστήριξας εὐχαῖς σου· διὸ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ ἐξ Ἰωαννίνων. (Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν Συνάναρχον Λόγον.

Τὸν πανεύφημον Μάρτυν Χριστοῦ Γεώργιον, Ἰωαννίνων τὸ κλέος καὶ πολιοῦχον λαμπρόν, ἐν ᾠδαῖς πνευματικαῖς ἀνευφημήσωμεν· ὅτι ἐνήθλησε στεῤῥῶς καὶ κατήνεγκεν ἐχθρὸν τοῦ Πνεύματος τῇ δυνάμει· καὶ νῦν ἀπαύστως πρεσβεύει, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Συγκλονίζει το θαύμα του Αγ. Παϊσίου στον Κωνσταντίνο Μηλίτσο GR
https://www.youtube.com/watch?v=-EtbW28D4Tg&list=PLY7r8WtQMGKIxBi-Rf_CXYB6wGnyTxEiW&index=3

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον
Τῇ ΙΣΤ’ (16ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, ἡ προσκύνησις τῆς τιμίας Ἁλύσεως τοῦ Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Ἀποστόλου Πέτρου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶς ἁγίων μαρτύρων καὶ αὐταδέλφων, Πευσίππου, Ἐλασίππου, καὶ Μεσίππου· καὶ Νεονίλλης τῆς μάμμης αὐτῶν.(~161-180)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Ἰουνίλλης τῆς ἐν Καισαρείᾳ. (~161-180)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Δάνακτος τοῦ ἀναγνώστου ἐξ Αὐλῶνος Βορείου Ηπείρου. (β´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μήλα τοῦ Ὁμολογητοῦ, ἐπισκόπου Ῥινοκούρων τῆς Συρίας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ὀνωράτου, ἀρχιεπισκόπου Ἀρελάτης τῆς Γαλλίας καὶ κτίτορος τῆς μονῆς Λερίνων (Lerins) ἐν Γαλλίᾳ. (429)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Ῥωμύλου τοῦ ἡσυχαστοῦ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ· Νέστορος, Μαρτίνου, Δανιήλ, Σισώη, Ζωσιμᾶ καὶ Γρηγορίου. (1375)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ, τοῦ ἐν Τότμα τοῦ Βολογκντᾷ τοῦ Θαυματουργοῦ. (1650)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νέου Ἱερομάρτυρος Δαμασκηνοῦ τοῦ Χιλανδαρινοῦ, μαρτυρήσαντος εἰς Γάμπροβον τοῦ Τυρνόβου, καὶ δι᾿ ἀγχόνης τελειωθέντος. (1771)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Νικολάου τοῦ ἐν Μυτιλήνῃ, μαρτυρικῶς τελειωθέντος. (1777)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητες: Βασίλειος (Χολμογκόροφ ,1938) ἐν Νοβοσιμπίρισκ, Γεώργιος (Καντούλιν, 1938) καὶ Παυλος (Μπαλούεφ, 1938) ἐν Μπασκιρία, ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπό τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ὁσίας μητρὸς Ναταλίας τῆς διὰ Χριστὸν σαλῆς ἐν Βίριτσᾳ τῆς ἁγίας Πετρουπόλεως (1976)

Στίχοι ·
Σὴν προκυνοῦντα Πέτρε σειρὰν τιμίαν,
Σειρᾶς μακρᾶς λῦσόν με τῶν ἐγκλημάτων.
Σειρὴν προσκυνέῳ Πέτρου δεκάτῃ ἑνὶ ἕκτῃ.
Στίχ. Κἂν ὦσιν ἱππεῖς, κλήσεων σημασίᾳ,
Πεζοὶ τρέχουσι τρίδυμοι τρεῖς πρὸς φλόγα.
Νεονίλλα γραῦς· ἀλλὰ πῦρ ἀνημμένον,
Ὥς πέρ τις ἀκμάζουσα καρτερεῖ νέα.
Στίχ. Μακάριος Μάξιμος, σαλὸς Κυρίου!
Μωρῶς βιώσας ἠπάτησε τὸν πλάνον.

Ἡ διά Χριστόν σαλή μητέρα Ναταλία τῆς Βίριτσα

Ὁ πατήρ Σεραφείμ [Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα] ἔλεγε στά πνευματικά του παιδιά·
Κάποτε θά ἔλθει στην Βίριτσα ἡ μητέρα Ναταλία. Πολλοί άνθρωποι θά πηγαίνουν σ’ αὐτήν καί θά ζητᾶνε τήν βοήθεια καί τίς προσευχές της ὅπως τώρα ἀπό μένα.
Τα λόγια αὐτά τοῦ Γέροντα ἔγιναν πραγματικότητα τό 1955 ὅταν στήν Βίριτσα ἐγκαταστάθηκε ἡ διά Χριστόν σαλή μητέρα Ναταλία, ἡ ὁποία μέχρι τήν μακαρία κοίμησή της τό 1976 δεχόταν ἀνθρώπους καί τούς πρόσφερε πνευματική βοήθεια. Σχεδόν τίποτα δέν γνωρίζουμε γιά τήν ζωή τῆς μητέρας Ναταλίας μέχρι τό 1955. Τά στοιχεία που παραθέτουμε εἶναι διηγήσεις τῶν ἀνθρώπων πού τήν γνώρισαν τήν περίοδο που αὐτή ζοῦσε στην Βίριτσα.

Διήγηση τοῦ πρωθιερέα πατρός Βασιλείου Σβέτς
Η Ναταλία Μιχάιλοβνα (το επίθετό της κανείς δέν τό γνωρίζει) γεννήθηκε το 1890. Εἶναι σίγουρο ὅτι καταγόταν ἀπό μία ἀριστοκρατική οικογένεια. Αὐτό φαινόταν ἀπό τήν εὐγενική της συμπεριφορά, ἀπό τόν τρόπο ὁμιλίας καί ἀπό ὅτι ἤξερε πολλές ξένες γλῶσσες (τά γαλλικά τά ἤξερε τέλεια). Κάποιοι ἔλεγαν ὅτι ἡ μητέρα Ναταλία καταγόταν ἀπό τήν αὐτοκρατορική οικογένεια τῶν Ρομάνοβ. Ἔλεγαν ἐπίσης ὅτι μετά τήν ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἡ μητέρα Ναταλία πῆγε στόν Καύκασο καί κρύφτηκε ἐκεῖ στά βουνά…
Δέν γνωρίζω τίποτα παραπάνω γιά τήν ζωή της μέχρι τήν ἐμφάνισή της στήν Βίριτσα τό ἔτος 1955.
Το 1955 ἡ μητέρα Ναταλία ἐμφανίστηκε πρώτη φορά στό μοναστήρι τῶν σπηλαίων τοῦ Πσκόβ. Τήν ἴδια χρονιά ὁ ἱερομόναχος πατήρ Συμεών Ζελνίν [Ἅγιος Συμεών τοῦ Πσκόβ], στόν ὁποῖο ὁ Θεός εἶχε ἀποκαλύψει τό ὕψος τῆς πνευματικῆς της ζωῆς τήν ἔστειλε στή δική μας Ἁγία Γῆ, στήν Βίριτσα…
Πιθανῶς ἡ μητέρα Ναταλία ήταν μοναχή, μπορεῖ νά εἶχε λάβει καί τό μεγάλο σχῆμα. Εγώ πάντως τήν γνώρισα ως διά Χριστόν σαλή …
Μόλις ἡ Ναταλία ἐγκαταστάθηκε στήν Βίριτσα γέμισε τό σπίτι της μέ διάφορα κατοικίδια ζώα ̇ κατσίκες, κουνέλια, κότες καί πάπιες. Πάντα φοροῦσε ἁπλά ροῦχα, ἕνα μαντίλι στό κεφάλι καί στή μέση μία ἁπλή ζώνη….
Τά σκυλιά τῆς Ναταλίας τήν βοηθοῦσαν στήν διακονία τῶν ἀνθρώπων. Πήγαιναν στό σιδηροδρομικό σταθμό και περίμεναν ἐκεῖ τούς ἀνθρώπους πού ἔρχονταν νά τήν ἐπισκεπτοῦν. Καταλάβαιναν ἀμέσως ποιοί από τούς ἐπιβάτες ἦλθαν γιά τήν Ναταλία, τούς παίρνανε προσεκτικά ἀπό τά ροῦχα καί τούς ὁδηγοῦσαν στό σπίτι της. Ἄνθρωποι πού τό ἔβλεπαν πρώτη φορά παραξενεύονταν ἀλλά οἱ ἄλλοι τούς ἔλεγαν·
-Προφανῶς πᾶτε στήν μητέρα Ναταλία, μή φοβᾶστε, εἶναι δικά της τά σκυλιά.
Τά ζῶα τῆς Ναταλίας ήταν πολύ περίεργα ὄντα σάν νά ἦταν σκεφτόμενα. Κανένα ἀπό τά ζῶα της ποτέ δέν ἔπαθε τίποτα, οὔτε πατήθηκε ποτέ ἀπό αὐτοκίνητο ἤ τρένο. Οὔτε τά ἄλλα ζῶα τούς πείραζαν, οὔτε οἱ ἄνθρωποι…

***

Μιά μέρα μαζί μέ μία γνωστή μου πήγαμε μέ τό τράμ στήν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Νικολάου. Ξαφνικά τό τράμ σταμάτησε ἀπότομα (ἐνῶ δέν εἶχε ἐκεῖ στάση), ἄνοιξαν οἱ πόρτες και μέσα μπῆκε ἡ μητέρα Ναταλία μέ πρόσωπο πού ἔλαμπε ἀπό χαρά. Πλησίασε ἐμᾶς καί μᾶς εἶπε
-Περπατάω στό δρόμο καί ξαφνικά βλέπω ὅτι οἱ γνωστοί μου πᾶνε στήν ἐκκλησία. Καί λέω «Ἀμαξά! Σταμάτα!», – καί τό τράμ σταμάτησε.
Ὁ ὁδηγός τοῦ τράμ μᾶς κοιτοῦσε μέ ἀπορία. Δέν μπόρεσε νά καταλάβει τί συμβαίνει. Πῶς σταμάτησε τό τράμ χωρίς νά πατήσει αὐτός τό φρένο;

***

Μιά φορά ἡ μητέρα Ναταλία συνάντησε στο δρόμο ἕναν ἄνδρα καί τόν φώναξε, λέγοντας καί τό ὄνομά του (αὐτός τήν εἶδε πρώτη φορά) καί τοῦ εἶπε·
-Μήπως ξέρετε πού μένει ἡ Εὐγενία; Ἔχει γιό πού λέγεται Ἀλέξανδρος. Αὐτός ἔπεσε ἀπό τό δένδρο ἀλλά δέν τραυματίστηκε γιατί ἡ Παναγία τόν ἔσωσε. Ὁ ἄνδρας τήν κοίταξε μέ περιέργεια, τήν ὁδήγησε ὅμως στό σπίτι τῆς Εὐγενίας.

Ἀπό τότε ἡ Ναταλία ἄρχισε νά ἐπισκέπτεται συχνά τήν Εὐγενία. Εκείνη εἶχε ὡραία γκαρνταρόμπα, τήν ὁποία ἡ Ναταλία τήν χρησιμοποιοῦσε γιά τίς δικές της ανάγκες…
Μιά μέρα ἡ μητέρα Ναταλία ἦρθε στήν Εὐγενία καί τῆς εἶπε·
– Σήμερα χρειάζομαι ἕνα ὡραῖο βραδυνό φόρεμα.
-Πάρε ὅποιο σοῦ ἀρέσει, – τῆς ἀπάντησε ἡ Εὐγενία.
Ἡ Ναταλία διάλεξε ἕνα φουστάνι μέ μεγάλο ντεκολτέ. Ὅταν γύρισε στό σπίτι της φόρεσε αὐτό τό φουστάνι, κατσάρωσε τα μαλλιά της καί τά χείλη της τά ἔβαψε ὡς τά αυτιά μέ τό κραγιόν. Ὅπως μᾶς εἶπε, περίμενε επισκέπτες. Ἀργότερα ἦλθαν οἱ πράκτορες τῆς μυστικῆς ὑπηρεσίας τῆς κρατικῆς ἀσφάλειας. Κάποιος εἶχε κάνει μήνυση ὅτι ἡ μητέρα Ναταλία κατάγεται ἀπό τήν τσαρική οἰκογένεια καί ὅτι τήν ἐπισκέπτονται διάφορα ὕποπτα πρόσωπα.
Ὅταν οἱ πράκτορες τῆς KGB μπῆκαν μέσα τους ὑποδέχθηκε ἡ μητέρα Ναταλία στολισμένη καί βαμμένη καί τούς εἶπε·
-Σᾶς παρακαλῶ, καλοί μου ἄνθρωποι, μή μέ καθυστερεῖτε, βιάζομαι πολύ. Εἶμαι καλεσμένη σέ γάμο. Βλέπετε πῶς στολίστηκα;
– Ἀπό ποῦ κατάγεσαι;
– Εἶμαι βασίλισσα.
-Πέστε μας μέ τί ἀσχολεῖστε;
-Πουλάω γάλα. Ἔχω ἕναν τράγο, διάφορα ζώα, κότες. Σύρτε λίγο τό κομοδίνο. Βλέπετε ἐκεῖ κάτω τρία κατσικάκια;
Ἐκείνη τήν στιγμή ἕνας τράγος πλησίασε τούς ἐπισκέπτες καί χτύπησε ἕναν ἀπ’ αὐτούς μέ τό κεφάλι του. Ἡ Ναταλία παραπονέθηκε·
-Βλέπετε τί γίνεται; Βλέπετε πώς μᾶς ἐνοχλούν αὐτοί οἱ τράγοι; Ἡ ἐξουσία πρέπει νά λάβει μέτρα. Βλέπετε ἀκόμα καί τήν ἀστυνομία τήν πειράζουν.
– Λένε ὅτι κατάγεσαι ἀπό τήν τσαρική οἰκογένεια.
-Μήν τούς πιστεύετε. Θέλετε λίγο γάλα;
Καί πάλι ὁ τράγος μέ τό κεφάλι του χτύπησε ἕναν ἀπ’ αὐτούς.
-Ἄχ, ἕως πότε θά μᾶς ἐνοχλοῦν αὐτοί οἱ τράγοι;
Τότε ἕνας ἀπό τούς επισκέπτες εἶπε στόν ἄλλον
–Γιά ποιά τσαρική οἰκογένεια μιλᾶμε; Τράγοι, σκυλιά, γάτες. Τρελή εἶναι, κανονική τρελή!
Ὅταν σηκώθηκαν γιά νά φύγουν ἡ μητέρα Ναταλία εἶπε σ’ ἕναν ἀπ’ αὐτούς·
-Βιάσου νά πᾶς στό σπίτι σου, ἡ γυναῖκα σου ἀρρώστησε σοβαρά. Ἄν καθυστερήσεις θά γίνει μεγάλο κακό.
Καί στόν ἄλλο είπε·
-Ἐσύ πρέπει νά συμφιλιωθεῖς μέ τήν γυναῖκα σου καί ἄσε τήν ἐρωμένη σου!
Μετά ἀπό λίγο ἕνας ἀπ’ αὐτούς ξαναῆλθε στό σπίτι τῆς μητέρας Ναταλίας καί τήν παρακάλεσε να προσευχηθεῖ γιά τήν γυναῖκα του. Τῆς ζήτησε συγγνώμη καί τήν εὐχαρίστησε γιά τό ὅτι τόν ἔβαλε σε σωστό δρόμο.
-Ὁ Θεός σέ ἔστειλε σέ μένα γιά νά στραφεῖς πρός Αὐτόν, τοῦ ἀπάντησε ἡ δούλη τοῦ Χριστοῦ.

***

Μιά μέρα ἡ μητέρα Ναταλία εἶπε σ’ ἕναν ἀπό τούς ἀνθρώπους πού τήν ἐπισκέπτονταν τακτικά·
-Πήγαινε στον Ν.Β. καί πές του ὅτι χρειάζομαι χίλια ρούβλια γιά νά ἀγοράσω σανό.
Αὐτός πῆγε στόν Ν.Β. ὁ ὁποῖος ἦταν διευθυντής σ’ ἕνα μαγαζί καί τοῦ εἶπε ὅτι ἡ Ναταλία τοῦ ζητάει χίλια ρούβλια. Ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε·
-Πάρε δύο χιλιάδες ρούβλια καί πήγαινέ τα σ’ αὐτήν. Τώρα ξέρουμε πώς καί οἱ δύο μας ἐπισκεπτόμαστε τήν Ναταλία.
Μέχρι νά συμβεῖ αὐτό τό γεγονός οἱ δύο αὐτοί ἄνθρωποι, ἐνῶ γνωρίζονταν μεταξύ τους, δέν ἔλεγαν ὁ ἕνας τόν ἄλλον πώς πιστεύουν στόν Θεό καί πηγαίνουν τακτικά στήν μητέρα Ναταλία. Ἔγιναν πάρα πολύ στενοί φίλοι και συχνά κλείνονταν μόνοι τους στό ὑπόγειο τοῦ μαγαζιοῦ, ὅπου ἦταν διευθυντής ὁ Ν.Β., προσεύχονταν καί συζητοῦσαν γιά θέματα πνευματικά. Ἡ μητέρα Ναταλία τούς προειδοποιοῦσε, λέγοντας·
-Πέστε στόν Ν.Β. νά προσέχει. Θά τοῦ κλέψουν ὅλο τό μαγαζί τήν ὥρα πού αὐτός προσεύχεται ἐκεῖ κάτω.
Πραγματικά οἱ πωλητές ἄρχισαν σιγά σιγά νά κλέβουν ἀπό τό μαγαζί τήν ὥρα πού ὁ διευθυντής ἀπουσίαζε. Μετά κάποιος ἔκανε μήνυση στίς ἀρχές ὅτι ὁ διευθυντής τοῦ καταστήματος πιστεύει στόν Θεό…
Μιά μέρα συγκεντρώθηκαν ὅλοι οἱ ἐργαζόμενοι τῶν κρατικῶν ἐμπορικῶν καταστημάτων τῆς Βίριτσα καί ἄρχισαν νά τόν δικάζουν καί μαζί του καί ἕναν ἄλλον πού καί αὐτός εἶχε δηλώσει ὅτι πιστεύει στόν Θεό. Οἱ πωλητές τοῦ καταστήματος, ὅπου δούλευε αὐτός ὁ ἄνθρωπος, ἔκαναν διάφορες καταγγελίες ἐναντίον του. Ἔλεγαν ὅτι πιστεύει στον Θεό, ὅτι κάνει ιεροτελεστίες στό ὑπόγειο τοῦ μαγαζιοῦ καί ἄλλα παρόμοια… Στό τέλος σηκώθηκε μία γιαγιά που καθόταν μπροστά στήν πρώτη σειρά. Κανείς δέν τήν γνώριζε. Ήταν καλοντυμένη καί φοροῦσε ἕνα ὄμορφο καπελάκι.
-Ποιούς δικάζετε; – εἶπε.
-Τούς ἀγγέλους δικάζετε! Δέστε τά πρόσωπα τους. Εἶναι πρόσωπα ἀγγέλων. Καί τώρα δεῖτε τά πρόσωπά τῶν δικαστῶν. Εἶναι οινοπότες, ἀσελγεῖς καὶ καπνιστές. Ὁ καθένας ἀπ’ αὐτούς ἐκτός ἀπό τή νόμιμη γυναῖκα ἔχει καί ἐρωμένη. Κάποιους ἀπ’ αὐτούς οἱ γυναῖκες τους τούς εἶχαν ἀφήσει γιατί πήγαιναν μέ ἄλλες. Μέ ποιό δικαίωμα τούς δικάζετε; Μερικοί ἄρχισαν να φωνάζουν·
– Νά τήν βγάλουμε ἔξω, εἶναι μαζί τους.
Ἐκείνη μέ ἀξιοπρέπεια ἀπάντησε·
-Εἶμαι μητέρα γνωστοῦ ἐθνικοῦ ἥρωα τοῦ πιλότου Λαπιντέβσκι. Θά πάω αὔριο στήν Μόσχα καί θά γνωστοποιήσω στίς ἀρχές τίς παρανομίες σας.
Φοβήθηκαν, ὅταν ἄκουσαν αὐτά τά λόγια, καί σκέφτηκαν ὅτι καλύτερα νά ἀφήσουν στήν ἡσυχία αὐτούς τούς ἀνθρώπους…
Μετά ἕνας ἀπ’ αὐτούς πῆγε στήν μητέρα τοῦ πιλότου Λαμπιντέβσκι γιά νά τήν εὐχαριστήσει. Ἐκείνη, ὅταν τόν ἄκουσε, παραξενεύτηκε πολύ καί τοῦ εἶπε·
-Δέν ἔχω πάει σέ καμία τέτοια δίκη καί ἐκείνη τήν ἡμέρα, πού λέτε, δέν βγῆκα ἀπό τό σπίτι μου.
Τότε κατάλαβαν ὅτι τό θαῦμα αὐτό ἔγινε μέ τήν παρέμβαση της μητέρας Ναταλίας. Πῆγαν ὅλοι μαζί στό σπίτι της. Ἐκείνη τούς δέχθηκε μέ τά ἑξῆς λόγια ·
– Βλέπετε πώς σᾶς βοήθησα;
– Ἐσεῖς μητερούλα ἤσασταν τήν ἡμέρα ἐκείνη στή δίκη; – τήν ρώτησαν.
– Ἀπλῶς δέν ἤθελα νά σᾶς κάνουν κακό, τούς ἀπάντησε αὐτή…

Ἡ μητέρα Ναταλία προεῖπε τό θάνατο τοῦ τότε πάπα Ρώμης καί τοῦ ἡγέτη τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης Μπρέζνιεβ. Ὅταν μιλοῦσε γι’ αὐτούς ρωτοῦσε φωναχτά·
-Σωστά τό λέω Κύριε;
Καί μόνη της ἀπαντοῦσε
-Σωστά…

Μέ τήν προσευχή τῆς μητέρας Ναταλίας θεραπεύονταν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τίς πιό βαριές ασθένειες. Ἔδινε νά πιοῦν οἱ ἄρρωστοι λίγο κρασί καί γίνονταν καλά…
Λίγο πρίν τή μακαρία κοίμησή της τήν μητέρα Ναταλία ἐπισκέφθηκε ὁ ἅγιος Νικόλαος για νά τῆς πεῖ τήν ἡμέρα ἀναχώρησής της γιά τόν ἄλλο κόσμο.
Ἡ μητέρα Ναταλία ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων* [18 Ιανουαρίου ν.ἡ.] το 1976 σέ ἡλικία ὀγδόντα ἕξι χρονῶν. Ἡ κηδεία της ἔγινε ἀκριβῶς τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων. Ο τάφος της βρίσκεται στό νεκροταφεῖο στήν Βίριτσα. Ἀκόμα και σήμερα πλῆθος ἀνθρώπων επισκέπτονται τόν τάφο αὐτῆς τῆς δούλης τοῦ Κυρίου.
Από το βιβλίο “Σεραφείμ της Βίριτσα, Ο νεοφανής άγιος της Ρωσίας, Βίος, θαύματα, προφητείες” των εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη.
*Κοιμήθηκε τη νύχτα 15-16 Ιανουαρίου, στις 12:45 π.μ., το 1976, και τάφηκε την ημέρα των Θεοφανείων, στις 19 Ιανουαρίου.

***

Ανακομιδή του αφθάρτου λειψάνου
της αγίας Ναταλίας της διά Χριστόν σαλής της Βίριτσας

Στις 4 Οκτωβρίου 2012, ο τάφος της Μάτουσκας άνοιξε και οι Ιερομόναχοι (νυν επίσκοποι) Κύριλλος και Μεθόδιος (Ζινκόφσκι), οι οποίοι συμμετείχαν στην ανακομιδή και το πλύσιμο του ιερού λειψάνου της, κατέθεσαν:
«Το πιο εκπληκτικό πράγμα μας περίμενε αφού το σώμα καθαρίστηκε σταδιακά από τον πηλό, την άμμο και το πριονίδι που υπήρχαν στο φέρετρο. Σταδιακά, τα εντελώς άφθαρτα λείψανα της ευλογημένης Γερόντισσας Ναταλίας αποκαλύφθηκαν στα μάτια μας στην ολότητά τους – χωρίς το παραμικρό σημάδι φθοράς ή αποσύνθεσης. Και μετά το πλύσιμο, το σώμα ήταν ελαφρύ, μπορούσε να περιστραφεί, να μετακινηθεί και να πλυθεί από όλες τις πλευρές. Ο επιστήθιος σταυρός της Γερόντισσας φαινόταν να έχει μεγαλώσει μέσα στη σάρκα, οπότε δεν μπορούσε να αφαιρεθεί.»
Έτσι, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την πλήρη αφθαρσία των λειψάνων. Διατηρούνται επίσης τα ρούχα, οι κάλτσες και το μεγαλύτερο μέρος του πουκαμίσου.
Το πρωί της 6ης Οκτωβρίου 2012, μετά τη Θεία Λειτουργία, τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση πάνω από το φέρετρο της ευλογημένης Γερόντισσας μπροστά σε ένα μεγάλο πλήθος. Στη συνέχεια, ένα νέο φέρετρο που περιείχε τα άφθαρτα λείψανα της οσίας Γερόντισσας Ναταλίας ξαναθάφτηκε στο προαύλιο της εκκλησίας της Παναγίας Θεοτόκου του Καζάν δίπλα στο παρεκκλήσι του Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα…
Και τώρα, όπως και με την ευλογημένη Ξένια, την οποία η Μητέρα Ναταλία αποκαλούσε μεγαλύτερη αδερφή της, στον τάφο της καίγονται κεριά, και οι πιστοί την τιμούν ήδη ως αγία, γράφουν σημειώματα ζητώντας βοήθεια, και η Μητέρα ακούει και βοηθάει. Ήδη γίνονται ενέργειες για την αγιοκατάταξή της.
https://azbyka.ru/life/blazhennaya-natalya-vyriczkaya/

***

Ακόμη και τα ζώα θρήνησαν τη μητέρα κατά τη κηδείας της. Ζούσε μια τσιγγάνα στη Βυρίτσα, η οποία είχε ένα άλογο που το έλεγαν Μπόι. Η Ναταλία Μιχαήλοβνα το τάιζε συχνά ψωμί. Και όταν πήγαιναν την αγαπημένη μας μητέρα στο κοιμητήριο ακολουθούσε κι ο Μπόι έκανε δύο βήματα – σταματούσε και άρχιζε να ρουθουνίζει και να κουνάει το κεφάλι του. Περπατούσε λίγα βήματα, ξαναστεκόταν και χλιμίτριζε, το ζούσε όλο αυτό με τον τρόπο του. Οπότε μόλις φτάσανε εκεί, χαιρετίσανε την μάτουσκα, και στεκονταν εκεί όλοι κλαίγοντας, κι όταν το φέρετρο κατέβηκε στον τάφο, ο Μπόι έπεσε κάτω και τίναζε το κεφάλι του πίσω. Κοιτάνε – και δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του.
Πριν κοιμηθεί εν Κυρίω, η μητέρα Ναταλία είπε σε όσους ήταν κοντά της: «Τα αιτήματα όσων έρχονται στον τάφο μου θα εκπληρώνονται!»
Η ανακομιδή των άφθαρτων λειψάνων της έγινε στις 4 Οκτωβρίου 2012. Αναπαύονται, μαζί με αυτά άλλων αγίων ανδρών και γυναικών, ακριβώς δίπλα στο παρεκκλήσι όπου τιμούνται τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ όπως και της κατά κόσμον συζύγου του της Μάτουσκα Σεραφίμα.

Διηγούνται πολλά για την μακάρια Ναταλία. Με την προσευχή της έκανε καλά πολλούς αρρώστους, δίνοντας τους να πιουν αγιασμένο νερό και να βάλουν απ’ αυτό πάνω στον πόνο τους. Τυφλοί και δαιμονισμένοι έβρισκαν εκεί την ίαση τους. Αλκοολικοί, διαζευγμένοι, απελπισμένοι και φτωχοί, εύρισκαν ανάπαυση και παρηγοριά.
Όταν οι Αρχές του τόπου ανησύχησαν για την κίνηση πού δημιουργήθηκε γύρω της και θέλησαν να την εξορίσουν, συνέβη το έξης: Ο υπεύθυνος πού θα πήγαινε να εκτέλεση την απόφαση αυτή, βρήκε ξαφνικά το παιδί του παράλυτο, από τη μέση και κάτω. Το πήρε αμέσως στην αγκαλιά του κι έτρεξε στη Ναταλία να προσευχηθεί γι’ αυτό. Το παιδί έγινε καλά και ο πατέρας του δεν μπόρεσε να πραγματοποίηση την απειλή του…

Προσευχόταν για κάθε άνθρωπο, ακόμα και για τους ηγέτες της χώρας. Στο σπίτι της είχε εικόνες και κάποτε είχε ένα πορτρέτο του Ν. Σ. Χρουστσόφ σε ένα μεταλλικό πλαίσιο κάτω από το γυαλί. Όσοι ήρθαν στη μητέρα ρώτησαν:
«Ποιόν κρέμασες κάτω από τις εικόνες και γιατί;»
– Ο Θεός είναι στον Παράδεισο, και ο ηγέτης στη γη, είναι ο πιο σημαντικός στη Ρωσία.
Μια πνευματική κόρη της γερόντισας θυμάται, που πήγε το καλοκαίρι του 1964:
«Στη γωνία, καθώς ανοίγεις την πόρτα, στην είσοδο είδα ένα τσαλακωμένο πορτρέτο του Χρουστσόφ, λυγισμένο το μεταλλικό πλαίσιο και σπασμένο το τζάμι.
– Μάτουσκα, μπορεί να έρθουν άγνωστοι και να σε πάνε «στο σωστό μέρος»!
–«Δεν μπορώ να τον βλέπω άλλο, τον έχω βαρεθεί, θα τον βγάλουν».
Ήταν μια προφητεία: τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους, ο Χρουστσόφ απομακρύνθηκε από την εξουσία.

Η μάτουσκα Ναταλία η διά Χριστόν σαλή της Βίριτσα περιτριγυρισμένη από πολλά ζώα, περνούσε κεκλεισμένων των θυρών, σταματούσε τα τραμ με ένα λόγο της, θεράπευε ασθενείς, ήταν μια ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας, ότι η βασιλεία του Χριστού δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου»·
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/15/%ce%b7-%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%ba%ce%b1-%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ae-%cf%84/

Η μάτουσκα Ναταλία της Βίριτσα η «διά Χριστόν σαλή» περιτριγυρισμένη από σκυλιά, γάτες, κατσίκες, κουνέλια, κότες και πάπιες, περνούσε κεκλεισμένων των θυρών, σταματούσε τα τραμ με ένα λόγο της, θεράπευε ασθενείς, ήταν ανάπαυση και παρηγοριά για τους φτωχούς και απελπισμένους.
https://iconandlight.wordpress.com/2024/01/15/%ce%b7-%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%ba%ce%b1-%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b2%ce%af%cf%81%ce%b9%cf%84%cf%83%ce%b1-%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%87/Ἀπολυτίκιον προσκύνησις τῆς τιμίας Ἁλύσεως τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου.
Ἦχος δ’

Τὴν Ῥώμην μὴ λιπών, πρὸς ἡμᾶς ἐπεδήμησας, δι’ ὧν ἐφόρεσας τιμίων Ἀλύσεων, τῶν Ἀποστόλων Πρωτόθρονε· ἃς ἐν πίστει προσκυνοῦντες δεόμεθα, ταῖς πρὸς Θεὸν πρεσβείαις σου, δώρησαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον προσκύνησις τῆς τιμίας Ἁλύσεως τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν τιμίων δεσμῶν σου τὴν θείαν ἅλυσιν πανευλαβῶς προσκυνοῦντες, Εὐαγγελίου σεπτοῦ χριστοκῆρυξ, Πέτρε, πάνσοφε Ἀπόστολε, κλεὶς ὁ βαστάζων ἐν χερσί, Βασιλείας οὐρανῶν, διάνοιξον Παραδείσου κἀμοί τὰς πύλας εὐχαῖς σου καὶ κληρονόμον πόλου δεῖξόν με.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Δάνακτος. (ὑπὸ Ἱερομ.Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
῏Ηχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ὡς σάλπιγξ θεόφθογγος, τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ, καλῶς ἀνεγίνωσκες, τῇ ᾿Εκκλησίᾳ αὐτοῦ, ὦ Δάναξ μακάριε· πλάνην δὲ τῶν εἰδώλων, μυκτηρίσας πανσόφως, ξίφει τὴν κεφαλήν σου, ἐν Αὐλῶνι ἐτμήθης, αὐλαῖς δὲ τοῦ Θεοῦ νῦν οἰκῶν, ἡμῶν μνημόνευε.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου νέου ̔Ὁσιομάρτυρος Δαμασκηνοῦ τοῦ Χιλανδαρηνοῦ (Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Ἐν τῷ Ἄθῳ ἀσκήσας ἐν Σφιστόβῳ ἐνήθλησας, διὰ τὴν ἀγάπην Κυρίου, ὡς ἀμνὸς ἐθελόθυτος· καὶ γὰρ συκοφαντίας τὸν ζυγόν, δεξάμενος ἐνέμεινας πιστῶς, ἐν τῇ πίστει τῶν Πατέρων Δαμασκηνέ, φαυλίσας Ἄγαρ δύσθεον. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἀναδείξαντι ἡμῖν, σὲ πρέσβυν ἀκαταίσχυντον.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου καί Ἐνδόξου Νεομάρτυρος Νικολάου τοῦ Μυτιληναίου.
Ἦχος πλ. α΄.

Νεομάρτυς Κυρίου ἀξιοθαύμαστε, τού τήν μνήμην τελοῦντας τοῦ μαρτυρίου σου, καί ἀθροισθέντας τῶ ναῶ περιφρούρησον, ἀπό πάσης ἀπειλῆς σεισμοῦ, λοιμοῦ τε καί ὀργῆς, Νικόλαε νεομάρτυς, βραβεύων πᾶσιν εἰρήνην πταισμάτων λύσιν καί μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ὁσίας Ναταλίας τῆς διὰ Χριστὸν σαλῆς ἐν Βίριτσᾳ
Ἦχος πλ. δ’

Ἐν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ’ εἰκόνα· λαβοῦσα γὰρ τὸν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ· καὶ πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπερορᾶν μὲν σαρκός, παρέρχεται γάρ, ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὁσία Ναταλία τὸ Πνεῦμά σου

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ ΙΓʹ (13ῃ) τοῦ μηνός Ἰανουαρίου, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἑρμύλου καὶ Στρατονίκου (315).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου, τοῦ ἀπὸ τῆς Νισίβεως (350).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀθανάσιος ῥαβδιζόμενος τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ ἅγιοι Παχώμιος καὶ Παπυρῖνος ἐν ποταμῷ βληθέντες τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ ἡµέρᾳ, μνήµη τῶν ἁγίων Ὁσιοµαρτύρων, τῶν ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου ἀναιρεθέντων, ὑπὸ Περσῶν (614) καὶ Βλεµµύων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τὰ Ἐγκαίνια τῆς Μονῆς τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ, τῆς καλουμένης τοῦ Βαθέος Ῥύακος, τῆς εὐρισκοµένης πλησίον τῆς Τριγλίας, ἤτοι τῶν Μουδανίων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. (10ο αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Μάξιμος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ὁ ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω ἀσκήσας, κατὰ τὸ ͵ατκʹ (1320) ἔτος, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος παιδομάρτυς Ποτίτος ἐν Νεαπόλει Ἰταλίας (138 – 161)
Τῇ αὐτῇ ἡµέρᾳ, μνήµη τοῦ ἁγίου Ἱλαρίου ἐπισκόπου Πικταβίου τῆς Γαλλίας, συναγωνιστοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας τοῦ Μεγάλου. (368).
Τῇ αὐτῇ ἡµέρᾳ, μνήµη τοῦ ἁγίου Ῥεµιγίου ἐπισκόπου Ῥημῶν τοῦ θαυµατουργοῦ, τοῦ φωτιστοῦ τῶν Φράγγων (533).
Τῇ αὐτῇ ἡµέρᾳ, μνήµη τοῦ ἁγίου Κεντιγκέρνου ἐπισκόπου Γλασκώβης τῆς Σκωτίας (614).
Τῇ αὐτῇ ἡµέρᾳ, μνήµη τοῦ ὁσίου Εἰρηνάρχου τοῦ Ἐγκλείστου, τῆς Μονῆς τῶν Ἁγίων Βορίδος καὶ Γκλὲµπ τοῦ Ῥόστωβ τῆς Ῥωσσίας (1616).
Τῇ αὐτῇ ἡµέρᾳ, μνήµη τοῦ ὁσίου Ἐλεαζάρου τοῦ Ἀνζέρκυϊ, τοῦ ἀσκήσαντος ἐν τῇ νήσῳ Σολόφσκι τῆς Ῥωσσίας (1656).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς: Μιχαὴλ (Μπερεζίνα, 1938), Πέτρος (Τρόιτσκι, 1938) Βασίλειος Γκούσεφ ἐν Κεμέροβο, Βίκτωρ Γιαβόρσκι ἐν Χάρκοβο, Λιουντμίλα (Ντελίστσεβα, 1938 ) ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων ὑπωπιασθέντες καὶ τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ .

Στίχοι·
Ἡ σαργάνη ναῦς, Ἑρμύλῳ Στρατονίκῳ,
Κοινὸν κατάπλουν εἰς βυθὸν ποιουμένοις
Στίχ. Παρῆλθε πάντας ἀρεταῖς ὁ Μάξιμος,
Κἂν τοῖς χρόνοις ἤσκησε νῦν τοῖς ἐσχάτοις.
Ἔχει Μάξιμον καὶ Ἄθως ἄνδρα μέγαν,
Μᾶλλον ἄγγελον ἤπερ Καυσοκαλύβην.
Στίχ. Εὐχῆς Ἰησοῦ ἀδιαλείπτου οἶκος,
Ἐλεάζαρος ἦν ἐν Ἀνζέρσκ ἀσκήσας.

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Μια φορά ήρθε ένας νέος με μαλλιά μεγάλα σαν αλογοουρά. Ο γέροντας τον ρώτησε «παλικάρι, τι δουλειά κάνεις;» «είμαι φοιτητής». «Έχεις μαθήματα να περάσεις;» «έχω, οκτώ». «Άμα θέλεις να τα περάσεις, έλα να σε κουρέψω» του είπε χαμογελώντας. Μπήκε στο κελί του, έφερε ένα ψαλίδι και τον κούρεψε. Ο νέος το θεώρησε ευλογία, το είπε και σε άλλους και έρχονταν κι αυτοί να πάρουν παρόμοια ευλογία. «Έχω κάνει πολλές κουρές» έλεγε γελώντας. «Γέροντα, τι τα κάνετε τα μαλλιά τους;» «τα κρατώ και τα φυτεύω στους φαλακρούς», απάντησε αστειευόμενος.

***

Ἡ «ἐμφάνιση τοῦ Γέροντα στή φοιτήτρια.

Μαρτυρία Κατσαμάκη Ελένη, Θεσσαλονίκη
Ἤτανε ἀπογευματάκι· ἀνεβαίναμε στή Σουρωτή. Στό λεωφορείο συνάντησα κάποια κοπέλλα πού δέν ἤξερε τό Μοναστήρι, καί τήν καθοδήγησα ἐγώ. Ἦταν φοιτήτρια, ἔμενε στή Θεσσαλονίκη καί συγκατοικοῦσε μέ μία ἄλλη κοπέλα Ἡ συγκάτοικος τῆς ἔδωσε ἕνα βιβλίο τοῦ Γέροντα Παΐσιου τό διάβασε μέ πολλή ταπείνωση, μέ δάκρυα, γονάτισε και παρακάλεσε τό Γέροντα νά τή βοηθήση, γιατί εἶχε παρατήσει τό πανεπιστήμιο γιά δέκα χρόνια. Ἀπ’ ὅ,τι μοῦ εἶπε, ὅπου πήγαινε νά βρῆ δουλειά, τῆς ζητοῦσαν πτυχίο καί δέν μπορούσε νά δώσει ἐξετάσεις, γιατί εἶχε ἀλλάξει ἡ ύλη.
Έτσι βρισκόταν σέ ἀπόγνωση δέν ἤξερε τί νά κάνη.
Κάποια ἡμέρα βλέπει μεταξύ ὕπνου και ξύπνιου το Γέροντα Παΐσιο νά τῆς λέει: “Τί ζητᾶς, τί θέλεις καί μέ φωνάζεις;” “Νά, θέλω νά συνεχίσω τή σχολή μου, ἀλλά ἔχουν ἀλλάξει ὅλα τά μαθήματα καί δέν ξέρω τίποτα”. Τῆς λέει ὁ Γέροντας: “Θά πᾶς στό πανεπιστήμιο νά κάνης τά χαρτιά σου καί ἐγὼ θά βοηθήσω νά βάλουν τά μαθήματα αὐτά πού θά μοῦ πεῖς”. Υπέδειξε ἡ κοπέλλα κάποια μαθήματα, πήγε, ἔκανε τά χαρτιά της, ἦρθε ὁ καιρός πού ἔδωσε ἐξετάσεις, πέρασε καί τελείωσε τή σχολή της. Έτσι, πήγαινε νά πάρη εὐλογία, νά τόν εὐχαριστήση μάλιστα στό Μοναστήρι, ἐκεῖ στόν τάφο του. Η κοπέλλα μοῦ μιλοῦσε χαριτωμένα, ὅπως ἀκριβῶς μιλοῦσε ὁ Γέροντας.

***

«Γύρνα στή Σχολή καί μήν ἀνησυχῆς.
Ἡ μητέρα σου εἶναι καλά»

Κάποτε ἕνας φίλος μου εἶχε τό ἑξῆς πρόβλημα. Ἡ μητέρα του ἦταν βαρειά ἄρρωστη καί ὁ πατέρας του τοῦ τηλεφώνησε στή Σχολή, γιά νά τοῦ τό πῆ. Τότε, σκεφθήκαμε νά πᾶμε στόν πατέρα Παΐσιο, νά τοῦ τό ποῦμε, νά προσευχηθῆ γιά τή μητέρα τοῦ παιδιοῦ. Ἤλθαμε στό Άγιον Όρος καί, ὅταν φθάσαμε στήν κάτω πλευρά τοῦ κελλιού, χτυπήσαμε τό κουδουνάκι γιά νά μᾶς ἀνοίξη. Μετά από λίγη ώρα βγαίνει ὁ Γέροντας στό μπαλκονάκι, μας χαιρετᾶ καί, πρίν προλάβουμε νά τοῦ ποῦμε τό λόγο γιά τόν ὁποῖο πήγαμε, λέει στό φίλο μου: “Γύρνα στή Σχολή καί μήν ἀνησυχῆς. Ἡ μητέρα σου εἶναι μιά χαρά!” Φύγαμε καί, ὅταν φθάσαμε στή Σχολή, παίρνει τηλέφωνο στό σπίτι του καί ὄντως ἡ μητέρα του εἶχε συνέλθει. Τήν ἑπομένη ἡμέρα βγῆκε ἀπό τό νοσοκομείο.
Μαρτυρία Καζάκος Δημήτριος αξιωματικός ΕΛ.ΑΣ. Επανωμή

Αν διαβάζεις μισή ώρα Αγία Γραφή και αν προσεύχεσαι μισή ώρα την ημέρα, θα αφομοιώνεις και θα μαθαίνεις καλύτερα τα μαθήματα σου. Έτσι θα επιτύχεις.

Άλλοτε μεταξύ των προσκυνητών ήταν και δύο μαθητές, που του ζήτησαν τη βοήθειά του γιά να γράψουν καλά. Ο Γέροντας, αφού τους είπε βέβαια ότι έπρεπε να διαβάζουν, τους συνέστησε, πριν από τις εξετάσεις, να λένε την προσευχή «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε….» Μάλιστα αστειεύθηκε, λέγοντας ότι έτσι δε χρειάζεται να διαβάζουν και πολύ.
Μεριβάνης Άγγελος,Καλαμαριά,
Μαρτυρίες Προσκυνητών. Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994, Ζουρνατζόγλου Νικόλαος. Σελ. 218

***

Κάποιος φοιτητής τῆς Φιλοσοφικῆς ἀπό τήν Βέροια, χρεωστοῦσε δύο μαθήματα ἀκόμη, γιά νά πάρη τό πτυχίο του. Τοῦ παρουσιάσθηκε τότε ἕνα πρόβλημα φοβίας, σύνηθες φαινόμενο κι αὐτό. Τό παλληκάρι αὐτό, γνωστός μου, φοβόταν να βγῆ ἔξω στο δρόμο να περπατήση (ἀγοραφοβία). Κατέφυγε καί σέ ἰα- τρούς, ἀλλά δέν μπόρεσαν νά τόν βοηθήσουν. Ἄκουσε τότε καί γιά τόν δικό μας τόν ιατρό. Ἦλθε στό Ἅγιον Ὄρος, στην «Παναγούδα». Ὁ Πατήρ μέ τήν πολλή του ἀγάπη καί τήν χάρη τοῦ Θεοῦ πού εἶχε ἄφθονη, τόν θεράπευσε ἀμέσως. Επόμενο ήταν νά ἔχη μεγάλη εὐγνωμοσύνη τό παιδί στόν Ἅγιό μας. Στήν ἀμέσως ἐπόμενη ἐπίσκεψή του στην «Παναγούδα», και καθώς πλησίαζε ὁ καιρός νά ἀναχωρήση από τούτη τήν ζωή ὁ Πατήρ, ἔπεσε στήν ἀγκαλιά του ὁ φοιτητής καί τόν παρεκάλεσε νά τοῦ πῆ κάτι, γιά νά τό θυμᾶται σέ ὅλη του τήν ζωή, μήπως δέν τόν ξαναέβλεπε. Καί ὁ Πατήρ τον συμβούλευσε: «Κύτταξε, παιδί μου, ὅταν βρεθῆς ἐκεῖ ἐπάνω (καί ἔδειχνε μέ τό χέρι του τό ἐπάνω) νά μή χρωστᾶς κανένα μάθημα». Χάρηκε ὁ φοιτητής καί πῆρε τό χέρι τοῦ Γέροντα καί τό καταφιλοῦσε μέ εὐλάβεια ἐπί ὥρᾳ πολλῇ.
Από το βιβλίο του Ιερομονάχου Παϊσίου, «Α Εωράκαμεν και Ακηκόαμεν – Οι Αναμνήσεις μου από τον Άγιο Παΐσιο», εκδόσεις της Ιεράς Μονής Αγίου Ιλαρίωνος Πρόμαχοι Αριδαίας

***

Η φιλομάθεια του Αγίου Πορφυρίου

Όποιος ερχόταν και μου έλεγε για ένα σωματικό πόνο, το έκανα θέμα προσευχής. Και αυτό πάλι το γεγονός με παρακινούσε σε μελέτη. «Βλέποντας» ένα άρρωστο μέλος του σώματος, ήθελα να γνωρίσω την επιστημονική του ονομασία αλλά και τη θέση που έχουν όλα τα όργανα του σώματος, η χολή, το πάγκρεας κ.λπ. Γι’ αυτό αγόρασα βιβλία της ιατρικής, ανατομίας, φυσιολογίας κ.α., ώστε να μελετήσω και να κατατοπισθώ. Για ένα, μάλιστα, διάστημα παρακολούθησα και παραδόσεις στην Ιατρική Σχολή για μεγαλύτερη κατάρτιση. Τη φιλομάθεια αυτή την είχα για όλα τα πράγματα. Ήθελα όλα να τα μαθαίνω μέχρι το βάθος και το πλάτος. Πήγαινα σ’ ένα εργοστάσιο; Ήθελα να μάθω και τις λεπτομέρειες, πώς λειτουργεί. Επισκεπτόμουν ένα μουσείο; Επί ώρες περιεργαζόμουν τα γλυπτά…

Είχα φιλομάθεια σ’ όλα, όπως σας είπα. Έτσι κάποτε είχα πάει να σπουδάσω πτηνοτροφία. Ναι, αλήθεια σας λέγω! Άλλοτε πάλι επήγα σε καθηγητή που εδίδασκε μελισσοκομία. Ο καθηγητής, μάλιστα, ήταν Κερκυραίος. Ήταν διάφοροι μες στην τάξη, αγόρια, κορίτσια, νέοι, γέροι. Όταν τελείωσε το μάθημα, με πλησιάζει ο καθηγητής και μου λέει:
–Παπά, ξέρεις τι κατάλαβα; Ότι θα πετύχεις άριστα στη μελισσοκομία.
Λέω:
–Πώς το κατάλαβες;
–Σε είδα, μου λέει, απ’ τον τρόπο που κοίταζες, απ’ την προσοχή σου, ότι κάνεις για μελισσοκόμος. Θα διαπρέψεις. Εσύ θα συνεννοείσαι με τις μέλισσες, θα τους μιλάεις και θα σου μιλάνε.
–Έτσι είναι. Θα μιλάω με τις μέλισσες, θα πηγαίνω στην κυψέλη, θα τις ακούω, θα τις καταλαβαίνω, θα τρελαίνομαι μαζί τους, αλλά θα «χάσω» το ράσο και το καλυμμαύχι!
[Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου: «Βίος και Λόγοι», μέρος 1ο, κεφ. 4ο, σελ. 134–137, έκδοση Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, Χανιά Οκτώβριος 2009]

«Αχ και να πίστευες λίγο! 10 θα έγραφες!»
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[…] Ήμουν φοιτήτρια πια και είχα εξεταστική. Τη Δευτέρα έδινα μάθημα και στις 9 το βράδυ του Σαββάτου έμαθα ότι είχα διαβάσει λάθος ύλη. Πανικοβλήθηκα κι όταν η μαμά μου προσπαθώντας να με ηρεμήσει μου είπε «Βρε τι σκας; Αφού έχεις το Γέροντα!», εγώ έγινα ηφαίστειο που έσκασε: «Δε μας παρατάς με το Γέροντά σου! Τι να μου κάνει τωρα ο Γέροντας;»
Εκείνη την ώρα χτύπησε το τηλέφωνο κι όταν άκουσα τη μαμά μου να λέει: Γέροντα!… ναι εδώ είναι η Μάρω. Δίπλα μου!» ήθελα να έχει το πάτωμα μια καταπακτή για να χωθώ μέσα! Σα βρεμένο γατί πήρα το ακουστικό και η φωνή μου που τόσο σεντόρια τον είχε αμφισβητήσει, τώρα είχε γίνει ψίθυρος. Την απορία του δε θα την ξεχάσω ποτέ: «Άραγε, ποια από τις δυο σας με επικαλέστηκε στ’ αλήθεια;» με ρώτησε, σα να ήθελε να με διαβεβαιώσει ότι εκείνος ως Άγιος δεν άκουγε λόγια του στόματος αλλά της ψυχής… «θα μπορούσες να έρθεις αύριο να διαβάσεις εδώ;» με ρώτησε με μια ευγένεια που όμοιά της δεν έχω συναντήσει.
Είπα ναι, όλο ντροπή και χωρίς άλλα λόγια έκλεισε το τηλέφωνο. Το άλλο πρωί στις 7 ήμουν με τους γονείς μου στη Μαλακάσα. Ο Γέροντας είχε δώσει εντολή να ανοίξουν ένα γραφείο για να περιμένω- κι ας είχε λειτουργία στο Ναό. Εκείνος με αποδεχόταν όπως ήμουν… Όταν με δέχτηκε στο κελάκι, μετά τις 10, πάλι δεν είχε πολλά λόγια: «Αχ και να πίστευες λίγο! 10 θα έγραφες!» μου είπε απαλά κι άνοιξε το βιβλίο τέσσερις φορές. «Δεν πειράζει όμως. Και το 5 καλό είναι!»
Από τα τέσσερα θέματα διάβασα τα δύο. Τα άλλα τα βρήκα ανούσια και χαζά! Έπεσαν και τα τέσσερα κι εγώ πήρα 5! Καλό ήταν! Καλό μου έκανε! Άλλωστε πάντα με το Γέροντα 5 έπαιρνα. Το παραπάνω δεν το αντέχω, ούτε το αξίζω και το ξέρω. Μου αρκεί όμως αυτό το 5… με κάνει να νοιώθω ότι τον έχω κοντά μου κι αυτό μου αρκεί.…
Μαρία Σιδέρη

Όσοι ζουν με την καρδιά, και προσεύχονται καρδιακά, αυτοί έχουν το χάραγμα του Σταυρού μέσα σε αυτήν και κανείς δεν μπορεί να τους ελέγξει πνευματικά. Αυτοί έχουν την ελευθερία του πνεύματος. Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2025/01/12/%cf%8c%cf%83%ce%bf%ce%b9-%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b5%cf%8d%cf%87%ce%bf%ce%bd%cf%84/

Η εμφάνιση της Θεοτόκου στον άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη
https://iconandlight.wordpress.com/2017/01/12/14327/

Θα δώσουμε εξετάσεις… θα φανή πόσων καρατίων χρυσάφι είναι ο καθένας. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2019/01/04/26855/

Θεέ μου, η κάθε ημέρα της ζωής μου είναι στα χέρια Σου! Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2023/07/11/%CE%B8%CE%B5%CE%AD-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B7-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CF%89%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9/Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Ἑρµύλου καὶ Στρατονίκου
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως

Δυὰς ἔνθεος, ὁμολογοῦντες, τὴν Ὑπέρθεον, πιστῶς Τριάδα, ἀνεδείχθητε πανεύφημοι Μάρτυρες, ὁ εὐκλεὴς καὶ ἀήττητος Ἕρμυλος, καὶ ὁ στερρὸς καὶ θεόφρων Στρατόνικος. Ἀλλ’ ὡς σύμμορφοι, ἐν δόξῃ τῇ ὑπὲρ ἔννοιαν, αἰτήσασθε ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ῥεμιγίου ἐπισκόπου Ῥήμων, τοῦ φωτιστοῦ τῶν Φράγγων.
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Ἀλαμάνων καὶ Φράγγων φωτιστὴς ἀναδέδειξαι, Ῥήμων δὲ ποιμὴν θεηγόρος Ἱεράρχα Ῥεμίγιε, θαυμάτων εἰληφὼς δὲ δωρεάν, ἀνέστησας εὐχῇ σου τὴν νεκράν, τοῦ πυρὸς μανίαν στήσας καὶ τοῖς τυφλοῖς, ἀνάβλεψιν δεδώρησαι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων Ὁσιομαρτύρων, τῶν ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου ἀναιρεθέντων (Χ.Μ.Μπούσια)
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Θεαυγεῖς κοινοβίου Ὁσιομάρτυρες, Θεοδοσίου τοῦ θείου, τοὺς μιαιφόνοις χερσίν, ἀπηνῶς ἀποκτανθέντας εὐφημήσωμεν, ὡς βιοτῆς μοναδικῆς, ἀκρεμόνας τιμαλφεῖς, στεφάνους ἀξιωθέντας, λαβεῖν σεπτοῦ μαρτυρίου, αὐτῶν πρεσβείας ἐκδεχόμενοι.

Ἕτερον. Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων Ὁσιομαρτύρων, τῶν ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου ἀναιρεθέντων (Χ.Μ.Μπούσια)
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Κοινοβίων τοῦ πρώτου Μονὴ σεμνύνεται, Θεοδοσίου Ὁσίου, ὑμῶν ἀσκήσει λαμπρᾷ, καὶ ἀθλήσει στεῤῥοψύχῳ Ὁσιόαθλοι· ὅτι δακρύων ὀχετοῖς, καὶ αἱμάτων ταῖς ῥοαῖς, τὸ ἄγονον τῆς ἐρήμου, ἐγεωργήσατε πρέσβεις, ἡμῶν πρὸς Κύριον θερμότατοι.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Μαξίµου τοῦ Καυσοκαλυβίτου
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον

Μητρικῆς ἐκ νηδύος Ὅσιε Μάξιμε, ἐκλογῆς ὡς δοχεῖον ἀνατεθεὶς τῷ Θεῷ, τοῦ θείου γνόφου ὡς Μωσῆς κατηξίωσαι, καὶ τὰ πόρρω προορᾶν, κατὰ τὸν μέγαν Σαμουήλ, τοῦ Ἄθω τὸ θεῖον θαῦμα, τῆς Θεοτόκου ὁ μύστης· ᾗ καὶ πρεσβεύεις Πάτερ ὑπὲρ ἡμῶν.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς.

Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητὸν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα· καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τὸν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.