Na alle chaos en drukte zit ik ineens op een eiland omringd door wuivende palmbomen. Een droombeeld, zou je denken. Maar zelfs in deze paradijselijke rust merk ik hoe moeilijk het is om echt te ontspannen. Alles wat achter me ligt, blijft als een echo naklinken. Het voelt als een luxeprobleem, maar het dwingt me tot reflectie: betekent dit dat er iets moet veranderen?
Mijn leven stroomt als een rivier, soms wild en onstuimig, dan weer kalm en kabbelend. Toch lijkt de stroom me soms mee te sleuren, zonder dat ik echt bewust stuur. Hier, in de stilte van dit eiland, probeer ik mezelf opnieuw te vinden. Los te laten wat was, en te luisteren naar wat ís. Misschien is dat het antwoord: vaker stilstaan, zelfs te midden van de hectiek. Even ademhalen voordat ik weer verder ga.
Het is geen makkelijke zoektocht, maar ik geloof dat de rust ergens in mij zit. Ik wens mezelf de moed om die te vinden – en misschien inspireert dit anderen ook. Want soms is het niet de bestemming die telt, maar hoe je leert genieten van de reis.













