Op reis

Na alle chaos en drukte zit ik ineens op een eiland omringd door wuivende palmbomen. Een droombeeld, zou je denken. Maar zelfs in deze paradijselijke rust merk ik hoe moeilijk het is om echt te ontspannen. Alles wat achter me ligt, blijft als een echo naklinken. Het voelt als een luxeprobleem, maar het dwingt me tot reflectie: betekent dit dat er iets moet veranderen?

Mijn leven stroomt als een rivier, soms wild en onstuimig, dan weer kalm en kabbelend. Toch lijkt de stroom me soms mee te sleuren, zonder dat ik echt bewust stuur. Hier, in de stilte van dit eiland, probeer ik mezelf opnieuw te vinden. Los te laten wat was, en te luisteren naar wat ís. Misschien is dat het antwoord: vaker stilstaan, zelfs te midden van de hectiek. Even ademhalen voordat ik weer verder ga.

Het is geen makkelijke zoektocht, maar ik geloof dat de rust ergens in mij zit. Ik wens mezelf de moed om die te vinden – en misschien inspireert dit anderen ook. Want soms is het niet de bestemming die telt, maar hoe je leert genieten van de reis.

drukte en chaos

“Na weken van wachten en onzekerheid, hebben we eindelijk ons ritueel. Onze vader is weer thuis, vergezeld door een beschermengel in de vorm van de zorg die hem omringt. Hij heeft een kraag om, kan zijn armen niet helemaal optillen, maar als dat het enige is, dan had het veel erger kunnen aflopen. Ondertussen draait de wereld om me heen door, als een storm die niet stil lijkt te staan.

Tussen door werd het restaurant omgetoverd tot cafe ,ouwe sunder, drie dagen lang ,wat een feest ,natuurlijk doe ik er een foto bij dan begrijp je wat ik bedoel , overschoonmaker heb ik het niet.

Image

Tussen de feestelijkheden door blijf ik emotioneel een rollercoaster ervaren. Slechte berichten, verlies, en slapeloze nachten houden me wakker. Maar het vooruitzicht dat er ooit weer rust zal komen, blijft mijn hoop. Vandaag realiseer ik me dat ik de dag moet plukken, ondanks de chaos. In de drukte van mijn bestaan probeer ik momenten van rust en vreugde te vinden. Elke glimlach, elke herinnering, elke kleine stap voorwaarts is een moment om vast te houden.

En zo probeer ik het mooiste van dit alles te maken – want ook in de storm is er schoonheid, in het onzekere is er hoop, en in de drukte is er altijd iets om van te genieten.

Image

Vader

Het leven kan soms onverwacht een andere wending nemen. Zo begon de dag nog rustig, met plannen en ruimte om even te ontspannen, en ineens bevind je je in het ziekenhuis aan de zijde van je vader. Onderzoeken, zorgen, en dan dat nieuws: zijn nekwervel is gebroken. Het moment waarop je wereld even stil staat. Dit kan toch niet nu, niet zo. We zijn nog niet klaar om afscheid te nemen, niet eens in de verste verte.

Nu zit ik in de auto, wachtend op de boot die me van Texel naar het vasteland zal brengen, naar hem toe. Vandaag wordt hij overgeplaatst naar Alkmaar, waar hij de zorg krijgt die hij nodig heeft, en waar een plan wordt gemaakt voor herstel.

Ik ben intens dankbaar dat hij er nog is. Dat we samen nog mogen hopen op mooie, kostbare tijd. Het leven is al bijzonder, maar vanaf nu nog meer. Genieten deed ik al, maar nu met een extra diepe waardering.

Image

de schoenen

Daar staan jullie dan, helemaal vies en afgetrapt… Wat was ze blij toen ze eindelijk die mooie, dure gympen kreeg! Trots als een pauw, kon je niet trotser zijn. Geen kreukeltje mocht erin komen, ze moesten perfect blijven.

Wat heb je allemaal meegemaakt! Trots liep je naar school, naar feestjes, je ging sporten, je was altijd overal bij. Je had de beste verhalen, de grootste geheimen en misschien wel de meeste tranen. En daar sta je dan, op de laatste dag. Een jaar werkte je achter de bar, en nu is het tijd om afscheid te nemen.

Bedankt voor alle mooie momenten, voor die jaren waarin je altijd van waarde was (zelfs voor die witte gympen die echt lang meegingen). Nu nemen we afscheid van je, maar je blijft altijd een deel van onze herinneringen.

Image
Image

terug van even weg

Hallo allemaal!Het is een tijdje geleden dat ik hier heb geblogd, en ik wil beginnen met een oprechte sorry. Het leven heeft me de afgelopen maanden in zijn greep gehouden. Van drukke werkdagen tot onverwachte gebeurtenissen, het leek soms alsof de tijd gewoon voorbij vloog. Maar nu ben ik terug en ik kan niet wachten om weer te delen wat er in mijn leven gebeurt!

Waarom Ik Even Heb Stilgestaan

Het leven kan soms overweldigend zijn. We hebben allemaal wel eens periodes waarin we ons moeten focussen op andere dingen. Voor mij was dat het afgelopen jaar. Werk, sociale verplichtingen, verdriet en persoonlijke uitdagingen hebben ervoor gezorgd dat bloggen op de achtergrond raakte. Maar dat betekent niet dat ik niet heb nagedacht over wat ik wil delen!

nieuw plan

Ik kijk ernaar uit om deze reis samen met jullie voort te zetten.Ik ben vastbesloten om weer te bloggen en jullie mee te nemen op mijn avonturen, en ik hoop dat jullie net zo enthousiast zijn als ik om weer nieuwe verhalen te lezen.Bedankt voor jullie geduld, en laten we samen weer genieten van de mooie dingen in het leven! Houd je ogen open voor mijn volgende blogpost, want er komt veel meer aan.Tot snel! liefs Karin

Image

Wat een jaar

Wat is het jaar voorbij gevlogen , stroom versnelling een keer knipperen en hij was voorbij.

Sociaal media lag op een laag pitje ineens viel het niet te combineren en het leven zelf dat was toch belangrijker.

Voor iedereen heel veel goeds , gezondheid en gezelligheid toegewenst , maak je dromen waar.

Bedankt voor het volgen

The weeknd , het weekend

Yheeee

Ik eiland bewoner , niet echt het eiland verlatend , ging op pad naar mijn dochter in Hoofddorp om het concert mee te maken van the weekend.

In een campus , naar Amsterdam shoppen , sushi eten,Hoofddorp verkennen , concert , toch nog een dagje langer ,genoten van elk moment.

Wat een ervaring , zoveel leuke mensen ontmoet met zoveel gezelligheid , ik dacht dat red ik niet, ik ben het verleerd zoveel drukte om me heen maar niks minder waar, mijn dochter sloofde zich aan alle kanten uit, hier kan ik voorlopig op teren .

Op naar het volgende concert.

P.s.vergeet het filmpje niet te kijken

Geen excuus

Geen excuus, ik ga maar door en door moment van leven even rustig blijven staan

De lucht is blauw , Paden lang voelen wat je hebt,weten wie je bent

schommelend tussen eb en vloed , voel ik me goed, het leven roept.

Waar vogels hun stem laten klinken , eenheid met het ruizen van de wind.

Lijkt een droom , in mijn cocoon.

Even sta ik stil, moment van rust.

Beseffend van tijd , ga ik weer door en door.

Image

weer terug

en daar ben ik weer, na even getwijfeld te hebben ,de koffers gepakt , op naar Thailand , 4 weken lang , een tijd om te herstellen van het afgelopen jaar ben ik weer terug

in deze weken besefte ik dat ik compleet moe ,gestresst en niet mezelf was , langzamerhand herstelde ik met de dag, iedereen vriendelijk ,lekker warm en vooral veel slapen dat is wat een mens goed doet en helpt jezelf weer te worden.

het hotel had een prachtige tuin met vlinders, vogels en eekhoorns elke dag genoot ik meer van het mooist om me heen.

in de eerste dagen dat ik er was heb ik een lampion opgelaten om mijn verdriet los te laten ,ik heb staan huilen als een klein kind maar besefte dat heel veel van mijn verdriet mee was gegaan met de ballon over zee.

ik heb iedereen vereeuwigd die ik afgelopen jaar verloren heb, ze komen op de big boeddha en leven voor altijd voort bij hem.prachtig.

ik ben weer thuis, uitgerust, voldaan van de mooie tijd in Thailand ,de liefdevolle herinneringen dwarrelen door mijn hoofd naar mijn hart ,ik ben blij met deze mooie tijd, met nieuwe vrienden op ons pad.

ik volg weer mijn ziel want die weet de weg gelukkig ben ik er weer.

Image

bij de big bouddha

Image

prachtig uitzicht op het bananen eiland

Image

dag verdriet en pijn

Image

prachtig uitzicht en natuurlijk de tuk tuk

Image

gezegend een brok in mijn keel

Image

namaste ik groet het goddelijke in u

Image

dankbaar ,dat ik leef ,dat ik geniet, dat ik besta

2022 bye bye

Image

En als er niemand luistert , Er niemand voor je is.

En alles je teveel wordt, Door het veel te grote gemis.

Geef dan aan de aarde , Je tranen van je hart.

Geef aan de bloemen, De woorden van je smart.

En ook al denk je nukkig, Wat heeft dat dan voor nut.

En ook al voelt het eenzaam, Nog dieper in de put

Kijk dan naar de kelken, En de blaadjes in de wind.

Zie je hoe ze buigen, En weer veren als een kind.

Ook jij zal ooit weer stralen, En de grootste storm doorstaan.

Dus laat je nu maar buigen, Zodat je morgen op kan staan.

Geert Kimpen

dit raakte me, na een jaar als dit, kon ik me niets anders voorstellen,

zoveel verdriet in een jaar, tot hoe ver kan het gaan.

vandaag 3 januari ,laat ik 2022 achter me en ga 2023 in met vele herinneringen en draag al het verdriet met me mee.

ik ben er klaar voor om de stralen weer te zien en de kelken.

lieve mam en Mientje door jullie verloor ik een stukje uit mijn hart maar ooit heelt hij weer als ik jullie weer zie,

en nu luister ik naar het gezang van de wind met al mijn herinneringen