μέρες διττές

Ένα πρωινό του Οκτώβρη γεννήθηκα….πέρασαν 33 χρόνια για να έρθω ξανά σε αυτόν τον κόσμο..

έφερα στη ζωή εσένα..εσένα που μόλις σε κράτησα στην αγκαλιά μου, άνοιξες τα μάτια και με κοίταξες…

δε μπορούσα να πιστέψω ότι αυτά τα μάτια θα ήταν ότι πιο όμορφο είχα δει ως τώρα…η ευτυχία στο μεγαλείο της..

η απεραντοσύνη του θεού ακουμπισμένη στο στήθος μου….

τα χεράκια σου ,τόσο μικρά και τόσο δυνατά…..και αμέσως να απαιτείς τα πάντα….και σου δίνω τα πάντα για πάντα!! 

κρύωσε ο καιρός κρύωσαν και οι άνθρωποι ,

ψάχνουν μια φωτίτσα να ζεσταθούν να μην τους βρει το ξημέρωμα παγωμένους.

τα δάκρυα εκείνων που  ξεχάστηκαν έγιναν κρύσταλλοι και λάμπουν στο σκοτάδι,

λάμπουν για να τους βλέπουν εκείνοι που λησμόνησαν να μοιραστούν τη ζεστασιά τους,

εκείνοι που νόμιζαν οτι το να κουνάς με θλίψη το κεφάλι και να λες:κρίμα ,ήταν αρκετό.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ

κατερίνα τσιλιλή( για τη Σάρα)

Τι φταις αλήθεια. Κανείς δε σου ‘μαθε το δρόμο για το «εμείς». Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε να επενδύεις στο «εγώ». Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτα του «εσείς».Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας ανάμεσα σε σκοτάδια ν’ ανακαλύψεις το «εσύ». Σ’ έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του «αυτοί». Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναζε «Αυτός! Αυτός!» Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.Τι φταις! ( της αλκυόνης)

Βόλτα μέσα στα στενά της Πόλης….. μυρίζεις την κανέλα και το σιρόπι παντού

προσπερνάνε οι αιώνες και οι πολιτισμοί σε κάθε βήμα…σημάδια βαθιά,βαθιά σημάδια

στους δρόμους ,στις ψυχές,στα μάτια και στα χρώματα….

κλείνεις τα μάτια και ταξιδεύεις, ακούς  τον αέρα και σωπαίνεις…

http://www.youtube.com/watch?v=cmVGm9FQ6pw

.

Δε ξέρω να προσεύχομαι μου λες…..κάντο εσύ για μένα.

θα μάθεις, σου απαντώ, δεν είναι δύσκολο,

χαμήλωσε τα  μάτια και ύψωσε την καρδιά εκείνη βλέπει καλύτερα

Έχω ξεχάσει πως να το κάνω αυτό ,έχω ξεχάσει να προσεύχομαι

φοβάμαι ότι δε θα με ακούσει κανένας…

Θάρρος και θέληση,άδειασε το μυαλό  μη σκέφτεσαι

δεν μαθαίνεται η προσευχή είναι μέσα σου…

και τώρα ήρθε η ώρα να ακουστεί, ήρθε η ώρα να σε λυτρώσει..

κατερίνα τσιλιλή

Κοιμούνται οι άνθρωποι γύρω μου..κοιμούνται και δε ξυπνάνε

τι και αν βαράν συναγερμοί και καμπάνες,τι και αν ουρλιάζουν φωνές 

χιλιάδων αδικημένων;;..κοιμούνται….τίποτα δεν είναι ικανό να 

χαλάσει το όνειρο,τίποτα δεν είναι ικανό να τους βγάλει από τη λήθη..

βολεύτηκαν στην εμβρυακή στάση, νιώθουν ασφάλεια κάτω από τα σκεπάσματα.

και τα παιδιά; τι γίνεται με αυτά τα παιδιά; ποιός θα τους μάθει να αγωνίζονται

και να χαλάνε δημιουργώντας  τον κόσμο;

τον κόσμο που εμείς ναρκώσαμε,τον κόσμο που εμείς

λεηλατήσαμε, γιατί θεωρήσαμε ότι μας ανήκει ,τόσο εγωιστικά και τόσο  άπληστα.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΙΛΙΛΗ ( η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο)

Θυμάσαι κείνη τη νύχτα που κοιτάζαμε ώρες τον ουρανό
Σ’ ένοιωθα μεσ’ τα χέρια μου να τρέμεις.
«Αστέρια μου, είπα, κάντε την αγάπη μας λαμπερή
κάντε την αγάπη μας χαρούμενη.
Αστέρια μου καλά μου αστέρια,
κάντε εγώ κι εκείνη να πεθάνουμε μαζί»
Κ’ έτσι αυτήν τη νύχτα
είχαμε στη μέση των άστρων για πάντοτε παντρευτεί.( από τον αγαπημένο μου λειβαδίτη)

Ενάντια στη λήθη
το φεγγάρι που καθρεφτίζεται στη θάλασσα
ο ίσκιος που μας ακολουθεί
τα σημάδια στην ψυχή
και στο σώμα μας
τα χάδια, τα φιλιά και οι αγκαλιές
Ενάντια στη λήθη
η αγάπη πάνω από όλα
Ναι, ενάντια στη λήθη
η αγάπη πάνω απ’ όλα
που θρυμμάτισε του χρόνου
το εκκρεμές

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Στο κατώφλι σου κάθε βράδυ,
αφήνω φιλιά και καληνύχτες.
Ξέρω πως κάθε πρωί,
τα πατάς και φεύγεις
Μετά έρχεται η γυναίκα που σκουπίζει
και τινάζει το χαλάκι στον ακάλυπτο.
Γι αυτό λέω φυτρώνουν
γαλάζια λουλούδια ανάμεσα στις πλάκες της αυλής.
Μη με λησμόνει;
Μπα! Αγριόχορτα είναι.

Σ.ΓΚ

http://thriskeutikametaxi.blogspot.gr/