«ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ»

Αναμέτρηση με την Ιστορία

Συνέντευξη: Γιώργος Κέρεκες

Ο Τίτους Μίλεχ, Γερμανός ψυχίατρος, μετά από πολλά χρόνια άρνησης της καταγωγής του, λόγω της ναζιστικής κληρονομιάς, ξεκινά ένα ταξίδι επιστροφής στη γενέτειρά του, τη Γερμανία. Ένα ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο των εγκλημάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Επισκέπτεται τόπους μνήμης και ανθρώπους σε μια προσπάθεια κατανόησης της ιστορικής αλήθειας, και αναζήτησης απαντήσεων για τον παραλογισμό του παρελθόντος. Περισσότερο από μια βιογραφία, πρόκειται για την υπαρξιακή αναζήτηση ενός ανθρώπου που διασχίζει το χρονικό της ανθρώπινης σκληρότητας, με στόχο την αυτογνωσία και τη συμφιλίωση με το παρελθόν.

Image

Η ταινία «Επιστροφή στην πατρίδα», της Χρύσας Τζελέπη και του Άκη Κερσανίδη είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Τίτους Μίλεχ.

Βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Χανίων.

Στον κινηματογράφο ΔΑΝΑΟΣ Πέμπτη 22, Παρασκευή 23, Σάββατο 24, Κυριακή 25 και Τετάρτη 28 Ιανουαρίου.

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΧΡΥΣΑ ΤΖΕΛΕΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΗ ΚΕΡΣΑΝΙΔΗ

  • Ποιο ήταν το ερέθισμα για να κάνετε τη συγκεκριμένη ταινία;

Συνέχεια

«ΚΟΝΤΙΝΕΝΤΑΛ 25»

Ανοικοδόμηση, εθνικισμός και τύψεις

Είμαστε στο Κλουζ, μια από τις πιο πλούσιες πόλεις στη Ρουμανία και άτυπη πρωτεύουσα της Τρανσυλβανίας. Ένας φτωχοντυμένος άνδρας περιφέρεται μαζεύοντας διάφορα αντικείμενα από το έδαφος, παρακαλεί για κάποια δουλειά ή ζητά χρήματα. Καταλήγει σε ένα εγκαταλελειμμένο υπόγειο ενός παλιού σπιτιού. Την επόμενη μέρα ξυπνάει με χτυπήματα στην πόρτα του. Είναι η δικαστική επιμελήτρια Όρσογια Ιονέσκου, η οποία έχει έρθει με έναν κλειδαρά και δύο αστυνομικούς για να εκδιώξουν τον άστεγο άνδρα από το κτίριο το οποίο έχει αγοραστεί από μια ξένη εταιρία για να χτιστεί ένα μεγάλο ξενοδοχείο. Ο άνδρας, που ονομάζεται Ιόν Γκλανετάσου, ζητά να του δώσουν λίγη ώρα να μαζέψει τα πράγματά του. Όταν όμως μετά από μισή ώρα η δικαστική επιμελήτρια και οι αστυνομικοί επιστρέφουν τον βρίσκουν νεκρό καθώς αυτοκτόνησε σφίγγοντας ένα σύρμα στο λαιμό του. Ο Όρσογια δεν έχει καμία νομική ευθύνη αλλά η συνείδησή της δεν την αφήνει ήσυχη καθώς αισθάνεται ότι θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι ώστε να βοηθήσει τον άστεγο άνδρα να μη φτάσει στην αυτοκτονία.

Image

Ο Ράντου Ζούντε, ο πιο πολιτικοποιημένος ρουμάνος σκηνοθέτης με το «Κοντινένταλ 25» (Kontinental25), όπως και με προηγούμενες ταινίες του, βάζει στο στόχαστρο την καθημερινότητα των συμπατριωτών του σε συνθήκες ελεύθερης οικονομίας.

Συνέχεια

«ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΑΥΤΗ Η ΦΥΣΗ»

Για όλα φταίει… το κρασί

Ο Ντόνγκ-γουά, ένας νεαρός γύρω στα 30, φέρνει με το αυτοκίνητο τη φίλη του Τζουν-χι στο σπίτι της κάπου έξω από τη Σεούλ. Έχει επιλέξει να μη βασίζεται στη στήριξη του πατέρα του και να είναι ανεξάρτητος. Χωρίς λοιπόν να στοχεύει στα υλικά αγαθά, ασχολείται με την ποίηση και υμνεί την ομορφιά. Όταν φτάνουν έξω από το σπίτι της κοπέλας συναντούν τον πατέρα της ο οποίος δείχνει ενδιαφέρον για το αυτοκίνητο του Ντονγκ-γουά, ένα παλιό μοντέλο του 1996, και ζητά να το οδηγήσει. Αφού η κοπέλα σύστησε το φίλο της στον πατέρα της, ο τελευταίος του ζητά να μείνει για φαγητό και να γνωρίσει την οικογένειά του, δηλαδή τη γυναίκα και τη μεγάλη του κόρη. Έτσι θα ξεκινήσει μια μέρα με περιπάτους, συζητήσεις, φαγητό και ποτό. Θα μιλήσουν για την αγάπη, την ομορφιά, τη ζωή και το θάνατο, τις ηθικές αξίες και τα υλικά αγαθά. Θα μιλήσουν για την ποίησή που γράφει ο Ντονγκ-γουά και ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα δείξει η μητέρα της Τζον-χι που είναι κι αυτή ποιήτρια. Και ενώ όλα κυλούν όμορφα και γλυκά, ένα ξέσπασμα του νεαρού άνδρα εξαιτίας του κρασιού που κατανάλωσε, θα φέρει στην επιφάνεια τις αδυναμίες του.

Image

Ο Χονγκ Σανγκ-σου με την ταινία «Τι σου λέει αυτή η φύση» (Geu Jayeoni Nege Mworago Hani) συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Η κάμερα του Σανγκ-σου κινείται ήρεμα, σχεδόν υπνωτιστικά ακολουθώντας την ηρεμία της αφήγησης. Με μια “ράθυμη” σκηνοθετική προσέγγιση δίνει χώρο στους ήρωές του να αναπτύξουν τις σκέψεις του, να γνωριστούν μεταξύ τους, να έρθουν πιο κοντά. Δεν υπάρχουν εξάρσεις και όλο αυτό οδηγεί σε υπόνοιες ότι κάτι πρόκειται να συμβεί. ΚΙ αυτό το κάτι θα έρθει για να δημιουργήσει νέα δεδομένα και επανεκτιμήσεις των χαρακτήρων.

Συνέχεια

Πιέρ Πάολο Παζολίνι – Ο σκηνοθέτης, ο πολυσχιδής διανοητής

Εισήγηση στην παρουσίαση του βιβλίου «Οι μελλοντικοί Απρίληδες του Πιέρ Πάολο Παζολίνι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μπαρμπουνάκης. Στο βιβλίο η Ιωάννα Σκαντζέλη επιλέγει και μεταφράζει ποιήματα και άλλα κείμενα του μεγλάλου Ιταλού διανοητή.

Image

Πιέρ Πάολο ΠαζολίνιΟ σκηνοθέτης, ο πολυσχιδής διανοητής

Ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι αυτοπαρουσιαζόμενος, σε κείμενό του που έγραψε το Φεβρουάριο του 1968 και αναδημοσιεύτηκε στο αφιερωματικό τεύχος 35 του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος, που κυκλοφόρησε το 1983, σημειώνει:

«Γεννήθηκα στην Μπολόνια. Είμαι σαράντα έξι ετών. Είμαι συγγραφέας, κινηματογραφιστής. Πρωτοεμφανίστηκα με μια ποιητική συλλογή, αφού είχα τελειώσει το Πανεπιστήμιο, στα είκοσί μου χρόνια. Υπήρξα φιλόλογος. Υπήρξα διευθυντής λογοτεχνικών περιοδικών. Έγραψα βιβλία. Έκανα ταινίες και τώρα αρχίζω ένα καινούργιο επάγγελμα, το επάγγελμα του δημοσιογράφου: συνεργάζομαι με μια εβδομαδιαία εφημερίδα στην οποία κρατώ μια τακτική στήλη.

Συνέχεια

«Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΜΗΣ»

Συμβαίνουν δίπλα μας

Δε συνηθίζω θα διαβάζω το ίδιο βιβλίο για δεύτερη φορά πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Όταν ψάχνοντας στη βιβλιοθήκη μου έπεσα πάνω στον «Ουρανό της παλάμης» της Στρατούλας Θεοδωράτου, κάτι σαν παρόρμηση με έκανε να το ξεφυλλίσω και να αρχίσω να διαβάζω, όρθιος όπως ήμουν, τις πρώτες σελίδες. Σειρα τη σειρά άρχισε να αναδύεται από μέσα μου και να ξαναθυμάμαι, η αίσθηση που ένιωσα όταν το είχα πρωτοδιαβάσει πριν από δυο-τρία χρόνια. Και παρασυρμένος από τις λέξεις έμεινα εκεί, το «καταβρόχθησα» εκ νέου και όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα ήμουν σίγουρος πως είχα πάρει τη σωστή απόφαση.

Image

Στα οκτώ αφηγήματα που είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο, με τη συγγραφέα να αλλάζει τους αφηγητές, η Στρατούλα Θεοδωράτου τέμνει την πραγματικότητα και μιλά με το δικό της άμεσο τρόπο για τον εκφασισμό των ανθρώπων, την οικονομική κρίση, τις κοινωνικές ανισότητες, την ιστορική μνήμη, τα τραύματα του εμφυλίου κ.λπ. Κι όλα αυτά μέσα από τις αληθινές ζωές των ανθρώπων, που μπορώ να υποθέσω πως αποτελούν σύνθεση πραγματικών γεγονότων και μυθοπλασίας. Τα αφηγήματα συνδέονται κατά κάποιον τρόπο μεταξύ τους, καθώς τα πρόσωπα «μπαινοβγαίνουν» σε αυτά άλλοτε ως πρωταγωνιστικά κι άλλοτε ως δευτερέυοντα. Εκείνο όμως που μένει είναι ο γοητευτικός τρόπος που γράφει η Θεοδωράτου, η γλώσσα της, η σκληρότητα κι άλλοτε η τρυφερότητα των περιγραφών.

Συνέχεια

«ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙ»

Το χέρι… του Διαβόλου!

Η Σου-φεν, ανύπαντρη μητέρα, μετακομίζει μαζί με τις δύο κόρες της στην Ταϊπέι. Νοικιάζει έναν πάγκο σε μια λαϊκή αγορά, όπου πουλά φαγητό ενώ η έφηβη Ι-Αν, βρίσκεται σε κόντρα μαζί της και πιστεύει ότι μπορεί να βγάλει περισσότερα χρήματα και πιάνει δουλειά σε ένα μαγαζί. Η μικρότερη κόρη, η Ι-Τζινγκ, απολαμβάνει την παιδικότητά της μέχρι την ώρα που ο παππούς της -πατέρας της μητέρας της- θα την μαλώσει επειδή είναι αριστερόχειρας λέγοντάς της ότι το αριστερό είναι το “χέρι του Διαβόλου”. Όταν η Σου-φεν δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο στη λαϊκή αγορά και απειλείται με έξωση, ζητά τη βοήθεια της μητέρας της. Όμως οι αδελφές της αντιδρούν και την κατάσταση θα σώσει, χωρίς να το συνειδητοποιήσει… το αριστερό χέρι της Ι-Τζινγκ! Όμως στο τέλος μια απρόσμενη αποκάλυψη θα φέρει τα πάνω κάτω.

Image

Η Τσου Σιχ-Σινγκ με «Το αριστερό μου χέρι» (Zuopiezi nuhai) κέρδισε Ειδικό Βραβείο στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ των Καννών.

Η Σιχ-Σινγκ με απλότητα και λιτότητα σκιαγραφεί τις σχέσεις μιας οικογένειας στην Ταϊβάν. Μέσα από αυτές αναδεικνύονται οι χαρακτήρες που “χτίζονται” λίγο-λίγο και αποκτούν τις πραγματικές τους διαστάσεις στο φινάλε. Τότε που αποκαλύπτεται το μεγάλο μυστικό της Σου-φεν και ανατρέπει τις ισορροπίες. 

Συνέχεια

«ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕ ΦΤΕΡΑ»

Η θλίψη της απώλειας

Ένας άνδρας μένει χήρος μετά τον ξαφνικό θάνατο της γυναίκας του. Και ενώ προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλειά του έχει να φροντίσει και τα δυο ανήλικα αγόρια του. Βυθισμένος στη θλίψη “χάνεται” μέσα σε ένα εφιαλτικό κόσμο από τον οποίο προσπαθεί να βγει για να συνεχίσει τη ζωή του και να προσφέρει αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά του.

Image

Ο Ντίλαν Σάουθερν με την ταινία «Ένα πράγμα με φτερά» (Athingwithfeathers), μεταφέρει στον κινηματογράφο την πολυβραβευμένη νουβέλα του Μαξ Πόρτερ «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά» (2015).

Η ήρωάς του είναι ένα άνθρωπος που βρίσκεται σε απόγνωση, που δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα όπως αυτά διαμορφώθηκαν μετά το θάνατο της αγαπημένη του συζύγου. Αν και καταβάλει πολλές προσπάθειες αδυνατεί να βρει την ισορροπία που έχει ανάγκη για να την προσφέρει και στα παιδιά του. Η θλίψη τον έχει κατακλύσει σε τέτοιο βαθμό που αποκτά αληθινή μορφή. Εισβάλλει στο σπίτι ως Κορακάνθρωπος, ένα κατάμαυρο πλάσμα με φτερά που μοιάζει με κοράκι και φαίνεται σα να έχει βγει μέσα από τις σελίδες του κόμικ που ετοιμάζει. Και όσο περνούν οι μέρες οι επισκέψεις του πλάσματος γίνονται όλο και πιο συχνές και πιο τρομακτικές και πιο απειλητικές. Άραγε όλα αυτά συμβαίνουν στην πραγματικότητα ή στη φαντασία του; Μήπως ο απεγνωσμένος πατέρας κινδυνεύει να χάσει τα λογικά του;

Συνέχεια

«ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΡΟΖ ΦΛΑΜΙΝΓΚΟ»

Οι περιθωριοποιημένες

Βρισκόμαστε στο 1982, σε μια μικρή πόλη της ερήμου στη Βόρεια Χιλή που οι κάτοικοί της ζουν από τα τοπικά ορυχεία. Η 12χρονη Λίντια μεγαλώνει σε μια μικρή τρανς κοινότητα, που διατηρεί ένα μπαρ στο οποίο διασκεδάζουν οι ντόπιοι. Την φροντίζει κυρίως η Φλαμίνγκο, που το κορίτσι θεωρεί μητέρα του. Όμως όταν μια θανατηφόρα άγνωστη ασθένεια αρχίζει να εξαπλώνεται, οι κάτοικοι της περιοχής θεωρούν ότι την μεταδίδουν τα κορίτσια του μπαρ με το βλέμμα τους. Εκείνες αντιμετωπίζουν με θάρρος την καχυποψία των ντόπιων με τη Λίντια να υπερασπίζει με πάθος τη μοναδική της οικογένεια.

Image

Είναι πράγματι εντυπωσιακό το ντεμπούτο του Ντιέγο Σέσπεδες με την ταινία «Το μυστηριώδες βλέμμα του ροζ φλαμίνγκο» (La misteriosa mirada del flamenco), που κέρδισε το βραβείο στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ των Καννών. 

Συνέχεια

«Η ΦΛΑΜΕΝΚΟ ΚΙΘΑΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡΑΙ ΚΟΡΤΕΣ»

Μια οικογενειακή ιστορία

Όταν ο Αντόν Άλβαρεθ γνώρισε τον κιθαρίστα Γεράι Κορτές γοητεύτηκε από το παίξιμό του. Κι έτσι ξεκίνησε να μιλά μαζί του και από την πρώτη εκείνη επαφή μπήκαν τα θεμέλια για τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ «Η φλαμένκο κιθάρα του Γεράι Κορτές» (La guitarra flamenca de Yerai Cortes) που σκηνοθέτησε ο Άλβαρεθ.

Image

Στην άκρως ενδιαφέρουσα αυτή ταινία ο χαρισματικός κιθαρίστας εξομολογείται για το πως χρησιμοποίησε τη μουσική του για να εξερευνήσει μια σκοτεινή πτυχή της οικογένειάς του, που είναι η ιστορία της Τάνια, αδελφής της μητέρας του Μαρία Μερίντο ντε Παθ, που πέθανε στα 24 της χρόνια.

Συνέχεια

Το ελληνικό κινηματογραφικό 2025 (*)

Περισσότερες από 25 ελληνικές ταινίες -μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ- προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια του 2025. Μια χρονιά που “μπήκε” δυναμικά, όπως έκλεισε το 2024. Κι αυτό χάρις στο Γιώργο Τσεμπερόπουλο που με τα 860.301 εισιτήρια που έκοψε το «Υπάρχω» πλασαρίστηκε στην 4η θέση από πλευράς εισιτήριων όλων των εποχών για ελληνική ταινία. Το εξαιρετικό φιλμ του Τσεμπερόπουλου όμως, πιστώνεται στο 2024 αν και συνέχισε να προβάλλεται και μέσα στο 2025.

Image

Όσον αφορά όμως στο 2025 είχαμε μια μεγάλη έκπληξη. Κι αυτή ήταν τα 82.545 εισιτήρια που έκοψε το ντοκιμαντέρ του Ορέστη Πλακιά και του  Στέλιου Κοτιώνη «Εμείς, μια ταινία για τον Bloody Hawk» (φωτό). Κάτι που έφερε την ταινία στην πρώτη θέση από πλευράς εισιτηρίων. Μια φρέσκια και συνάμα εκρηκτική ματιά, για τον ράπερ-φαινόμενο, που ξεκίνησε από την Ξάνθη για να κατακτήσει τις καρδιές της ελληνικής νεολαίας.

Συνέχεια