Δεν ξέρω αν φταίει η απουσία της γλυκόζης στο αίμα και σου γράφω μετά από τόσο καιρό, ή που έπαψα να γίνομαι κουρελού να με πατήσει ο καρπός του έρωτά μου, ήρθα όμως για να μείνω, με φρέσκο ηλιοκαμμένο πρόσωπο και χέρια σαν τον ταρίφα ταρίφα, από τα ξεχορταριάσματα στο μποστάνι με τις εχινάτσιες. Και αυτό είναι απειλή. Μεγάλωσαν τα όνειρά μου προχθές που ξύπνησα από την νάρκη, που με βούτηξε σαν μπισκοτάκι μιράντα αυτή η αναθεματισμένη η ζάχαρη, που είναι χειρότερη από όλα τα δυνά της ανθρωποτητας και έγιναν από πολαρόιντ, πλάσμα 60 τσιντσών. Τα βλέπω μπροστά μου, μας βλέπω μπροστά μου, να τρέχουμε στο βάθος του ορίζοντα, χελώνες καρέτα καρέτα και να τα αρπάζουμε από τα μαλλιά, τις ουρές, από τις χειρολαβές, από ότι τελοσπάντων έχουν, σαν ΑΤV γιαμάχα, σαν βραβείο οσκαρ και πουλιτζερ μαζί. Τα βλέπω τόσο καθαρά, που αν εξαιρέσεις ακόμα την μεσημβρινή συστολή - λόγω ταπεινότητας επειδή είμαστε και πάλι οι καλυτερες- πάω να κοιταχτώ με τις βλαχομαμάδες να πάρω την πιο όμορφη του σχολείου -φτου σκόρδα στα μάτια σας - αχιβάδες, θα μιλούσαμε για το πιο επιτυχές σενάριο, για το πως ένα ψαλίδι μετενσαρκώθηκε σε ελβετικό σουγιά και πως διατηρώντας τις ιδιότητές του θα μεταλλαχθεί σε κατάνα. Γιατί γατάκια ήρθε η ώρα σας. Κι εσύ Τάσο να ξέρεις. Δεν πέθανες. Ζεις. Και μαζί σου το κολάζ ξύπνησε πάλι.

Διαβάστε περισσότερα »

Χθες ενώ είχα μπει στη χρονοκάψουλα της φειγαλίας, άνοιξε η πόρτα και μπήκαν οι φίλοι μου. Ετσι καθώς έβγαινα σχεδόν σπαραχτικά για να σερβίρω τους καφέδες και τα λοιπά, γιατί οποιος μπει δυσκολα θέλει να βγει, και τους είδα να κοιτούν τα ροζ, τιρκουάζ και γαλάζια κασώματα του σπιτιού, συνειδητοποίησα και το λόγο που τα υλικά για τα χαντμειντ κολάζ έμεναν στα κουτιά τους τόσα χρόνια. πέρα από το προφανές κλισέ της παγκόσμιας ταξικής συνειδησης-μεγαλώνω παιδί ή αλλιώς εξανθρωπίζω έναν άγγελο- όλο αυτό το διάστημα έγω μετενσαρκωθεί σε κόλλα ατλακόλ -μεγάλη συσκευασία- και κάνω τις στιγμές τα αντικείμενα και τη ζωή μου ένα υπερμεγέθες κολάζ. μυρίζει παντού κολλα και υπάρχουν παντού χρώματα. Στους τοίχους στα έπιπλα στις κουρτίνες στα κάδρα πάνω μου πάνω σου. Φτάνω λοιπόν για μια ακόμη φορά στα λόγια σου, οι ζωές μας είναι ένα δυνατό κόλλημα και οι χαρακτήρες μας ήρωες ψαλιδισμένοι, βερνικομένοι και κολλημένοι μέσα πίσω ή πάνω στο φόντο που κάθε τόσο διανθίζουμε με νέα κομματάκια. Ναι φιλεναδούλα μου το σπίτι μου- μας μοιάζει με ένα μεγάλο κολάζ. τι καλά. και οι ζωές μας άλλοτε δομημένες και άλλοτε χαμένες στο φόντο αυτών που μας καταπίνουν που αφήνουμε να μας ρουφήξουν και να βγει το έργο μας μάπα. Βασικός κανόνας ο πρωταγωνιστής πρέπει να αναδεικνύεται ακόμα κι αν κολυμπάει στα βάθη ενός σκοτεινού και αχανούς φόντου. και είπαμε. το λέμε χρόνια. ολα τα άλλα είναι το φόντο. Εμείς είμαστε οι πρωτ-αγωνιστες!  

Διαβάστε περισσότερα »

όχι ρε συ δεν υπάρχουν πραγματικά προβλήματα. Ξέρεις, δεν έχει σταθεί κανείς δίπλα Μου. Όλοι έρχονται για να πάρουν αυτό που θέλουν και μπλα μπλα. Άμεση διαίρεση ρατσισμός και διαχωρισμός της συχνότητας που σε κοβει σε άσχημα σχήματα. Μπήκες και συ στο κουτάκι σου. Μπαίνω και γω στο δικό μου. Κ μενουμε εκεί περιμένοντας να κάνει ο ένας για τον άλλο αυτό που ο κανένας μας δεν θα έκανε ποτέ. γιεπ.

Διαβάστε περισσότερα »

Γυρίζω στο σπίτι από τη δουλειά. Τι χαμπάρια; Με ρωτάει η κουζίνα. Η περιφρονημένη μου ανάγκη την κοιτάει με ύφος μπλανζέ περασμένου αιώνα. Πάλιωσες αλλά τον σαρκασμό σου τον έβαλες στο ψυγείο και συντηρήθηκε μια χαρά...σκέφτομαι. Μετά έπεσε ο ήλιος βζιν -όχι καλό ηχητικό εφφέ ξέρω θυμίζει μελισσούλα ή κουνουπάκι ή από αυτά που μοιάζουν με τυρογαριδακια που ειχαμε κάνει φάρσα την αλλη φορά- όμως αν έχεις το μπέιμπι τιβί δεύτερο παιδί χλωμιάζεις αθωώνεις την γλωσσα απο την υπερβολή των εξεζητημένων λέξεων, ξεχνάς την φαντασία στα πρέπη των μεγάλων, επιστρέφεις στο αγκου και μπουρδουκλώνεις τα στραβά σου δόντια μέσα στο στομάχι, χάνοντας τον ζοφερό ποιητικό στίχο του καλλιτέχνη και κάθε όρεξη να γαμήσεις και να δείρεις. Είναι το αυτό που σε έχει κυριεύσει πλέον για πάντα και ο νους σου πάει και πάλι μόνο στα αρκουδάκια της Κίνας που ζουν στα βουνά γιατι φοβούνται τους ανθρώπους, κι όχι στο άλλο των ανθρώπων που κι αυτοί το φοβούνται και γιαυτό ζουν απομονωμένοι ο καθενας στην αγωνία μη χαριστεί μην αδικηθεί ή μηπως και ερωτευτεί και χάσει την ανύπαρκτη εξουσία του εαυτού του. Μπάιιιιιιιιιιιιιιιι τζος. Ο ενθουσιασμος ενός μωρού που δαγκώνει στη γλώσσα του πρώτους του φθόγκους δεν συγκρίνεται ούτε με το καλύτερο γλυκό ψυγείου επιπέδου χρυσών σκούφων και αδαμαντένιων μίτενς, ούτε με την γαμηστερότερη κρουαζιέρα στα νησιά του Πάσχα τέλη καλοκαιριού με γκόμενο τον Αλ Πατσίνο στο Σέρπικο που σιγά τον γκόμενο δηλαδής, ούτε με την πιο επιτυχημένη καριέρα δημοφιλούς ηθοποιού που όλοι συμφωνούν ότι τον παίρνει και για μια Επιδαυρο. Γιατί όλα τα μετά, πάνε χεράκι χεράκι με το κίνητρο που είτε φωλιάζει μεσα σου είτε το εχεις μπροστά σου και το κοιτάς σου ροκανίζει την ελευθερία, την ανιδιοτέλεια και την τέχνη του να αγαπάς από μέσα προς τα έξω την συνήθεια της επανάληψης του κάτι που ίσως έχεις για τελευταια φορά. Μπάλεθ πιτάνε...άρχισε τις σοφίες ο μικρός μου βούδας πάω να ρουφήξω γνώση. Ναι ξέχασα να σου πω. Δεν πεινάω καλή μου αστραφτερή κουζίνα. Διψάω. Διψάω πολύ!!!

Διαβάστε περισσότερα »

σαν φωτιά ήρθα και σαν καπνός φεύγω
και μερικά γράμματα κρατημένα για το τέλος θα αναβάλουν λίγο τα λεπτά που γίνονται ώρες βασανιστικά. Περιμένοντας να ειπωθούν να διαβαστούν κι επειτα να ξεχαστούν σε ένα συρτάρι. Μαζί με μένα.

Διαβάστε περισσότερα »

να βρω τίτλο εναλλακτικό ας πούμε. μια τιμή κι έπειτα να σκεφτώ τι θα σου μιλήσω για το "έργο". ξέχασα να βάλω υπογραφή σφραγίδα και βουλοκέρι για να στοιχειώσω το δημιούργημα και να μη μου το κάνεις κλοπι ράιτ. ρε πας καλά; όσο θα χέζεις δεν μπορώ να σε πάρω στα σοβαρά. κάθε φορά που σε κοιτάω να μου μιλάς για τέχνη, εγώ σε φαντάζομαι να χέζεις. εκεί χάνεται όλη η μαγεία σου. στην τέχνη που πετάς.  

Διαβάστε περισσότερα »

η ανάγκη είναι το επεισόδιο που αφήνει τον έναν μόνο να πίνει. ο άλλος οπαδός του κλιν λάιφστάιλ εκείνες τις ώρες της μέθης σαπουνίζει πρώτα τα χέρια, μετά τους αγκώνες, αργότερα το νιπτήρα και τέλος τα ντουλάπια. όμως δεν έχει τέλος το καθάρισμα. ούτε το μπουκαλι. μόλις φτάσεις να κοιτάς τον άδειο πάτο του, σου χει έρθει η μυρωδιά από το σαπουνι και θες να βγάλεις τα άντερά σου. ταυτίζεται η καθαριότητα με την αηδία και η ανάγκη με την ελεημοσύνη. αλλά το μπουκάλι δεν έχει πάτο. αυτό που κοιτάς είναι η ατέρμονη πλήξη της λήξης που νομίζεις ότι ήρθε. η θάλασσα βγήκε λάδι και το κρεμμύδι μύρισε όλο το σπίτι. μπήκε στα ρουθούνια η μυρωδιά του αλλά την ατμοσφαιρική  οικογενειακή θαλπωρή την άφησα να βγει την ώρα που άνοιγα το παράθυρο να πάρω αέρα και να μπουν οι μύγες. μύγες. πολλές μύγες. με τριγυρνάνε σαν κατάσκοποι και ζουζουνίζουν στα αφτιά μου τη πείνα τους. τρώνε η μια το πτώμα της άλλης μερικά δευτερόλεπτα αφού τις συνθλίψω. πονώ τον θάνατό τους και την μεγαλειότητά μου.                                                                                    κοιτάω τις μέρες που περνούν σαν δευτερόλεπτα μπροστά από το παγερο βλέμμα του δολοφονου, που λιώνει μύγες. σκοτώνοντας τη πλήξη της αχρηστίας του. κηδεύοντας τους εαυτούς που δεν θα επιτρέψει να είναι ποτέ. 

Διαβάστε περισσότερα »

ΚΟΥΝΑΓΑ ΤΟ ΣΗΜΑΙΑΚΙ ΦΛΙΚ ΦΛΟΚ ΓΚΟΝΚ ΓΚΟΝΓΚΚΚ Η ΨΥΧΗ ΣΕΡΠΕΤΟ ΣΟΥ ΛΕΩ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΗ ΒΡΕΙ ΤΑ ΤΗΝ ΜΑΖΕΨΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑΣΕΙ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΟΛΟΙ. ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ; ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΝΦΕΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΡΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕΣ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΒΑΡΑΓΑΝ ΟΙ ΓΟΒΕΣ. ΟΥΦ ΕΜΕΝΑ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΒΕΣ ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΝ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΛΙΜΝΗ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΛΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΑΝ ΜΕ ΒΟΥΤΙΑ. ΜΠΛΟΓΚ. ΣΑΝ ΚΟΥΡΑΔΑ ΣΤΗ ΛΕΚΑΝΗ. ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΧΥΝΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΙΔΡΩΤΑ ΚΙ ΑΠΟ ΓΕΝΝΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΙΜΑ ΚΙ ΑΠΟ ΒΙΑΣΜΟ 12ΧΡΟΝΟΥ. ΟΝΤΩΣ ΕΤΣΙ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ. ΚΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΟΣΟ ΞΑΛΑΦΡΩΤΙΚΕΣ ΟΙ ΚΟΥΡΑΔΕΣ ΣΤΑ ΜΠΛΟΓΚ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΝΑ ΜΙΣΟΥΜΕ, ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΟΨΙΑ ΤΗΣ ΑΚΑΤΑΛΑΒΙΣΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΑΕΙ ΠΑΡΑ Ο ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ ΚΑΒΑΤΖΑ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΓΙΑΤΙ ΜΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΠΕΛΠΙΣΤΗΚΑΜΕ ΝΑ ΨΑΞΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.

ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΑΝ ΜΕΛΙΤΖΑΝΕΣ ΑΛΛΑ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΠΑΥΣΙΠΟΝΑ ΓΙΑ ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΛΕΕΙ ΔΕΝ ΝΙΩΘΟΥΝ ΠΟΝΟ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΠΟΝΑΝΕ. ΛΕΕΙ ΕΠΙΣΗΣ ΠΩΣ Ο ΘΕΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΕΝΟΣ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΑ ΚΒΑΝΤΑ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΓΙΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΧΑΡΙΣ ΣΤΗΝ ΥΨΗΛΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΤΑ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΙ. ΑΛΛΑ ΩΣ ΤΟΤΕ ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ.

ΓΕΜΙΖΩ ΤΗ ΒΑΛΙΤΖΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΩ ΑΛΛΑ Η ΣΤΕΓΝΗ ΜΟΥ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΩ. ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΜΕΣΑ ΟΛΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΧΑΖΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΣΟΦΡΩΝ ΕΝΗΛΙΚΑΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙ ΕΝΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΜΩΡΟ. ΠΩΣ ΑΝΑΠΝΕΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ; ΠΟΙΟΣ ΣΕ ΕΜΑΘΕ ΚΟΛΥΜΠΙ;

Η ΚΟΥΒΕΡΤΟΥΛΑ ΜΟΥ ΜΥΡΙΖΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΑΛΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΟΙ ΑΝΑΣΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΑΛΩΜΕΝΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΝΕ. ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΠΕΣΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΣΗΚΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΡΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΦΕΡΑΝ ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΒΓΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΕΣ; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΗΜΟ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ. ΑΣΧΗΜΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΒΡΕΙΣ.  

Διαβάστε περισσότερα »

Oι κατατονικές εικόνες παίζουν το ρόλο του αντίβαρου σε αυτά που δεν πρόλαβε να αποθανατήσει η φωτογραφική μας. Το ίδιο κάνουν και οι μουσικές και γι' αυτό προσπαθούν και οι λέξεις. Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι τέλοσπάντων να περιγράψεις μια χιτσκοκική βραδιά μέσα και έξω από την έπαυλή σου, όμως όταν έρχονται οι ελέφαντες με τα ροζ μπαλόνια από το παράθυρο με το στόμα γεμάτο κονφετί τι ακριβώς να πρωτοπεις πως και σε ποιον; η χαρά δεν περιγράφεται το λέει και ο θυμόσοφος λαός μας που όσο κι αν του χαμογελώ δεν λέει να ξεκολήσει από το παπρίζ της ματαιοδοξίας του. Οι μικρόκοσμοί μας διαφέρουν τόσο που θα συνεχίσω στο μοτιβο της νύφης μπάρτον. Για να μην νομίσει πως του έκλεψα το ποσοστό ευτυχίας που του αναλογούσε. κολλημένη πάνω σου με τα μαλλιά κουβάρι και την κοιλιά να δείχνει τον δρόμο μπροστά θα σου πω όσο λιγοτερα λυπητερά μπορώ πως ζω τις ομορφότερες στιγμές της ζωής μου κοιτώντας το δρόμο και μυριζοντας τη θάλασσα πιο πλούσια κι από πετρελαιοπηγή και πιο χαζή κι από 18χρονη. τις δύσκολες μέρες που δεν έμοιαζαν ποτέ με τη σκέτη περίοδο σε διαφημιστικό τσιτάτο, τις στέλνω για εκτίμηση σε αυτούς που βιάστηκαν να χειροκροτήσουν ψεύτικα την μαγκιά μας. όσο εσύ θα περπατάς ο κόσμος θα ομορφαίνει. κι όταν θα με πάρεις αγκαλιά και θα με πετάξεις ψηλά για πρώτη φορά -σε κάνα χρόνο δηλαδή που θα φύγουν τα κιλά-δεν θα έχει πια κανένα νόημα κανένα λάθος. και η πυρηνική καταστροφή κάθε κομμάτι έρωτα στα πόδια μας μπροστά θα μοιάζει σπίρτου φλόγα. 

Διαβάστε περισσότερα »

"Πρέπει να έχει κανείς χάος μέσα του για να μπορέσει να γεννήσει ένα αστέρι που χορεύει".

Ναι έχεις δίκιο. Εσύ ήσουν πάντα ο λόγος που όλες οι εικόνες μου απεικονίζουν μια γυναίκα που περιμένει. Έχεις μετεμψυχωθεί μέσα σε τόση αναμονή. Να μην ξέρεις οτι είναι ένα ναυγάγιο ο ερχομός που περιμένεις. Ή να το ξέρεις. Ή να μην θες να περιμένεις αλλά να μην μπορείς. 

Ήθελα να πάρω τη καλή μου πόζα γιατί ήξερα πως θα με κοιτάς. Κι ακόμα και στο μπάνιο που θα πήγαινα τη φόραγα για να καταλάβεις εσύ και να νομίζω πως κατάλαβα εγώ. Αλλά ποτέ οι λέξεις δεν φτάνουν. Κι όταν έρχεται η φορά που έχουν μαζευτεί στο στόμα σου για να πουν, έρχεται η εικόνα να σε ταπεινώσει. Για τις χαμένες αποστηθίσεις λεξικών. 

Ναι έχεις δίκιο. Δεν προσπαθώ να με καταλάβεις. Η αποκωδικοποίηση είναι χάδι στοργικό, ένδειξη πως ήρθες και δεν χρειάζεται να φτιάξω άλλο κολάζ. Γι αυτό τόση απουσία. Η ευτυχία εις βάρος της έμπνευσης. Γιατί και η έμπνευση κι αυτή την προσοχή σου επιζητά. Σαν αυτό που νομίζω πως λες, αν νιώθεις ήδη σπουδαίος μόνο να υπονομεύεις την σπουδαιότητά σου μπορείς. 

Έχεις τόσο δίκιο. Τρέχουν ποτάμι τα σάλια για μια λέξη τη φορά. Κι είσαι τόσο σπουδαίος που καταντάει εκνευριστικό να προσπαθώ να φανεί στα αυτιά σου ένα ακόμα εγώ κάπως σπουδαίο. 

Λέω να αρχίσω να κολλάω μεταξύ τους ψάρια. Δεν ήμουν ποτέ η γυναίκα που περίμενε το ναυάγιο. Μέσα στο βυθό βλέπω τα ανάποδα ορθά και τα ναυάγια έχουν το ήχο που κάνει η πόρτα όταν έρχονται φίλοι για επίσκεψη. 

Όπως εκείνη τη μέρα. Που ήσουν ορατός αλλά δεν σε είδα. Όπως εκείνη τη φορά. Που έγινες αόρατος και μόνο έτσι μπόρεσα να δω. 

Εσύ είσαι ο μόνος αληθινός και μέσα και έξω από το όνειρο. Κι ας μην ξυπνάει κανείς.

Όσο επίπονα κι αν με τσιμπάς. 

Διαβάστε περισσότερα »

 

καλά ό,τι να ναι. κοιτάω τις αναρτήσεις και βλέπω μόνο 2 για το 13 που τέτοιο που τανε καλά να πάθει, και καμία για το 14 που μπήκε σβέλτα αλλά έλα ρε συ δώσε καμιά πληροφορία στο λαό σου που είναι έτοιμο να πιει χλωροφόρμιο για να αντέξει τη πλήξη του θανάτου. Ολα καλά; ΕΛπίζω να αξιζε την αναμονή, τα μάτια να γεμίσουν αστεράκια, το είναι σου να φλογίσει εμπνευστικά και να γίνεις κυρίαρχος του κόσμου επαναστάτης που θα σώσει τον πλανήτη. Να πάψω και γω να σκιάζομαι πως έμεινε μόνο ένας κι αυτός ακριβοθόρυτο κομμάτι με πολλαπλές υποχρεώσεις που δεν θα προλαβαίνει ούτε προ να παίξει πόσο μάλλον να σας συγχρονίσει. Για χάρη λοιπον ενός μόνο εγωισμού που βάζει σε καλούπι έναν εναν τους επαναστάτες αυτού του κόσμου, γέμισα το καλάθι του ιμπέι τέσσερα νέα μαλλιά πλεξίματος, ένα νυφικό βέλο, πέντε μαγιώ έξτρα χοτ, και μια πιπίλα θερμόμετρο. Γιατί αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που θελει ο κόσμος βανεσσάκι για να γίνει ομορφότερος; και το βανεσσάκι απύντησε ροζ πληροφορίες να ξεχάσει τις σκοτούρες να γευτεί από τα παραμύθια των ερωτευμένων να ζηλέψει και να εμπνευστεί πως τίποτα δεν τελειώνει πριν αδειάσει το πειπαλ του γείτονά του. Δεν ξερω αν με εννοείς ή αν σου προκαλώ δυσνόηση στην κατανόηση, σημείωσε  Δευτέρα -Τετάρτη -Παρασκευή μετά το γυμναστήριο το ραντεβού μας. Θα σου πω και για το κολάζ που τελευταία το ντύνω με αδιάλλητο το ακρυλικό κυρίως σε μπλε ασημί τόνους επειδή με έχει φτιάξει πολύ η θάλασσα εδώ που ζω και για τις μαλακίες που ονειρεύομαι όταν ξυπνάω κι ας ελπίσουμε να φανώ αντάξια των προσδοκιών, που μεταξύ μας είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία μπήκαμε ποτέ. Τα λέμε.

Διαβάστε περισσότερα »

    Το κολλημα με αυτό το μπλογκ είναι απίστευτο. Η θάλασσα είναι τόσο κοντά, που την νιώθεις στο στόμα και δεν θες κι άλλο. Φαντάζομαι τη δραχμή στο Βερολίνο. Λουλούδια και γέλια στα μπαλκόνια και στις αυλές των σπιτιών. Φαντάζομαι μια σοφίτα γεμάτη παιδικά παιχνίδια και τους ανθρώπους υγιείς και ευτυχισμένους. Φαντάζομαι άδειες τσέπες και πλατιά χαμόγελα. Μήπως τελικά συμβαίνει αυτό που δεν φαντάζομαι ότι φαντάζονται ότι φαντάστηκες μια μέρα που ο Θεός ξέχασε τη φαντασία;

Διαβάστε περισσότερα »

 

Βλέπω ό,τι κοιτάω. Ξέρω ό,τι νομίζω. Και στην αφελή φαντασία μου ελπίζω.

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν πολυψήνομαι με αυτού του είδους τη ψυχανάλυση πια. Νομίζω πως βρήκα τον γιατρό μου γιατρέ μου. Στείλε μου μόνο λίγο αεράκι κι άσε με να ψήνομαι στην άμμο με τα μπουρμπουλάκια και τις γκρανάρες με φλεβίτιδα, οι οποίες έχουν ανοσία στο μικρόβιο της καχυποψίας των πάντων, κι έτσι δεν κινδυνεύεις να τους το μεταδώσεις ύπουλα μέσα στο νερό, και σε φιλεύουν δροσερό ροδάκινο και χαμόγελο στ' αφτί. Και δώσμου λίγο χρόνο, να πλυθώ άλλη μια γύρα, να φύγει η σκατίλα που με τάιζα τόσα χρόνια, και η χθεσινή γιορτή να μας βρει να γιορτάζουμε μαζί, όχι το τριήμερο που πέρασε, αλλά το φως που μπήκε.

Διαβάστε περισσότερα »

                                                        

AN ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΝΙΩΘΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΈΦΤΥΝΑ ΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΟΥ -ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΙΖΕΤΑΙ-, ΛΟΓΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΠΑΤΟ ΤΟΥ ΠΙΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ΣΑΛΙΩΝ, ΩΣ ΥΔΡΟΒΙΑ ΣΗΜΑΔΟΥΡΑ.

ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΡΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΓΡΑ ΚΙ ΙΣΩΣ ΚΡΥΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΒΟΥΤΙΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΡΗΜΑΔΑ Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΟΓΙΑ -ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΠΙΝΟΗΣΗ- ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΣΕ ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ. ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ.

ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΛΥΣΣΑΚΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΛΕΚΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΠΕΙΔΗ ΕΦΤΑΣΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΚΙ ΕΞΗΝΤΑ, ΑΛΛΑ ΣΤΡΙΜΩΧΝΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΕΦΟΡΙΑΣ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΧΩΡΙΣ ΜΑΝΤΡΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙ ΑΥΤΑΡΚΗΣ ΜΕ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ.

ΤΙΠΟΤΑ. ΛΙΓΟ μετα ΗΡΘΕ Η ΚΡΙΣΗ. Μαζική κριση και παράνοια αφού είναι άλλωστε σαφές πως ότι διαβάζει η Τρέμη στο ΟΤΟ-ΚΙΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ μόδα . Σαν τα παπαγαλάκια του ΣΚΑΪ, υποβολείς του Σαμαρά. ΑΗΔΙΑ ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΜΙΖΕΡΙΑΣ ΜΕ ΔΥΟ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΙΝΗΤΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΑΞΙΑΣ 200 ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΜΙΑΣ ΘΕΣΗΣ ΣΤΗ ΜΑΝΤΡΑ. ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ. Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΑΛΟΓΕΙ. ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΤΖΟΚΕΡ ΣΤΗ ΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΤ3, ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΩΣ ΕΚΑΤΟΜΜΎΡΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΩΝ ΜΕΓΑΛΕΊΟΥ ΜΙΑ ΜΕΡΑ. ... ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ.

ΜΑ ΚΑΛΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ;

Άντε τώρα πες μου πως θα πεις σε όλους αυτους τους ηλιθιους βλάκες, τους τραγελαφικούς κομπάρσους του εαυτου τους, πως η γη γυριζει και χωρίς ρεύμα, χωρις τηλέφωνο, χωρις καταθέσεις σε οφ σορ, χωρις ιδανικους ερωτες, χωρίς ΚΈΡΔΗ παντώς είδους για το ακριβό σου τομάρι, και πως ΤΟΣΟ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΜΕ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟΥ;

Δεν θα πεις.

Πες μόνο οτι είσαι ευτυχισμένος αν μπορείς .Κι αν δεν μπορείς, κοίτα προς τα δω και πες έστω ένα “ γαμώ” που υπάρχει κάποιος εκεί έξω που μπορεί να δηλώνει ΕΥΘΑΡΣΩΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ, χωρίς να πρέπει να σου δώσει Αριθμό Φορολογικού Μητρώου για να το επιβεβαιώσεις. 
  

Διαβάστε περισσότερα »

η παραγωγικότητα απαιτεί κίνητρα πιο δυνατά από τις ανασφάλειες. αυτές προκαλούν το φόβο, την διστακτική λογική- συναισθηματική θεώρηση των πάντων απάντων, προκαλούν τον ανταγωνισμό σαν να ταν αγκαλιά που διεκδικεί την πρωτιά. οι φωνές όσο και να φωνάξουν δεν θα ακουστούν αν το μικρόφωνο είναι χαμηλωμένο δηλαδή άλλη μια συσκευή επαναπροσδιορισμού της ανασφάλειάς σου που την όρισες υπαρκτή για τον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητάς σου. "σαν ταμπέλα μάγισσα θεά στείλε με με ξόρκια μακριά. πάντα κοντά θα τριγυρνώ με κομμάτια γυαλιά στην καρδιά για τον θάνατο που έρχεται ξανά και ξανά". στις σχέσεις μας. στον έρωτά μας. το διήγημα της φαντασίας μας. μια φαντασία που δεν σταματά χωρίς κίνητρο. ενα λέιερ τη φορά. κομμάτια ο κόσμος σας. κομμάτια και η καρδιά σας. κομμάτια τα κομμάτια του παζλ μιας ζωής που δεν τη ζήσατε ποτέ ως ζωντανοί. νεκροί μόνο οι άνθρωποι. κι ο έρωτας που δεν γευτήκατε ποτέ,  ο μόνος  ζωντανός.

Διαβάστε περισσότερα »

 οσo πιο πολλά γνωρίζεις τόσο λιγότερα λες

Διαβάστε περισσότερα »

ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΥΤΟ

ΟΛΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

ΟΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

ΟΛΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΚΡΙΤΕΣ

ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ

ΟΡΚΙΖΟΝΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΛΟΥΒΙΑ ΤΟ ΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕ ΠΑΡΑΛΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ

ΜΕ ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΗΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΦΤΥΝΕΙ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΜΕ ΟΡΓΗ

ΑΛΛΗΛΟΣΠΑΡΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΤΟΧΗ

ΣΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΣΑΝ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΡΤΑ

ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ

ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ

ΟΛΟΙ ΟΛΑ

ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ

ΣΥΝΟΥΣΙΑ

Η ΟΥΣΙΑ

ΧΙΛΛΙΑ ΜΙΚΡΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ

ΧΙΛΛΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ Η ΨΥΧΗ

ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ

ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΣΤΑ ΔΥΟ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΗ

ΚΙ Ο ΠΟΝΟΣ

ΟΛΟΣ

ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ

Διαβάστε περισσότερα »

σαν τις πόλεις που ξεπροβάλλουν μετά από βροχή στον ορίζοντα εκεί όπου κανονικά υπάρχει μόνο ορίζοντας. Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Δεν πιστεύω ούτε στα αφτιά μου. Παραμύθι, παραμύθια, βάλτε με για ύπνο πριν έρθει ο πρίγκιψ. Σαν τα μεγέθη που αλλοιώνει η παρατήρηση και κάνει το εγώ τόσο θλιβερό. Δεν βλέπω κάτω από τη μύτη μου. Δεν βλέπω πέρα από τη κοιλιά μου. Νέος κόσμος ψευδαισθήσεων σε κάθε τζούρα καπνού. Σαν λέιερς που μπήκαν το ένα πανω στο άλλο σχηματίζοντας αυτά που ο καθένας μας θα ήθελε να δει. Τι είδα εγώ τι πρόλαβες να δεις και συ, η εικόνα στην υπηρεσία του ανθρώπου μέχρι τα όρια που ο καθένας μας ξέρει και μπορεί. Ασχετως αν στο μεταξύ κόλλησε κιόλας.

Διαβάστε περισσότερα »

μερες σε παλεύω. μέρες δεν την παλεύω. κλείνουμε ραντεβού με το φεγγάρι με θέα τη θάλασσα. 10 και κάτι. Εξι και μισή το πρωί. Μυρίζουν τηγανίτες, το νάσιοναλ παίζει μόργκαν φρίμαν στο ριπίτ, ο γάτος το σκασε σαν τον λιαντίνη, αυτό το χρώμα της πάει πολύ. Ανάμνηση παιδική. Φιατ 127 κι εσύ διαβάζεις για να πάρεις το πτυχίο. Και σε εκείνο το τζιπεγκ αγκαλιά εμείς τα δυο. Περιμένω να ξημερώσει μπας και ξυπνήσουν. Να αρχίσει η ζωή στη μικρή τους πόλη, να παίξω λίγο στους ρυθμούς. Να τους ψιθυρίσω στο αφτί τα όνειρα που έβλεπαν χθες βράδυ να χαμογελάσω στα βλέμματά τους, ως αντίσταση στη μαύρη ρούχλα της οικονομικής τους καταστροφής. Φτωχοί άνθρωποι φτωχές πατρίδες, σάπιες οι σανίδες των κρεβατιών τους, φθαρμένες οι φάτσες τους από το πρωινό εγέρθητι. Μια ζωή Δευτέρες και πότε θα ρθει το Πάσχα να σουβλίσουμε το αρνί. Ανάσταση ο ερχομός, ο ξεσηκωμός μια θάλασσα και μια σκέψη. Αυτά που μας χωρίζουν. Αυτά που θα μας ενώσουν. Ανάσταση. Σιωπηλή αίσθηση για το πράσινο που μέσα μας περιμένει.

Διαβάστε περισσότερα »

 Λες οτι αυτα γίνονται μόνο στα παραμύθια. Και μετά γυρνάς στο χάλι σου.

Διαβάστε περισσότερα »