Η Προσευχή αλλάζει την ψυχή ,
αλλά και δομικά τον εγκέφαλο.
Δεν μιλάμε μόνο για
“ψυχολογική ανακούφιση”, αλλά
για βιολογική μεταμόρφωση.
Η τακτική, καρδιακή προσευχή λειτουργεί ως “νυστέρι” που αφαιρεί το άγχος και χτίζει την εσωτερική δύναμη.
Πώς η Προσευχή σμιλεύει το μυαλό μας μέσω
της Νευροπλαστικότητας:
Ενδυνάμωση του “Θρόνου της Νήψεως”:
(Προμετωπιαίος Φλοιός).
Η προσευχή ενεργοποιεί τον Προμετωπιαίο Φλοιό,
το κέντρο εστίασης, της λογικής και του αυτοελέγχου:
Όταν λέμε την Ευχή
“Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με”
και προσπαθούμε να κλείσουμε τον νου μας στα λόγια αυτά, στην ουσία κάνουμε «ασκηση»
στο πνευματικό γυμναστήριο.
Κάθε φορά που επαναφέρουμε τον νου μας
από την περιπλάνηση στην Προσευχή,
δυναμώνει ο προμετωπιαίος φλοιός.
Αποτέλεσμα:
Αποκτάμε “ατσαλένια” θέληση.
Δεν παρασυρόμαστε εύκολα από τον θυμό ή τους πειρασμούς, διότι έχει γίνει πανίσχυρο
το “κέντρο διοίκησης” του εγκεφάλου μας.
Σμίκρυνση του Κέντρου Φόβου:
(Αμυγδαλή).
Η Αμυγδαλή είναι το κέντρο του “Fight or Flight”
(μάχη ή φυγή),
που είναι πηγή άγχους και πανικού.
Έρευνες δείχνουν ότι η προσευχή συρρικνώνει
φυσικά την Αμυγδαλή!
Ένας άνθρωπος που δεν προσεύχεται,
καταρρέει απ τον πανικό μπροστά σε μια
ξαφνική άσχημη είδηση,
(υπερλειτουργεί η Αμυγδαλή).
Ενώ ο άνθρωπος της προσευχής, αντιδρά με ψυχραιμία.
Όχι επειδή είναι αδιάφορος,
αλλά επειδή η προσευχή έχει “χαμηλώσει την ένταση”
του συναγερμού στον εγκέφαλό του.
Αποτέλεσμα:
Η βιολογική κυριαρχία της
Ειρήνης πάνω στο Χάος.
Η Γέφυρα της Αγάπης
(Πρόσθιος Φλοιός της Ελικας του Προσαγωγίου).
Αυτή η περιοχή συνδέεται με την ενσυναίσθηση και την αγάπη.
Η προσευχή, ειδικά όταν προσευχόμαστε για τους άλλους, αυξάνει την δραστηριότητα και την πυκνότητα αυτής της περιοχής.
Όταν προσευχόμαστε για τον εχθρό μας
ή για κάποιον που μάς πλήγωσε (όπως μάς δίδαξε ο Χριστός), “καλωδιώνουμε” κυριολεκτικά τον εγκέφαλό μας
να είναι πιο συμπονετικός.
Διαλύουμε τα νευρωνικά δίκτυα του μίσους
και χτίζουμε λεωφόρους καλοσύνης και αγάπης.
Εντέλει γινόμαστε βιολογικά ανίκανοι να μισήσουμε.
Νευροπλαστικότητα:
Η Βιολογία της Μετάνοιας.
“Νευροπλαστικότητα” σημαίνει ότι
ο εγκέφαλος αλλάζει σχήμα
ανάλογα μ αυτό που κάνουμε.
Αυτό είναι η Μετάνοια.
Μέχρι τώρα, αμαρτίες και πάθη ήταν
“πατημένοι χωματόδρομοι”
στον εγκέφαλό μας
(εύκολες, αυτόματες αντιδράσεις).
Η Προσευχή δημιουργεί νέους δρόμους.
Όσο πιο πολύ προσευχόμαστε,
τόσο ο δρόμος της Χάριτος γίνεται
“δρομος ταχείας κυκλοφορίας”,
ενώ ο δρόμος της αμαρτίας χορταριάζει και κλείνει.
Αυτό που κάποτε θεωρούνταν “αόρατο”, αποδεικνύεται ότι είναι απόλυτα βιολογικό.
Η Προσευχή δεν είναι απλά λόγια.
Είναι ο τρόπος που μάς έδωσε ο Θεός για να γίνουμε
οι γλύπτες του ίδιου μας του μυαλού.
Κάθε “Κύριε Ελέησον” είναι και ένα χτύπημα της σμίλης,
που αφαιρεί τον φόβο και αποκαλύπτει την Εικόνα του Θεού μέσα στους νευρώνες μας.
Έτσι πλησιάζουμε ολοένα και περισσότερο την αγάπη,
που είναι η ουσία του Θεού.
Kosmaser's Weblog 
