Να σηκώνεται το πρωί ο πιστός, να γονατίζει και να λέει:

 «Να σηκώνεται το πρωί ο πιστός, να γονατίζει και να λέει: 

»Κύριε φύλαξέ με από την περιέργεια και την αργολογία. Θέλω να είμαι οικοδομητικός και για τον εαυτόν μου και για τους άλλους. Να οικοδομούμαι και να οικοδομώ. Με την εμφάνιση μου, με τα λόγια μου, με την προβολή μου, με τη γλώσσα μου να οικοδομούμαι και να οικοδομώ τους άλλους». Πόσο ωραίο θα ήταν! Τι κοινωνία θα είχαμε, τι Εκκλησία θα είχαμε!».

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

Tα Θεοφάνεια που ο γέροντας Πορφύριος πήγε σε οίκο ανοχής

– Αληθινή ιστορία

Παλαιά συνηθίζα με, κατά τήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων, ν’ ἁγιάζομε τά σπίτια. Κάποια χρονιά ἐπῆγα κ’ ἐγώ κι ἁγίαζα. Χτυποῦσα τίς πόρτες τῶν διαμερισμάτων, μοῦ ἀνοίγανε κι ἔμπαινα μέσα ψάλλοντας «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε…»

Ὅπως πήγαινα στήν ὁδό Μαιζῶνος, βλέπω μία σιδερένια πόρτα. Ἀνοίγω, μπαίνω μέσα στήν αὐλή, πού ἦταν γεμάτη ἀπό μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, καί προχωρῶ στή σκάλα. Ἦταν μία σκάλα ἐξωτερική, πού ἀνέβαινε πάνω καί κάτω εἶχε ὑπόγειο. Ἀνέβηκα τή σκάλα, χτυπάω τήν πόρτα καί παρουσιάζεται μία κυρία. Ἀφοῦ μοῦ ἄνοιξε ἐγώ ἄρχιζα κατά τή συνήθειά μου τό «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε…». Μέ σταματάει ἀπότομα. Ἐν τῷ μεταξύ μέ ἀκούσανε καί δεξιά κι ἀριστερά στό διάδρομο βγαίνανε κοπέλες ἀπό τά δωμάτια. «Κατάλαβα, ἔπεσα σέ οἶκο ἀνοχῆς», εἶπα μέσα μου. Ἡ γυναίκα μπῆκε μπροστά μου νά μ’ ἐμποδίσει.

– Νά φύγεις, μοῦ λέει. Δέν κάνει αὐτές νά φιλήσουν τό Σταυρό. Νά φιλήσω ἐγώ τό Σταυρό καί νά φύγεις, σέ παρακαλῶ.

Ἐγώ τώρα πῆρα σοβαρό καί ἐπιτιμητικό ὕφος καί τῆς λέω:

– Ἐγώ δέν μπορῶ νά φύγω! Ἐγώ εἶμαι παπάς, δέν μπορῶ νά φύγω! Ἦρθα ἐδῶ ν’ ἁγιάσω.

– Ναί, ἀλλά δέν κάνει νά φιλήσουν τό Σταυρό αὐτές.

– Μά δέν ξέρουμε ἄν κάνει νά φιλήσουν τό Σταυρό αὐτές ἤ ἐσύ. Διότι ἄν μέ ρωτήσει ὁ Θεός καί ζητήσει νά Τοῦ πῶ ποιός κάνει νά φιλήσει τό Σταυρό, οἱ κοπέλες ἡ ἐσύ, μπορεῖ νά ἔλεγα : «Οἱ κοπέλες κάνει νά τόν φιλήσουν καί ὄχι ἐσύ. Οἱ ψυχές τους εἶναι πιό καλές ἀπό τή δική σου»

Ἐκείνη τήν στιγμή ἐκοκκίνησε λίγο. Τῆς λέω λοιπόν:

– Ἄσε τά κορίτσια νά φιλήσουν τό Σταυρό.

Τούς ἔκανα νόημα νά πλησιάσουν. Ἐγώ πιό μελωδικά ἀπό πρῶτα ἔψαλλα τό «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε…», διότι εἶχα μία χαρά μέσα μου, πού ὁ Θεός οἰκονόμησε τά πράγματα νά πάω καί σ’ αὐτές τίς ψυχές.

Φιλήσανε ὅλες τό Σταυρό. Ἦταν ὅλες περιποιημένες, μέ τίς πολύχρωμες φοῦστες κ.λπ. Καί τούς εἶπα:

– Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπάει ὅλους. Εἶναι πολύ καλός καί «βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους». Ὅλοι τόν ἔχομε Πατέρα καί γιά ὅλους μας ἐνδιαφέρεται ὁ Θεός. Μόνο νά φροντίσουμε νά Τόν γνωρίσομε καί νά Τόν ἀγαπήσομε κι ἐμεῖς καί νά γίνομε καλοί. Νά Τόν ἀγαπήσετε καί θά δεῖτε πόσο εὐτυχισμένες θά εἶστε.

Κοιτάζανε ἀπορημένες. Κάτι πῆρε ἡ ψυχούλα τους ἡ ταλαιπωρημένη.

– Χάρηκα, τούς λέω τέλος, πού μ’ ἀξίωσε ὁ Θεός νά ἔλθω σήμερα καί νά σᾶς ἁγιάσω. Χρόνια πολλά!

– Χρόνια πολλά, εἶπαν κ’ ἐκεῖνες κι ἔφυγα.

Ἀπό τό βιβλίο: Γ. Πορφυρίου, «Βίος καί Λόγοι» ἔκδ Ι. Μονή Χρυσοπηγῆς Χανῖων

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα,

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, κοίτα να σταθείς λίγο. Όχι για να κρίνεις τους άλλους, αλλά για να δεις τον εαυτό σου κατάματα.

Κοίτα να μαζέψεις τα κομμάτια που άφησες πίσω σου.

Να κλείσεις εκκρεμότητες καρδιάς.

Να τηλεφωνήσεις εκεί που σιώπησες από πείσμα.

Να πεις ένα «συγγνώμη» χωρίς δικαιολογίες κι ένα «ευχαριστώ» χωρίς υποσημειώσεις.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, κοίτα να κατεβάσεις άμυνες.

Να αφήσεις τον θυμό να ξεκουραστεί και την καρδιά να ξαναθυμηθεί πώς αγαπά.

Κοίτα να ανοίξεις την γροθιά σου.

Όχι μόνο για να δώσεις, αλλά για να χωρέσει μέσα της ο άλλος.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, κοίτα γύρω σου.

Κάποιος πονάει σιωπηλά, κάποιος κρυώνει, κάποιος περιμένει απλώς να τον δεις.

Γιατί είναι παράδοξο και πονάει  ένας Θεός να κατεβαίνει στη φτώχεια, στην απλότητα, στην αγκαλιά της ανάγκης, κι εσύ να μένεις κλειδωμένος στο περίσσευμα του εγωισμού σου.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, κοίτα να γίνεις λίγο πιο άνθρωπος.

Αυτό, ίσως, είναι το πιο αληθινό δώρο.

Η προσευχή είναι το ταξίδι προς τη βασιλεία:

«Η προσευχή είναι το ταξίδι προς τη βασιλεία: 

η άφιξη είναι η ένωση με τον Θεό. 

Η βασιλεία δεν είναι μακριά μας, 

αλλά είναι μέσα μας»

Η Θεία Κοινωνία είναι κανονικό Αίμα του Χριστού με γεύση και ιδιότητες κρασιού και Σώμα του Χριστού με γεύση και ιδιότητες άρτου.

 

   Η Θεία Κοινωνία είναι κανονικό Αίμα του Χριστού με γεύση και ιδιότητες κρασιού και Σώμα του Χριστού με γεύση και ιδιότητες άρτου. Μόνο που το αίμα του Χριστού, δεν ανήκει σε μία από τις γνωστές ομάδες ανθρώπινου αίματος, αλλά είναι Θεϊκή ομάδα αίματος.

Και αυτό είναι σημαντικό, διότι αν άνηκε σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπινου αίματος, κάποιοι που θα Κοινωνούσαν και θα είχαν, διαφορετική ομάδα αίματος, θα παρουσίαζαν προβλήματα με το συκώτι τους, πράγμα που δεν συμβαίνει.

Τα κανόνισε έτσι ο Θεός, ώστε η ομάδα αίματος του Χριστού, να ταιριάζει με όλες τις ανθρώπινες ομάδες αίματος.

Με την Θεία Κοινωνία, γινόμαστε συγγενείς εξ αίματος Χριστού, έχοντας με τον Χριστό, την ίδια ομάδα αίματος! Είναι κάτι τρομερό! Και είναι γνωστό ότι η συγγένεια αίματος, είναι πρώτου βαθμού συγγένειας, σαρκικώς και πνευματικώς.

+Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέα Άγιον Όρος         

Διδαχές Αγίου Γεωργίου Καρσλίδης

Η Παναγία δεν θέλει μεγάλες λαμπάδες, ελεημοσύνη στους φτωχούς θέλει...

Θα έρθει εποχή που θα πλησιάζετε τα δέντρα και δεν θα μπορείτε να φάτε φρούτα.

Να μην κάθεστε την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Ο νους σας να μην πετάει εδώ και εκεί. Όσο θα είστε στην Εκκλησία να το πάρετε απόφαση, να διαθέσετε όλο τον χρόνο στην προσευχή.

Πάντα να ζείτε σεμνά και ταπεινά, δίχως εγωισμό... Πάντα να φροντίζετε ν' αγαπάτε τους γέρους, τα ορφανά, τους αρρώστους.

Να συναναστρέφεστε με φτωχούς και με ανθρώπους που οι άλλοι τους ταπεινώνουν.

Ο δρόμος του Χριστού είναι να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους και αυτούς, που μας αγαπούν και αυτούς που μας μισούν.

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης . (4 Νοεμβρίου)

Σκέ­ψου, πόσα σου συγ­χώ­ρε­σε ο Θεός, πως εσύ σώ­θη­κες με τη Χάρη Του.

 Σκέ­ψου, πόσα σου συγ­χώ­ρε­σε ο Θεός, πως εσύ σώ­θη­κες με τη Χάρη Του. Και μι­μή­σου τον Κύ­ριο. Να εί­μα­στε φι­λεύ­σπλα­χνοι. Να πα­ρέ­χου­με συγ­γνώ­μη σε όσους νο­μί­ζου­με, ότι μας έβλα­ψαν.

Με τί­πο­τα άλλο πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν ευα­ρε­στεί­ται ο Κύ­ριος, όσο το να συγ­χω­ρού­με τον συ­νάν­θρω­πό μας.

Και αν έχεις υπο­στεί με­γά­λα αδι­κή­μα­τα, όσο με­γα­λύ­τε­ρα συγ­χω­ρή­σεις, τόσο με­γα­λύ­τε­ρη συγ­χώ­ρη­ση θα λά­βεις.

Εάν δεν συγ­χω­ρέ­σου­με τον πλη­σί­ον, δεν θα κά­νου­με κά­ποιο κακό σ' αυ­τόν, αλλά για εμάς τους ίδιους, θα εί­ναι αβά­στα­χτο μαρ­τύ­ριο.

Εκεί­νος που εξε­τά­ζει την ζωή των άλ­λων με εμ­πά­θεια, ποτέ δεν θα λά­βει συγ­χώ­ρε­ση για τα δικά του πα­ρα­πτώ­μα­τα.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος