Όσο διαρκεί εντός σου η ψευδαίσθηση πως ο κόσμος αυτός μπορεί να αλλάξει, παραμένεις νέος
Οταν ξημερώσει η μέρα που ψευδαίσθηση αυτή δεν θα φιλοξενείται πια στην καρδιά και στο μυαλό σου, έχεις πάψει να έχεις οποιαδήποτε σχέση με τη νεότητα. Ισως να μην εισαι γέρος αλλά έχεις απομακρυνθεί από τη νήσο των ονείρων.Τον τόπο του ‘Δεν» του Καζατζάκη(«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος») Τον ενδιάμεσο χώρο με τις πηγές του αθάνατου νερού.Μοιραία οδεύεις ολοταχώς προς το τέλος μέσα στη θάλασσα της φθοράς.
Μεταξύ της ψευδαίσθησης αυτής και της κατάθλιψης, δεν τίθεται κανένα θέμα, καμιά συζήτηση. Επιλέγω την πρώτη.

Γιατί ανάμεσά τους, είναι το Μεγάλο Σκοτεινό Δάσος της Πραγματικότητας, του Ρεαλισμού και του Κυνισμού κι όλα με κεφαλαία για να αποδοθεί το φρικαλέο μέγεθός τους.
Ομως το ότι επιλέγω την ονειρική ψευδαίσθηση, πως δηλαδή αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και πρωταγωνιστή μάλιστα να έχει εμένα (ή έστω και εμένα), δεν σημαίνει ότι αυτόματα έχω την επάρκεια να υπηρετήσω αυτή την επιλογή. Γιατί είναι μια επιλογή πολύ πιο επικίνδυνη από την άλλη, του κυνικού ρεαλισμού.Στην ονειρική αλήθεια οι απαιτήσεις είναι μεγάλες και τα αναστήματα αναλόγως ουτοπικά. Δεν έχω να κάνω με ‘διαχειριστές’ και στεγνούς τεχνοκράτες του χρόνου και των τεμαχισμένων ελπίδων.Εδώ έχω να αναμετρηθώ με τα Έγκατα, το Αχανές και το Είναι.Τα πράγματα είναι ζόρικα, η γλώσσα διαφορετική κι εγω δεν ξέρω καν την αλφαβήτα.
Αυτολογοκριτικά πια :Ελλάς μη γελάς.Εχεις απωλέσει τη γλώσσα του Ονείρου και του Είναι υιοθετώντας την απείρως πιο βολική και… μανιτζέβελη της ‘καθημερινότητας’, της χρηστικής απλότητας, της ουδενίας πάει να πει…
Μπροστά στο πελώριο αυτό σταυροδρόμι
διανύεις με μόχθο το κάτω πόδι,
το κάθετο
κι έρχεσαι μοιραία στον κόμβο του στοχασμού
πριν την απόφαση.
Δεξιά ο κυνισμός που χασκογελάει
με χρυσά δόντια σε ένα σάπιο πρόσωπο.
Αριστερά η Αλήθεια,
το Όνειρο,
η Ποίηση,
ο Έρωτας
το Μηδέν
το Αχανές
που στροβιλίζονται ως δαιμονισμένα σύννεφα
σε ένα στερέωμα που μοιάζει μεθυσμένο
και αλλάζει ολοένα.
τι να κάνεις;
Τι να επιλέξεις;
Ποιο δρόμο να πάρεις;
Ο πρώτος μοιάζει αποκρουστικός
αλλά υπόσχεται μια μίζερη ασφάλεια
κι ένα βηματισμό ανάγκης και αίματος,
αλλά τον υπόσχεται να πάρει και να σηκώσει…
Αριστερά σου το χάος,
το τίποτε
που μπορεί να κρύβει τα πάντα…
το διαρκές μέσα στη στιγμή
το ακαριαίο που βιώνεται μια αιωνιότητα…
το τίποτα που σε ραντίζει με το Όλο…
η τρέλα…
η Αγάπη…
ίσως ο Θάνατος στο επόμενο βήμα.
Ξέρεις τι θα διαλέξεις τελικά.
Αυτό που μοιάζει περισσότερο με σένα.
Δεν θα επιλέξεις εσύ
στην ουσία
Αυτό θα σε επιλέξει
Ό,τι είσαι,
η εντελέχεια αυτού που είσαι για την ακρίβεια
αυτό θα σε επιλέξει.
Θα σου επιτρέψει την αφέλεια να πιστεύεις πως διάλεξες εσύ
έχει κι αυτό την αξία του
Κι όμως… στο τέλος του δρόμου

υπάρχει ένα ακόμη σταυροδρόμι

Ας παραμείνουμε μοναχικοί. Αλλά τουλάχιστον ας είμαστε μοναχικοί μαζί.
Σε χρειάζομαι για κεινες τις στιγμές
που προσπάθώ να εξηγήσώ τα ανεξήγητα και τον παραλογισμό που με περιβάλλουν.
Να μου θυμίζεις να μην παραβλέπω την δύναμη του μιμητισμού.
Να σου επιτρέπω να οργίζεσαι
που η δόση για το δάνειο ειναι λειψή ,το ψυγείο χάσκει μια βδομάδα άδειο
Να με απενοχοποιείς που το καράβι δεν ήρθε και η θάλασσα με ξέχασε
Εσυ θα ανοίγεις το πακέτο κι εγω θα μαγκώνω ενα τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα
εσυ θα το βάζεις στο στόμα μου κι εγω θα το ανάβω
εσυ θα το ρουφάς μαζί με εκείνα τα πράγματα που σκέφτομαι και δεν χρειάζεται να ξέρω
οπως πχ γιατί στον δικό μου πλανήτη τα πλάσματα εχουν τρία ματια και 10 πόδια?
Ζήτημα πλατυπαιδείας θα μου φυσάς εσύ
κι εγω θα  σου κλείνω το  πολυεστιακό μου μάτι .
Θα πεθάνουμε μαζί ανικανοποίητοι
με τη γεύση της στιγμής να περνά τρέχοντας πάνω απ’ τη γλώσσα
Και μέχρι τότε εσυ θα κοιτάς έξω απ το παράθυρο και εγω θα βγαίνω εξω για να κάνουμε αυτό για το οποίο ήρθαμε
Αυτό για το οποίο κάναμε τόσο δρόμο
Να περπατάμε με τα χέρια.