Miep kijk uit, je struikelt nog over het oneffen pad als je zo snel loopt.Ga wat trager.
Jaaaa Wies ik zal vertragen. oooh aaargh kraaak aauw.
Daar ligt Miep languit op haar bolle buik, armen gestrekt op de grond en de inhoud van de boodschappentassen uitgestald over het stenen pad.
Nou, wat zei ik je? Daar lig je nu onder de gebroken eieren en ontplofte bloemzak.
Wat een smurrie zeg.
Jaja, ik heb je gehoord Wies.In plaats van me de les te lezen help me even met opstaan.
Draai je voorzichtig om Miep. Hahahaha…
‘Wat lach je’ gromt Miep geërgerd. Is het zo grappig? Doet wel pijn hoor…!
Je lijkt wel op een witgesuikerde oliebol met al die bloem over je heen.
Hmmmm grommmm…oliebol? Nou dankjewel! Ben ik dan zo dik?
Nou, je mag wel wat afv…(oeps bijna het woord genoemd).
Jaja, ik moet vermageren, ik weet…ik weet. Vind jij het dan leuk als ik platgewalste pannenkoek tegen jou zou zeggen? Kom help me opstaan.
Geef me je hand. Ja,een…twee…drie… hupsakee.
Auw auw, mijn enkel doet zeer.
Even kijken… Is het je linkse of rechtse enkel?
Deze, links.
Probeer eens te bewegen.
Aaaaaauw neen. Doet teveel pijn.
Ohneen…Ga weer op de grond zitten. Ik ga je schoen uitdoen.Jemienee Miep, wat stinken je sokken zeg! Wanneer heb je jouw voeten laatst gewasen?
Jaja, kun jij jou nu even op mijn enkel focussen graag.
OK, draai eens even met je enkel.
Ai ai, als ik het beweeg of ik steun erop doet het pijn.
Verstuikt misschien… het is wat opgezwolen en rood.Lukt het om tot de wagen te hinken denk je?
Ja moet kunnen als jij mij ondersteunt.
Geef me je hand.
‘Wat een dag zeg‘, verzuchten ze beiden…en daar strompelen witgesuikerde oliebol en platgewalste pannekoek richting auto.

Wordt mogelijk vervolgd…

Zeg Mien, het leven is zo ontzettend duur  geworden sinds de Corona. Hoeveel spendeer jij wekelijks aan je boodschappen?
Geen idee, even denken… We zijn met twee, ik ga elke week naar vier winkels vanwege de reclame. Ik kijk altijd naar de laagste prijzen. Laten we zeggen dat ik  gemiddeld 45 euro per keer kwijt ben. En dan nog tussendoor naar de bakker dat is dan telkens zo een 10 euro voor een volkorenbrood, zachte broodjes en twee eclairtjes. De slager mag ik ook niet vergeten, dat is 30 euro voor vers vlees en boterhammenvlees. Alles opgeteld  85 euro per week maal vier is dan zo’n 340 euro per maand.

Nou, dat lijkt me absoluut geweldig. Een gezin van twee personen verbruikt gemiddeld zo een 432 euro per maand volgens het internet. Jij zit er rond de 100 euro onder, positief hoor. En hoeveel verbruik jij Sofie?

Nou, wij zijn ook met zijn tweetjes. Ik zit danig in de problemen. Je weet hoe dik  mijn Gerard is. Ik vertelde je toch dat de dokter alle alarmbellen heeft geluid en gewaarschuwd heeft dat hij MOET afvallen omdat hij anders dreigt te ontploffen? Nou, sinds  hij dat speciale Dukandieet volgt, valt hij af maar is mijn portemonnee ook zo leeg als wat. Het boodschappengeld vliegt de deur uit. Al dat dure  vlees en vis.  Dat schijnt allemaal te moeten, vanwege de proteïne.

Verschrikkelijk, dat is toch niet te doen?

Precies, en als hij nou nog een beetje aardig tegen me deed. Maar hij gromt en scheld als een bezetene. Dat er niet eens een lekker toetje afkan, dat hij geen pilsje meer krijgt. Dat ik een trut ben. duur Ik kan geen goed meer doen.

Nou meid dan zou IK zou zeggen: weg met dat dieet. Laat hem dan maar lekker ontploffen.

Maar Jean, wat zie jij er vreselijk uit! Wat is er in hemelsnaam met je gebeurd?

 Ach beste Bernard, je moest eens weten…een regelrechte ramp! Het gebeurde op Quatorze Juillet, je weet wel, onze mooie Franse nationale feestdag. Alles was prachtig en feestelijk versierd, de kleuren blauw, wit en rood van de Franse vlag sierden de straten, lanen en gebouwen van Parijs. Er was een groot militair defilé dat van de Place de la Concorde naar de Place Charles de Gaulle liep. De soldaten waren uitgedost met pluimen en blinkende geweren. Ik zag militaire voertuigen, straaljagers, officieren te paard, veteranen, de nationale fanfare… Je kunt het allemaal niet noemen of het was er. Alles was tot in de uiterste puntjes voorbereid. Ik liep tussen de muzikanten en blies op mijn glimmende trombone. Ik voelde mij zo fier als een gieter dat ik deel mocht uitmaken van dit grootse gebeuren….de juichende menigte op de zijlijn gaf mij het gevoel dat ik een belangrijk onderdeel vormde van het jaarlijkse volksfeest.

Plotseling,…als uit  het niet, voelde ik een erg pijnlijke steek. We werden massaal aangevallen. Een zwerm wilde wespen zo groot als het kootje van mijn duim, chaotisch kriskras door elkaar vliegend, overweldigde ons. Elke steek leek wel een diepe naald die mijn zachte huid penetreerde…. Aaaarghhhh….het was een hel. De geordende rij muzikanten spatte als een waterdruppel uit elkaar, schreeuwend en in paniek  wild om zich heen slaand. Instrumenten vielen uit hun handen, ze struikelden erover en tuimelden op de grond spartelend en met de armen wild om zich heen slaand.

Ach, je had het moeten zien Bernard. Het leek wel de herbeleving van de verschrikkelijke bestorming van de Bastille…. Ja, onze feestdag Quatorze Juillet, die dag zal ik nooit meer vergeten. Alles naar de haaien of zal ik zeggen naar de wespen…

“Bartje hier blijven staan!… Niet altijd naar voren lopen”…mama was intussen afgeleid en druk naar de kleren aan het kijken die in de rek van de C&A hingen…
“Maar mama”, zei Bartje …
“Niet met je vinger richten dat is onbeleefd en loop niet steeds naar voren” interrumpeerde mama om dan weer haar volledige aandacht  op de mooie kleurrijke zomerjurken te vestigen.
Maar Bartje kon het niet laten en werd aangetrokken door nieuwsgierigheid.
“Bartje verdorie, kan mama nu niet eens even rustig vijf minuutjes tijd voor zichzelf nemen?” “Blijf staan zeg ik je! Blijf nu even  stils en braaf zijn lieverd”.  Ze streelde wat afgeleid over zijn rossige haren.
“Maar mama” zei Bartje met grote onschuldige ogen. “Die man….”.

Tegelijkertijd komt er een winkel bediende langs.
“Oh mevrouw ik zoek maatje 44 van dit kobaltblauwe jurkje hier maar die hangt niet in de rek. Heeft u die misschien nog in voorraad?”
“Ik zal even kijken” antwoordde de winkelbediende behulpzaam en liep naar achteren.

“Mama?” vroeg Bartje terwijl hij aan haar mouw trok…”mag ik even naar voren gaan?”
“Waarom dat nu? Wil je misschien spelen? Ginder is een speelhoekje zullen we daar samen naar toe gaan, dan kan mama rustig verder kijken”
“Neen ik wil niet spelen…, die man roept mij met zijn vinger en zegt dat ik naar hem moet komen.” “Hij heeft een lolly voor mij…mag ik het gaan halen?”
“Een man?…Lolly?” Vroeg moeder verbaast en bezorgd tegelijkertijd.
Haar moederinstinct voelde gevaar….”Wat zeg je!? welke man…waar?”
“De man met die grote rode snor.”
“Waar lieverd?” en ze keek gespannen om zich heen.
“Ik zie niemand met een snor er lopen hier veel mensen rond schat.”
“Wijs met je vinger!”beval mama.
“Ja maar ik mag dat toch niet mama dat is toch onbeleefd?”
“Nu niet lieve schat….”

De man was spoorloos.

Beste Pino,

Je moeder is heengegaan. Gisteren werd ze begraven. Nu moet je verder zonder je geliefde mama, beste vriend. Het zal erg moeilijk voor je zijn om de bank, waar je moeder altijd zo netjes en verzorgd zat, leeg te zien. Ik ben blij dat jouw broer Robertino nog bij je inwoont, zo ben je niet helemaal alleen en heb je aanspraak om je emoties te luchten.

Toen ik eergisteren een kruisje kwam brengen was ik erg aangedaan bij het zien van je mama. Haar hoofd was bedekt, waarschijnlijk verloor ze het haar door de chemo. Mijn hart brak toen ik zag hoe bedroefd jullie waren. Vooral jij Pino. Jouw pijn was zo erg voelbaar toen ik je omhelsde.

Er was veel volk op de wake. Mooi om te zien dat er zoveel mensen met jullie meeleven. Dat is zeker een emotionele steun, het gevoel dat je het verdriet van haar heengaan niet  alleen draagt. Bij het naar huis rijden had ik een niet alledaags gevoel, ik was in een staarmodus, een soort zachte schok. Alles voelde leeg en stil van binnen. Alsof de wereld in slow motion beweegt . Hoe moet jij je dan niet voelen beste Pino.

Er zijn veel mooie momenten om aan je mama terug te denken. Ik was nog een klein kind en keek naar haar werkzaamheden. Ik zie nog hoe vlijtig ze het deeg kneedde om lasagna te maken. Hoe ze zorgvuldig laag voor laag vulde met heerlijke huisgemaakte tomatensaus, mozzarella en gekookte eitjes. Vooral die eitjes vielen mij op omdat mijn moeder die gewoonte niet had bij het maken van een lasagna.

Goed dat we die momenten kunnen koesteren, Pino. Ze voelen aan als een zachte streling over je wang.

 Ik wens je veel sterkte met het verwerken van haar heengaan.