Μία θέση στο παράθυρο

Καθισμένη ακόμα μια φορά μπροστά από το αγαπημένο της παράθυρο, εκεί που πάντα απο μικρή της άρεσε να κάθεται με τις ώρες και να χαζεύει το δρόμο. Εκεί που η ζέστη απο το καλοριφέρ ανέβαινε στο πρόσωπό της και την έκαιγε. Σε αυτή την αγαπημένη της θέση από όπου χανόταν στα πιο μοναχικά της ταξίδια. Μιά θέση στο παράθυρο, όπως άλλωστε επέλεγε πάντοτε σε όλα της τα ταξίδια είτε αυτά γινόντουσαν με αμάξι, με τρένο ή με αεροπλάνο. Ένα παράθυρο ήταν πάντοτε το μέσο που την έφερνε κοντά στις δικές της σκέψεις, στα δικά της όνειρα.

Στέκεται σχεδόν ημίγυμνη μπροστά στον δικό της κόσμο με μια λεπτή κουβέρτα να σκεπάζει το κορμί της. Η ημέρα βροχερή και θλιμμένη, όμως για κάποιο λόγο εκείνη καταφέρνει και εντοπίζει μια ανεξήγητη ομορφιά στο τοπίο που ξεδιπλώνεται στα μάτια της. Όλα της μοιάζουν τόσο ζωντανά, τόσο όμορφα. Το χρώμα από τα δέντρα, οι δρόμοι, το ίδιο της το μπαλκόνι. Είναι η πρώτη φορά που αυτή η βροχή δεν την τρομάζει, δεν της προκαλεί θλίψη και την κάνει να νιώθει πως θα μπορούσε με τις ώρες να τρέξει έξω και να περπατήσει χωρίς να νευριάζει για την ομπρέλα που δεν ανοίγει και για τα λασπόνερα που μουσκεύουν τα πατζάκια της. Η επιθυμία αυτή μέσα της γίνεται ολοένα και  εντονότερη και η καρδιά της αρχίζει ξαφνικά να χτυπάει δυνατά. Όμορφα συναισθήματα την κατακλύζουν.

Τα μάτια της μισοκλείνουν και η ανάσα της βαραίνει.Αρχίζει να αφήνεται σε όλο αυτό το μεθύσι της στιγμής και ο νους της για μια ακόμα φορά αρχίζει το ταξίδι του σε μέρη γνώριμα. Μόλις σε λίγα λεπτά μεταμορφώνεται σε μια σύγχρονη Πυθία που μέσα απο τα δικά της αρώματα  βυθίζεται σε σκέψεις και σε όνειρα, σε εικόνες του παρελθόντος μα όχι του μέλλοντος, όσο και αν αυτό θα το ήθελε πολύ. Αυτή την στιγμή τίποτα δεν την αγγίζει, τίποτα δεν είναι ικανό να την ξυπνήσει, όχι γιατί δεν γίνεται αλλα γιατί δεν το θέλει η ίδια. Τουλάχιστον έτσι νιώθει.

Η αμαξοστοιχία του μυαλού της δεν ταξιδεύει πολύ μακριά, μόλις μερικά χρόνια πριν. Στις ημέρες εκείνες που καθόταν στο ίδιο παράθυρο με τα ίδια όμορφα συναισθήματα και καρτερούσε τον γνώριμο ήχο απο το μηχανάκι του. Ήξερε οτι ήταν εκείνος πριν καν πλησιάσει το σπίτι της και έτρεχε στο μπαλκόνι να τον προλάβει για να του ρίξει το πιο όμορφο χαμόγελό της. Η άφιξή του σήμαινε ζωή για εκείνη. Το να μοιράζεται την ημέρα της μαζί του, απο το πιο απλό έως το πιο σύνθετο κομμάτι της, αυτό σήμαινε ανάσα ζωής για εκείνη. Όλες τις άλλες ώρες απλά ανάπνεε καρτερόντας την άφιξή του για να πετάξει ακόμα μια φορά στα σύννεφα. Εκείνη την περίοδο ένιωθε και η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο. Τίποτα δεν της έλειπε και για τίποτα δεν παραπονιόταν. Είχε όλα όσα ήθελε.. ή μήπως όχι?

Στην ερώτηση αυτή τα μάτια της έσφιξαν δυνατά. Το μυαλό ήθελε να συνεχίσει να ταξιδεύει εκεί, στο τότε, στις άπειρες όμορφες εικόνες που έπεφταν σαν λυτρωτική καταιγίδα μπρός στα μάτια της, όμως οι αναμνήσεις του σήμερα δεν της το επέτρεπαν. Μία άνιση μάχη άρχισε να εκτυλίσσεται ξαφνικά μέσα της. Οι όμορφες εικόνες του χθές δεν είχαν την δύναμη να υπερνικήσουν τις άσχημες του σήμερα. Ένας κόμπος έφτασε στον λαιμό της και τα μάτια της βούρκωσαν. Προσπάθησε με όση δύναμη είχε να συγκρατήσει τον χείμαρρο που καρτερούσε στις άκρες των ματιών της για να ξεχυθεί στα μάγουλά της. Δεν μπορούσε να το δεχτεί μέσα της το γεγονός πως έμειναν μόνο στάχτες να της μαυρίζουν την ίδια καρδιά που κάποτε χτυπούσε με τόση αγάπη. Δεν μπορούσε να δεχτεί μέσα της το πόσο εύκολα όλα έσβησαν σαν να ήταν γραφές με κιμωλία στον πράσινο πίνακα της ζωής της και εκείνος κρατούσε το σφουγγάρι. Τα τελευταία λόγια από το στόμα του βαριά που ηχούσαν ξανά και ξανά στα αυτιά της προσπαθώντας να φτάσουν ακόμα μια φορά ώς το βάθος της καρδιάς της για να την πληγώσουν.

Άνοιξε τα μάτια της με δυσκολία και ξαφνικά όλο το τοπίο της φάνηκε γκρίζο και μουντό. Μισούσε μέχρι και τον αέρα που ανάπνεε. Το δωμάτιο που κάποτε την γέμιζε ζεστασιά και αγάπη ξαφνικά την έπνιγε. Ήθελε να φωνάξει δυνατά αλλά κανείς δεν θα την καταλάβαινε, κανένας δεν θα την άκουγε. Ο δρόμος που κάποτε καρτερούσε με χαμόγελο στεκόταν ακόμα μπροστά της και έβγαζε απειλητικά μαχαίρι για να την κομματιάσει. Πήρε μια βαθιά ανάσα και σκούπισε τα δάκρυά της. Έπρεπε πλέον να αποδεχτεί πως αυτή είναι η πραγματικότητα όσο και αν την πονάει μέσα της. Το ταξίδι στο οποίο είχε μόλις αφεθεί τελικά δεν της έκανε καθόλου καλό. Ήξερε πως δεν ήταν στο χέρι της να επιλέξει την διαδρομή. Ήξερε πως το μυαλό και η καρδιά της επέλεγαν αυτόβουλα την διαδρομή που τους ήταν γνώριμη, εκεί που τόσα χρόνια είχαν μάθει απο μόνα τους να βαδίζουν. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε το ίδιο ταξίδι, δεν ήταν η πρώτη φορά που επέστρεφε απο αυτό με πόνο και με δάκρυα.

Τυλίχτηκε περισσότερο στην κουβέρτα της για να ζεστάνει το κορμί της που τώρα έτρεμε. Δεν άντεχε άλλο αυτό τον πόνο, όλο αυτό το μαρτύριο από τις αναμνήσεις που τρύπωναν με το έτσι θέλω στο μυαλό της και την μαστίγωναν στην καρδιά της. Πώς να το σταματήσει όλο αυτό, πώς να το αποτρέψει ξανά, άραγε να υπάρξει ποτέ τρόπος? Θυμάται την γιαγιά της να της λεει πως ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές.. Πώς γίνεται όμως να πονάει ολοένα και περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου? Πώς γίνεται εκείνος να την πλήγωνε τόσο πολύ όσο την είχε δίπλα του και όμως να συνεχίζει να την πληγώνει ακόμα και αν έφυγε μακριά της?

Όσο χανόταν σε ερωτήματα και σκέψεις και απορίες ούτε που συνειδητοποιούσε το πέρασμα της ημέρας. Ξαφνικά σαν απο μηχανής θεός ήρθε να την βγάλει απο τον λαβύρινθό της ο ήχος απο το κινητό της. Γύρισε και κοίταξε το γραφείο όπου το κινητό χοροπηδούσε σαν μεθυσμένο. Ήξερε πως αυτός ο ήχος δεν παρέπεμπε στο παρελθόν της αλλα στο μέλλον της και αυτό δεν χρειαζόταν να πάει κοντά για να το διαπιστώσει. Ήταν το μέλλον της που την καρτερούσε υπομονετικά όλο αυτό τον καιρό που εκείνη έσβηνε κάθε φορά στις αναμνήσεις του χθές.  Που της άπλωνε το χέρι και της χάριζε χαμόγελα κάθε φορά που εκείνη λύγιζε στις αδυναμίες του μυαλού και της καρδιάς της. Σκούπισε τα τελευταία δάκρυά της και περπάτησε γοργά πρός το γραφείο για να απαντήσει. Είδε το όνομα στην οθόνη και χωρίς να το προσπαθήσει καν ένα χαμόγελο ήρθε και φώτισε το πρόσωπό της. Η φωνή του ήρθε να ζεστάνει την καρδιά που τόση ώρα είχε παγώσει για να μπορέσει και πάλι να αρχίσει να χτυπάει.

Μέσα της ήξερε καλά πως το μόνο που της έμενε να κάνει ήταν να χαμογελάσει στο μέλλον και να τα αφήσει όλα πίσω της. Όσο και αν την πόνεσε το χθές, όσο και αν την τρόμαζε το αύριο, όσο και αν φοβόταν να ξανανιώσει όπως ένιωθε κάποτε, ήξερε πως η πορεία της ζωής είναι μπροστά και όχι πίσω. Μπορεί έως σήμερα να κρατούσε άλλος το σφουγγάρι αλλά αυτός ο πίνακας της ζωής της είναι ακόμα μια φορά καθαρός για να γραφτεί μια καινούργια ιστορία και την κιμωλία την κρατούσε και πάλι εκείνη. Στο εξής πρέπει να αφεθεί σε ταξίδια που οδηγούν σε νέα μονοπάτια. Ακόμα και αν αυτα τα ταξίδια γίνουν από το ίδιο παράθυρο που σήμερα της έδωσε ακόμα μια φορά τόση θλίψη.

Κάπως έτσι τα Χριστούγεννα

Δεν σας ξέχασα και ναι είμαι καλά!! Όχι όσο θα ήθελα αλλά δεν βαριέσαι?Συνήθεια κατάντησε και αυτό!

Καταρχήν τα χρόνια μου πολλά σε όλους σας! Ελπίζω να περάσατε όμορφα τα Χριστούγεννα και να πήρατε μεγάλη δόση χαράς και ξεκούρασης για να συνεχίσετε την καθημερινότητά σας!

Εγώ μπορώ να πώ πως τα περίμενα αλλιώς και τελικά αλλιώς μου ήρθανε. Όχι δεν θα κλαφτώ πάλι διότι σε γενικές γραμμές καλά τα πέρασα. Αυτές τις μέρες έζησα το εξής φαινόμενο: κάνεις ένα πλάνο στο μυαλό σου, συνήθως το ομορφότερο, στην συνέχεια τρώς μια μεγάλη σφαλιάρα και ξενερώνεις επειδή διαπιστώνεις πως πάλι όλα θα γίνουν αλλιώς, συνεχίζεις κάνοντας τα χειρότερα σενάρια στο μυαλό σου και σε πιάνουν οι κλάψες και τελικά διαπιστώνεις ότι δεν ήταν και τόσο χάλια μωρέ όσο τα περίμενες, υπήρχαν και τα καλά της υπόθεσης. Ακόμα και αυτό το ασανσερ στην ψυχολογία μου τελικά είχε την χάρη του, δεν μπορώ να το αρνηθώ.

Σάββατο 22/12
 Η ημέρα ξεκινάει τέλεια, με τους καλύτερους οιωνούς. Η διάθεση στο φούλ κυρίως επειδή τα ξημερώματα οι γονείς μου έφυγαν για τις γιορτές. Καιρός τους ήταν να ξεκουνήσουν και λιγάκι απο το σπίτι, τόσο καιρό η κατάσταση είχε καταντήσει αηδία! Γέρασαν πριν την ώρα τους μου φαίνεται και απορώ πως το αντέχουν να κάθονται όλη μέρα σπίτι, ο ένας στην ανατολική πτέρυγα και ο άλλος στην δυτική (γιατί έχω και έπαυλη τρομάρα μου). Πάλι καλά που υπάρχει και το χωριό και ξεκουνιούνται κάτι τέτοιες μέρες.

Το μεσημέρι καλεσμένη στην θεία, διότι έμεινα μόνη το κακόμοιρο και έπρεπε να αναλάβει τα ηνία σαν καλή θεία να με φροντίσει. Να είναι καλά γιατί μια πείνα μεγάλη την είχα, όπως και μια βαρεμάρα για να ετοιμάσω φαγητό για ένα άτομο. Το βραδάκι καλεσμένη σε φιλικό σπίτι, με όλη την παλιοπαρέα. Κάτι τέτοιες συνευρέσεις που γίνονται μία στο τόσο πολύ τις χαίρομαι και πολύ τις καρτερώ κάθε φορά!! Είμαι σαν τα σκυλάκια που μόλις βλέπουν την λιχουδιά κάνουν κωλοτούμπες και κουνάνε την ουρά σαν τρελά. Κάπως έτσι λοιπόν και εγώ. Έβαλα τα καλά μου και ας έλεγε η πρόσκληση "casual ενδυμασία". Εγώ ετοιμάστηκα λές και έβγαινα ραντεβού.

Όλοι μαζεμένοι σπίτι, οι εκπλήξεις μεγάλες, το κλίμα απίστευτα χαρούμενο και γιορτινό. Κάποιοι λείπανε, κάποιοι νέοι εμφανίστηκαν, αυτό με μελαγχόλησε λιγάκι και με τρόμαξε για τις μελλοντικές συνευρέσεις, μόλις όμως εμφανίστηκαν τα φαγητά στο μπουφέ όλα ξεχάστηκαν. Μπορεί να μην έφαγα ποσότητα, αλλά έπεσα με τα μούτρα. Ούτε στον πόλεμο να ήμουν!! Το ευτύχημα ήταν πως υπήρξαν και χειρότεροι απο εμένα που γέμισαν το πιάτο και δύο και τρείς φορές πριν καν τελειώσω τα δικά μου. Μιλάμε, πήραν τα πιρούνια φωτιά.

Η βραδυά συνεχίστηκε με χαρτάκι, επιτραπέζια και στο τέλος το αγαπημένο μας πάντα παιχνίδι που έχει καταντήσει κάτι σαν ιεροτελεστία τέτοιες μέρες, "Δολοφόνος" ή αλλιώς "Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο". Κάπως έτσι φτάσαμε στο ξημέρωμα με απίστευτο γέλιο, απίστευτο κέφι και απίστευτο ντουμάνι απο τα τσιγάρα. Νομίζω οτι τα μάτια μου ακόμα τσούζουν!!

Κυριακή 23/12 
 Η ημέρα κρίθηκε τελείως λάθος. Φάνηκε απο το πρωί ότι δεν θα είναι καλή. Τα νεύρα μου αρκετά, διότι ενώ περίμενα οτι η χθεσινή ημέρα θα συνεχιστεί τελικά ο καθένας ασχολήθηκε με την πάρτη του. Και αφού κατάφερα να ξυπνήσω το μεσημεράκι και με ανακατωσούρες απο τις χθεσινές κρεπάλες αποφάσισα πως είναι η ιδανική στιγμή να κάνω ένα δύσκολο τηλεφώνημα και να βγάλω όλα μου τα εσώψυχα με τον πιό ήρεμο και όμορφο τρόπο. Μπορεί να μην πήρα την ίδια αντιμετώπιση, αλλά η ευχαρίστηση της πιό ανάλαφρης καρδιάς μου μου έδωσε απίστευτη δύναμη για να συνεχίσω αυτές τις μέρες. Πάντα πίστευα ότι τις μέρες αυτές πρέπει να τα λέμε λίγο με τον εαυτό μας και να βγάζουμε προς τα έξω όλη μας την αγάπη και την αλήθεια μας.

Έτσι δυναμικά λοιπόν ξεκουνήθηκα και ακολούθησα την αδερφή μου, το γαμπρό μου και τον μικρό μας ταλιμπάν σε μια εξόρμηση στα μαγαζιά για καφεδάκι. Είχαμε φυσικά και συνοδεία τους νονούς του μικρού οπότε και υπήρχε ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην παρέα μιας και οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν.

Η κίνηση στους δρόμους ατελείωτη, η κίνηση στα εμπορικά καταστήματα ατελείωτη και αυτή. Ο πονοκέφαλός μου όχι μόνο δεν έφευγε αλλά γινόταν ολοένα εντονότερος.  Ο μικρός είχε γραπωθεί στην αγκαλιά μου και κοίταζε τρομαγμένος τον κόσμο που περνούσε μπουλούκια γύρω μας. Πάμε στο πρώτο εμπορικό να βρούμε να κάτσουμε για έναν καφε και η πλήρης αποτυχία. Ο κόσμος να είναι σε λίστα αναμονής για έναν καφέ. Φύγαμε κακήν κακώς και κατευθυνθήκαμε στο δεύτερο εμπορικό. Εκεί τα πράγματα κάπως καλύτερα και καταφέραμε να βρούμε ενα τραπεζάκι σε μία γωνίτσα για να πιούμε επιτέλους τον ρημαδοκαφέ. Για εμένα ο καφές ακολουθήθηκε και απο μια πιατάρα με κλαμπ σάντουιτς διότι με αυτά και με εκείνα το στομάχι μου είχε φτάσει στο πάτωμα.  Τελικά, ήταν καλή η επιλογή μου γιατι το μικρό μας ζουζούνι ήταν μια αποθέωση και μου είχε λείψει πάρα πολύ!!

Το βραδάκι το πέρασα χαλαρά στο σπίτι φίλων, με δεύτερο καφεδάκι καπακωτό. Το καφεδάκι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και τότε θυμήθηκα πως έχω και ένα σπίτι που πρέπει κάποια στιγμή να επισκεφτώ και να βγάλω τις μπότες που είχαν γίνει ένα με τα ποδαράκια μου. Το κρεβατάκι μου αν και παγωμένο μου είχε λείψει απίστευτα, μα πάνω απο όλα μου είχε λείψει κάποιος άλλος..
Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα απο το να αποκοιμιέσαι με την φωνή του..

Δευτέρα 24/12 
Και ενώ όλοι οργανώνουν την παραμονή Χριστουγέννων με φίλους, συγγενείς και γνωστούς εγώ ξυπνάω ακόμα μια φορά το μεσημέρι με το απόλυτο τίποτα κανονισμένο. Όλοι εξαφανισμένοι ακόμα μια φορά. Έτσι κάπως κατέληξα στο σπίτι της αδερφής μου, με τον μικρό ταλιμπάν να πηγαινοέρχεται και να μας τρελαίνει όλους. Η βαρεμάρα δεν άργησε να έρθει και αφού κατέληξα πως πρέπει να το πάρω πλέον απόφαση πως η αποψινή βραδυά θα κυλήσει σπίτι μου και όχι κάπου αλλού επέστρεψα στην βάση μου κάπως θλιμμένη. Όμως είχα εσένα να με περιμένεις, εσένα να σου αφιερώσω όλη την βραδυά.. και είδαμε μαζί ταινιούλες, και σε απόλαυσα ώρες ατελείωτες ώσπου αποκοιμήθηκα ξανά με την φωνή σου.. τελικά δεν ήταν καθόλου άσχημη αυτή η ημέρα..

Τρίτη 25/12 Καλά μας Χριστούγεννα
Αυτή η ημέρα ήταν κανονισμένη απο πρίν. Το εορταστικό τραπέζι θα στρωνόταν στο σπίτι της αδερφής μου. Εξάλλου, γιόρταζε και ο άντρας της και εντάξει, αυτή είναι και η οικογένεια μου. Καλεσμένοι της, τα πεθερικά της. Γεγονός όχι τόσο ευχάριστο για εμένα, αν και δεν μου έχουν κάνει και τίποτα οι άνθρωποι. Απλά να, δεν είναι και απο τους ανθρώπους που αποκαλείς την ψυχή της παρέας. Ας είναι όμως, ας μην γκρινιάζω άλλο.. εξάλλου, ένα τραπέζι είναι που θα περάσει και αυτό.

Μετά απο κάμποση ώρα προετοιμασίας για τα τελευταία εδέσματα που θα συνόδευαν την γαλοπούλα το τραπέζι στρώθηκε και ακόμα μια φορά έπεσα με τα μούτρα. Η ποσότητα πάλι δεν ήταν αρκετή αλλά οι ταχύτητές μου τι να πώ, με εκπλήσσουν κάθε φορά και περισσότερο. Πρέπει να το κοιτάξω τελικά αυτό!! Και αφού όλα τελείωσαν όμορφα με ένα στομάχι τούμπανο, μια ανακατωσούρα απίστευτη και ενα σωρό τύψεις για τις θερμίδες που καταβρόχθισα, αραδιάστηκα στον καναπέ και περίμενα και το αγαπημένο μου γλυκό. Ναι, ένα τσίζκεικ σπιτικό περίμενε μέσα στο ψυγείο και το λιγουρευόμουν και ας ήθελα να βγάλω οτι είχα και δεν είχα από μέσα μου.

Όμως, καλά να πάθω που κάνω όνειρα και λιγουρεύομαι κιόλας. Το γλυκό δεν έλεγε να κοπεί με τίποτα, τα γερόντια αρχισαν να κουτουλάνε όρθια στον καναπέ και σαν να άκουσα και ενα μικρό ροχαλητό στιγμιαία, ο γαμπρός μου ταβλιάστηκε στο κρεβάτι του αμέσως μετά το φαγητό και η αδερφή μου εξαφανίστηκε κάπου στα ενδότερα προσπαθώντας να κοιμήσει τον μικρό. Περίμενα λίγο, περίμενα πολύ, περίμενα περισσότερο αλλά πουθένα βλέψεις για γλυκό. Και αφού με όλα αυτά άρχισα να απογοητεύομαι και να νιώθω τα ματάκια μου οτι κλείνουν, το πήρα απόφαση με βαριά καρδιά, θυσίασα το τσίζκεικ και πήρα το μπουφανάκι μου για να πάω σπίτι.

Ευτυχώς το βράδυ βρέθηκα πάλι με όλη την παλιοπαρέα πρώτο τραπέζι πίστα. Τύφλα να έχουν τα μπουζούκια σου λέω. Είχε ο αντέννα τα 20 χρόνια φοίβος και πολύ το απολαύσαμε. Η μουσική διαπασόν, οι αφιερώσεις να πέφτουν η μία μετά την άλλη, όλοι να χορεύουμε απο την θέση μας, τα ποτά να πηγαινοέρχονται και στο τέλος να ρίχνουμε και τα παλαμάκια μας. Ούτε στα μπουζούκια δεν έχουμε κάνει τέτοιο κέφι! Το μόνο που μας έλειπε ηταν τα γαρύφαλλα. Σε κάποια φάση σκεφτήκαμε να μαδήσουμε ένα δεντράκι που είχαν εκεί, αλλά ευτυχώς το μετανιώσαμε!! Το πρόβλημα ήταν οταν τελείωσε η εκπομπή και αρχίσαμε να ψάχνουμε στα πιό τελειωμένα κανάλια για να βρούμε κανα μπουζούκι ακόμα. Τελικά όμως ο αντέννα συνέχισε με Θεοδωρίδου- Μαζωνάκη και πάλι καλά γιατί το κέφι συνεχίστηκε!

Τετάρτη 26/12
Σήμερα αγαπητοί μου βρίσκομαι σπιτάκι και μετά απο μεγάλη δυσκολία το πήρα απόφαση οτι πρέπει να συμμαζευτεί και λίγο γιατί το βράδυ επιστρέφουν τα αλάνια και ποιός τους ακούει. Αυτή η γκρίνια της ελληνίδας μάνας δεν παλεύεται!! Το απογευματάκι μάλλον θα καταλήξω έξω σε κανα σινεμάδακι ή οτιδήποτε άλλο και πάλι καλά θα περάσουμε και σήμερα. Το ελπίζω δηλαδή διότι μέχρι στιγμής αυτό έχει κανονιστεί!!


Τελικά ναι δεν πέρασα τόσο καλά όσο θα ήθελα αλλά δεν πέρασα και τόσο χάλια όσο πίστευα. Πρέπει να σταματήσω να γκρινιάζω μου φαίνεται.

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να είναι οι τελευταίες μέρες αυτού του δύσκολου χρόνου ακόμα πιο όμορφες για όλους μας. Τουλάχιστον να αποχαιρετήσουμε τον χρόνο με χαμόγελο στα χείλη μας και όχι με δάκρυα στα μάτια μας.

Όνειρο (δεν) ήτανε

Ένα βάρος νιώθω να με σκεπάζει παντού, στο σώμα μου, στο κεφάλι μου. Τα μάτια μου τσούζουν και ανακατεύομαι. Προσπαθώ να τα ανοίξω για να καταλάβω πού βρίσκομαι. Από το παράθυρο ο ήλιος με τυφλώνει. Διακρίνω μικρές λάμψεις στον χώρο και αρχίζω να ανοιγοκλείνω τα μάτια μου.. δεν φταίνε εκείνα, είναι η σκόνη που λαμπυρίζει και περιφέρεται στον αέρα έτοιμη να πάρει και αυτή την θέση της στα έπιπλά μου.

Ανακατεύομαι και δεν είναι απο ποτά, σε αυτό είμαι σίγουρη. Προσπαθώ να θυμηθώ. Ήμουν σπίτι μου, την ημέρα της γιορτής μου. Χωρίς κόσμο, χωρίς δώρα, χωρίς τίποτα. Το μεσημέρι ένα συνηθισμένο οικογενειακό τραπέζι και το ανηψάκι μου αγκαλιά. H έξοδος είχε κανονιστεί για το βράδυ με τους φίλους μου σε κάποιο πάρτυ. Μέχρι το απόγευμα κανείς δεν με είχε πάρει για να το οριστικοποιήσουμε. Παρ'όλα αυτά, εγώ άρχισα τις ετοιμασίες. Έκανα το μπάνιο μου, έφτιαξα τα μαλλιά μου, άπλωσα στο κρεβάτι μου τα ρούχα που θα φορούσα.  Όλα ήταν έτοιμα, αρκεί να χτυπούσε το τηλέφωνο.

Η ώρα 7.30 και εγώ με το μπουρνούζι μου κοιτάω το κινητό μου. Άρχισε να χτυπάει και η καρδιά μου ήρθε στην θέση της. Όμως τα νέα δυσάρεστα. Άκυρα όλα τα σχέδια λόγω ασθένειας που έπιασε την μισή παρέα. "Δεν πειράζει" λέω, προσπαθώντας να ακουστώ ήρεμη και ευδιάθετη. "Μην ανησυχείς για εμένα, κάτι θα κάνω απόψε". Αυτό ήταν.. το κινητό έφυγε απο τα χέρια μου και άρχισα να κλαίω. Ακόμα μια φορά μόνη μου, ακόμα μια μέρα κλεισμένη σπίτι μου. Ήθελα απλά να βγώ έξω να ουρλιάξω.

Άρχισα να ξεσπάω στους πάντες και στα πάντα, δεν το άντεχε όλο αυτό η καρδιά μου. Έμεινα ακίνητη για κάμποσες ώρες να κοιτάω το άδειο και ήρεμο σπίτι, τα λαμπάκια που αναβόσβηναν σαν τρελά στο σαλόνι μας. Θα έπρεπε να μου φέρνουν χαρά αλλά το μόνο που κατάφερναν ήταν να μου το κάνουν ακόμα πιο δύσκολο. Ξαφνικά άρχισα να κρυώνω, να ανακατεύομαι, να σβήνω σιγά σιγά.. Ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και ρίχνω πάνω μου όσα περισσότερα σκεπάσματα μπορούσα. Το κορμί μου τρέμει και το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Κάποια στιγμή, τα ξημερώματα, κατάφερα και αποκοιμήθηκα.

Δεν ήταν όνειρο τελικά, όχι δεν ήταν. Ήταν το εχθές, ήταν η μέρα που πέρασε και που θα ήθελα πολύ να μην ήταν η αλήθεια αλλά να ήταν ένα άσχημο όνειρο. Σηκώνομαι αργά και προσπαθώ να συνέλθω. Έξω ο ήλιος λάμπει.. "τί όμορφη μέρα σήμερα". Φοράω το χαμόγελό μου και λέω την πιο γλυκιά μου καλημέρα στον καθρέφτη μου. Θα μπορούσαν όλα να ήταν ένα όνειρο.."πάει πέρασε καρδιά μου".

No more taxi please

 Σήμερα θα ξεφύγω λιγάκι απο το σοβαρό mood των αναρτήσεων που έκανα αυτές τις μέρες και θα κάνω μια ακόμα αναδρομή στο παρελθόν μου τότε που είχα χίλιους λόγους να γελάω. Θα σας ταξιδεψω σε εκείνες τις ημέρες που η σχέση μου με τα ταξί ήταν πολύ μα πάρα πολύ στενή, σε καθημερινή σχεδόν βάση (πλούσιους τους έχω κάνει). Τόσο στενή που αν κρατούσα ημερολόγιο κάθε φορά που συνέβαινε κάτι θα μπορούσα να γράψω βιβλίο. Ναι, με έχουν προλάβει σε αυτό, θυμάμαι όταν ένας ταξιτζής έβγαλε σε βιβλίο όλα τα περιστατικά με τους πελάτες του. Δεν θα ήταν όμως ωραίο να γράψει και ένας πελάτης τις δικές του ιστορίες?πιστεύω θα είχε περισσότερες πωλήσεις καθώς ως γνωστόν οι "ταρίφες" έχουν τα θεματάκια τους (αν με διαβάζει κανείς τους να ζητήσω απο τώρα συγνώμη, αλλά οι συνάδελφοί τους δεν παλεύονται).

Δυστυχώς δεν έχω καταγράψει στο μυαλό μου όλα τα περιστατικά που μου έχουν τύχει. Σίγουρα μέσα σε αυτά ήταν η σεξουαλική παρενόχληση με πολύ ιδιαίτερους τρόπους την κάθε φορά. Σε αυτό το σημείο απορώ, το κάνανε σε κάθε πελάτισσά τους άραγε?δηλαδή..ήταν μια διαρκείας ταύλα που ένιωθαν ή απλά τύχαινε πάντα σε εμένα? Θεωρώ πως δεν υπάρχει γυναίκα που να έχει πάρει ταξί και να μην της την έχουν πέσει.Τέλοσπάντων, ανάμεσα σε όλα όσα έχω ζήσει δύο μονάχα περιστατικά μου έχουν μείνει έντονα στο μυαλό μου τα οποία ειλικρινά ήταν και τα πιό εξωφρενικά!!

Περιπτωσάρα ταρίφας Νο.1: ο Ά-γιος
 Πρίν αρκετά χρόνια και όταν ακόμα ζούσε το σκυλάκι μου υπήρχε το γνωστό πρόβλημα στην οικογένεια: όταν κάποιος απο την οικογένεια έπρεπε να πάει ταξίδι κάποιος έπρεπε να μείνει πίσω να το προσέχει. Λογικότατο. Σε μια μεγάλη θρησκευτική γιορτή, αν δεν κάνω λάθος Αγ. Πνεύματος, αποφασίζουν οι δικοί μου να πάνε στο χωριό για το 3μερο. Ο κλήρος έπεσε σε εμένα φυσικά, μιας και η αδερφή μου ήδη συζούσε με τον άντρα της. Μέ ένα σμπάρο όμως δυό τρυγόνια. Μαζί με το σκυλί, μου κλήρωσε και το κατάστημα του πατέρα μου για να πάω να το ανοίξω Σάββατο πρωί να μην μείνει κλειστό. Το χειρότερό μου.

Ξυπνάω λοιπόν μές στην γκρίνια και την μουρμούρα που έπρεπε Σαββατιάτικα να ξυπνήσω απο τα άγρια χαράματα και να πάω και μέχρι την πλατεία να βρώ ταξί για να με πάει στο μαγαζί (εκείνη την περίοδο εργαζόμουν σκληρά, οπότε καταλαβαίνετε το όλο σπάσιμο).Φτάνω στην πιάτσα, παίρνω το ταξάκι και όλα καλά. Μου πιάνει την ψιλοκουβέντα ο τύπος, ένας 50αρης, συνεσταλμένος ανθρωπάκος, όλα καλά, ευγενική εγώ και με χαμόγελο. Που να φανταστώ οτι την kinder έκπληξη μου την κρατούσε για το τέλος!! Φτάνουμε στον προορισμό μας, μην φανταστείτε πολύ μακριά, σε διπλανή περιοχή, και βγάζω να δώσω 5ευρω για την διαδρομή.

Εκεί που κάνει κίνηση να πάρει τα λεφτά, μου πετάει την κουβέντα στην οποία δεν μπορώ να αντισταθώ ποτέ στην ζωή μου. "Χτίζω ένα εκκλησάκι κοντά στο σπίτι μου και αν έχεις την καλοσύνη να αγοράσεις μια λαμπάδα για να βοηθήσεις". Μένω με το στόμα ανοιχτό και μη μπορώντας με τίποτα να αρνηθώ, διότι πάντα σε θέματα θρησκείας λέω απο μέσα μου "απο τον θεό να το βρείς εάν είσαι απατεώνας", βγάζω ένα δεκάευρω και του το δίνω και περιμένω να δώ απο που θα ξεφυτρώσει η λαμπάδα. Κάνει μια έτσι δίπλα απο το κάθισμά του και βγάζει μια λαμπάδα νααααααα μετα συγχωρήσεως!! Σταυροκοπήθηκα νοερά διότι δεν πίστευαν τα μάτια μου πού στο καλό είχε χωρέσει τόσο μεγάλη λαμπάδα!!

Πέρνω την λαμπάδα ελαφρώς νευριασμένη και ενοχλημένη και κατευθύνομαι προς το μαγαζί. Εκτός του ότι ξόδεψα περισσότερα λεφτά απο ότι υπολόγιζα για αυτή την ιστορία, είχα και μια λαμπάδα αμανάτι, ίσα με το μπόι μου, να μην ξέρω τι να την κάνω. Περνάει η ώρα για να κλείσω το μαγαζί και σκέφτομαι να πάω με τα πόδια στην κοντινότερη εκκλησία για να την ανάψω και να την αφήσω εκεί. Έ λέω, καλό θα κάνω, μέρα που είναι σήμερα, χαλάλι. Πάω μέχρι εκεί και η εκκλησία κλειστή, ούτε παραθύρι ανοιχτό για να τρυπώσω. Με πιάνουν ακόμα μια φορά τα νεύρα μου. Αναγκάζομαι με την λαμπάδα στο χέρι, ένα μυθιστόρημα που κουβαλούσα μαζί και μερικά σιντί με μουσική να κάνω σήμα σε ταξί να με πάει σπίτι μου. Τι το ήθελα? Για κακή μου τύχη σταματάει ένα ταξί με οδηγό ένα τεκνό, μπουκιά και συγχώριο!! Ακόμα χειρότερα για εμένα το οτι δεν είχα δεί απο πριν τον οδηγό και άνοιξα να κάτσω μπροστά. Περιττό να σας πώ πώς ήταν να κυκλοφορώ με την λαμπάδα στο χέρι και να κάθομαι σαν την χαμηλοβλεπούσα απο την ντροπή μου στο κάθισμα του συνοδηγού. Είχα αλλάξει χίλια χρώματα!

Όπως ήταν αναμενόμενο, τίποτα δεν προέκυψε με τον ταριφάκο και εγώ εξακολουθούσα να έχω την λαμπάδα και να μην ξέρω τι να την κάνω. Βουτάω το κινητό και καλώ την άμεση δράση, την κολλητή ντέ!! "Φιλενάδα τό και τό, μην γελάς, έχω πρόβλημα. Έχω μια λαμπάδα σπίτι και δεν ξέρω τι να την κάνω, δεν μου πάει η καρδιά να την πετάξω στα σκουπίδια. Την πλήρωσα κιόλας!!" Το ραντεβού κανονίστηκε, θα πηγαίναμε μαζί στην εκκλησία της περιοχής, που γιόρταζε κιόλας και θα την αφήναμε. Έτσι η επιχείρηση λαμπάδα έλαβε τέλος. Ο ταρίφας άκουσε τα μπινελίκια του πάντως και ας ήταν γιορτή, τον έψελνα όλη μέρα. Η κολλητή όταν με είδε με την λαμπαδάρα στον κόρφο μόνο που δεν κατουρήθηκε στα γέλια. Έτσι και τον ξαναπετύχω αυτό τον ταρίφα ούτε τάμα δεν θα τον γλυτώσει!!


Περιπτωσάρα ταρίφας Νο.2: ο Ά-ντρας 
 Που λέτε, σχολάω απο την δουλίτσα μου πτώμα και λέω να μπώ σε ταξάκι να είμαι σπίτι μου σε πέντε λεπτάκια. Όχι τίποτα άλλο είχα και την Μέρκελ να περιμένει μες στην γκρίνια τότε (ναί σε εκείνη την περίοδο αναφέρομαι). Μην το καθυστερούμε λέω, σηκώνω κλασσικά χεράκι και σταματάω ταξάκι. Η διαδρομή γνωστή και καθιερωμένη. Ξέρω μέχρι και την πιό μικρή λακκούβα του δρόμου. Σε αυτές τις περιοχές μεγάλωσα εξάλλου, αλοίμονο αν δεν ήξερα και τους δρόμους.

Μπαίνω μέσα, αυτή την φορά στο πίσω κάθισμα διότι είχα πάρει το μάθημά μου από άλλες φορές, αραδιάζομαι στο δερμάτινο καθισματάκι και σαν κιουρία δίνω τον προορισμό. Ο ταρίφας ένας τύπος 40κάτι, με την αθλητική εκπομπούλα στην διαπασόν και το υφάκι είμαι άντρας που δεν μασάει. Δεν δίνω και πολύ σημασία. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής του δίνω οδηγία να κάνει αριστερά. Τι το ήθελα?? Μου ζητάει εξηγήσεις γιατί και ευθεία αν συνεχίζαμε το ίδιο θα ήταν. "Γιατί εκείνο το φανάρι έχει πάντα κίνηση και εγώ δεν έχω περιθώρια να περιμένω, βιάζομαι" είπα με ύφος σοβαρό. Αυτό ήταν.. ποιός είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε. Ξεδιπλώνει με μιάς όλο του τον ανδρισμό και αρχίζει να μου κατεβάζει καντήλια τύπου "όλες ίδιες είστε, για τα κομμωτήρια ποτέ δεν βιάζεστε", "καλά έλεγα εγώ να μην πάρω γυναίκα πελάτη, τί ήθελα και σε πήρα", "άσε μας κυρά μου που θα μου δώσεις και οδηγίες" και άλλα παρόμοια και χειρότερα. Σε όλη σχεδόν την διαδρομή τσακωνόμασταν, σε σημείο που είχα πονοκεφαλιάσει και του έλεγα να σταματήσει εκεί που είμασταν και να καλέσω την αστυνομία. Ο τύπος όμως σημασία, συνέχιζε και έχωνε χωρίς να κόβει ταχύτητα και η αθλητική εκπομπή στην διαπασόν, ναι με εκείνους τους τύπους που δέχονται τηλέφωνα απο ακροατές και αλληλοχώνουν στην κάθε λέξη. Όπως καταλαβαίνετε την αγαμία του εγώ την πλήρωσα.

Δεν έχω νιώσει χειρότερη αντιμετώπιση απο υποτιθέμενο επαγγελματία, και στο τέλος να πρέπει και να πληρώσω κιόλας. Εννοείται πως πλήρωσα διότι δεν ήθελα με τίποτα να έχω φασαρίες και να φάω και ξύλο, διότι ικανό τον είχα έτσι όπως την είχε δεί. Και ούτε πινακίδες κράτησα διότι εντάξει, μιλάμε για ελληνική δικαιοσύνη τώρα, ποιός θα έκανε τί? Από τότε μου πήρε κάμποσος καιρός να ξαναμπώ σε ταξί, αν και δεν μπόρεσα να ξεκόψω. Διότι όταν δεν έχεις δικό σου αμαξάκι σίγουρα έρχεσαι και στα χέρια τους. Ευτυχώς, τώρα που δεν έχω μία δεν μου περνάνε καν απο το μυαλό μου. Να είναι καλά τα ποδαράκια μου. No more taxi please!

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες

Διαβάζω τόσες μέρες όλους σας να γράφετε σχετικά με το τέλος του κόσμου και ειλικρινά το απολαμβάνω διότι η πρόσεγγισή σας είναι μοναδική και απόλυτα ευχάριστη. Εγώ τέτοιες μέρες κάθε χρόνο συνηθίζω να κάνω έναν μίνι απολογισμό της χρονιάς που φεύγει, για το τί κατάφερα να κάνω και τί όχι. Δεν το κάνω για να οργανωθώ καλύτερα, δεν είμαι τόσο της οργάνωσης σαν άνθρωπος, μόνο του έρχεται μαζί με όλη μου την μελαγχολία.

Μιάς και έρχεται το τέλος του κόσμου λοιπόν (τρομάρα μας), αυτός ο απολογισμός επιβάλλεται να γίνει νωρίτερα. Στην τελική να προλάβω να μου μείνει και κάτι..Και επειδή κάθε χρόνο το περνάω μόνη μου κοιτώντας τα λαμπάκια στο δέντρο φέτος λέω να προσπαθήσω εδώ μαζί σας να εντοπίσω όλα όσα πέρασαν και με σημάδεψαν. Ίσως έτσι το διασκεδάσω και περισσότερο. Να με συγχωρέσετε για την σειρά αλλά ειλικρινά θα τα γράψω όπως θα έρθουν..

Νο.1: Κατάφερα για μία ακόμα φορά στην ζωή μου να φτάσω στο τέλος μια σχέση 4 χρόνων. Ναι ξέρω οτι σε τέτοιες σχέσεις φταίνε και οι δύο, και έτσι είναι, έτσι έγινε. Αλλά μιλάω για εμένα, οπότε ναι, το κατάφερα και αυτό απο την μεριά μου. Άλλα 4 χρόνια λοιπόν που πέρασαν μα προσπέρασαν. Το αρνητικό (ανάμεσα σε πολλά) είναι οτι επί ένα χρόνο (και παραπάνω) τσίτωσαν τα νεύρα μου απίστευτα και έχω γίνει πλέον πολύ ευερέθιστη στο κομμάτι νεύρα. Το θετικό είναι οτι σήμερα έχω συνειδητοποιήσει καλά τα λάθη μου. Με το να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου και τα όσα ενιωθα έκανα ένα μεγάλο βήμα μπροστά, τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Θα μπορούσα απλά να είχα καταρρεύσει (κόντεψα αλλά γλύτωσα) και να μην ήξερα τι μου γίνεται.

Νο.2: Ακόμα ένας χρόνος ανεργίας. Λέω ακόμα διότι δεν είναι καινούργια κατάσταση για εμένα. Το έχω ξαναζήσει παλιότερα. Το αρνητικό είναι οτι αυτή την φορά με λύγισε ψυχολογικά. Ίσως γιατί συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να επανέλθεις στον εργασιακό τομέα με όλη αυτή την κατάσταση. Ίσως επειδή έπαιξε και η ανεργία τον ρόλο της στην καθημερινότητά μου και την έκανε ακόμα δυσκολότερη σε στόχους και σε όνειρα.  Το θετικό της υπόθεσης οτι έμαθα να ζώ με τα ελάχιστα και να μην νιώθω οτι πνίγομαι τα βράδυα που ξαπλώνω.Το είχα αυτό παλιότερα και ήταν τρομαχτικό, ξυπνούσα με εφιάλτες και απίστευτο άχγος. Πλέον είμαι αναίσθητη στο κομμάτι αυτό και καταφέρνω να εντοπίζω "ζωή" εκεί που ποτέ δεν θα το φανταζόμουν, στα πιό μικρά και απλοϊκά πράγματα.

Νο.3: Ήρθα πιό κοντά με την κολλητή μου. Κόντευα να την χάσω εξαιτίας των προσωπικών μου και αυτό τελικά θα ήταν ένα ακόμα λάθος της ζωής μου. Το αρνητικό της υπόθεσης ότι τώρα που την χρειάζομαι περισσότερο τις μοναχικές μου στιγμές εκείνη τρέχει με την δικιά της σχέση, οπότε η μοναξιά μου μερικές φορές δεν υποφέρεται. Το θετικό της υπόθεσης οτι αναγνωρίζω το νόημα της πραγματικής φιλίας, να είσαι πάντα εκεί για εκείνη ακόμα και όταν δεν είναι εκείνη για εσένα.

Νο.4: Ναι, έχασα αρκετά περιττά κιλά που με βάραιναν. Κιλά που είχα αποκτήσει χρόνο με τον χρόνο από άσχημη ψυχολογία κατα κύριο λόγο. Κάθε χρόνο έβαζα στόχο να τα χάσω και κάθε χρόνο έπαιρνα και μερικά. Ενάμισης χρόνος πέρασε και ακόμα συνεχίζω σταθερή σε όσα κιλά έχασα με μια προσεγμένη όσο γίνεται διατροφή. Το αρνητικό είναι πως βρίσκομαι κατα κύριο λόγο συνέχεια μέσα στο σπίτι και αυτό με δυσκολεύει ακόμα περισσότερο στο θέμα σωστής διατροφής και άσκησης. Το θετικό είναι οτι παρ'ολες τις δυσκολίες, την άσχημη ψυχολογία και τα λοιπά έμαθα να κοντρολάρω τον εαυτό μου και να μην υποκύπτω σε διατροφικούς πειρασμούς. Επίσης βοηθάει το ότι δεν έχεις λεφτά για να αγοράσεις σοκολάτες κτλ. Μπορεί  λοιπόν να είμαι άνεργη και χωρισμένη αλλα τουλάχιστον νιώθω σούπερ με την εμφάνισή μου (eat my dust).

Νο.5: Το σημαντικότερο από όλα είναι ότι μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, όλους αυτούς τους μήνες στεναχώριας και δακρύων γνώρισα ανθρώπους που αναγνώρισαν αυτό που πραγματικά είμαι και μου στάθηκαν σε όλα με απίστευτη θέρμη. Χωρίς εκείνους δεν θα μπορούσα να είχα έρθει τόσο κοντά με τον εαυτό μου και να γνωρίσω πολλά κομμάτια της ψυχής μου. Σε αυτούς τους ανθρώπους συμπεριλαμβάνω τον άγγελό μου, όπως τον χαρακτήρισα στην ανάρτηση που θα βρείτε εδώ, και μια φίλη απο μακριά που γνώρισα πρόσφατα και με βοήθησε απίστευτα πάρα πολύ, την Eva. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον φίλο μου Γιάννη που όλους αυτούς τους μήνες με άντεξε με τις γκρίνιες μου και τις κλάψες μου. Μπορεί η επικοινωνία μας να μην ήταν τόσο συχνή αλλά βοήθησε και εκείνος αρκετά να σταθώ στα πόδια μου. Το αρνητικό της όλης υπόθεσης, απλά δεν υπάρχει. Διότι δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερο απο το να βάζεις καινούργιους ανθρώπους στην ζωή σου που μόνο καλό έχουν να σου προσφέρουν. Το θετικό είναι πως ανακάλυψα οτι τελικά οι άνθρωποι που είναι μακριά μας μπορούν να έρθουν πολύ πιο κοντά μας ακόμα και απο τους ανθρώπους που βρίσκονται ήδη δίπλα μας.

Ομολογώ ότι είναι η πρώτη φορά που κάνω μίνι απολογισμό και δεν κλαίω. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω οτι παρ'ολες τις δυσκολίες που έζησα έχω καταφέρει να κρατήσω τα θετικά και να νιώθω καλά με εμένα. Τελικά δεν είναι λάθος αυτό που λένε πως στα δύσκολα παίρνεις τα χαμπάρια σου. Πρέπει να πιάνεις πάτο για να σηκώνεσαι με δύναμη. 

Και να 'μαι λοιπόν σήμερα εδώ, να προχωράω για το αύριο, όσο και αν διαρκέσει αυτό διότι είπαμε, σε λίγες μέρες καταστρεφόμαστε!! Στέκομαι πάλι στο ύψος μου, 1.65 αν αναρωτιέστε, και συνεχίζω με τα ίδια όνειρα και τις ίδιες ελπίδες που κάνω εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Μπορεί να έφτασα σε σημείο να νιώθω οτι όλα έχουν τελειώσει, πως άδικα το παλεύω, μπορεί να λύγισα και να παρακάλεσα να τελειώσει αυτό το μαρτύριο χίλιες φορές, να συμπεριφέρθηκα άσχημα σε όλους τους ανθρώπους που πίστεψαν σε εμένα πριν απο εμένα, αλλά σήμερα είμαι εδώ, αυτή που ήμουν πάντα, με το χαμόγελο στα χείλη.

Μπορεί να ξαναλυγίσω, μπορεί να ξανακλάψω χίλιες φορές αλλά αυτά που νιώθω μέσα μου ποτέ δεν θα χαθούνε. Πάντα θα βρίσκω τον δρόμο για να γυρνάω εδώ και να συνεχίζω. Παλιέ μου χρόνε σε ευχαριστώ πολύ για όσα μου έδωσες αλλά με αρκετή ευγένεια θα σου πω στα τσακίδια και να μην ξανάρθεις. Έμαθα αυτά που ήταν να μάθω, άσε με να ηρεμήσω και λιγάκι. Σου έδωσα όλο μου το είναι και δεν έμεινε άλλο πια για εσένα. Καινούργιος χρόνος έρχεται και ανοίγω νέο κεφάλαιο στην ζωή μου.

Αγάπη είναι...

Εχθές βράδυ και ενώ χάζευα για ακόμα μια φορά στο ίντερνετ προσπαθώντας να ξεχαστώ από όλα όσα με καταπλάκωσαν αυτές τις μέρες (ναι για εμένα τα δωράκια ήρθαν νωρίτερα φέτος) πέφτω σε ένα ονλάιν άρθρο απο ΤΟ ΒΗΜΑ. Το άρθρο είχε τίτλο : 65o Φεστιβάλ Καννών - Μίχαελ Χάνεκε : «Αγάπη σημαίνει μαρτύριο» (μπορείτε να το δείτε εδω). Αμέσως κατάλαβα ότι πρόκειται για την γνωστή ταινία του Μίχαελ Χάνεκε "Αγάπη" που έτυχε να δώ τρέιλερ πριν κάμποσο καιρό.

Στην αρχή στάθηκα στην λέξη μαρτύριο... Με μπέρδεψε.. Νόμιζα ότι αυτός ήταν ο πραγματικός τίτλος και οτι δεν θυμόμουν καλά. Αλλά με λίγο διάβασμα στο ίδιο το άρθρο κατάλαβα ότι δεν έκανα εγώ λάθος τον τίτλο. Απλά προσπαθούσαν να περάσουν ένα μήνυμα. Γιατί όμως μαρτύριο η αγάπη? Είναι άραγε μαρτύριο? Ή μήπως γίνεται μαρτύριο όταν παύει να υπάρχει? Όπως και να έχει είμαι αντίθετη με τον χαρακτηρισμό αυτό.

Ας το πάρουμε απο την αρχή όμως και να σας πω την υπόθεση για όσους δεν έχουν ακούσει με λίγα και απλά λογάκια. Η ταινία "Αγάπη" περιγράφει την ζωή ενός ζευγαριού που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του μαζί παρά χώρια. Δεν τους λείπει τίποτα, έχουν σχεδόν τα πάντα. Όμως, όλο αυτό αλλάζει όταν η γυναίκα δέχεται απανωτά εγκεφαλικά και αρχίζει να χάνει την επαφή με το περιβάλλον. Και έτσι ξεκινάει η μεγάλη προσπάθεια του άντρα της, να μην σταματήσει ούτε λεπτό να την αγαπάει για να την βοηθήσει σε αυτό που βιώνουν και οι δύο. Οι προσπάθειες του όμως δεν είναι στην ουσία να μπορέσει να παρατείνει την ζωή, να κρατήσει όσο περισσότερο στην ζωή αυτό το σώμα δίπλα του, αλλα να μπορέσει να παρατείνει την ζωή σε αυτό που είχαν τόσα χρόνια, την αγάπη και την συντροφικότητα που ένιωθε ο ένας για τον άλλον.

Ναι είναι μια ταινία που με συγκλονίζει, και ναι θα ήθελα να την δώ όσο κουλτουρέ και αν είναι οι διάλογοι και οι σκηνές της (και λέω κουλτουρέ γιατί διαφέρει κατα πολύ απο τις ταινίες που συνηθίζω έως τώρα να βλέπω). Για την ακρίβεια όμως δεν με αγγίζει η ίδια η ταινία αλλά οι αληθινές σχέσεις ζωής. Πάντα παρατηρούσα ηλικιωμένα ζευγάρια να αγκαλιάζονται τρυφερά, να κρατιούνται απο το χέρι και να χαμογελάνε κρυφά σαν μικρά μαθητούδια που μόλις ανακαλύπτουν τον έρωτα. Πώς να μην με συγκινούνε όταν ξέρεις πως οι έρωτες εκείνης της εποχής ξεκινούσαν απο τα νεαρά χρόνια και ίσως ήταν και οι μοναδικοί που βίωσαν ποτέ. Δεν είναι όπως σήμερα που φτάνεις στα 30, στα 40 και νιώθεις οτι έχεις δοθεί σε όλο τον κόσμο..

Με τον ίδιο λοιπόν τρόπο που επιθυμώ να νιώσω το πως είναι να γίνεις μάνα, να έχεις ένα μικρό αγγελούδι στα χέρια σου και να ξέρεις οτι εσύ θα του δώσεις φτερά (ακόμα και αν αυτό με τρομάζει μερικές φορές) με τον ίδιο τρόπο θα ήθελα παρα πολύ να βιώσω αυτό τον έρωτα. Που θα έρθει και θα κρατήσει για μια ζωή. Που σε οποιαδήποτε δυσκολία θα μου κρατάει το χέρι και θα μου θυμίζει οτι δεν έφυγε ούτε λεπτό απο κοντά μου. Δεν χρειάζονται πάντα τα λόγια αλλά ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι.. αρκεί να γίνεται ακριβώς την σωστή στιγμή. Εκείνη την στιγμή που το αποζητάς και το έχεις ανάγκη.

Έχω ακούσει πάρα πολλές φορές την φράση "θα σε αγαπάω για πάντα" και ίσως άλλες τόσες φορές και περισσότερες να το έχω πεί και εγώ. Ξέρω ότι στην ουσία αυτό που μας κάνει να το λέμε και να το δεχόμαστε τόσο θερμά όταν μας το λένε είναι αυτή ακριβώς η ανάγκη μας, να νιώσουμε ότι βρήκαμε έναν άνθρωπο που θα μας προσφέρει όλο αυτό το όμορφο συναίσθημα όταν πια θα έχουμε γεράσει. Τείνουμε όμως να χάνουμε τον έλεγχο, να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αλήθεια και δίνουμε εύκολες υποσχέσεις που στην ουσία εμείς οι ίδιοι φτάνουμε σε σημείο να μην μπορούμε να τηρήσουμε.

 Έχουμε χάσει την ουσία των πραγμάτων, έχουμε γίνει εγωιστές και ισχυρογνώμονες, απαιτητικοί στα πάντα και στους πάντες, κουτοπόνηροι. Δεν είμαστε ευγνώμονες για πολλές αξίες γύρω μας και σε αυτό κατα ένα μεγάλο βαθμό ευθύνεται η απίστευτη προσφορά και ζήτηση που βιώνουμε. Στα πάντα.. αναζητάμε ολοένα τα πιο εξελιγμένα μοντέλα.. Σκεφτείτε μόνο πόσο έυκολα αλλάζουμε συντρόφους και κινητά... Μόλις εμφανιστεί στα μάτια μας το πιο εξελιγμένο μοντέλο υπνωτιζόμαστε. Δεν θα σταθώ άλλο στις σημερινές σχέσεις και στην ιστορία της ταινίας όσο βάσιμη και αληθινή εάν είναι.

Θα σας πώ μια δικιά μου αληθινή ιστορία που βιώνω εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Έχω μια θεία στην οικογένεια μας, ηλικιωμένη πλέον. Πρίν αρκετά χρόνια είχε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα με τον θείο μου, τον άντρα της. Το φταίξιμο δικό του, αποκοιμήθηκε και βγήκε απο τον δρόμο. Η θεία μου κατέληξε σε αναπηρικό καροτσάκι. Όμως, αυτός ο άνθρωπος ακόμα και σήμερα την φροντίζει με απίστευτη θέρμη και κουράγιο. Κάνει τα πάντα απο το να μαγειρέψει μέχρι να την μετακινήσει, να της αλλάξει καθετήρες, να την πλύνει, τα πάντα. Κάθε φορά που τους επισκέπτομαι, τους παρατηρώ και αναλογίζομαι πόση αγάπη να κρύβεται άραγε πίσω απο τις πόρτες του σπιτιού τους. Έχει αφιερώσει και για την ακρίβεια θυσιάσει όλη του την ζωή για εκείνη. Γιατί νέος ήταν, θα μπορούσε να είχε προχωρήσει. Όμως μόνο ένας άνθρωπος που αγαπάει αληθινά μπορεί να δεχτεί την όλη αυτή την κατάσταση με την ίδια άνεση για την υπόλοιπη ζωή του. Πραγματικά τους θαυμάζω..

Όσο στενάχωρο και αμοιβαία ταπεινωτικό είναι να φροντίζεις έναν άνθρωπο που σταδιακά αλλάζει και ειδικά όταν θέλοντας και μή αυτός απομακρύνεται απο κοντά σου, τόσο νιώθω μέσα μου πως αν φτάσω ποτέ σε αυτό το σημείο το μόνο που θα θέλω θα είναι να μου έχει δοθεί η ευκαιρία να μοιραστώ την ζωή μου με κάποιον, σε μια σχέση που δεν θα είναι ανίκητη αλλά ανυπέρβλητη. 

Τα παραδείγματα άπειρα γύρω μας. Ξέρω πως αρκετοί απο εσάς τα έχετε βιώσει ή τα βιώνεται ακόμα είτε οι ίδιοι ειτε μέσα απο τους δικούς σας ανθρώπους. Είμαι σίγουρη όμως πως όποιος το υπομένει όλο αυτό στην ουσία το κάνει απο καθαρή αληθινή αγάπη.

Το συμπέρασμά μου ένα. Όταν φτάνουμε σε σημείο να μην μπορούμε να αποφασίσουμε μόνοι μας για την ζωή μας τοτε το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να έχουμε δίπλα μας έναν άνθρωπο να αποφασίσει για εμάς. Και να αποφασίσει σωστά, χωρίς να μας βλάψει.

Και μιας και ακούγεται τελευταία η έκφραση "η αγάπη, έρχεται στο τέλος" λόγω της ταινίας της γνωστής σοκολατοβιομηχανίας εγώ θα το αλλάξω λίγο και θα πω "η αγάπη κρίνεται στο τέλος". Όπου λέξη τέλος, βάλτε εσείς όποιο τέλος καταλαβαίνετε..

Σας βάζω και το ομώνυμο τραγουδάκι, έτσι για να μην πέσουμε τελείως. Εύχομαι να σας έρθουν όσα περισσότερα όμορφα θαύματα που θα διαρκέσουν για μια ζωή.

Μεγάλωσα απότομα

Υποσχέθηκα ανάρτηση με γέλιο και αισιοδοξία για να μην συνεχίσω στους ίδιους ρυθμούς και μουσκέψετε και εσείς μαζί με εμένα. Και εκεί που είχα έτοιμο το θέμα και το τριβίλιζα για μέρες στο μυαλό μου να'μαι να γράφω πάλι για τις αλήθειες που με καίνε. Σας ζητώ συγνώμη. Όμως δεν μπορώ να ξανακρυφτώ πίσω απο αστείες και χαρούμενες καταστάσεις για να μπορέσω να υπερπηδήσω τα όσα πονάνε. Πάντα αυτό έκανα. Πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσω τον πόνο κατάματα. Μόνο έτσι θα συμβιβαστώ με αυτόν και θα μπορέσω να γυρίσω σελίδες.

Ναι μια ζωή κρυβόμουν πίσω απο ότι με έκανε να νιώθω καλά. Γιατί πάντα ένιωθα μέσα μου οτι αυτό μόνο έχω ανάγκη. Ένα χαμόγελο, μόνο αυτό μου αρκούσε για να προχωράω. Σε κάθε πρόβλημα που μου παρουσιαζόταν, σε κάθε μου δυσκολία, δεν καθόμουν να το παλέψω μέχρι αηδίας, να δώσω λύσεις. Με το παραμικρό ένιωθα οτι αυτό που γίνεται δεν μου αξίζει, οτι εγώ πρέπει μόνο να χαμογελάω και έτσι έτρεχα να βρώ την επόμενη ευτυχία για να αναπληρώσω όσο γίνεται περισσότερο την ηρεμία μέσα μου και να καταφέρω να συνεχίσω. Να αντέξω να ζώ χωρίς πολλές σκοτούρες.

Όμως αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα απότομα, μέσα απο γεγονόντα που στην ουσία επιρρέαζαν την καθημερινότητα μου επί 1.5 χρόνο (και βάλε) ότι τα τελευταία χρόνια αυτή μου η αντιμετώπιση δεν με βοήθησε τελικά καθόλου. Δημιούργησα άθελά μου μια αλυσιδωτή δράση αντίδραση επαναλαμβανόμενων καταστάσεων επειδή ακριβώς πίστευα οτι με νέες γνωριμίες, με νέα καθημερινότητα, με νέες επιλογές όλα θα πάνε καλά. Τα προβλήματα πίσω μου όμως παρέμεναν. Και οι νέες επιλογές που έκανα ήταν για ακόμα μια φορά οι λάθος.

Τάσα χρόνια πίστευα ότι είμαι η ώριμη, αυτή που όλα τα εντοπίζει, που για όλα έχει την λύση και για όλα μπορεί. Η κακομοίρα που την ακολουθούν όλες οι συμφορές του κόσμου χωρίς να ξέρει το γιατί και που ευτυχώς είναι πάντα δυνατή και συνεχίζει. Μόνο για τους άλλους ήξερα να δίνω σωστές συμβουλές. Τα δικά μου τα χαϊρια δεν τα έβλεπα. Ναι πέρασα πάρα πολλές δυσκολίες, αυτό είναι κάτι που δεν θα σταματήσω να το λέω. Τίποτα δεν μου ήταν εύκολο στην ζωή μου. Αλλά όσο δεν τα αντιμετώπιζα σωστά τόσο εγώ συνέχιζα να τα κάνω ακόμα δυσκολότερα με τις επιλογές μου. Μου ήταν βλέπεις πολύ εύκολο να  βρισκω πάντα τρόπο να επιρρίπτω ευθύνες στους άλλους, χωρίς να επιρρίπτω σε εμένα, να μην παραμένω να δώσω λύσεις και πάντα να καταλήγω να την βγάζω λάδι. Μέχρι να ξαναγίνουν τα ίδια και τα ίδια.

Η σφαλιάρα λοιπόν που τρώω απανωτά αυτές τις μέρες με έκανε να πιστεύω πως δεν είναι τίποτα άλλο απο το απότομο μεγάλωμά μου που με θυμήθηκε ξαφνικά στα 31 μου χρόνια. Ναι βοήθησαν αρκετοί άνθρωποι σε αυτό και αρκετές καταστάσεις και τους ευχαριστώ πάρα πολύ που είτε με τον εύκολο τρόπο είτε με τον δύσκολο με έφτασαν σε αυτό το σημείο σήμερα. Γιατί μόνο καλό μου κάνανε τελικά και ας πονάω.

 Αυτή την φορά δεν τα κατάφερα να βγώ αλώβητη από όλες τις δυσκολίες και  αυτή η απότομη ανακάλυψη της αλήθειας μέσα μου απλά με έχει τσακίσει. Έτσι μη έχοντας τι άλλο να κάνω άρχισα  να τα παραδέχομαι και να τα αποδέχομαι όλα και σε όλους. Σταμάτησα να ρίχνω τις ευθύνες για την ανεργία μου στην κρίση και μόνο σε αυτή. Διότι στην ουσία δεν έκανα και τις καλύτερες επιλογές μου, κλωτσούσα ευκαιρίες και όταν δεχόμουν κάποιες απο αυτές εγώ τις αντιμετώπιζα σαν μια απλή επιλογή που πάντα θα έρχεται. Σταμάτησα να κατηγορώ τον πρώην μου (δεν εννοω την Μέρκελ που σας έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση) για όλα όσα έκανε. Διότι στην ουσία εντόπισα όλα εκείνα που έκανα και που δεν έκανα εγώ. Και σταμάτησα να τον κατηγορώ  που σήμερα δεν θέλει ούτε να με ξέρει. Διότι έβαλα το χεράκι μου σε αυτό. Άρχισα να λέω στους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου οτι τους ευχαριστώ πολύ διότι τόσο καιρό με βοήθησαν και ήταν δίπλα μου χωρίς να τους λέω πως το αναγνωρίζω. Γιατί πρέπει να γνωρίζουν πόσο τους εκτιμώ για όσα κάνουν. Μα πάνω απο όλα, έκανα εναν ουσιαστικό διάλογο με τον εαυτό μου και έδωσα μια υπόσχεση, την επόμενη φορά να μην τρέξω να κρυφτώ απο τα προβλήματα αλλά να κάτσω εκεί να τα αντιμετωπίσω. Πρόσωπο με πρόσωπο. Να εξαντλήσω όλα τα περιθώρια χωρίς εγωισμούς.

Όπως έστρωσες κοιμήσου, μου έλεγε πάντα η γιαγιά μου. Και απορώ γιατί μου είχε κολλήσει εμένα οτι το σωστό σε αυτή την έκφραση ήταν να αλλάζω σεντόνια και να την βγάζω καθαρή. Όλο αυτό που έχει γίνει μου κόστισε πάρα πολύ. Γιατί στην ουσία έχασα πράγματα απο την ζωή μου που δεν ήθελα να χάσω ποτέ. Πάνω απο όλα το χαμόγελο, την δύναμη και την αυτοεκτίμηση που πάντα είχα. Έχω φτάσει στο μηδέν και απλά πρέπει να ανασυγκροτηθώ. Είμαι σίγουρη πως θα το καταφέρω κάποια στιγμή. Απλά πρέπει να πάρω τον χρόνο μου. Να κοιμηθώ επιτέλους μια φορά όπως έστρωσα και να σταματήσω να γκρινιάζω με τους πάντες και τα πάντα.

Διότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απο το να διαπιστώνεις πως άργησες. Άργησες να προσπαθήσεις και ο χρόνος πίσω δεν γυρνά.

Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που πιστεύω το ρεφρέν του ταιριάζει με όλο αυτό που συνηθίζουμε να κάνουμε..και ας μην είναι η πιό σωστή επιλογή μας.

Για εσένα άγγελέ μου

    Όσο πλησιάζουν οι γιορτές τόσο ανακαλύπτω τις δικές μου αλήθειες. Έχουν δίκιο τελικά όσι λένε οτι χρειάζεται να πιάσεις πάτο για να δεις, για να μπορέσεις να κάνεις ένα βήμα μακριά απο εσένα και να δείς ποιός είσαι, ποιός ήσουν και ποιός θές να γίνεις. Αν και σε εμένα υπήρχε και υπάρχει ακόμα σε όλο αυτό και μια μικρή βοήθεια τόσο καιρό. Για την ακρίβεια, μεγάλη και πολύτιμη..απο τον άγγελό μου..

    Σε εσένα αναφέρομαι ψυχή μου, σε εσένα αδερφέ μου που είναι λες και γεννήθηκες (γιατί έρχεσαι δεύτερος ηλικιακά) από κάποιο δικό μου κομμάτι. Που πάντα με καταλάβαινες, πάντα με ένιωθες πριν καν αρχίσω να νιώθω, πάντα πίστευες σε εμένα. Ποιές ευχές εισακούστηκαν, ποιός άνεμος γλυκός φυσούσε όταν σε έφερνε η μητέρα σου σε αυτόν τον κόσμο, πές μου ποιός.. Άραγε πώς μπορεί να υπάρχει στις μέρες μας όπου όλες οι αξίες έχουν χαθεί, ένας άνθρωπος με τόσες αξίες, με τόσα αγαθά στην ψυχή του.

    Δεν θα μπορούσα να ευχηθώ καλύτερο δώρο στην ζωή μου, δεν μπορώ καν να το διανοηθώ πως υπάρχει κάτι καλύτερο απο την ύπαρξή σου.. Τύφλα να έχουν όλα τα εκατομμύρια και όλα τα δώρα του κόσμου μπροστά σε εσένα.. Είσαι ο πολύτιμός μου θησαυρός, ο εαυτός μου στην καλύτερη του έκδοση, την πιο εξελιγμένη. Ποτέ δεν ήμουν νάρκισσος, αλλά σε έχω λατρέψει..Είσαι ότι θα ήθελα να ήμουν πριν χαθώ στα σταυροδρόμια του μυαλού και της καρδιάς μου. Σε θαυμάζω καρδιά μου.. Και ας βρίσκεσαι χιλιόμετρα μακριά μου, αγγίζεις την ψυχή μου με έναν τρόπο μοναδικό..

    Η γνωριμία μας τυχαία, μπορεί και όχι τελικά..μπορεί να ήταν να έρθεις στην ζωή μου αυτό τον καιρό, που ολοένα χάνομαι και κοντεύω να πιάσω πάτο. Για να απλώσεις το χέρι σου να με κρατήσεις γερά. Η δύναμή σου ατελείωτη, και ας έχεις και εσύ χίλιες δυό ανάγκες στην καρδούλα σου. Ένας θεός ξέρει πόσα κουβαλάει μέσα της αυτή η καρδιά σου. Ένας θεός μόνο ξέρει πώς μπορείς και αντέχεις. Πόσο μα πόσο θα ήθελα να ήμουν πιο δυνατή να γίνω εγώ το στήριγμά σου, να γίνω εγώ η πνοή σου για να ξαναγεννηθείς. Να διώξεις μακριά όλα όσα σε πονάνε.  Να δώσω όλη μου την δύναμη και ας σπάσω σε χίλια κομμάτια μετά.

   Το επάγγελμα σου δεν είναι τυχαίο, βοηθάς όλο τον κόσμο που το έχει ανάγκη. Τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις άλλωστε..Γεννήθηκες για να βοηθάς, γεννήθηκες για να δίνεσαι χωρίς να ζητάς να σου δοθούν. Ακόμα και τώρα παλεύεις για ζωές. Δεν είναι η φύση του επαγγέλματος μόνο, είναι η ανιδιοτελής αγάπη σου. Και ας ένιωσες χίλιες φορές οτι σε απαρνήθηκαν. Και ας μεγάλωσες με χίλιες δυo ελλείψεις, μα πάνω από όλα την μεγαλύτερη έλλειψη. Και πάλι όμως, ποτέ δεν ζήτησες, ποτέ δεν απαίτησες, έμαθες να ζείς με όσα είχες. Είσαι ένας άγγελος στην γή. Ο δικός μου άγγελος, μα και ο άγγελος τόσων ανθρώπων που φτάνουν στα χέρια σου. Τα μάτια σου, το χρώμα των μαλλιών σου, αυτό το πάντα ζεστό και ταυτόχρονα θλιμμένο σου χαμόγελο φανερώνουν τα φτερά αγγέλου που έχεις κρυμμένα στην ψυχή σου.

   "Η ροή του αίματος ειναι γρήγορη, δυνατή" σου είχε πεί ο γιατρός, θυμάσαι? Πως να μην είναι..τρέχει το αίμα σου να προλάβει, να μην σταματήσεις να έχεις δύναμη, να μην λυγίσεις ποτέ. Και ας "χάνεσαι" μετά για λίγο..Δεν θέλω να μου χαθείς ποτέ.. Γιατί με τρομάζει αυτό που λένε οτι οι άγγελοι στην ουσία ανήκουν στον ουρανό..  

   Δεν θα σε αφήσω ποτέ απο την ζωή μου, όχι απο εγωισμό και κτητικότητα. Αλλά γιατι πολύ απλά τα όσα μου έχεις προσφέρει δεν ανταποδίδονται ούτε σε μια αιωνιότητα. Το να μένω δίπλα σου και να προσπαθώ για εσένα είναι το ελάχιστο που μπορώ να σου προσφέρω. Μακάρι να μπορούσα να ξηλώσω την καρδούλα μου, ότι της έχει απομείνει, και να στην δώσω για να γίνεις ακόμα πιο δυνατός.

   Ξέρω κλαις τόση ώρα..είσαι και ευαίσθητος πανάθεμά σε και πώς να μήν είσαι άλλωστε. Μόνο οι ευαίσθητοι νιώθουν τόσο έντονα.  Ναι στα έχω πεί τόσες φορές, αλλά ήθελα να στα πώ με έναν τρόπο ξεχωριστό, που θα μπορείς να τα "ακούς" στην καρδιά σου ξανά και ξανά. Οι λέξεις ποτέ δεν θα είναι αρκετές. Μην δακρύζεις άλλο..φτάνει για σήμερα..

Πάντα θα αφήνομαι στα χέρια σου.. άγγελέ μου.. 

Το δικό μου γράμμα

Μιας και ποτέ μα ποτέ σαν παιδάκι δεν έγραψα γράμμα στον Άγιο Βασίλη (όπως κάνουν όλα τα παιδάκια μετά απο παρότρυνση των γονιών τους) νομίζω ήρθε ο καιρός να (προσπαθήσω) γράψω ένα μπάς και με ακούσει έστω και καθυστερημένα. Ναι, ξέρω,δεν ήρθαν οι γιορτές ακόμα αλλά είπα  να το στείλω νωρίτερα μήπως και καταφέρω να πάρω πρώτη θέση πριν πλακώσουν τα παιδάκια. Ασε που δεν ξέρω πόση καθυστέρηση μπορεί να υπάρξει με το ταχυδρομείο. Καλού κακού λοιπόν ξεκινάω.


 Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Καταρχήν θέλω να σου ζητήσω μιά μεγάλη συγνώμη που τόσα χρόνια δεν πίστεψα σε εσένα, ούτε καν σαν μικρό παιδάκι. Βλέπεις οι γονείς μου φρόντισαν να μου πούνε πως δεν υπάρχεις στα αλήθεια και να μην πιστέψω ποτέ. Πάντα ήθελα να σου γράψω αλλά νόμιζα οτι δεν θα λάβεις ποτέ το γράμμα μου και πως όλα αυτά είναι σαχλαμάρες. Έχεις δίκιο, έπρεπε να φτάσω στα 31 για να πιστέψω? Αλλά, κάλλιο αργά παρά ποτέ δεν λένε? 

Εσύ που όλα τα παιδάκια τα φροντίζεις και τα προσέχεις τέτοιες μέρες θα ξέρεις καλά πόσο καλό παιδάκι ήμουν όλα αυτά τα χρόνια. Είχα και εγώ τις δυσκολίες μου, έκανα και εγώ τα λάθη μου και τις υπερβολές μου, πλήγωσα ανθρώπους που ίσως και να μην έπρεπε, δεν λέω, έχεις δίκιο σε όλο αυτό. Αλλά πιστεύω ότι τα έχω αναγνωρίσει τα λάθη μου έστω και καθυστερημένα οπότε κάτι δεν είναι και αυτό? 

Συγνώμη και για όσες φορές ήθελα να αγοράσω σέξυ εσώρουχα και να ντυθώ Αγιοβασιλίτσα. Δεν το ήθελα να σε κοροιδέψω. Απλά καταλαβαίνεις, όσο μεγαλώνουμε έχουμε και άλλες ανάγκες και κάνουμε σαχλαμαρίτσες!! Έχεις και εσύ στολή που εμπνέει, και αυτό το κόκκινο της φωτιάς..τι να πώ τώρα..  

Δεν θα σε κουράσω με πολλά και θα μπώ κατευθείαν στο ψητό, διότι ήδη ξέρεις πως σου γράφω για να ζητήσω κάτι από εσένα. Και ξέρεις πόσο δύσκολο μου είναι γιατί το να ζητήσω δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου.

Θέλω λοιπόν να φροντίσεις όλα αυτά τα παιδάκια αλλά και όσους νιώθουν ακόμα παιδάκια και να τους χαρίσεις τις πιό όμορφες και ζεστές γιορτές για φέτος. Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πάρα πολύ και είναι κρίμα για αυτές τις ψυχούλες. Τώρα αν μπορείς να βοηθήσεις εξίσου και τους υπόλοιπους που το έχουν ανάγκη θα ήταν ευχής έργο. 

Δεν θέλω να βοηθήσεις τους  πολιτικούς μας και όλους αυτούς που τρώνε με χρυσά πηρούνια. Σε αυτό επέτρεψε μου να είμαι σκληρή. Αυτοί τα δώρα τους τα έχουν πάρει μαζεμένα από όλους μας. Θέλω να βοηθήσεις μόνο όσους το έχουν πραγματική ανάγκη, ξέρεις εσύ ποιοί είναι όλοι αυτοί, έτσι δεν είναι? 

Άγιε μου Βασίλη, για εμένα δεν θέλω να ζητήσω κάτι ιδιαίτερο. Θέλω απλά να έχω όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους γύρω μου. Να καταφέρουν να ταξιδέψουν και να είναι κοντά μου. Να νιώσω αυτή την αγάπη και την ευτυχία, οτι δεν είμαι μόνη μου σε όλη αυτή την δύσκολη καθημερινότητα. Ότι όλα θα πάνε καλά. Αγκαλιές πολλές και χαμόγελα θέλω και ας είναι το τραπέζι μας το πιο φτωχικό και το σπίτι μας το πιο παγωμένο του κόσμου. Να ζεσταθεί μόνο η καρδιά μας απο αγάπη. Και για όσους επέλεξαν να μείνουν μακριά μου ηθελημένα, απλά να είναι καλά και να μπορέσουν να δούνε την αλήθεια μέσα τους.

Εγώ θα φροντίσω να σε υποδεχτώ με μπόλικο γάλα και μπισκοτάκια. Να ξέρεις όμως οτι και της μαμάς τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες είναι εξάισια. Όλα τα υπόλοιπα τα αφήνω επάνω σου. Ας είναι αυτές οι γιορτές για όλους μας οι πιό ζεστές. 

ΥΓ. Μην ετοιμάζεσαι να μπείς απο καμινάδα. Τζάκι δεν υπάρχει. Μπορώ να σου αφήσω ξεκλείδωτο το παραθυράκι μου να τρυπώσεις. Μόνο ειδοποίησε με αν μπορείς, μην τρυπώσει κανένας μουσαφίρης ανεπιθύμητος. 

Σε φιλώ,
Ε.

Αφιέρωμα: Μέρκελ...αγάπη μου

      Να'μαι και εγω μετά από μερικές μέρες. Όχι δεν σας ξέχασα, ήμουν εδώ και σας είχα συντροφιά μου, απλά δεν ήμουν σε θέση να γράψω κάτι καθώς είχα τις "κλειστές" μου. Ναι, αυτές τις μέρες που λές δεν θέλω να δώ κανέναν, δεν θέλω να ακούσω κανέναν, θέλω να μείνω μόνη μου, αφήστε με ήσυχη κτλ (παλικαρίσιες μέρες που μετά απο λίγο φεύγουν και λες, μα τι μλκίες κάνω πάλι). Μάλλον η έκλειψη θα φταίει (το πληροφορήθηκα εχθές και αυτό)

      Μπορώ να πω ότι είμαι λίγο καλύτερα (με επιφύλαξη διότι μπορεί αύριο να είμαι πάλι το ίδιο σκατά-έχω σκαμπανεβάσματα σαν τα ασανσέρ ένα πράγμα) οπότε και σκέφτηκα να ανοίξω αυτή την σελιδούλα με το μολυβάκι που με περίμενε και να σας αφηγηθώ κάτι απο το παρελθόν μου (μόνο για αυτό μπορώ να μιλήσω, διότι αν πιάσω το παρόν θα μας πιάσουν τα κλάμματα).

      Σκέφτηκα λοιπόν να σας πώ σήμερα για κάποιον άντρα που σημάδεψε (αρκετά θα έλεγα) την ζωή μου και φυσικά πέρασε απο αυτήν όπως περάσανε και αρκετοί άλλοι. Όχι δεν είναι πρόσφατο όλο αυτό, πρόκειται για σχέση που έληξε πριν 3 χρόνια περίπου. Απλά είναι η σχέση περιπτωσάρα που σε κάνει να γελάς μετά από χρόνια και να θες να την αφηγηθείς με ευχαρίστηση στους γύρω σου.

      Τον άντρα αυτόν λοιπόν τον χαρατηρίζω πολύ ευγενικά (διότι τον έχω χαρακτηρίσει και πολύ πιο άσχημα εκείνη την περίοδο):  Ο τακτικός και πάντα αλάνθαστος. Είναι ο τύπος άντρα που πάντα βγαίνει απο πάνω ότι και αν κάνεις, που θα σε θεωρήσει άτομο χαμηλότερης νοημοσύνης, ο νοικοκύρης που μόνο αυτός ξέρει πως πρέπει να γίνονται οι δουλειές του σπιτιού (χειρότερος και απο την θειά μου την γεροντοκόρη στο χωριό) και που ευχαρίστως θα σε μειώσει μπροστά σε όλους χωρίς να λογαριάζει τπτ. Φυσικά, μην ξεχάσω να πώ για το συμφέρον του που πάντα μα πάντα έχει προτεραιότητα, δεν πα να χτυπιέσαι εσυ. Ο έχων πάντα πρόγραμμα και το τηρώ. Δεν ήταν τυχαίο που άκουγε Γερμανούς και Ναζί και χεζόταν απο την χαρά του. Ούτε είναι τυχαίο που τα μάζεψε πριν κανα χρόνο και πήγε Γερμανία να εργαστεί (σίγουρα το θέμα κρίσης θα ήταν ο οργασμός του-θα θελα να τον βλέπω απο μια μεριά να ακούει περικοπές και να κατουριέται απο την χαρά του). Για τα συζυγικά καθήκοντα δεν το θίγω το θέμα διότι πιστεύω αυτό ανήκει σε άλλες κατηγορίες ανάλυσης (θα μας πάρει μέχρι το πρωί).

       Λοιπόν, ας τα δούμε και λίγο πιο αναλυτικά για να καταλάβετε πώς είναι να ζείς με έναν τέτοιο άνθρωπο (σας εύχομαι να μην σας τύχει).

1. Για το φαγητό πάντα μια παραξενιά. Δεν θέλω μαιντανούς, δεν θέλω οτιδήποτε πράσινο (διότι έτσι απλα μου κατσικώθηκε στο μυαλό μου και δεν το γουστάρω). Θέλω το φαγητό ζεστό και έτοιμο στο τραπέζι στην ώρα του και αν λείπεις δεν με απασχολεί τι θα φάς και αν θα φάς. Εγώ την μπάκα μου γεμάτη θα την έχω. Και αν δεν μου έχεις μαγειρέψει θα παραγγείλω και εσύ κάνε ότι θες. Η κακομοίρα η μάνα μου όταν ετοίμαζε γεμιστά το μισό ταψί το είχε με γέμιση χωρίς μαιντανό για την αφεντιά του, μην δεί φυλλαράκι μέσα και μείνει νηστικό το καημένο (α, ρε μάνα..και στα έλεγα εγώ..)

2. Η καθαριότητα το φόρτε του. Γενική κάθε Σάββατο πρωί (με πρόγραμμα). Ανάθεση έργου πάντα (με πρόγραμμα και αυτό). Εσύ μπάνιο και σαλόνι/κουζίνα, και εγώ τα δωμάτια. Δεν θα σκουπίσεις/σφουγγαρίσεις αν δεν τελειώσουμε όλα τα άλλα. Θα περάσω να σε ελέγξω (ναι με το δαχτυλάκι) αν ξεσκόνισες καλά και αν συμμάζεψες. Μην πειράζεις τα πράγματά μου, δεν ξέρεις σε ποιά θέση τα θέλω. Και το σκούπισμα/σφουγγάρισμα θα γίνεται σωστά, μην βρώ τπτ χνούδια πουθενά, θα σε πώ άχρηστη και θα πιάσω να το κάνω μόνος μου (ευτυχώς, αλλιώς θα με έβαζε τιμωρία να το κάνω ξανά και ξανά). Κάθε φορά που θα μαγειρεύεις θα κάθεσαι επιτόπου και θα καθαρίζεις την κουζίνα απο τα λάδια. Όχι όπως θες εσύ, πρωτα σφουγγάρι, σαπουνάδα και μετά πάντα άζαξ. Και αν δώ με το δαχτυλάκι μου λάδια, θα τα ξανακάνεις διότι δεν έμαθες να τρίβεις με δύναμη και είσαι άχρηστη. Και τα πιάτα στην θέση τους, όχι γεμάτος ο νεροχύτης. Αλλιώς πάλι θα σε πώ άχρηστη και θα τα κάνω μόνος μου. Δεν θα ξεχάσω δε το συμβάν που ακόμα γελάω, που κάθησε και συγκέντρωσε με το ποδαράκι του μια μια τις τρίχες μου απο το πάτωμα και τις έσπρωξε μέχρι την μεριά του κρεβατιού μου και μου ζήτησε να τις μαζεψω και να τις πετάξω. Για αυτό και μόνο, άξιζε τελικά πολλά βραβεία! αχχαχαχα Μα ποιός σοβαρός άνθρωπος έχει αυτή την διάθεση να σπαταλήσει μισή ώρα προσπάθειας με το πόδι να συγκεντρώσει τρίχες!!!

3. Κάθε Παρασκευή σούπερμαρκετ. Πάντα την ίδια ώρα. Λίστα συγκεκριμένη που είχε γράψει μέρες πρίν, ποτέ τίποτα λιγότερο, ποτέ τίποτα περισσότερο. Και τα περισσότερα κάλυπταν τις δικές του ανάγκες. Σοκολάτες, γαριδάκια, λουκανικάκια, πίτσες, κρουασάν και κάθε είδος σκατουλάκια έμπαιναν στο ντουλάπι μας. Και απορρυπαντικά! Μην ξεχνιόμαστε! Διότι είπαμε η καθαριότητα το φόρτε μας. Δεν είναι τυχαίο που σε χρόνους ντετε τσίμπησα τα κιλά της ζωής μου. Και να πείς οτι δεν μαγείρευα και δεν έμπαινε φαγητό σπίτι? Μια χαρά φαγητά υπήρχαν και πάντα μπόλικα.

4. Τα πράγματα όλα στην θέση τους. Για την ακρίβεια, στην θέση που εκείνος έκρινε σαν σωστή θέση. Στο μπάνιο δεν υπήρχε ίχνος καλλυντικού, σαμπουάν, οδοντόβουρτσας κτλ κτλ. Λες και ζούσαν φαντάσματα στο σπίτι. Όλα έπρεπε να τα καταχωνιάζουμε σε ντουλάπι, ακόμα και το σφουγγάρι μας και ας ήταν βρεγμένο. Στην κουζίνα το σφουγγαράκι έπρεπε να είναι πάντα πίσω απο την βρύση. Όχι ενδιάμεσα στους δύο νιπτήρες που υπάρχει μικρό νιπτηράκι για τα σφουγγάρια. Και αν έκανες εσύ το λάθος και το άφηνες σε λάθος θέση φυσικά και σε φώναζε να το βάλεις με τα χεράκια σου στην θέση του. Ακόμα και αν ήταν ξημερώματα και κοιμώσουν. Πως κάνουν στα μικρά παιδάκια για να τα εκπαιδεύσουν και να καταλάβουν το σωστό? Ένα τέτοιο πράγμα. Και φυσικά δεν άγγιζες ποτέ την ντουλάπα του, ποτέ τα πράγματα στο γραφείο του. Έπρεπε να είναι όλα στην ίδια θέση που τα άφηνε.

5. Το ημερολόγιο. Αυτό το βιβλιαράκι το καταραμένο που με τις ώρες κάθε μέρα καθόταν και σημείωνε τις δουλειές για την επόμενη μέρα και τις υποχρεώσεις και τα πάντα. Ακόμα και το άν θα βγούμε έξω για φαγητό καταγραφόταν, με ποιούς, πότε, τί ώρα περίπου, πού, πώς και γιατί. Το μόνο που δεν έγραφε ήταν πότε θα το κάναμε. Ίσως να το έγραφε και αυτό συνθηματικά, δεν μπορώ πλέον να είμαι σίγουρη σε αυτό! Πόσα λεφτά χρωστάμε και πού, πόσα σπαταλήσαμε, τι έχουμε να ψωνίσουμε, πού έχουμε να πάμε, τα πάντα!! Πονοκέφαλος με έπιανε διότι ζητούσε και να συμμετέχω, να τα συμφωνούμε! Άσε δε όταν κανονίζαμε ταξίδι. Ούτε ταξιωτικό πρακτορείο να είχε. Καθώς λάτρευε και τους αρχαιολογικούς χώρους (τρομάρα μου) είχαμε ήδη εκτυπωμένες όλες τις πληροφορίες, τα μουσεία, τις ώρες, τα εισητήρια, τα πάντα! Και αναλυτικό πρόγραμμα κάθε μέρα στο τί θα επισκεφτούμε. Και ποτέ φυσικά δεν βγαίναμε εκτός προγράμματος. Δεν πα να έβρεχε, δεν πα να έσκαγε το λάστιχο απο το αμάξι εμείς θα βρίσκαμε τρόπο να πάμε. Ακόμα και στην παραλία με πρόγραμμα. Στις 9-10 το πρωί θα είμαστε θάλασσα, βουτάς, πίνω καφέ εγώ, λιάζεσαι (και αν δεν έχει ήλιο τι με νοιάζει) και στις 12 είμαστε ήδη στο αμάξι για την επιστροφή διότι εγώ στη 1 το μεσημέρι τρώω.

6. Πάντα σωστός, πάντα γνώστης, πάντα ενημερωμένος για όλους και για όλα. Κάθε φορά θα υπάρχει και μια ευκαιρία να στο δείξει φυσικά μειώνοντας εσένα. Από το πόσο άσχετα βάφεις ένα δωμάτιο και δεν είσαι άξια μέχρι το πόσο άσχετη είσαι στο επάγγελμά σου. Και δεν έχει φυσικά ποτέ πρόβλημα να τα συζητήσει γελώντας μπροστά σε όλη την παρέα.Και μή τυχόν και περάσεις και την εικόνα της αχάριστης που δεν σε προσέχει. Διότι όλα τα πρόσφερε, δεν θα έπρεπε να έχεις κανένα απολύτως παράπονο.  Αχάριστη!

7. Το αμάξι "ο θρόνος του βασιλιά". Δεν αγγίζεις, δεν κάνεις τίποτα. Κάθεσαι φρόνιμα και πάντα με καθαρά τα ποδαράκια. Πάντα καθαρό, πάντα στην εντέλεια. Και εγώ σαν τον διάολο, πάντα να μου συμβαίνει αυτό που δεν πρέπει. Άνοιξα πόρτα και βρήκα ελάχιστα σε έναν τοίχο. Ποιός είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε. Και την άλλη φορά που απο λάθος δεν κούμπωσα σωστά την ταχύτητα, που έβαλα τα κλάμματα γιατί μου έλεγε οτι χάλασα τον δίσκο και να ετοιμάσω λεφτά να τον πληρώσω. Και δεν είχα φράγκο. Μέχρι που σκεφτόμουν να ζητήσω δανεικά σε περίπτωση που όντως αλλάξει δίσκο. Πού να ξερα και εγώ οτι οι δίσκοι δεν χαλάνε τόσο εύκολα. Με είχε τρομοκρατήσει και το χαιρόταν. Ξέχασα να σας πω, το αμάξι φυσικά γερμανικό. Τι άλλο? 

8. Το κοινό ταμείο. Άλλο αγαπημένο θέμα. Όλα μοιρασμένα εξίσου. Ακόμα και αν εσύ πέρνεις το 1/3 του δικού του μισθού όλα θα μοιράζονται εξίσου. Και αλοίμονό σου αν ζητήσεις να σου δανείσει. Με το που θα πληρωθείς θα στα ζητάει και ας υπάρχουν και άλλοι παρόντες. Διότι όλα είναι γραμμένα στο πρόγραμμα-βιβλιαράκι που τίποτα δεν ξεφεύγει.

      Ναι, ζούσα με την Μέρκελ πολύ πριν εμφανιστεί στην ζωή όλων μας. Πολύ πριν δείτε όλοι σας τι εστί Μέρκελ. Απλά όπως και στην οικονομική κρίση που ζούμε σήμερα, το νιώθεις όλο αυτό στο πετσί σου όταν περάσει ο καιρός και συνηδητοποιήσεις τί ακριβώς συμβαίνει. Ναι, όλα στην αρχή ήταν μέλι γάλα, και αγαπούλες και τρελίτσες. Όταν όμως αρχίσαμε να μοιραζόμαστε ευθύνες και όχι μόνο, όλα βγήκαν στην φόρα. Γιατί και τότε δεν μου έμενε φράγκο, γιατί και τότε δεν είχα λεφτά ούτε για εισητήριο να πάω στην δουλειά μου. Ήμουν προετοιμασμένη για το σήμερα χρόνια πριν.

       Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για αυτό το θαύμα της φύσης. Είναι τόσες πολλές οι πτυχές αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου που τελειωμό δεν έχω. Άπειρες εικόνες και σκηνές κατακλύζουν το μυαλό μου. Το θετικό είναι που μετά απο αρκετό διάστημα έως και σήμερα κατάφερα να γελάω με όλα αυτά, διότι εκείνη την περίοδο απλά είχα πρηστεί απο την στεναχώρια μου. Πώς κατάφερα και επέζησα απορώ. Μου είχε περάσει την αίσθηση οτι τελικά όντως ήμουν λίγη. Τελικά τέτοιοι άνθρωποι μπορούν εύκολα να σε τσακίσουν στο όνομα μιας αγάπης. Ειδικά αν εσύ έχεις μάθει να μένεις στα συναισθήματα και όχι στο πρακτικό του θέματος. Μέγα λάθος. 

       Να'ναι καλά εκεί που βρίσκεται και τον ευχαριστώ πολύ γιατί τελικά κατάφερα μέσα απο τον σκάρτο χαρακτήρα του να εντοπίσω τις αξίες αυτής της ζωής και κυρίως τις δικές μου. Μόνο αν έχεις τον ίδιο χαρακτήρα μπορείς να επιβιώσεις με τέτοιο άνθρωπο διότι ναι, πιστεύω οτι για όλους μας υπάρχει το όμοιό μας, το άλλο μας μισό που μας συμπληρώνει. Εμένα σίγουρα αυτός ο άνθρωπος μια φορά δεν με συμπλήρωνε, με αποτελείωνε.

Βάλε, βγάλε και ξαναβάλε

    Έλα, δεν θέλω πονηρές σκέψεις ακόμα δεν ανοίξαμε το ματάκι μας. Θα μου πείς βέβαια και το πρωί στο συγκεκριμένο θέμα έχει την χάρη του!Δεν αντιλέγω. Αλλά δεν εννοώ αυτό που νομίζεις (έχω κάνει ανάλυση για τα αέρια που μπορείς να βρείς  εδώ αλλά δεν θα κάνω και ανάλυση περί σεξ, τουλάχιστον όχι σήμερα). Για αυτή την κατάρα εννοώ να έχουμε ντουλάπες μινιατούρες και να πρέπει κάθε χειμώνα και καλοκαίρι να αλλάζουμε τα ρούχα και να τα στριμώχνουμε και όλα διότι κάθε χρόνο αυξάνονται (αν και φέτος δεν θα αυξηθεί τίποτα, μόνο η πείνα μου ίσως). Εννοώ αυτό το σπαστικό "φαινόμενο"(διότι πως αλλιώς να το εξηγήσω) που φτάνει η μέρα να χρειάζεσαι κάτι πιο χοντρό και δεν έχεις γιατί για να έχεις πρέπει πρώτα να έχεις κάτσει να βγάλεις τα πάντα και όχι μονο ένα που χρειάζεσαι. Όχι δεν είμαι τεμπέλα, απλά δεν μπορώ αυτό το ξανά και ξανά και ξανά η ίδια ιστορία. Και ας μην θυμηθώ το άλλο δράμα..τα χαλιά.
   
    Και όπως πολύ σωστά καταλάβατε  ήρθε και εμένα ο καιρός μου να το κάνω και εγώ (στα τέλη Νοεμβρίου) και το έκανα με απόλυτη βαρεμάρα και νεύρα. Και όχι δεν πιάσανε για τα καλά τα κρύα, έξω έχουμε ήλιο σήμερα (πάλι ανάποδος χρόνος είμαι). Κάτι που είναι επίσης σπαστικό, διότι όταν πήρα την απόφαση να βγάλω τα χειμωνιάτικα είχαμε κρύο και δεν την πάλευα με τα φανελάκια μου, και μέχρι να το κάνω αυτό καλοκαίριασε πάλι. Τώρα σκέφτομαι μήπως έπρεπε να είχα αφήσει μερικά φανελάκια παραπάνω, μην χρειαστούν σε κανα καύσωνα. Μην γελάτε, παίζει και τον Δεκέμβριο να έχουμε καύσωνες έτσι όπως πάει. Που μας συμφέρει βέβαια αυτό, διότι δεν θα χρειαζόμαστε και καλοριφέρ (καλοριφέρ= πετρέλαιο= ευρουλάκια που δεν έχουμε)
 
     Τέλοσπάντων, που λέτε το έκανα και αυτό, τελειώσαμε και για φέτος το χειμώνα με αυτή την ιστορία  Και να τώρα στην γωνία του δωματίου, μια στοίβα ολόκληρη απο τσαλακωμένα ρουχαλάκια που περιμένουν για σιδέρωμα πριν μπούνε στην θέση τους (και μάλλον θα περιμένουν για πολύ, διότι σας λέω το βαριέμαι όλο αυτό). Και με τί όρεξη στην τελική να σιδερώνω μακρυμάνικα όταν σκάει ο ήλιος στο παραθύρι, ακούς πουλάκια που τιτιβίζουν και εσύ το μόνο που σκέφτεσαι είναι παραλίες και παγωτά? Το μόνο που μένει είναι να εμφανιστούν και τζιτζίκια. Διότι τα κουνούπια υπάρχουν ακόμα, προχθές σκότωσα ένα. Αμ το άλλο που το πάς? Εχθές σε σπίτι φιλικό, με τις ζακετούλες τις χοντρές, την σομπούλα αναμμένη και να μας ρωτάνε αν θέλουμε λίγο παγωτό!! Ο κόσμος έχει χάσει την μπάλα σας λέω!!
  
     Τώρα θα μου πείτε, εδώ κοριτσάκι μου δεν έχουμε να φάμε (το ίδιο με εμάς και εσύ και μην ξεχνιέσαι) και εσύ ονειρεύεσαι ντουλάπες και κουραφέξαλα? Ασε μας στον πόνο μας. Δίκιο έχετε, αλλά να, αυτή η κρίση μας κάνει να ονειρευόμαστε κάθε μέρα και περισσότερο. Όσο πιο πολλά στερείσαι, τόσα περισσότερα ονειρεύεσαι. Έτσι και εγώ λοιπόν. Κάθε μέρα προσθέτω και ένα επιπλέον όνειρο στο βιβλίο των ονείρων μου. Έχω ήδη ονειρευτεί το φαγητό, την δουλειά, τα λεφτά, το σπίτι, τον άντρα, την οικογένεια, τα ταξίδια, έεεε...έφτασα και στην ρημαδοντουλάπα σήμερα. Μια ντουλάπα δωμάτιο που θα υπάρχουν τα πάντα κρεμασμένα, σιδερωμένα και όμορφα τακτοποιημένα, χωρίς να χρειάζεται να βάλεις και να βγάλεις τίποτα απολύτως. Και ας είναι ρούχα δύο και τριών χρόνων επειδή δεν θα έχω να φάω. Και ας είναι το σπιτάκι μου ολόκληρο μια γκαρσονιέρα.
 
Έχει όμορφη μέρα σήμερα και τα όνειρα ευνοούνται!!

  

Καλλιτεχνίας φύση(μα)

    Από μικρή έχω αυτό που λένε καλλιτεχνική φύση. Τουλάχιστον έτσι μου λέγανε όλοι. Από όσο με θυμάμαι μου αποσπούσε την πρoσοχή κάθε τι καλλιτεχνικό, μια ζωγραφιά, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο. Η αδερφή μου σε αντίθεση απο εμένα, που είναι και μεγαλύτερη, πάντα στρεφόταν προς τις θετικές επιστήμες. Και έτσι και πορευτήκαμε μέχρι σήμερα, εκείνη στατιστικός εγώ σχεδιάστρια μόδας (καλά να πάθω που είμαι άνεργη).

    Διακρίνω τέσσερα έντονα ενδιαφέροντά μου (δεν θα τα χαρακτηρίσω ταλέντα, διότι περισσότερο με συγκινούν παρά πηγάζουν από μέσα μου, με εξαίρεση το σχεδιασμό ).

Τον σχεδιασμό, την ζωγραφική, την γλυπτική και οτιδήποτε χειροτεχνικό γενικότερα: Επέλεξα σχεδιασμό μόδας γιατί απο μικρή ζωγράφιζα κοριτσάκια με ρούχα. Αλλά οτιδήποτε με βάση το σχεδιασμό και την δημιουργία με τα χέρια το ίδιο θα με συγκινούσε. Θα πήγαινα ευχαρίστως σε γκαλερί να δώ έργα, και η ιστορία τέχνης ηταν πάντα το αγαπημένο μου μάθημα.
Την διακόσμηση: το να γίνω διακοσμήτρια ηταν και αυτό επίσης ένα όνειρο. Δώσε μου άδειο δωμάτιο, χρώματα, έπιπλα κτλ και θα πέσω με τα μούτρα. Ανυπομονώ να μπώ στο δικό μου σπίτι και να δημιουργήσω.
Την μουσική: οχι δεν κατέχω φωνή, τουλάχιστον όχι για να τραγουδήσω. Το έχω δοκιμάσει και δεν είναι τυχαίο που κλείσανε όλοι αυτιά. Αλλά πάντα μα πάντα η μουσική με περιέβαλλε. Με χαλαρώνει βρε παιδί μου, με ταξιδεύει, μου κάνει κάτι.
Την συγγραφή: το να διαβάζω βιβλία και συγκεκριμένα μυθιστορήματα ήταν και είναι το καλύτερό μου. Δεν ξέρω άν το «έχω» αλλά πάντα ένιωθα την ανάγκη να γράψω το δικό μου μυθιστόρημα. Ίσως και να το κάνω κάποια στιγμη. 

     Ας το πάρουμε όμως από την αρχή. Με θυμάμαι από μικρή να αναρωτιέμαι από που το απέκτησα όλο αυτό, γιατί πάντα πίστευα οτι έχει να κάνει με κληρονομικό απόκτημα. Ότι κάποιος απο τους στενούς συγγενείς δεν μπορεί, κάτι το καλλιτεχνικό θα είχε. Ρωτούσα τους γονείς μου ποιός απο την οικογένειά μας ζωγράφιζε ή τραγουδούσε ή έγραφε ή γενικότερα είχε μια καλλιτεχνική φύση και η απάντηση ήταν «κανείς». 

    Το μόνο κατα κάποιο τρόπο κοινό σημείο με το επάγγελμά μου είναι οτι η μητέρα μου είναι πολύ ικανή στο ράψιμο και μάλιστα είναι και αυτοδίδακτη. Το ίδιο και η αδερφή της. Αν και είναι ικανότητα που δεν έχω εγώ και ούτε προσπάθησα ποτέ να αποκτήσω, διότι μπορεί να είμαι σχεδιάστρια αλλα μισώ το ράψιμο (πως γίνεται θα μου πείτε, έλα ντε). Βέβαια τα χρόνια που μεγάλωσε η μάνα μου όλα τα σπίτια είχαν και απο μια ραπτομηχανή, ναι αυτες τις μεταλλικές Singer με το ποδαράκι που όλοι πλέον έχουν μετατρέψει σε τραπεζάκι κήπου. Δεν ειναι χάρισμα λοιπόν όλο αυτό, μάλλον ήταν υποχρεωμένες να γνωρίζουν μαζί με όλα τα καθήκοντα του σπιτιού και πώς να ράβουν, οπότε και αυτομάτως καταλήγω οτι ούτε από εκεί πήρα κάτι.   

    Ο μπαμπάς μου απο την άλλη, είχε ραδιοφωνικό σταθμό στα νιάτα του, απο εκείνους τους πειρατικούς που υπήρχαν τότε (Αχ Κούλα, ενα πράγμα). Θυμάμαι να παίζει μουσική και να κάνει αφιερώσεις στην "μικρή του" ετσι με έλεγε και εγώ ακουμπισμένη πάνω στο ραδιοφωνάκι να κάνω χαρές που μίλησε για εμένα. Συγκεκριμένα το "Γιατί γλυκιά μου κλάις" γιατί όλο έκλαιγα, δεν έκανα και τπτ άλλο. Ακόμα και τώρα συγκινούμε με αυτό το τραγούδι. Και θυμάμαι και τους στίχους απο τότε. Απο εκεί ναι, ίσως απέκτησα το μικρόβιο με την μουσική. Δεν είναι τυχαίο που κατα καιρούς σκεφτόμουν να έχω την δικιά μου ραδιοφωνική εκπομπή. 

   Όμως μπορώ πλέον να αιτιολογήσω όλο αυτό κατα κύριο λόγο σε όλα τα ερεθίσματα που έπαιρνα απο μικρή, απο τα ξαδερφάκια μου κυρίως που ως επί το πλείστον περνούσαμε μεγάλο μέρος της ημέρας μαζί μιας και μένανε στο διαμέρισμα του κάτω ορόφου. Επτά πρώτα ξαδερφάκια έιμασταν, ζωή να είχαμε, και όλα πολύ κοντά σε ηλικίες. 

    Με θυμάμαι να σκαρφαλώνω στο τραπέζι και να χαζεύω την ξαδέρφη μου (μεγαλύτερη κατα πολύ απο εμένα) να ετοιμάζει σχέδια για το μάθημα καλλιτεχνικών του σχολείου. Να ενθουσιάζομαι από τα πολύχρωμα μολύβια και τους μαρκαδόρους και τα πινέλα και να θέλω με μιάς να τα αρπάξω όλα και να αρχίσω να σχεδιάζω. Με μάλωνε για να μην της χαλάσω το δικό της σχέδιο. Μετά θυμάμαι μου έδινε χαρτιά λευκά και μου έλεγε «ελα, ζωγράφισε ενα κοριτσάκι». Και εγώ σχεδίαζα νύφες, χανούμισσες και οτιδήποτε άλλο μου ερχόταν στο μυαλό. Η ημέρα που ετοίμαζε σχέδια ήταν και η αγαπημένη μου. 

   Όσον αφορά την μουσική, πέρα απο τις μνήμες με τον σταθμό του μπαμπά, με θυμάμαι με τον αδερφό της (επίσης μεγαλύτερο απο εμένα) πάνω απο το κασετόφωνο να βάζει μία μία τις κασέτες και να με ρωτάει αν μου αρέσει εκείνο και το άλλο. Θυμάμαι χαρακτηριστηκά κασέτες Duran Duran, Samantha Fox, Paola Abdul και Michael Jackson. Μετά στην τηλεόραση, όλα τα κλιπάκια. Αυτό δε το κλιπάκι με Jason Donovan και Kylie Minogue ηταν και το αγαπημένο μου. Θυμάμαι τα άλλα ξαδερφάκια μου, που ήταν κολλημένα με το μπουζούκι και την λαική μουσική. Να με βάζουν να τραγουδάω στα ντουέτα και να με μαγνητοφωνούν. Πολύ θα ήθελα να είχα σήμερα εκείνες τις κασέτες. Ανεκτίμητης αξίας. 
   
   Τέλος, σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία που είχα αρχίσει να διαβάζω και να καταλαβαίνω περισσότερα θυμάμαι πάλι την ξαδέρφη μου να φέρνει στο σπίτι μια γραφομηχανή απο εκείνες τις παλιές με την κορδέλα και τα πλήκτρα τα μεγάλα που σου πιανόντουσαν τα δάχτυλα. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν. Και όλο με μάλωνε να μην την χαλάσω γιατί της την είχε δώσει το αφεντικό της να μάθει να δαχτυλογραφεί. Έβαζα σελίδες και καθόμουν και πατούσα και προσποιόμουν οτι ήμουν γραμματέας.  Μετά ήρθαν τα άρλεκιν που διάβαζε, τα έπαιρνα και έριχνα κρυφές ματιές και πάλι με μαλώνανε. Προσπαθούσα πάντα να ξεκλέψω ένα και να αρχίσω να διαβάζω. Ώσπου πέρασαν τα χρόνια και άρχισα να αγοράζω τα δικά μου βιβλία όπου κανείς δεν με μάλωνε για να τα διαβάσω.

    Με την διακόσμηση δεν μπορώ να θυμηθώ και πολλά. Αλλά πάντα το μάτι μου έπεφτε σε όμορφα σπίτια, με όμορφα έπιπλα και χρώματα και το μυαλό μου ταξίδευε στο δικό μου σπίτι. Κάποτε, στο σπίτι του χωριού, μου έδειχνε η μάνα μου την προίκα (ναι έχω κάτι στρέμματα προίκα, μην γελάτε) και μου έλεγε, το βλέπεις εκείνο το κομμάτι στο λόφο?εκεί θα κάνεις το σπίτι σου. Το μεσημέρι είχα ήδη αρπάξει χαρτιά και μολύβια και σχεδίαζα το σπίτι και τα δωμάτια. Έκανα κάτοψη κανονική τρομάρα μου. Ήμουν δεν ήμουν έκτη δημοτικού.

    Τα χρόνια περνούσαν πάντα έτσι, δημιουργικά. Και αυτά τα μαθηματικά πάντα στο λαιμό μου καθόντουσαν. Μαζί και η αδερφή μου που προσπαθούσε η δόλια να μου τα φυτέψει στο μυαλό μου. Την μια μέρα μου μάθαινε το πυθαγόρειο, την επόμενη στο τέστ το είχα ηδη ξεχάσει. Η μάνα μου ρωτούσε αν είχα τελειώσει το διάβασμα και εγώ πάντα κάτω απο τα βιβλία είχα κόλλες λευκές και σχεδίαζα. Δεν ήμουν από τις χειρότερες μαθήτριες, απλά δεν προσπαθούσα και περισσότερο. Και πάντα η μουσική στο βάθος να παίζει. 

    Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για όλα αυτά γιατί έχω απίστευτες εικόνες στο μυαλό μου να σας μεταφέρω από πράγματα και γεγονόντα που πάντα ήταν ενα καλλιτεχνικό ερέθισμα για εμένα, αλλά δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Αυτό που θέλω να πώ μέσα σε όλα αυτά είναι οτι τελικά δεν χρειάζεται να έχεις εσύ κάποιο ταλέντο που θα το αποκτήσει το παιδί σου μεθαύριο ως δια μαγείας. Σημασία έχει τα ερεθίσματα που εσύ θα του δώσεις στην όλη πορεία του για να καταλήξει να γίνει αυτό το κάτι που θα τον χαρακτηρίζει. Δεν είμαι μητέρα, το έχω δηλώσει σε αναρτήσεις, αλλά όταν θα γίνω με το καλό θα δώσω μεγάλη βάση σε αυτό το θέμα γιατί το θεωρώ και το σημαντικότερο. Ο γονέας πλάθει τον χαρακτήρα του παιδιού. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ευθύνη. Κάθε κίνηση, κάθε γεγονός σημαδεύει. Αν δεν το έχεις, απλά μην το κάνεις. 

Το μέτρημα...

   Είναι κατι τέτοιες στιγμές μοναξιάς και απόλυτης ηρεμίας που κάθομαι και αναπολώ όμορφες μέρες του παρελθόντος με όμορφους ανθρώπους που όμως δεν υπάρχουν πια (Καλά έρχονται και οι άσχημες αλλα αυτές τις αποθώ απο το μυαλό μου). Θες λίγο η βροχή που φτάνει στα αυτιά μου καθώς πέφτει στα κάγκελα? Θες η ζέστη της κουβέρτας που είναι τυλιγμένη επάνω μου? Θες το οτι νιώθω πιο πληγωμένη απο ποτέ? Μπορεί και το ότι έχω φάει πολύ σήμερα και εχω βαρυστομαχιάσει..

   Όοοχι, δεν αρχίζω την γκρίνια για τα χρόνια που πέρασαν. Δεν θα πω πως νιώθω οτι έχω γεράσει. Αυτο το ξέρω πως δεν ισχύει και το έχω καλά εμπεδώσει μέσα μου. Η αλήθεια μάλιστα είναι οτι την γουστάρω την ηλικία μου, έχω συμβιβαστεί μαζί της και θεωρώ οτι τελικά την περνάω έτσι όπως πρέπει. Πιό πολύ με ρίχνει το γεγονός της διαπίστωσης οτι τελικά το σήμερα δεν ανταποκρίνεται στα όνειρα και την πεποίθηση που είχα χθές για το αύριο(σας μπέρδεψα ε?). Άλλα περίμενα, άλλα ήρθαν, άλλους ανθρώπους φανταζόμουν γύρω μου μα τελικά έφυγαν, άλλα γενικώς. Πόσο απρόβλεπτα τελικά είναι όλα..

    Κυρίως όμως αυτο που με προβληματίζει είναι το γεγονός οτι από όλους τους άντρες και γυναίκες που πέρασαν απο την ζωή μου, μόνο ένας άνθρωπος κατάφερε να μείνει δίπλα μου απο τα μαθητικά χρόνια έως σήμερα (μόνο για αυτόν τον έναν άξιζα άραγε??). Αυτός ο άνθρωπος ειναι η κολλητή μου. Και ούτε καν θυμάμαι πως καταλήξαμε μαζί, δεν έχω καν πάρα πολλές αναμνήσεις μαζί της παρα μόνο τα τελευταία χρόνια, καθώς στην ουσία ηταν συμμαθήτρια της αδερφής μου και όχι δικιά μου.  Η αδερφή μου ούτε καν που κράτησε επαφές μαζί της εδώ και χρόνια.. πήρε και αυτή τον ρόλο της περαστικής όπως κάνανε και οι δικές μου συμμαθήτριες.

   Όλοι οι υπόλοιποι που υπάρχουν σήμερα τριγύρω μου ξέρω πως κατα πάσα πιθανότητα παίζουν τον ρόλο του περαστικού.. Έρχονται, σου γεμίζουν μερικές στιγμές , κάποιες φορές με όμορφο τρόπο και άλλες πάλι με τον χειρότερο, και μετα χάνονται, έτσι απλά. Ούτε θυμάμαι πόσα ονόματα περάσανε απο το κινητό μου, ούτε θυμάμαι με πόσους ανθρώπους μοιράστηκα στιγμές μου, ούτε θυμάμαι πόσες φορές άκουσα και είπα το "θα τα πούμε", "θα χαρώ να σε ξαναδώ" και τελικά τίποτα. Και όταν γινόταν όλο αυτό εγώ ήθελα να τρέξω πίσω τους να πω "Στάσου πού πας?" (έχω μύγδαλα ένα πράγμα, δεν είμαι εγώ που αγαπάς, και άλλα τέτοια)

    Βλέπω ανθρώπους στο δρόμο και λέω, βρε συ, αυτός κάτι μου θυμίζει, απο κάπου τον ξέρω. Σπάω το κεφάλι μου με τις ώρες να θυμηθώ αλλα τίποτα. Λίγες αναμνήσεις έχω, τις εντονότερες, που μάλλον ηταν και οι σπουδαιότερες. Ίσως καλύτερα που έρχεται όλο αυτό έτσι, πού θα τους έβαζα όλους αυτούς στην γιορτή μου, μου λέτε? Ένα σαλονάκι έχω τόσο δά..θα ήθελα γήπεδο!!

    Όμως ρε παιδιά, έχετε κάποια ιδέα που πάνε όλοι αυτοί?Που χάνονται?Υπάρχει ένα συγκεκριμένο μέρος που τους ρουφάει μακριά μας? Μια "σκουληκότρυπα" ίσως?  Πώς γίνεται να χάνονται όλα έτσι απλά? Σαν φτερά στον άνεμο..  Άραγε η ίδια δύναμη που τους φέρνει κοντά μας η ίδια τους τραβάει έτσι ξαφνικά και μακριά μας? Ή μήπως τελικά φταίω εγώ που δεν προσπάθησα παραπάνω για εκείνους? Μήπως ήμουν πολύ δοτική (κάτι για το οποίο δεν μετανιώνω) και στο τέλος πήρα αέρα κοπανιστό? Αν το καλοσκεφτώ οι περισσότεροι απο αυτούς, ξέρουν τουλάχιστον απο ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου που με σημάδεψε (αν δεν συνέβαλαν και σε αυτό).Να χαρώ? Ας χαρώ γιατί κοίτα να δεις που είχα ένα είδος μπλογκ τόσα χρόνια χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι. Πόσο μα πόσο μπροστά ήμουν τελικά!!! (εδώ χαμογελάω)

   Για το που πάνε και τι πραγματικά συμβαίνει απάντηση δεν έχω βρεί, και μάλλον δεν θα βρώ και ποτέ.. Μάλλον ετσι είναι ο τρόπος που γυρνάνε αυτά τα γρανάζια της ζωής μας για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε κάποια στιγμή τις αξίες που δεν εκτιμήσαμε κάποτε. Και έχω ήδη εκτιμήσει πάρα πολλά. Πρώτο και κύριο, ποιοί άξιζε που φύγανε και ποιοί όχι. Και μπορώ να πω με σιγουριά, καλά κάνανε και φύγανε, γιατί δεν άξιζαν.

   Ξέχασα να σημειώσω και να τονίσω. Δεν θέλω να πιστεύω πως όλοι που υπάρχουν στην ζωή μου σήμερα θα γίνουν περαστικοί. Αυτό κατα κάποιο τρόπο μπορείς να το διακρίνεις κιόλας απο το πόσο πραγματικά σε νοιάζονται. Και ναι για έναν απο αυτούς διακρίνω έντονα οτι δεν είναι περαστικός. Αφήνομαι λοιπόν ακόμα μια φορά και τους ζω όπως έχει με μία ευχή..Τουλάχιστον αυτός ο ένας να μην χαθεί ποτέ απο την ζωή μου, να γίνει η ίδια μου η ζωή. Αν μη τι άλλο, σίγουρα αξίζω παραπάνω απο έναν ακόλουθο. Τουλάχιστον δύο.. (ζητάω πολλά?ε??)

  **** Ένα ακόμα περίεργο πράγμα..Σήμερα όλη μέρα διάβαζα αναρτήσεις, σχόλια και γελούσα με την καρδιά μου. Δεν έχω κανένα παράπονο απο την σημερινή μέρα. Ίσα ισα οι προηγούμενες ηταν πολύ πιο σκατά και όμως μόνο για αστεία έγραφα. Ανάποδος χρόνος τελικά, είχε δίκιο η μανούλα μου..Τι έχω πάθει απορώ.. Συγνώμη για το ψυχοπλάκωμα. Σίγουρα το μασαμπούκωμα θα φταίει που με ανακατεύει τωρα.Θα αρρωστήσω, είμαι σίγουρη.. Πάω να ξαπλώσω να συνέλθω. Καλό σας βράδυ

**** Ευχαριστώ το γατόνι  που μου έδωσε το σωστό τραγούδι για αυτή την ανάρτηση έστω και καθυστερημένα! 

Της συγνώμης..κρίση

Αν και ομολογώ δεν ξύπνησα στην καλύτερή μου φάση σήμερα και το μυαλό μου κοντεύει να εκραγεί απο πληροφορίες και σκέψεις, ένιωσα μέσα σε όλα αυτα την απόλυτη ανάγκη να ζητήσω τις συγνώμες μου. (Μπορεί και να χρείζομαι άμεσης παρακολούθησης απο ψυχολόγο τώρα που το καλοσκέφτομαι).

Ναί λοιπον σήμερα είναι η μέρα της συγνώμης.. Και επειδή έχω να ζητήσω συγνώμη για πολλούς και πολλά, θα πιάσω μόνο μια ειδική κατηγορία για σήμερα. Στην τελική δεν θέλω και να σας ψυχοπλακώσω.

Θέλω λοιπόν να ζητήσω συγνώμη απο τον συνάνθρωπό μου που σε όλη αυτή την οικονομική κατάσταση δεν είμαι εκεί για να του συμπαρασταθώ δίνοντας τον οβολό μου. Που συνέβαλα στο να χάσουν έναν ακόμα πελάτη και να σκέφτονται το λουκέτο. Ο δικός μου δεκάλογος της συγνώμης..

1. Σύγνωμη στον οδοντίατρο μου που είναι και γείτονας. 

Κρύβομαι κάθε φορα που σε συναντάω γιατι ενώ σου υποσχέθηκα πριν εναν χρόνο οτι θα έρθω να κανονίσουμε να κλείσω την κουφάλα που μου άνοιξες εγώ εξαφανίστηκα χωρίς να πω κουβέντα. Έτσι έμεινα με την κουφάλα και πιθανότητα με ένα επιπλέον σφράγισμα που άρχισε απο εχθές να με ενοχλεί.Μάλλον με καταράστηκες.. Ο θεός μαζί μου!

2. Συγνώμη στο μινι μαρκετ

 Πάντα ήμουν ο καλύτερος πελάτης και ας ήξερα οτι τα έχεις ακριβά. Μέρα με την μέρα μικραίνει η λίστα μου και δεν μπορώ να το αλλάξω..Πίστεψε με μου στοιχίζει και εμένα αυτό.Λυπάμαι.

3. Συγνώμη στον κρεοπώλη

Εντάξει ομολογώ οτι δεν ήμουν και τακτική πελάτης σου, αλλα μία στο τόσο και στην ανάγκη σε προτιμούσα. Μάλλον επειδή είμασταν συμμαθητές και σε εμπιστευόμουν. Λέγαμε και τα νέα πού και που. Αλλά αυτό το συνήθειο να με ρωτάς αν παντρεύτηκα και να μου καταμετράς κάθε φορά και το νέο παιδάκι που περιμένεις με τσάκισε. Παρ'ολα αυτα νιώθω τύψεις που εξαφανίστηκα και ας θυσίασα τον ωραιότατο κιμά που μου έδινες.

4. Συγνώμη στο κομμωτήριο μου

Δεν φταίω τόσο εγώ..είσαι και εσύ ακριβή. Δεν με βοήθησες.Στην αρχή σε απάτησα κιόλας προσπαθώντας να βρώ καλύτερη τιμή. Οπότε διπλή συγνώμη για εσένα. Τώρα όμως αναγκάζομαι και εγώ και μένω με την ρίζα άβαφη..

5. Συγνώμη στην διατροφολόγο μου

Με βοήθησες παρα πολυ σε αυτο το κομμάτι και σε ευχαριστώ.Είχες ανάγκη τους πελάτες, μου το είχες πει και μου έκανες και τις καλύτερες τιμές. Είχαμε κανονίσει ραντεβού και εγω εξαφανίστηκα χωρίς να σε ειδοποιήσω..Πώς να σε πλήρωνα? Η ντροπή μου ηταν μεγάλη. Και να που μου έστειλες και μήνυμα για δουλειά και εγω απλά ντράπηκα να απαντήσω..και ακόμα ντρέπομαι..

6. Συγνώμη στο βιντεοκλαμπ και τον κινηματογράφο της περιοχής μου

Πάντα σας τιμούσα, μου αρέσουν πολύ οι ταινίες.. Όμως πλέον αναγκάστηκα να κατεβάζω απο το ίντερνετ χωρίς να πληρώνω και ας είναι η ποιότητα χάλια. Η αλήθεια είναι πως όταν κάθεσαι στον καναπέ σου και  βλέπεις σκιές απο ανθρώπους να περνάνε μπροστά απο την οθόνη νιώθεις οτι είσαι σε μια αίθουσα κινηματογράφου. Έχει και αυτο την ομορφιά του, δεν μπορώ να πω..

7. Συγνώμη σε όλα τα μαγαζιά με ρούχα, αξεσουαρ, καλλυντικά, εσώρουχα 

 Μου λείπετε, αυτό είναι αλήθεια..αλλα πάλι καλα που μου κάνουν ακόμα τα περσινά μου.. Εντάξει στα καλλυντικά αντιμετωπίζω ενα μικρό προβληματάκι όπως και στα εσώρουχα. Με βλέπω να καταλήγω στους πάγκους της λαϊκής και των παζαριών να ψωνίζω όλα αυτα τα εσώρουχα με τις φούντες και ο φαφούτης μανάβης απέναντι να ξερογλύφεται. Τουλάχιστον θα ενισχύσω οικονομικά αυτες τις "επιχειρήσεις"

8. Συγνώμη σε όλα τα φαγάδικα, καφετέριες, μπαράκια, κλαμπάκια 

Ναι και εσείς μου λέιψατε. Το να μην έχεις λεφτά όμως σε βοηθάει να σκεφτείς την σιλουέτα σου παραπάνω, να κόψεις τις πολλές κακές συνήθειες και να βρείς άλλες εναλλακτικές μεθόδους διασκέδασης. Και ο καφές σπίτι και το κρασάκι της γιαγιάς και το μπιφτέκι της μαμάς την ίδια δουλειά κάνουν.Ειδικά αμα τα μοιραστείς και με παρέα. Και στο τέλος δεν έχει και κανείς να πει οτι ηταν φουσκωμένος ο λογαριασμός και τους πιάσανε τον κώλο.

9. Απο όλα τα ξενοδοχεία και τουριστικά μέρη που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου

Μεγάλη ανάγκη..αλλα σε αυτή την φάση περπατάω και κάθε τι καινούργιο που βλέπω γύρω μου το αντιμετωπίζω σαν να βρίσκομαι σε κάποιο τουριστικό μέρος και οτι βλέπω αξιοθέατα για πρώτη φορά." Αα κοίτα να δείς, καινούργιο περίπτερο", "Καταπληκτικό συντριβάνι", "Αργυρούπολη είμαστε?δεν είχα ιδέα!!" . Και σαν να μην φτάνει όλο αυτό, μοιράζομαι και τις εμπειρίες με φίλους και γνωστούς. Σηκώνω το τηλέφωνο και αρχίζω "Σήμερα βγήκα μια βόλτα μέχρι την πλατεία..Άνοιξε καινούργιο περίπτερο..Κόσμος πολύς!!.. Ωραία ήταν, γύρισα ανανεωμένη,θα το ξανακάνω κάποια στιγμή"  

10. Τέλος, συγνώμη απο την κολλητή μου "τράπεζα"

Πάντα είσαι εκει, μα πάντα. Και ακόμα σου χρωστάω.Και έχεις και εσυ τις δυσκολίες σου και εγω ανήμπορη να βοηθήσω. Με ζείς στα καλά μου μα κυρίως στα άσχημά μου. Και να φανταστείς οτι πριν απο μερικά χρόνια κόντεψα να επιτρέψω να μας απομακρύνουν. Πόσο χαίρομαι που δεν έγινε αυτό γλυκιά μου..Δεν θα βάλεις λουκέτο, θα είμαι και εγω πάντα εκεί, τουλάχιστον να σου χαμογελάω και να σου δίνω κουράγιο. Όταν χάνομαι σε σκέψεις τύπου τι θα κάνω αν γυρίσει ο τροχός, είσαι πάντα η πρώτη μου σκέψη, να στα ξεπληρώσω όλα στο τριπλάσσιο..και θα το κάνω..

Όταν επιτέλους γυρίσει αυτος ο γαμημένος ο τροχός...