Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ

“…βρωμιά του στόματος είναι η κατηγορία, η βλασφημία, η λοιδορία, τα γεμάτα οργή λόγια, η αισχρολογία, το χλευαστικό γέλιο, οι αστεϊσμοί”

Ας μάθουμε ποια είναι εκείνα που μολύνουν τον άνθρωπο. Ας τα μάθουμε και ας τα αποφύγουμε. Διότι βλέπουμε ότι παρόμοια συνήθεια επικρατεί στους περισσότερους ακόμη και στην εκκλησία˙ φροντίζουν πώς να έχουν καθαρά ρούχα και να πλύνουν τα χέρια τους, δε φροντίζουν όμως καθόλου πώς να παρουσιάσουν την ψυχή τους καθαρή μπροστά στον Θεό.

Και αυτά σας τα λέγω όχι για να σας εμποδίσω να πλένετε τα χέρια σας, ούτε το στόμα σας, αλλά επειδή θέλω να πλένεσθε με τον τρόπο που πρέπει˙ όχι μόνο με το νερό, αλλ’ αντί με το νερό με τις αρετές. Διότι βρωμιά του στόματος είναι η κατηγορία, η βλασφημία, η λοιδορία, τα γεμάτα οργή λόγια, η αισχρολογία, το χλευαστικό γέλιο, οι αστεϊσμοί.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ & ΣΗΤΕΙΑΣ κ. ΚΥΡΙΛΛΟ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ 
Ι.ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

email: synt.epitrope@gmai.com  

Περιστέρι 18/01/2026

Σεβασμιώτατε ευλογείτε,

     Για την ονομαστική σας εορτή ευχόμαστε έτη πολλά, καλλίκαρπα και καλό Παράδεισο.

Κινούμενοι από εκκλησιαστικό ενδιαφέρον, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι διαβάσαμε μετά εντόνου προβληματισμού την απάντηση που δώσατε αναφορικώς με την καταγγελία περί αφαιρέσεως του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Ιεράπετρας και μεταθέσεώς Του σε διπλανή Αγία Τράπεζα, ενώ στο κεντρικό κλίτος τοποθετήθη αντ’ Αυτού το αρχαίο σύνθρονο. 

Ωστόσο, ένα πρώτο εύλογο ερώτημα είναι το γιατί με την τοποθέτηση του συνθρόνου αφαιρέθη παράλληλα ο Εσταυρωμένος, όταν μάλιστα προκαλείται τέτοια ταραχή και σκάνδαλο στο ποίμνιο. 

Ακούραστα να κράζουμε: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς»

π. Συμεών Κραγιόπουλος

Υπάρχουν απειλές από μέσα μας, από τους κακούς ανθρώπους, από τα στοιχεία της φύσεως, από τον διάβολο· από παντού. Χρειάζεται ακούραστα να κράζουμε: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Και να μην το πούμε, το ξέρει η Παναγία, αλλά εμείς πρέπει να κράξουμε πάλι και ξανά, διότι έτσι θα μάθουμε στην πράξη να παίρνουμε σωστή στάση ενώπιον του Θεού. Καθώς κράζεις και δεν γίνεται αυτό που θέλεις, θα μάθεις τελικά όχι απλώς να κράζεις, αλλά να πέσεις κάτω, να συντριβείς ενώπιον του Θεού – να αποφασίσεις επιτέλους να δεις την αμαρτία σου, να την ομολογήσεις και να μετανοήσεις – για να προχωρήσεις.

Δεν μπορείς να ζήσεις πνευματική ζωή χωρίς θυσία. Θα ζορίσεις τον εαυτό σου. Προσεύχεσαι; Και μία μόνο φορά να πεις «Κύριε, ελέησον», να το πεις με πόνο, με ένταση, με πίστη. Να το πεις με την καρδιά σου. Αυτή είναι η θυσία.

Αποκάλυψη Αγγέλου περί της ψυχής του ανθρώπου μετά θάνατον (Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος)

Καθὼς ὁ ἀββᾶς Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος βάδιζε μέσα στὴν ἀχανῆ ἔρημο, τὸν ἀκολούθησε ἕνας ῎Αγγελος. ῎Εστρεψε νὰ δεῖ, κ᾿ ἐκεῖνος τὸν χαιρέτησε πολὺ σεβαστικά:

– Εὐλόγησον, ἅγιε Γέροντα!

῾Ο ἀββᾶς Μακάριος τὸν πέρασε γιὰ κάποιον ἀπὸ τοὺς Μοναχοὺς τῆς ἐρήμου καὶ τοῦ εἶπε, ἀνταποδίδοντας τὸν χαιρετισμό:

– ῾Ο Κύριος νὰ σ᾿ εὐλογήσει καὶ νὰ σὲ συγχωρήσει, τέκνο μου.

Περπάτησαν ἔτσι μαζὶ κάμποσο διάστημα. Καὶ ὁ ἅγιος Γέροντας, βλέποντας τὴν ὅλη παρουσία, ποὺ ἄστραφτε ἀπὸ φῶς καὶ ὡραιότητα, τοῦ λέει κάποια στιγμή:

– Τέκνον μου, σὲ βλέπω καὶ ἀπορῶ, θαυμάζοντας τὴ μορφή σου ποὺ ἀστραποβολεῖ καὶ τὴν ὡραιότητά σου τὴν ἀπαρομοίαστη. Καί ἐπειδή, ὡς ἄνθρωπος, δὲν ἔτυχε ποτὲ νὰ δῶ τόσην ὀμορφιά σὲ ἄνθρωπο τοῦ κόσμου, ἀρχίζω καὶ ἀναρωτιέμαι μήπως δὲν εἶσαι ἄνθρωπος; Σε ἐξορκίζω, λοιπόν, στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, νὰ μοῦ πεῖς τὴν ἀλήθεια.

Τότε ὁ ῎Αγγελος ἔβαλε μετάνοια στὸν ἅγιο Μοναχό, καὶ τοῦ λέει:

– Εὐλόγησον, ἅγιε πάτερ. ῞Οπως καλὰ τὸ διέκρινες, ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶμαι ῎Αγγελος· καί ἦρθα νὰ σὲ διδάξω τά ἄγνωστα μυστήρια ποὺ δὲν ξέρεις καί ἔχεις τόσην ἐπιθυμία νὰ μάθεις. ᾿Αφοῦ, λοιπόν, γι᾿ αὐτὸ ἦρθα, ρώτησε με γιὰ ὅ,τι θέλεις νὰ μάθεις κ᾿ ἐγὼ θὰ σοῦ ἀποκριθῶ.

Καὶ ὁ ἅγιος Μοναχός, μὲ τὴ σειρά του, ἔβαλε κι αὐτὸς μετάνοια στὸν ἅγιον ῎Αγγελο, ἔστρεψε τὰ χέρια καὶ τό βλέμμα πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε:

Προς σύγκρουση Ευρώπης – ΗΠΑ; Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Προς σύγκρουση  Ευρώπης – ΗΠΑ;

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Μετά την εκλογή του Προέδρου Τραμπ στις ΗΠΑ η Ευρώπη ζει εκ μέρους του έναν πρωτοφανή διασυρμό του κύρους της και της ισχύος της. Πρωτοφανές είναι και το γεγονός ότι αυτός προέρχεται από τη χώρα, που έως πρόσφατα εθεωρείτο εκείνη που προστατεύει την Γηραιά Ήπειρο από όποιον κίνδυνο, δια μέσου της Ατλαντικής Συμμαχίας. Έως τώρα, αποδεχόμενοι ή ανεχόμενοι  την προσβλητική συμπεριφορά των ΗΠΑ οι ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες δείχνουν ότι έχουν παύσει να αποτελούν ισχυρό παράγοντα στην παγκόσμια γεωπολιτική. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση Τραμπ  υπολογίζει πολύ περισσότερο την ισχύ της Κίνας και της Ρωσίας από αυτήν της Ε.Ε. συν  του Ηνωμένου Βασιλείου. Όμως το θέμα της Γροιλανδίας φαίνεται να αλλάζει τη στάση της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ και το ερώτημα είναι μήπως οδηγηθούν σε σύγκρουση οι, έως τώρα, σύμμαχες χώρες; 

ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΑΝ ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ «ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΙ»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Διαβάζω ότι βρίσκονται σε άνοδο τα ποσοστά των «αγανακτισμένων» και της «αντισυστημικής» ψήφου. Αντιλαμβάνομαι ότι παρατηρούνται σοβαρά προβλήματα στην κοινωνία μας και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι αισθάνονται την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν. Όμως ποιος μάς εγγυάται ότι η «αντισυστημική» ψήφος θα δώσει λύσεις: Μήπως τελικά δημιουργήσει χειρότερα προβλήματα;

Για να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμούνται οι παλαιότεροι καταγράφω τις πρόσφατες εμπειρίες μας από την κυβερνητική συνεργασία δύο κομμάτων, των «αντισυστημικών» μιας πτέρυγας της Δεξιάς και των αγανακτισμένων μιας μερίδας της Αριστεράς. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εμφανίσθηκε ως πολέμιος του συστήματος. Τελικά προκάλεσε ζημία σε όλους τους τομείς:

Η Παναγία κάνει θαύματα όταν βλέπει αγάπη, πίστη, ευλάβεια

Ο Γερο-Χαράλαμπος ο Κομποσχοινάς «διηγήθηκε: 

«Κατά το χειμώνα του 1943 στην Αθήνα, όπου διέμενα ως λαϊκός, υπήρχε μεγάλη στέρηση των αναγκαίων και σε συνδυασμό με το βαρύ χειμώνα πολύς κόσμος πέθαινε. Εκείνη την εποχή συνήθιζα να επισκέπτομαι αυτή την πολύ ευλαβή καλόγρια, η οποία είχε στο σπίτι της την παλαιά εικόνα της Παναγίας από τη Μ. Ασία. Η εικόνα αυτή έφερε επάνω της πολλά παλαιά τάματα, μερικά απ’ τα οποία ήταν πολύτιμα. Καθώς λοιπόν εστενοχωρούμεθα από την έλλειψη τροφίμων, μία ημέρα της λέω:

– Βρε Μαρία, δεν πουλάς το μάλαμα απ’ την εικόνα να αγοράσουμε τίποτα να φάμε;

Αυτή απάντησε:

Oἱ εὐλαβεῖς Γεροντάδες, Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Πολὺ μὲ πειράζει ἡ συνείδησή μου, ποὺ δὲν κράτησα σημειώσεις μὲ λεπτομέρειες γιὰ τοὺς ἐνάρετους Πατέρες, ποὺ ἔζησαν τώρα τὰ τελευταῖα χρόνια, γιὰ τοὺς ὁποίους μοῦ διηγοῦνταν οἱ εὐλαβεῖς Γεροντάδες, ὅταν ἤμουν ἀρχάριος Μοναχὸς· ὅπως ἐπίσης καὶ στὴν συνέχεια, γιὰ τὴν μεγάλη μου ἀμέλεια, ποὺ δὲν κράτησα, ἔστω στὴν μνήμη μου, ὅλα τὰ θεῖα γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἔζησαν ἐκεῖνα τὰ ἅγια Γεροντάκια καὶ μοῦ τὰ διηγοῦνταν μὲ πολλὴ ἁπλότητα, γιὰ νὰ μὲ βοηθήσουν πνευματικά.

Οἱ Πατέρες ἐκείνης τῆς ἐποχῆς εἶχαν πολλὴ πίστη καὶ ἁπλότητα καὶ οἱ περισσότεροι ἦταν μὲ λίγα μὲν γράμματα, ἀλλά, ἐπειδὴ εἶχαν ταπείνωση καὶ ἀγωνιστικὸ πνεῦμα, δέχονταν συνέχεια τὸν θεῖο φωτισμὸ· ἐνῷ στὴν ἐποχή μας, ποὺ ἔχουν αὐξηθῇ οἱ γνώσεις, δυστυχῶς ἡ λογικὴ κλόνισε τὴν πίστη τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὰ θεμέλια καὶ γέμισε τὶς ψυχὲς ἀπὸ ἐρωτηματικὰ καὶ ἀμφιβολίες.

Ἔτσι, ἑπόμενο εἶναι νὰ στερούμεθα τὰ θαύματα, γιατὶ τὸ θαῦμα ζῆται καὶ δὲν ἐξηγεῖται μὲ τὴν λογική.

Μέγας Ἀθανάσιος: «Θεομίσητος ἐστίν ἡ αἵρεσις. Εἶναι ἡ κυρίως βλασφημία». (Στίς 18 Ἰανουαρίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου).

Μέγας Ἀθανάσιος: «Θεομίσητος ἐστίν ἡ αἵρεσις. Εἶναι ἡ κυρίως βλασφημία».  

(Στίς 18 Ἰανουαρίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου). 

Στά χρόνια τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου (298 - 373) εἶχε ἐμφανισθεῖ ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου. Ὁ ἀρειανισμός μέχρι τίς ἡμέρες μας ἀρνεῖται τήν θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Θεωρεῖ τόν Χριστό ἁπλῶς κτίσμα τοῦ Πατρὀς. Συνεπῶς ὁ Ἀρειανισμός εἶναι ἀντίχριστος, διότι δέν παραδέχεται τήν θεανθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὡς διάκονος τότε τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, ἀναδείχθηκε ἡ ψυχή τοῦ ἀγῶνα ἐναντίον τῆς κακοδοξίας τοῦ Ἀρείου, καί μέ τήν συμμετοχή του στήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο συνέβαλε τά μέγιστα στήν συνοδική καταδίκη τῆς βλασφημίας τοῦ ἀρειανισμοῦ. 

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος πολέμησε μέ ζῆλο καί τόλμη τήν αἵρεση, ἀλλά ἀξίζει νά τονίσουμε ὅτι, τούς ἀγῶνες πού ἔδωσε, τούς πλήρωσε πολύ ἀκριβά. Ἀρκεῖ νά ἀναφέρουμε ὅτι ἀπό τά 46 χρόνια τῆς ἀρχιερατείας του, τά 16 τά πέρασε στήν ἐξορία. 

Γιατί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλοι γενικῶς οἱ Ἅγιοι ἀγωνίζονται σθεναρά κατά τῶν αἱρέσεων καί μάλιστα πολλές φορές ὑπομένοντες φυλακίσεις, διωγμούς καί βασανιστήρια; 

17η Ἰανουαρίου μνήμη τοῦ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;

17η Ἰανουαρίου μνήμη τοῦ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ.

Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας

καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι; 

Τί εἶναι αἵρεση;

Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ. 

Σήμερα ἔχουμε αἱρέσεις;

Ναί, σήμερα ἔχουμε πάρα πολλές αἱρέσεις, γύρω στίς 350-400. Οἱ περισσὀτερες εἶναι ἀπό τόν χῶρο τοῦ προτεσταντισμοῦ·  καί πολλές βέβαια ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι καί αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. Δηλαδή, ὁ παπισμός καί ὁ προτεσταντισμός εἶναι αἱρέσεις.

Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ’ ΛΟΥΚΑ: Η θεραπεία των δέκα λεπρών (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ιζ 12-19)

Συχνά είμαστε αδύναμοι να διδαχτούμε από τα μεγάλα πράγματα και διδασκόμαστε από τα μικρά. Αφού δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πώς o Θεός βλέπει όλους τους ανθρώπους, ας παρατηρήσουμε πώς στέλνει ο ήλιος το φως του παντού στη γη, σ’ όλα τα πράγματα. Αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε πως η ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί ούτε στιγμή να ζήσει χωρίς Θεό, ας δούμε πώς το σώμα του ανθρώπου δεν μπορεί ούτε στιγμή να ζήσει χωρίς τον αέρα. Αν δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε γιατί ο Θεός ζητάει υπακοή από τους ανθρώπους, ας καταλάβουμε γιατί ο αρχηγός της οικογένειας απαιτεί υπακοή από τα μέλη της, ο βασιλιάς από τους υπηκόους του, ο διοικητής από τους στρατιώτες του κι ο αρχιτέκτονας από τους οικοδόμους. Αν δεν κατανοούμε γιατί ο Θεός ζητάει ευγνωμοσύνη από τους ανθρώπους, ας αναλογιστούμε γιατί ο πατέρας ζητάει την ευγνωμοσύνη των παιδιών του.

Ο Φουστανελλάς άγιος Γεώργιος, ο Νεομάρτυς (17 Ιανουαρίου). Τα πρώτα θαύματα μετά το μαρτύριο του Αγίου.

Ο άγιος νεομάρτυρας Γεώργιος, ο πολιούχος των Ιωαννίνων, γεννήθηκε το 1808 στο χωρίο Τσούρχλι των Γρεβενών, το οποίο σήμερα προς τιμή του ιερού του βλαστήματος μετονομάστηκε σε «Άγιος Γεώργιος». Οι γονείς του ήσαν άνθρωποι πτωχοί αλλά ευσεβείς. Ζούσαν από τη γεωργία. Έτσι, δεν κατόρθωσαν να μορφώσουν το γιό τους, στον οποίον όμως μεταλαμπάδευσαν τη φλόγα της χριστιανικής τους πίστεως. Στην ηλικία των 18 ετών ο Γεώργιος στερήθηκε την προστασία των γονέων του, τους οποίους κάλεσε ο Θεός κοντά του, και κατέφυγε στα Ιωάννινα. Εκεί υπηρετούσε ως ιπποκόμος στην υπηρεσία διαφόρων Τούρκων, οι οποίοι ήσαν προύχοντες του τόπου και τον αποκαλούσαν Χασάν Αγά και ειρωνικά κατά την περίοδο του μαρτυρίου του Γκιαούρ Χασάν. Διακρινόταν ο μακάριος για την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, την απλότητα του ήθους του και γενικά για τα χριστιανικά του προτερήματα, με τα οποία ήταν κατακοσμημένος, και το ψυχικό του κόσμο, που χαροποιούσε όλους.

Σε αυτή την ηλικία ο Γεώργιος αρραβωνιάσθηκε μια νεαρή χριστιανή, την Ελένη, ενώ υπηρετούσε σε κάποιον ακόλουθο του Εμίν Πασά. Δεν πρόλαβε όμως να χαρεί, γιατί δολίως συκοφαντήθηκε στους Τούρκους ότι, ενώ πριν από χρόνια είχε προσέλθει στον Ισλαμισμό, πάλι επέστρεψε στο Χριστιανισμό. Οδηγήθηκε τότε στη φυλακή των Ιωαννίνων, όπου ομολόγησε ότι ουδέποτε έγινε αρνησίχριστος και, αφού εξετάσθηκε και βρέθηκε απερίτμητος, αφέθηκε ελεύθερος.

Μέγας Αντώνιος: «Σε όποιον ο νους υγιαίνει, σε αυτόν δεν είναι αναγκαία τα γράμματα»

Απόσπασμα από τον Βίο του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου που συνέγραψε ο Μέγας Αθανάσιος

«Κάποτε λοιπόν δύο φιλόσοφοι ήλθαν προς αυτόν, ειδωλολάτρες, που νόμιζαν ότι μπορούν να ελέγξουν τον Αντώνιο. Ήταν στο όρος το έξω. Ο Αντώνιος κατάλαβε ποιοί άνθρωποι είναι όταν τους είδε και εξήλθε προς αυτούς και είπε με διερμηνέα: “Γιατί τόσο πολύ κοπιάσατε να έλθετε, ω φιλόσοφοι, προς ανόητο άνθρωπο;” Όταν είπαν αυτοί ότι δεν είναι ανόητος, αλλά και πολύ φρόνιμος, είπε προς αυτούς: “Αν μεν προς ανόητο ήλθατε, περιττός ο κόπος σας. Αν όμως θεωρείτε ότι είμαι φρόνιμος, να γίνετε όπως είμαι εγώ. Επειδή πρέπει να μιμούμαστε τα καλά. Και αν μεν εγώ ερχόμουν προς εσάς, τότε θα εμιμόμουν εσάς. Αν όμως εσείς (ήλθατε) προς εμένα, να γίνετε όπως εγώ. Επειδή είμαι Χριστιανός. Αυτοί θαυμάζοντας ανεχώρησαν επειδή έβλεπαν και τους δαίμονες να φοβούνται τον Αντώνιο…

Όταν άλλοι από αυτούς τον συνάντησαν προς το όρος το έξω και νόμισαν ότι θα τον χλευάσουν επειδή δεν είχε μάθει γράμματα, είπε προς αυτούς ο Αντώνιος: “Εσείς τι λέτε; Ποιό είναι πρώτο, ο νους ή τα γράμματα; και ποιό είναι αίτιο ποίου, ο νους των γραμμάτων, ή τα γράμματα του νου;” Όταν αυτοί απάντησαν ότι πρώτος είναι ο νους και αυτός είναι ο εφευρέτης των γραμμάτων, τους είπε ο Αντώνιος: “Σε όποιον λοιπόν ο νους υγιαίνει, σε αυτόν δεν είναι αναγκαία τα γράμματα”. Με αυτό και τους παρόντες και αυτούς εξέπληξε. Απήλθαν λοιπόν θαυμάζοντας, επειδή τόση πολλή σύνεση έβλεπαν σε αγράματο άνθρωπο. Και επειδή δεν είχε άγριο το ήθος, λόγω του ότι ανατράφηκε στο όρος και εκεί εγέρασε, αλλά ήταν γεμάτος χάρη και κοινωνικός. Και τον λόγο τον είχε νοστιμίσει με το θείο αλάτι, έτσι ώστε κανείς δεν τον φθονούσε, αλλά να χαίρονται με αυτόν, όλοι όσοι έρχονταν προς αυτόν.

Για την πορεία της ψυχής (Μέγας Αντώνιος)

Κάποτε ο άγιος Αντώνιος, καθώς πλησίαζε η ώρα που έτρωγε, σηκώθηκε για να προσευχηθεί, την ενάτη ώρα περίπου (τρεις το απόγευμα). Ένιωσε τότε τον εαυτό του να αρπάζεται νοερά· και το παράδοξο είναι ότι στεκόταν και έβλεπε τον εαυτό του σαν να ήταν έξω από τον εαυτό του και κάποιοι να τον οδηγούν στον αέρα. Έπειτα είδε κάποιους απαίσιους και φοβερούς να στέκονται στον αέρα και να θέλουν να του εμποδίσουν το πέρασμα. Οι συνοδοί του τους αντιμάχονταν, εκείνοι όμως απαιτούσαν να λογοδοτήσει σε αυτούς, μήπως τον βρουν χρεώστη τους σε κάτι. Ήθελαν να αρχίσουν την εξέταση από τότε που γεννήθηκε, τους εμπόδισαν όμως οι συνοδοί τού Αντωνίου, λέγοντας ότι όσα έκανε από τότε που γεννήθηκε, τα έσβησε ο Κύριος, και μόνο για όσα έκανε από τότε που έγινε μοναχός και αφιερώθηκε στον Θεό επιτρέπεται να τον εξετάσουν. Καθώς λοιπόν εκείνοι έλεγαν κατηγορίες, τις οποίες δεν μπορούσαν να αποδείξουν, ο δρόμος του έμεινε ελεύθερος και ανεμπόδιστος. Και αμέσως είδε τον εαυτό του σαν να ήρθε και να στάθηκε δίπλα στον εαυτό του, και έγινε πάλι ένας Αντώνιος.

Λόγος το Αγίου Χρυσοστόμου για την αρχομανία κάποιων λειτουργών του Υψίστου & για όσους δημιουργούν σχίσματα στον χώρο της Εκκλησίας και σκανδαλίζουν τους πιστούς με την απομάκρυνσή τους από την κοινή πίστη.

επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

[Υπομνηματισμός στα εδάφια Εφ.,15-16: «Ἀληθεύοντες δὲ ἐν ἀγάπῃ αὐξήσωμεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός, ἐξ οὗ πᾶν τὸ σῶμα συναρμολογούμενον καὶ συμβιβαζόμενον διὰ πάσης ἁφῆς τῆς ἐπιχορηγίας κατ᾿ ἐνέργειαν ἐν μέτρῳ ἑνὸς ἑκάστου μέρους τὴν αὔξησιν τοῦ σώματος ποιεῖται εἰς οἰκοδομὴν ἑαυτοῦ ἐν ἀγάπῃ»]. 

 Εάν, λοιπόν, θέλουμε να απολαμβάνουμε το Πνεύμα το οποίο έρχεται από την κεφαλή, ας είμαστε στενά συνδεδεμένοι μεταξύ μας· διότι δύο τρόποι αποκοπής από το σώμα της Εκκλησίας υπάρχουν· ο ένας, όταν ψυχράνουμε την αγάπη, και ο δεύτερος, όταν τολμήσουμε πράγματα που είναι ανάξια να γίνονται σε εκείνο το σώμα· διότι και με τους δύο αυτούς τρόπους χωρίζουμε τους εαυτούς μας από το σώμα της Εκκλησίας.

Εάν λοιπόν εμείς, που έχουμε ταχθεί να οικοδομούμε και άλλους σε αυτό, πρώτοι γινόμαστε εμείς αίτιοι για να αποσχίζονται από αυτήν, τι δεν πρόκειται να πάθουμε;

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΡΡΩΣΤΟΥ (Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Πορευόμενος πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα κάποτε ὁ Χριστὸς διὰ μέσου τῶν ὁρίων Γαλιλαίας καὶ Σαμάρειας, πέρασε ἀπὸ ἕνα χωριὸ ὅπου συναντήθηκε καθ΄ ὁδὸν μὲ δέκα λεπρούς. Ἀποκλεισμένοι ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία οἱ ταλαίπωροι ἐκεῖνοι, τοῦ φώναξαν δυνατὰ ἀπὸ μακριὰ νὰ τοὺς λυπηθεῖ. Καὶ ὁ Χριστός, ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος, τοὺς θεράπευσε (Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ).

Τὸ φαινόμενο τῆς λέπρας ἦταν τεράστιο πρόβλημα στὶς παλιότερες ἐποχές. Πέρα ἀπὸ τὴν τραγικότητα τῆς ἀσθένειας, ὑπῆρχε καὶ τὸ ἀκόμη ὀξύτερο πρόβλημα τοῦ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ. Οἱ λεπροὶ δὲν εἶχαν θέση κοντὰ στοὺς συνανθρώπους τους. Δὲν εἶχαν τὴν παρηγοριὰ τῆς ἀνθρώπινης συμπαράστασης. 

Ἀκόμη καὶ ὁ ἀδάμαστος Ἰώβ, ὅταν κορυφώθηκαν οἱ πρωτόγνωρες δοκιμασίες του μὲ τὴ φοβερὴ ἀσθένεια (κάτι σὰν λέπρα) ποὺ τὸν ἔπληξε ὁλοσώματο καὶ τὸν ἀπομόνωσε ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, λύγισε. Ἦταν τόσο οἰκτρὴ ἡ κατάστασή του, ποὺ ὅταν τρεῖς βασιλιάδες φίλοι του πῆγαν νὰ τὸν παρηγορήσουν καὶ εἶδαν «πόρρωθεν», ἀπὸ μακριά, σὲ τί χάλι εἶχε καταντήσει, ἀρχικὰ δὲν τὸν γνώρισαν κἄν. Κατόπιν ἔβγαλαν μεγάλη κραυγή, ἔκλαψαν, ἔσκισαν τὶς πολυτελεῖς τους στολές, ἔριξαν χῶμα πάνω στὰ κεφάλια τους, πένθησαν. Ἑφτὰ μέρες καὶ ἑφτὰ νύχτες στάθηκαν μπροστά του ἄφωνοι ἐντελῶς, σοκαρισμένοι στὸ ἔπακρο ἀπὸ τὸ μέγεθος τῆς τραγωδίας. Γιατὶ ἡ πληγὴ τοῦ Ἰώβ, ἡ ὅλη του δοκιμασία, ἦταν ὄντως «μεγάλη σφόδρα».

Αλφαβητάριον παραινέσεων – Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

“Νήφων προσεύχου τῷ Θεῷ καθ’ ἡμέραν.
Ξένους ξένιζε, μὴ ξένος γένῃ Θεοῦ”

Ἀρχὴν νόμιζε τῶν ὅλων εἶναι Θεόν.

Βέβαιον οὐδὲν ἐν βίῳ δόκει πέλειν.

Γονεῖς τιμῶν μάλιστα Θεὸν φοβοῦ.

Δίδασκε σαυτὸν μὴ λαλεῖν ἃ μὴ θέμις.

Ἔργοις δ’ ἀρέσκειν σπεῦδε καὶ λόγοις Θεῷ.

Ζωὴν πόθησον τὴν ἔχουσαν μὴ τέλος.

Ἡττῶν σε αυτὸν τοῖς φίλοις νικῶν ἔσῃ.

Θνητὸς δ’ ὑπάρχων μηδόλως μέγα φρόνει.

Ο αγώνας κατά των λογισμών, Από τον Ευεργετινό

Ο αγώνας κατά των λογισμών

Από τον Ευεργετινό

Στις μοναχές που είχαν συγκεντρωθεί κοντά της, η αγία Συγκλητική έλεγε:

Εναντίον των εχθρών πρέπει να οπλιζόμαστε με κάθε μέσο, γιατί και από έξω επιτίθενται, και από τα μέσα πολεμούν. Και όπως ακριβώς το πλοίο άλλοτε καταποντίζεται από τα εξωτερικά κύματα και άλλοτε βουλιάζει επειδή κάνει μέσα νερά, έτσι και η ψυχή: άλλοτε κινδυνεύει από τις εξωτερικές επιθέσεις των πνευμάτων και άλλοτε προδίδεται από τους εσωτερικούς λογισμούς.

Πρέπει λοιπόν και τις εξωτερικές επιθέσεις των πνευμάτων να επιτηρούμε, και τα εσωτερικά πάθη να ανιχνεύουμε, τα οποία εκδηλώνονται με τους λογισμούς. Και κυρίως για τους λογισμούς να επαγρυπνούμε, γιατί συνεχώς επιτίθενται και μας οδηγούν στην απώλεια χωρίς να το καταλάβουμε. Γιατί σε περιπτώσεις εξωτερικής τρικυμίας πολλές φορές φωνάζουν οι ναυτικοί και τους σώζουν πλοία που βρίσκονται κοντά· όταν όμως υπάρχει κάποιο ρήγμα και οι ναυτικοί τύχει να κοιμούνται, μπαίνει θάλασσα και χωρίς να είναι τρικυμία και βυθίζει το πλοίο.

Άγιος Μάξιμος: Ας πιστέψουμε πως θα φτάσουμε εκεί, πιο ψηλά απ’ όλους τους ουρανούς, όπου τώρα είναι ο ίδιος ο Χριστός!

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Του αγίου Μαξίμου

Αν γι’ αυτό έγινε γιος ανθρώπου και άνθρωπος ο Θεός Λόγος του Θεού και Πατέρα, για να κάνει δηλαδή θεούς και παιδιά του Θεού τους ανθρώπους, ας πιστέψουμε πως θα φτάσουμε εκεί, πιο ψηλά απ’ όλους τους ουρανούς, όπου τώρα είναι ο ίδιος ο Χριστός, σαν κεφαλή όλου του σώματος (Κολ. 1:18), κι έχει γίνει για χάρη μας πρόδρομός μας (Εβρ. 6:20) προς τον Πατέρα με τη δική μας φύση.

Γιατί στη σύναξη των θεών, δηλαδή αυτών που θα σωθούν, θα σταθεί στη μέση ο Θεός (Ψαλμ. 81:1), μοιράζοντας τις αμοιβές της ουράνιας μακαριότητας, χωρίς να υπάρχει καμιά απόσταση ανάμεσα σ’ Αυτόν και τους άξιους.

Μερικοί λένε πως η βασιλεία των ουρανών είναι η ζωή των αξίων στους ουρανούς.

ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΝΟ ΑΡΙΘΜΩΝ. π. Γεώργιος Μεταλληνός

ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΝΟ ΑΡΙΘΜΩΝ.

 Ὁ σημερινός Ἑλληνισμός πρέπει νά ἐπιζήσει καί ἀριθμητικά, ἀλλά καί συνειδησιακά.

π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ἡ ἀλλαγή τῶν συστατικῶν τῆς ταυτότητάς μας, ἡ ἀναιμική ἑλληνικότητα χωρισμένη ἀπό τήν ὀρθόδοξη Πίστη καί Πράξη, παράγει ἕνα Λαό, μέ νοθευμένη ταυτότητα, ἀλλά καί μέ ἀπέχθεια καί ἀπστροφή πρός τήν παράδοσή μας. Φθάσαμε νά ντρεπόμαστε γιά τήν ἴδια τήν οὐσία μας καί νά ζητοῦμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό ὅ,τι μᾶς τήν θυμίζει. Χωρίς Ἑλλάδα ὅμως καί Ὀρθοδοξία αὐθεντικοί Ἕλληνες δέν μποροῦν νά ὑπάρξουν.

Ὁ Ἑλληνισμός σώζεται καί ἐπιβιώνει, ὅταν κάθε Ἕλληνας πολίτης γίνεται φορέας τῆς ἑλληνορθοδόξου παραδόσεώς μας, καί ἐνσαρκώνει τό φρόνημα τῶν Πατέρων μας.

Ἀντίθετα, τό Ἔθνος κινδυνεύει, ἔστω καί ἄν οἱ ἀριθμοί εὐημεροῦν, ὅταν μέ τήν ξενομανία καί ξενοδουλεία μας εἰσάγουμε τρόπο ζωῆς καί ἤθη, πού ἀναιροῦν ἀμετακίνητα συστατικά τῆς ταυτότητάς μας, ὅπως ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ Γλώσσα, τά ἤθη καί ἔθιμά μας.