«ΤΟ 2026 ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ;;;»
Ανάλυση της δημόσιας τοποθέτησης του Αλεξάντερ Ντούγκιν για το 2026 και τον κίνδυνο γενικευμένης γεωπολιτικής σύγκρουσης. Πώς συνδέει τα πρόσφατα γεγονότα στη Βενεζουέλα με ένα ευρύτερο σενάριο κλιμάκωσης, ποιες είναι οι αντιδράσεις διπλωματικών και αναλυτικών κύκλων και τι πρέπει να κρατήσει ο θεατής πίσω από τη βαριά ρητορική. Η Ελεύθερη Πένα εξετάζει ψύχραιμα το μήνυμα, το πλαίσιο και τις πραγματικές του διαστάσεις.
Α. Ντάγκιν: σχετικά με τον Αντίχριστο, τις κλειστές διαλέξεις του Peter Thiel για Αντίχριστο, την Γροιλανδία που επιλέχθηκε για το πείραμα μιας ουτοπικής πόλης τεχνοκρατών ( χωρίς θρησκεία, χωρίς συνείδηση, κι αριθμούς αντί για λέξεις)!
Α. Ντάγκιν: σχετικά με τον Αντίχριστο!
Α. Ντάγκιν: σχετικά με τον Αντίχριστο, τις κλειστές διαλέξεις του Peter Thiel για Αντίχριστο, την Γροιλανδία που επιλέχθηκε για το πείραμα μιας ουτοπικής πόλης τεχνοκρατών ( χωρίς θρησκεία, χωρίς συνείδηση, κι αριθμούς αντί για λέξεις)!
ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ Peter Thiel
Την περασμένη άνοιξη, ενώ αξιολογούσα τα πρώτα βήματα του Τραμπ στην εξουσία, έγραψα ένα άρθρο που ασχολήθηκε με το ζήτημα ενός «βαθύτερου κράτους».Το σκεπτικό μου ήταν το εξής: αν ο Τραμπ κήρυξε πόλεμο στο Βαθύ Κράτος και παρόλα αυτά του επιτράπηκε να ανέλθει στην εξουσία, τότε υπάρχει μια ακόμη πιο ισχυρή και κρυφή αρχή στις ΗΠΑ (και ευρύτερα, στην Παγκόσμια Δύση), την οποία ονόμασα «βαθύτερο Κράτος»;
Αυτό το άρθρο, που δημοσιεύθηκε ταυτόχρονα στα αγγλικά, ελήφθη πολύ σοβαρά υπόψη από τους κύκλους του MAGA, πυροδοτώντας μια συζήτηση: υπάρχει κάτι τέτοιο και, αν ναι, ποια θα μπορούσε να είναι; Προτάθηκαν διάφορες εκδοχές. Υπέθεσα ότι το «βαθύτερο κράτος» θα μπορούσε να είναι οι ισχυροί κύκλοι εξουσίας που εκπροσωπούνται από τους τεχνολογικούς ολιγάρχες της Σίλικον Βάλεϊ, ο πιο ισχυρός και εννοιολογικός από τους οποίους είναι ο Peter Thiel.
Αυτό που τράβηξε την προσοχή μου ήταν η ιδέα του Κέρτις Γιάρβιν (και εν μέρει του Νικ Λαντ) για τον «Σκοτεινό Διαφωτισμό», η υποστήριξή του στον Τραμπ ως αυτοκράτορα και η εγκαθίδρυση μιας «αμερικανικής μοναρχίας» και τα σχέδιά του να χτίσει μια ουτοπική μελλοντική πόλη στη Γροιλανδία. Ο Konstantin Malofeev έγραψε πρόσφατα τα εξής για αυτό το έργο:
(Η Γροιλανδία δεν θα είναι μόνο ένας κόμβος εξόρυξης. Δεν θα είναι μόνο η μεγαλύτερη βάση εκτόξευσης πυραύλων στον κόσμο. Υπάρχουν επίσης πολύ περισσότερα επιχειρηματικά σχέδια αμερικανικού τύπου.
Ο Peter Thiel, ιδεολόγος της δεύτερης θητείας του Trump (ιδρυτής των PayPal, Palantir, επενδυτής στο Facebook, κ.λπ.), είναι ο κύριος επενδυτής στην νεοσύστατη εταιρεία Praxis μέσω της εταιρείας του Pronomos Capital.
Στόχος της Praxis είναι να χτίσει μια υπερσύγχρονη πόλη όπου η τεχνητή νοημοσύνη, το blockchain και τα κρυπτονομίσματα χρησιμοποιούνται ενεργά.Ελαχιστοποίηση της κρατικής παρέμβασης (ο διευθυντής του έργου Draiden Brown είναι εμπνευσμένος από το βιβλίο του “Atlant Spreads its Shoulders”). Μια πόλη τεχνοκρατών – χωρίς θρησκεία, χωρίς συνείδηση, αριθμοί αντί για λέξεις.
Η Γροιλανδία επιλέχθηκε ως πλατφόρμα. Και κοιτάξτε, ο Ken Houri, συνιδρυτής της PayPal με την Tylor, γίνεται ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Δανία.
Η Praxis ισχυρίζεται στον ιστότοπό της ότι έχει πάνω από 150.000 πολίτες και συνολική επένδυση 1,1 τρισεκατομμυρίων. Αναφέρει ότι το δολάριο έχει ξεπεράσει το δολάριο. Η λίστα περιλαμβάνει άτομα από 80 χώρες και 429 πόλεις. Είναι ενδιαφέρον ότι δεν υπάρχει ούτε ένας Γροιλανδός στη λίστα. Δεν ρωτήθηκαν καν.
Πως η παγκοσμιοποίηση αλλάζει την ταυτότητα των λαών της Δύσης- Δ.Δαββέτας στον Σ.Σουρμελίδη
Militaire News
Η ταυτότητα των ατόμων και των λαών τροποποιούνται ριζικά και γρήγορα μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Η συζήτηση στο Real Politics με τον Σπύρο Σουρμελίδη και τον Δημοσθένη Δαββέτα, καθηγητή φιλοσοφίας της τέχνης, εικαστικό και συγγραφέα, αναδεικνύει τις αλλαγές, τις δραστικές μεταβολές που βλέπουμε σε επιλογές, σε συμπεριφορές, στο επίπεδο του πολιτισμού, πρωτίστως στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα θέματα ταυτότητας κερδίζουν συνεχώς έδαφος, όπως και οι πολιτικές δυνάμεις που τα εκφράζουν. Και οι οποίες κατα κύριο λόγο κινούνται ακροδεξιό.
Η συζήτηση με τον Δ. Δαββέτα εξηγεί το πως η παγκοσμιοποίηση επιδρά στην συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων στη Γαλλία αλλά και γενικώς στην Ευρώπη, αλλά και στις συμπεριφορές των μεγάλων δυνάμεων παγκοσμίως.
«Εδώ είναι Βαλκάνια» αλλά η Ελλάδα αρνείται να το καταλάβει! Ηλίας Παπαναστασίου
«Εδώ είναι Βαλκάνια» και η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πρωταγωνίστρια σ’ αυτή τη «γειτονιά»…Αντί γι’ αυτό παρακολουθεί απλά τις εξελίξεις, ανέχεται προκλήσεις και όπως συνηθίζει ειδικά τα τελευταία χρόνια, σιωπά και ακολουθεί πιστά και υπάκουα τις εντολές των «συμμάχων» της στη Δύση…
«Εδώ είναι Βαλκάνια» και τα πράγματα ήταν ,είναι και μάλλον θα παραμείνουν ζόρικα και σε κάποιες περιπτώσεις επικίνδυνα. Με τη προσοχή μας στραμμένη στον τουρκικό κίνδυνο δεν συζητάμε σχεδόν καθόλου για όσα γίνονται δίπλα μας.
Αντιθέτως η Τουρκία όχι απλά συζητά τι γίνεται στα Βαλκάνια ,αλλά παρεμβαίνει και ασκεί επιρροή, εκμεταλλευόμενη την ελληνική απουσία. Για τα Βαλκάνια συζητάμε με τον Ηλία Παπαναστασίου, οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα. Μια συζήτηση που δεν μπορεί να μην ξεκινήσει από την ιστορία της περιοχής, που πάντα είναι εκρηκτική.
Στο τελικό στάδιο της καριέρας της, η «Mrs Crisis» της Ευρώπης, Lagarde, ανησυχεί για την άνοδο του λαϊκισμού
Στο τελικό στάδιο της καριέρας της, η «Mrs Crisis» της Ευρώπης, Lagarde, ανησυχεί για την άνοδο του λαϊκισμού
Σε συνέντευξή της στο Bloomberg, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Christine Lagarde, μιλά για την αλλαγή της παγκόσμιας τάξης που πυροδοτήθηκε από τον Trump.
Jana Randow
12 Ιανουαρίου 2026
https://theprint.in/world/in-final-stretch-of-career-europes-mrs-crisis-lagarde-is-worried-about-rise-of-populism/2825036/#:~:text=Those%20are%20some%20of%20the,to%20forge%20its%20own%20destiny
Η γυναίκα που αυτοαποκαλείται «Mrs. Crisis» της Ευρώπης πλησιάζει στο τελικό στάδιο της καριέρας της, με τον κόσμο να είναι μετά βίας αναγνωρίσιμος σε σχέση με εκείνον που κάποτε γνώριζε.
Δύο δεκαετίες αφότου εισήλθε για πρώτη φορά στη δημόσια υπηρεσία, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Christine Lagarde, μπορεί να αντλεί αισιοδοξία από τις προοπτικές για σταθερό πληθωρισμό, σε συνδυασμό με κάποια ανθεκτικότητα στην οικονομική ανάπτυξη. Ωστόσο, η άνοδος του λαϊκισμού και οι δυσκολίες της ηπείρου να πλοηγηθεί στην παγκόσμια πολιτική ισχύος βαραίνουν τη σκέψη της.
Αυτές είναι μερικές από τις επισημάνσεις που έκανε η Lagarde σε συνέντευξη για τη σειρά Bloomberg Originals «Leaders with Francine Lacqua». Καθισμένη στον 39ο όροφο του κτιρίου του θεσμού της στη Φρανκφούρτη, περιέγραψε πώς η ανισότητα τροφοδοτεί τη στήριξη προς πολιτικά άκρα, ενώ η αργή λήψη αποφάσεων υπονομεύει την ικανότητα της Ευρώπης να χαράξει τη δική της πορεία.
«Θα ζήσουμε σε έναν κόσμο πιο ασταθή, πιο επιρρεπή σε σοκ και που έχει ξεκάθαρα κατακερματιστεί μπροστά στα μάτια μας», δήλωσε η Lagarde στη συζήτηση που καταγράφηκε τον Νοέμβριο. «Ελπίζω να φτάσουμε σε μια στιγμή απολογισμού».
Νέα Παγκόσμια Τάξη
Η κούρσα για την ηγεσία της ΕΚΤ έχει ήδη ξεκινήσει, παρότι πολλά μπορούν ακόμη να συμβούν πριν από τη συνταξιοδότηση της προέδρου τον επόμενο χρόνο. Όπως κι αν εξελιχθούν τα πράγματα, η Γαλλίδα, που έκλεισε τα 70 την περασμένη εβδομάδα, μπορεί ήδη να διακρίνει πώς τα αναδυόμενα χαρακτηριστικά ενός κόσμου που ανασχεδιάζεται από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Donald Trump και τον αρχιεχθρό της χώρας του, την Κίνα, θα αποτελέσουν πρόκληση για τον διάδοχό της.
Από τότε που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο πέρυσι, ο Trump έχει διατάξει στρατιωτικές επιθέσεις σε επτά κυρίαρχα κράτη και έχει προωθήσει την αναδιάρθρωση του εμπορίου προς όφελος της Αμερικής. Η Κίνα έχει εντείνει επιθετικά τις προσπάθειές της να επεκτείνει τη δική της οικονομική επιρροή. Παρά τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ανταποκριθεί —συμπεριλαμβανομένων οδικών χαρτών για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και μιας ώθησης προς τον επανεξοπλισμό— το μπλοκ παραμένει βαλτωμένο στη γραφειοκρατία και τη διχόνοια.
Για την αμυντική θωράκιση της Ευρώπης
από Ευάγγελος Κοροβίνης
-2 Ιανουαρίου 2026
Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για την ανάγκη αμυντικής ενηλικίωσης της Ευρώπης. Έχουν μάλιστα εξευρεθεί πόροι και κονδύλια άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ γι’ αυτόν το σκοπό (150 δις. από ευρωομόλογα και τα υπόλοιπα από πόρους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ).Η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων επιχειρεί να νομιμοποιήσει τον θεμιτό κατά τα άλλα στόχο της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας επισείοντας την ρωσική απειλή. Ο πόλεμος, λένε, στην Ουκρανία δεν είναι το τέλος της ρωσικής επιθετικότητας. Μετά την Ουκρανία, τονίζουν, σειρά στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας έχουν και άλλες γειτνιάζουσες προς την μεγάλη αυτήν δύναμη χώρες.
Ιστορικά, όμως, η επιθετικότητα της Ρωσίας εκδηλώνεται μόνον όταν νοιώθει ότι απειλούνται ζωτικά της συμφέροντα, όπως η πρόσβασή της στην Μαύρη Θάλασσα μέσω της Κριμαίας ή ο διάδρομος μεταφοράς όπλων και πολεμοφοδίων μέσω των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ή τέλος όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η επάρκεια του βάθους της άμυνάς της στον Καύκασο.
Η αμυντική ενίσχυση της Ευρώπης δεν πρέπει να νομιμοποιείται με ψεύδη και φαντασιοπληξίες περί επικείμενης ρωσικής επίθεσης και σε άλλες χώρες. Ούτε, εξάλλου, πρέπει να συνδέεται με θεμιτές σε ένα βαθμό οικονομικές στοχεύσεις. Γίνεται λόγος για την προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η τρέχουσα οικονομική καχεξία της Ευρώπης με την στροφή σε μια πολεμική οικονομία.
Τις τελευταίες δεκαετίες το οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας, της ατμομηχανής της ευρωπαϊκής οικονομίας, στηρίζονταν στην εισαγωγή φθηνών καυσίμων από την Ρωσία, στις εξαγωγές πολυτελών αυτοκινήτων στην αγορά της Κίνας και σε μικρές αμυντικές δαπάνες λόγω της ισχυρής αμερικανικής ομπρέλας ασφαλείας. Σήμερα οι τρεις αυτοί πυλώνες της οικονομικής ευρωστίας της Γερμανίας και της Ευρώπης γενικότερα κλονίζονται. Οι αγωγοί μεταφοράς ρωσικού φυσικού αερίου προς την Γερμανία αποτελούν παρελθόν (με ευθύνη των μυστικών υπηρεσιών της Δύσης και της Ουκρανίας), στην αγορά της Κίνας διατίθενται πλέον πολυτελή αυτοκίνητα κινέζικής κατασκευής , ενώ οι ΗΠΑ διακηρύσσουν με το νέο αμυντικό τους δόγμα ότι θα αποσυρθούν από μέτωπα, όπως το ευρωπαϊκό, που η σημασία τους έχει μειωθεί.
Σειρά της Γροιλανδίας; Σάλος από μήνυμα της…συζύγου του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου!
Ο πρεσβευτής της Δανίας στις ΗΠΑ ζήτησε σήμερα «απόλυτο σεβασμό» στην εδαφική ακεραιότητα της Γροιλανδίας, μετά από ένα tweet της συζύγου του αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου Στίβεν Μίλερ, η οποία ανήρτησε μια φωτογραφία της Γροιλανδίας με τα χρώματα της σημαίας των ΗΠΑ.
Η Κέιτι Μίλερ, σύζυγος του αναπληρωτή προσωπάρχη της αμερικανικής προεδρίας, ανήρτησε στον λογαριασμό της στο X χθες Σάββατο μια φωτογραφία της Γροιλανδίας χρωματισμένης με την αμερικανική σημαία. Η φωτογραφία συνοδευόταν από μια λεζάντα που έγραφε με κεφαλαία γράμματα: «ΣΥΝΤΟΜΑ».
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει αρκετές φορές στη διάρκεια των ετών ότι η Γροιλανδία, ένα έδαφος της Δανίας που διαθέτει εκτεταμένη αυτονομία, θα πρέπει να γίνει τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών, επικαλούμενος λόγους ασφαλείας και το ενδιαφέρον για τους ορυκτούς πόρους του νησιού.
Η Γροιλανδία και η Δανία έχουν απορρίψει την ιδέα.
Οι εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών αναζωπυρώθηκαν μετά την απόφαση του Τραμπ να διορίσει στα τέλη Δεκεμβρίου τον κυβερνήτη της Λουιζιάνας Τζεφ Λάντρι ειδικό απεσταλμένο στη Γροιλανδία.
«Μια φιλική υπενθύμιση προς τις ΗΠΑ και το Βασίλειο της Δανίας: είμαστε στενοί σύμμαχοι και θα πρέπει να συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε ως τέτοιοι», δήλωσε ο πρεσβευτής της Δανίας στις ΗΠΑ Τζέσπερ Μίλερ Σόρενσεν σε απάντηση στο tweet της Κέιτι Μίλερ.
Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΡΟΤΑΓΜΑ
Η ψυχοπολιτική από τη Βενεζουέλα στα Τέμπη
Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Η αξιοπρέπεια δεν είναι συναίσθημα. Είναι πολιτική συνθήκη.
Αξιοπρέπεια είναι να μη χρειάζεται να απολογείσαι για το δικαίωμά σου να ζεις, να μιλάς και να θρηνείς.
Και όταν αυτή διαρρηγνύεται, κανένα πρόγραμμα, καμία μεταρρύθμιση, καμία υπόσχεση «ανάπτυξης» δεν μπορεί να σταθεί.
Αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα με την απαγωγή και τη δημόσια ταπείνωση του εκλεγμένου προέδρου της δεν ήταν απλώς μια διεθνής αυθαιρεσία.
Ήταν μια ωμή απόπειρα ακύρωσης εκείνου που είχε οικοδομηθεί επί χρόνια: της αποκατάστασης της λαϊκής αξιοπρέπειας. Ό,τι χτίστηκε με τον Τσάβες ως αυτοεκτίμηση ενός λαού επιχειρήθηκε να διαλυθεί ως «λάθος», ως «παρέκκλιση», ως κάτι που έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Η ψυχοπολιτική στα καλύτερα της.
Αυτό το μοτίβο δεν είναι ξένο στην ελληνική εμπειρία. Η Ελλάδα των Μνημονίων δεν φτωχοποιήθηκε μόνο υλικά. Ταπεινώθηκε. Παρουσιάστηκε ως ανώριμη, διεφθαρμένη, ανίκανη να αυτοκυβερνηθεί. Οι πολίτες ορίστηκαν ως «τεμπέληδες», μετατράπηκαν σε «αριθμούς», σε «κόστος», σε πρόβλημα προς διαχείριση. Η συλλογική αξιοπρέπεια διαβρώθηκε συστηματικά: με την επιτήρηση, με τη λιτότητα, με τη θεσμική ατιμωρησία, με την αίσθηση ότι «ό,τι κι αν κάνεις, αποφασίζουν άλλοι» και πως «τέτοιος που είσαι, ό,τι και να πάθεις σου αξίζει», αφού «όλοι μαζί τα φάγαμε» και «όλοι μαζί τους σκοτώσαμε».
Τα Τέμπη ήρθαν να σπάσουν αυτό το καθεστώς σιωπής. Όχι μόνο γιατί αποκαλύφθηκε ένα έγκλημα διαχρονικής αδιαφορίας, αλλά γιατί κατέρρευσε το τελευταίο άλλοθι: ότι η κοινωνία «δεν καταλαβαίνει», «δεν πρέπει να μιλά», «δεν έχει λόγο». Τα Τέμπη ήρθαν για να πουν «δεν είσαι τρελός, δεν εισαι το λαμόγιο, δεν εισαι ανίκανος και άχρηστος, δεν είσαι ένοχος, δεν υπερβάλλεις, αυτό που έζησες και συνεχίζεις να ζεις είναι όντως άδικο».
Το Κίνημα των Τεμπών δεν ξεκίνησε ως πολιτικό πρόγραμμα. Ξεκίνησε ως κραυγή αξιοπρέπειας. Ως άρνηση να συνεχίσει η κοινωνία να αντιμετωπίζεται σαν παιδί που του αξίζει να τιμωρείται.
Σε κοινωνίες που έχουν περάσει δεκαετίες αποκλεισμού, θεσμικής περιφρόνησης και αποικιακής υποτίμησης, το πρώτο πολιτικό αίτημα δεν είναι η ευημερία. Είναι η ορατότητα. Να ακουστείς. Να μετράς. Να μην είσαι το σκουπίδι της Ιστορίας. Να μην ντρέπεσαι για τις ανάγκες σου.
Η ελληνική επανάσταση και οι Μεγάλες Δυνάμεις
του Παναγιώτη Σάμιου*
Εισαγωγή:
Η ελληνική επανάσταση του 1821 ήταν ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της εποχής της. Ήταν το πρώτο επαναστατικό κίνημα του 19ου αιώνα το οποίο πέτυχε και κατέληξε, μετά από πολλές περιπέτειες, στη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους. Η επανάσταση του ’21 ήταν ένα σύνθετο, κοσμογονικό γεγονός που έθεσε δύσκολα ερωτήματα και τελικά ανέτρεψε την εξωτερική πολιτική της απολυταρχικής Ευρώπης των Μεγάλων Αυτοκρατοριών. Δεν είναι τυχαίο που σε κάθε μεγάλη καμπή της ιστορίας μας ο λαός στρέφει τη μνήμη του και τη σκέψη του σε εκείνη την Επανάσταση. Η Επανάσταση είναι επικίνδυνη γιατί φέρνει μαζί της μνήμες, γεγονότα, προδοσίες, διχασμούς, πάθη, ηρωισμούς, ανθρωπιά, το μήνυμα της ανατροπής και της απελευθέρωσης. Οι κυρίαρχες ελίτ έχουν συμφέρον να σβήσουν από τη μνήμη του λαού την Επανάσταση μαζί με όλες τις ιστορικές, αγωνιστικές του παραδόσεις. Αυτός είναι ο λόγος που όλα αυτά τα χρόνια η Επανάσταση έχει ταφεί κάτω από ψέματα, παραποιήσεις και πλαστογραφήσεις οι οποίες εξυπηρετούν τις επικοινωνιακές ανάγκες της εκάστοτε εξουσίας. Τα 100 χρόνια της Επανάστασης καλύφθηκαν από τις οιμωγές, τον πόνο, τον ξεριζωμό και το θάνατο μετά την καταστροφή του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, τα 150 χρόνια γιορτάστηκαν από τη Χούντα των συνταγματαρχών στο Παναθηναϊκό στάδιο με εκείνες τις τρισάθλιες, κιτς αναπαραστάσεις του στρατού και της Ε.Σ.Α και για τα 200 χρόνια ετοιμάζονται γιορτές επίδειξης κατ’ εικόνα και ομοίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ο κυρίαρχος μεταμοντέρνος ιδεολογικός αχταρμάς απέχει πολύ από το πνεύμα της Επανάστασης του 1821.
Ευρωπαίοι αγρότες για Mercosur: «Πούλησαν τη γεωργία για να ευνοήσουν την αυτοκινητοβιομηχανία»
Για τους ευρωπαίους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, η άφιξη προϊόντων από τη Λατινική Αμερική θα μπορούσε να σημαίνει ότι θα αντιμετωπίσουν αθέμιτο ανταγωνισμό
Μιχάλης Ψύλος
Η ΕΕ ενέκρινε τελικά τη συμφωνία Mercosur, αλλά οι περισσότεροι Ευρωπαίοι αγρότες-από τη Γαλλία, την Πολωνία ως την Ελλάδα και την Κύπρο αντιδρούν. Οι αγρότες διαμαρτύρονται ότι μια τέτοια συμφωνία θα οδηγήσει σε φθηνές εισαγωγές νοτιοαμερικανικών προϊόντων, κυρίως βόειου κρέατος, που δεν πληρούν τα περιβαλλοντικά και τα πρότυπα ασφάλειας τροφίμων της Ε.Ε. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δηλώνει ότι τα πρότυπα της Ε.Ε δεν θα χαλαρώσουν.
«Η συμφωνία με τις χώρες Mercosur μειώνει την επισιτιστική μας αυτάρκεια και αυξάνει την εξάρτησή μας από ξένες χώρες», σύμφωνα με τον Γκαμπριέλε Πονζάνο, πρόεδρο των Ιταλών Ανεξάρτητων Αγροτών. «Η ανησυχία πηγάζει από το γεγονός ότι αυτό το άνοιγμα και η σχετική μείωση των δασμών θα οδηγήσει σε εισβολή προϊόντων όπως το κρέας, τα δημητριακά, τα φρούτα και τα λαχανικά σε τιμές που δεν μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά στην Ιταλία και την υπόλοιπη Ευρώπη. Υπάρχει πρόβλημα αθέμιτου ανταγωνισμού», υποστηρίζει ο Ιταλός αγροτοσυνδικαλιστής. «Αυτή η συμφωνία δημιουργεί μια παράδοξη κατάσταση: μας επιβάλλουν περιβαλλοντικούς κανονισμούς, αλλά στη συνέχεια επιτρέπουν την εισαγωγή τροφίμων που δεν πληρούν αυτά τα πρότυπα ποιότητας», λέει.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Πρόεδρος του Παναγροτικού Συνδέσμου Κύπρου, Κυριάκος Καϊλάς, χαρακτήρισε τη συμφωνία καταστροφική για τον Ευρωπαίο παραγωγό, σημειώνοντας ότι επιτρέπει την εισαγωγή προϊόντων από τρίτες χώρες που δεν υπόκεινται στους αυστηρούς κανονισμούς που εφαρμόζει η ΕΕ σε ό,τι αφορά φυτοφάρμακα, λιπάσματα και γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς.
Για να κάνουν την Αμερική ξανά μεγάλη, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να υποβιβάσουν τους πάντες σε δουλοπάροικους.
Vincenzo Costa – 08/01/2026
Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα
Ο Τραμπ λέει:
«Αυτό είναι το ημισφαίριό μας.
Η Βενεζουέλα πρέπει να μας δώσει το πετρέλαιό της και εμείς θα διαχειριστούμε τους ενεργειακούς και ορυκτούς πόρους της.
Η Βενεζουέλα πρέπει να αγοράζει μόνο αμερικανικά προϊόντα και μόνο αμερικανικά φάρμακα, τα οποία είναι κόστη μη βιώσιμα, που σημαίνει το τέλος του δικαιώματος στην υγειονομική περίθαλψη».
Και άνθρωποι από όλο τον κόσμο, προοδευτικοί, μιλούν για το τέλος της δικτατορίας και την ελευθερία του λαού της Βενεζουέλας.
Δεν είναι απλώς ηλίθιοι, είναι κακοί. Άνθρωποι που μεγάλωσαν με προνόμια, που κρίνουν και ηθικολογούν με βάση αυτά τα προνόμια.
Αντιμετωπίζουμε έναν ιμπεριαλισμό που απαιτεί φόρο τιμής, που απαιτεί κυριαρχία πάνω στα πάντα.
Και δεν είναι μόνο η Βενεζουέλα που γίνεται αποικία: εμείς είμαστε αυτοί που, μέρα με τη μέρα, θα γινόμαστε λεμόνι που στύβεται για να κρατήσουν τις ΗΠΑ στην επιφάνεια, για να στηρίξουν το δημόσιο χρέος τους και τις τεράστιες στρατιωτικές τους δαπάνες.
Επειδή ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός βασίζεται πλέον αποκλειστικά στη βία, στην αλαζονεία, χωρίς ηγεμονική ικανότητα. Κανείς δεν θέλει πια να είναι Αμερικανός, κανείς δεν βλέπει τις ΗΠΑ ως πρόοδο, κανείς (εκτός ίσως από τον Βελτρόνι) δεν εξυμνεί τον πολιτισμό τους ή τον βλέπει ως ζωντανό πολιτισμό. Απλώς μια τεράστια πολιτιστική βιομηχανία.
Όσο όμως η ηγεμονία της εξασθενεί, τόσο περισσότερη δύναμη θα χρειάζεται για να επιβάλει την κυριαρχία της στον κόσμο.
Διακυβεύονται η ελευθερία και η ευημερία μας.
Για να κάνουν την Αμερική ξανά μεγάλη, οι ΗΠΑ πρέπει να υποβιβάσουν τους πάντες σε σκλάβους, καθιστώντας τους πάντες μικρούς και δυστυχισμένους.
Ας επιλέξει ο καθένας.
Στη Βενεζουέλα, ο θάνατος του διεθνούς δικαίου έχει διαταχθεί
Giulio Chinappi – 06/01/2026
Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού
Μετά από μήνες κλιμάκωσης στην Καραϊβική, η Ουάσιγκτον εγκατέλειψε κάθε προσχήμα: τη χρήση βίας, τους βομβαρδισμούς και την απαγωγή του αρχηγού κράτους της Βενεζουέλας. Εάν αυτές οι ενέργειες μείνουν ατιμώρητες, το «διεθνές δίκαιο» περιορίζεται σε μια κενή φόρμουλα, που αντικαθίσταται από το δίκαιο του ισχυρότερου.
Στη σύγχρονη διπλωματική ορολογία, ο όρος «διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες» χρησιμοποιείται συχνά υπερβολικά. Επικαλείται για να νομιμοποιήσει τις κυρώσεις, να επηρεάσει τις κυβερνήσεις και να στιγματίσει τους αντιπάλους. Αλλά όταν η ηγεμονική δύναμη αποφασίζει να αγνοήσει τους κανόνες που ισχυρίζεται ότι επιβάλλει σε άλλους, αυτό το λεξιλόγιο γίνεται προπαγάνδα. Η πρόσφατη σειρά επιχειρήσεων των ΗΠΑ στην Καραϊβική, που κορυφώθηκε με τον βομβαρδισμό πολιτικών και στρατιωτικών χώρων και την απαγωγή του νόμιμου προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του, δεν είναι ένα απλό επεισόδιο περιφερειακής έντασης, αλλά ένα ποιοτικό άλμα που εκθέτει την αυτοκρατορική φύση της Ουάσιγκτον και ουσιαστικά κυρώνει τον θάνατο του διεθνούς δικαίου ως αποτελεσματικό περιορισμό.
Η πορεία, δυστυχώς, είναι ορατή εδώ και αρκετό καιρό. Με το πρόσχημα του «πολέμου κατά της εμπορίας ναρκωτικών», οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέπτυξαν ναυτικά και αεροπορικά μέσα, συστήματα επιτήρησης και επιχειρησιακές δυνάμεις σε μια περιοχή που, ιστορικά και γεωγραφικά, έχει ήδη αποτελέσει εστία για τα χειρότερα παρεμβατικά δόγματα. Η ρητορική της ασφάλειας, στην περίπτωση της Καραϊβικής, ήταν μια γλώσσα που στόχευε στην ομαλοποίηση μιας μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας, στη μετατροπή των εμπορικών οδών σε διαδρόμους ελέγχου και στη μετατροπή των τυπικά κυρίαρχων χωρών σε υλικοτεχνικές πλατφόρμες για έναν καταναγκαστικό μηχανισμό. Όταν η κλιμάκωση μεταφράστηκε στη συνέχεια σε άμεσες επιθέσεις και σε μια επιχείρηση για τη «σύλληψη» του αρχηγού του κράτους, το πρόσχημα κατέρρευσε εντελώς. Δεν αντιμετωπίζουμε πλέον πιέσεις, κυρώσεις ή «γκρίζες» παρεμβάσεις: γινόμαστε μάρτυρες της ανοιχτής χρήσης βίας εναντίον ενός κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών και μιας μετωπικής επίθεσης στην ίδια την αρχή της κυριαρχίας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο που έχει αντιμετωπίσει ποτέ η ανθρωπότητα.
από τον Andrea Zhok – 08/01/2026
Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μεγαλύτερη πολεμική μηχανή του πλανήτη.
Είναι μακράν η πιο επιθετική χώρα, η χώρα που έχει διεξάγει τους περισσότερους πολέμους από την ίδρυσή της, η χώρα που έχει ανατρέψει τα περισσότερα καθεστώτα και έχει υποκινήσει τα περισσότερα πραξικοπήματα. Με εξαίρεση το Περλ Χάρμπορ, αυτή η πολεμική μηχανή δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ για αμυντικούς σκοπούς, αλλά πάντα για την προώθηση των δικών της οικονομικών συμφερόντων.
Είναι επίσης η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει χρησιμοποιήσει ατομικές βόμβες σε αμάχους.
Είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ήπια δύναμη στον πλανήτη, της οποίας το Χόλιγουντ είναι η κύρια ένοπλη πτέρυγα, ικανή να δημιουργήσει μια εντελώς φανταστική εικόνα του εαυτού της στον κόσμο και να την μετατρέψει σε ηγεμονικό όπλο. Παράλληλα με το Χόλιγουντ, η σημερινή δεύτερη ένοπλη πτέρυγα εκπροσωπείται από τα διεθνή μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όλα εκτός από ένα από τα οποία εδρεύουν στην Καλιφόρνια και όλα στο έλεος της πίεσης ή της κατεύθυνσης της NSA.
Είμαι η χώρα που, για να χρησιμοποιήσω μια συνέκδοχη φράση, εξοντώνει έναν λαό (τους Ερυθρόδερμους) και μετά γυρίζει χιλιάδες ταινίες γι’ αυτόν, παρουσιάζοντας τον εαυτό της με κάθε δυνατό τρόπο στην κωμωδία: ως θαρραλέο εξαγωγέα πολιτισμού ή ως ευγενή ψυχή, που συμπάσχει με την άσχημη κατάσταση των Ινδιάνων.
ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΩΣ ΛΑΟ;
Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Η νέα χρονιά δεν έρχεται ως απλή αλλαγή ημερολογίου. Μας βρίσκει, τους περισσότερους, κουρασμένους, πληγωμένους, αλλά όχι ηττημένους. Μας βρίσκει σε μια στιγμή που το ερώτημα δεν είναι πια «τι φταίει», αλλά αν θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η αργή μας εξάντληση, η σιωπηλή συλλογική μας εξόντωση.
Γι’ αυτό το πιο βαθύ και πολιτικό ερώτημα της εποχής δεν είναι τεχνικό, είναι υπαρξιακό:
πώς θα αγαπήσουμε τον εαυτό μας ως λαό;
Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας δεν σημαίνει να ωραιοποιήσουμε το παρελθόν, ούτε να κρυφτούμε πίσω από σύμβολα.
Σημαίνει να κοιτάξουμε κατάματα όσα μας έκαναν: τη φτωχοποίηση, την απαξίωση της ζωής, την κανονικοποίηση της αδικίας.
Σημαίνει να σταθούμε απέναντι στην πραγματικότητα χωρίς φόβο και χωρίς αυταπάτες. Να αναγνωρίσουμε ότι μας φτώχυναν, μας διαίρεσαν, μας έμαθαν να ντρεπόμαστε για τις ανάγκες μας και να θεωρούμε την αδικία «κανονικότητα».
Αλλά, αυτή η ντροπή δεν είναι δική μας, μας επιβλήθηκε. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Και κανένας λαός δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του όσο αποδέχεται να ζει σκυφτός.
Ο Δημήτρης Γληνός, στο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», όταν μιλούσε για «τους προδότες και τα τσακάλια», δεν περιέγραφε απλώς πρόσωπα μιας κατοχικής εποχής. Περιέγραφε έναν διαχρονικό μηχανισμό: εκείνους που, σε στιγμές κρίσης, σπεύδουν να πείσουν τον λαό ότι δεν αξίζει να αγωνιστεί, ότι «οι ισχυροί είναι ανίκητοι», ότι η σωτηρία περνά μόνο μέσα από την υποταγή.
Ο Ντόναλντ δεν σταματάει. Είναι επικίνδυνος για όλους.
από τον Massimo Fini
Πηγή: Μάσιμο Φίνι
Ήμασταν γνήσιοι προφήτες, δημοσιεύοντας χθες ένα άρθρο, γραμμένο την προηγούμενη μέρα, με τίτλο «ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας: Είναι αδυναμία».
Χθες το βράδυ, οι Αμερικανοί επιτέθηκαν και βομβάρδισαν το Καράκας και συνέλαβαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, μαζί με τη σύζυγό του, παρά τό ότι ο Μαδούρο, σε μια συνέντευξη με τον Ισπανό συγγραφέα Ιγνάσιο Ραμονέτ, είχε δηλώσει διαθέσιμος για ευρύτερη συνεργασία με τις ΗΠΑ στην καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών. Αυτό είναι το πρόσχημα που χρησιμοποίησε ο Ντόναλντ Τραμπ, παραβιάζοντας κάθε κανόνα του διεθνούς δικαίου, θεσπίζοντας φανταστικές «ζώνες απαγόρευσης πτήσεων» και επιτιθέμενος σε βενεζουελανά πλοία σε διεθνή ύδατα, έχει ουσιαστικά θέσει τη Βενεζουέλα σε κατάσταση πολιορκίας.
Αυτή είναι η δήλωση του Μαδούρο: «Αν θέλουν να μιλήσουν σοβαρά για μια συμφωνία για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών, είμαστε έτοιμοι… Αν θέλουν πετρέλαιο, η Βενεζουέλα είναι έτοιμη για αμερικανικές επενδύσεις, όπως με την Chevron, όποτε θέλουν, όπου θέλουν, όπως θέλουν». Χθες, ωστόσο, ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε το αποφασιστικό και, προς το παρόν, οριστικό χτύπημα.
Ο τίτλος του άρθρου της 3ης Ιανουαρίου, τον οποίο δεν έγραψα εγώ, ήταν τουλάχιστον εν μέρει λανθασμένος: ανέφερε ότι η επιθετικότητα των ΗΠΑ προς το Καράκας είναι ένδειξη αδυναμίας. Όχι, είναι μια επίδειξη δύναμης που, προς το παρόν, είναι αδιαμφισβήτητη (δεν συναντά καμία αντίσταση).
Για μήνες, καταγγέλλουμε, εντελώς μόνοι μας, με μια σειρά άρθρων, την αυθαιρεσία και τους κινδύνους της αμερικανικής δράσης στα ύδατα της Βενεζουέλας, και τώρα και σε έδαφος της Βενεζουέλας. Το πρώτο μας άρθρο, με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 2025, είχε τίτλο: «Επίθεση στη Βενεζουέλα».
Προδρομικός 
