Η ιστορία μιας θεραπείας
Δημοσιεύθηκε: 13 Σεπτεμβρίου, 2023 Filed under: Uncategorized Σχολιάστε
Όταν ο Μήτσος πάτησε το πόδι του σε Αμερικανικό έδαφος, είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει η δεκάτη Σεπτεμβρίου. Η πτήση τον είχε εξουθενώσει, ειδικά στην κατάσταση που βρίσκοταν, αλλά τουλάχιστον επιτέλους είχε φτάσει στο αεροδρόμιο Λα Γκάρντια.
Ακολούθησε τις ενημερωτικές πινακίδες και έφτασε στον έλεγχο διαβατηρίων. Φοβόταν λίγο την αντίδραση του τελωνειακού υπάλληλου – είχε ακούσει οτι στην Αμερική ειδικά είναι πολύ αυστηροί.
– «Ο λόγος της επίσκεψης σας στις Ηνωμένες Πολιτείες;», τον ρώτησε ο υπάλληλος καθώς κοίταζε το διαβατήριο με ενα ύφος δυσπιστίας.
– «Ιατρικοί λόγοι», απάντησε ο Μήτσος.
– «Έχετε σχετικά χαρτιά;», ρώτησε ο υπάλληλος εξετάζοντας δήθεν αδιάφορα την έκφραση του προσώπου του Μήτσου, που είχε γίνει κατακόκκινο απο ντροπή.
– «Μάλιστα, όλα είναι εδώ», απάντησε ο Μήτσος, δίνοντας στον υπάλληλο ενα πάκο χαρτιά. Ο υπάλληλος τα εξέτασε προσεκτικά και η δυσπιστία έφυγε απο το πρόσωπο του.
– «Α, πολύ ωραία», είπε ο υπάλληλος, «ολα είναι εντάξει. Ξέρετε, και η γυναίκα μου…»
Ο Μήτσος δεν είχε καμμία όρεξη να ακούσει την πάρλα του τελωνειακού για τις αιμορροϊδες τις γυναίκας του, αλλά δε μπορούσε να κάνει αλλιώς. Άκουσε τον πόνο του υπαλλήλου κουνώντας συγκαταβάτικα το κεφάλι του, μέχρι που ο τελωνειακός του έδωσε πίσω τα έντυπα και το διαβατήριο του. Ο εφιάλτης είχε τελειώσει. Βρίσκοταν επιτέλους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το βράδυ ο Μήτσος ακολούθησε τις συμβουλές του γιατρού για την επόμενη μέρα της επέμβασης, και δεν έφαγε πολύ βαριά – μόνο δυο t-bone steaks στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Κοιμήθηκε σαν πουλάκι.
Το επόμενο πρωϊ, η πρωϊνή τουαλέτα, όπως πάντα, ήταν ενα μαρτύριο. Ο Μήτσος όμως ήταν χαρούμενος στη σκέψη οτι μάλλον αυτή θα ήταν η τελευταία φορά. Πήρε ενα ταξί και έδωσε τη διεύθυνση του γιατρού. Η διαδρομή στη Νεα Υόρκη ήταν εντυπωσιακή, αλλά πιο εντυπωσιακός ακόμη ήταν ο ουρανοξύστης που στεγάζοταν το ιατρείο.
Ο Μήτσος πήρε το ασανσέρ και ανέβηκε στον 95o όροφο. Βρήκε εύκολα το ιατρείο και χτύπησε την πόρτα. Του άνοιξε ο ίδιος ο γιατρός.
– «Περάστε», είπε ο γιατρός, «αργήσατε».
– «Με συχωρείτε, δόκτωρ Ζουχίρι», είπε ο Μήτσος.
– «Ζαουαχίρι», τον δίορθωσε ο γιατρός. «Μη στεναχωριέστε, πολλοί το κάνουν λάθος».
Ο Μήτσος κοίταξε τον δόκτορα. Κάτι περίεργο είχε η εμφάνιση του για γιατρό. Φορούσε άσπρα όπως οι περισσότεροι γιατροί, αλλά το στύλ ήταν αισθητά διαφορετικό, όπως και η γενειάδα του γιατρού. Δεν τον πείραζε. Είχε δεί αρκετούς παράξενους γιατρούς μέχρι τώρα – όπως εκείνο τον τύπο στη ΜΕΘ με το όνομα σκαπτικού εργαλείου – αλλά οι περισσότεροι ήταν πολύ καλοι γιατροί.
– «Μπορείτε να μου πείτε λιγάκι για τη θεραπεία;», ρώτησε ο Μήτσος.
– «Δεν έχουμε πολύ χρόνο», απάντησε ο γιατρός, «γδυθείτε και θα σας λέω».
Ο Μήτσος άρχισε να βγάζει τα ρούχα του την ώρα που ο γιατρός συνέχιζε
– «Είναι μια καινούρια επαναστατική θεραπεία για τις αιμορροϊδες, που λέγεται ΑΣΚ. Την αναπτύξαμε μαζί με τον αδερφό μου. Ξέρετε, και ο αδερφός μου είναι γιατρός – χειρούργος. Ήθελα κι εγω να γίνω σαν κι αυτόν αλλά επειδή εγω ήμουν μικρότερος στην οικογένεια με στείλανε στην πρωκτολογία. Μάλιστα, είστε ο πρώτος ασθενής στον οποίο τη δοκιμάζουμε!», είπε ο γιατρός, δείχνοντας με περηφάνια στον Μήτσο το δίπλωμα Γαστρεντερολογίας με μεταπτυχιακή ειδίκευση στην Λαπαροσκοπική Πρωκτοχειρουργική απο το Ισλαμικό Πανεπιστήμο της Τελ Αβίβ που είχε κορνιζαρισμένο στον τοίχο
– «Είναι σίγουρα ασφαλής η θεραπεία;», ρώτησε ο Μήτσος ανήσυχος που εντωμεταξύ είχε μείνει ολόγυμνος.
– «Μήν ανησυχείτε. Σκύψτε και ξαπλώστε στο Πρωκτοσκοπικό Ανάκλιντρο, παρακαλώ. Μπρούμυτα», είπε ο γιατρός, δείχνοντας στον Μήτσο ενα περίεργο ιατρικό έπιπλο. Ο Μήτσος υπάκουσε. Ο γιατρός συνέχισε να μιλάει δένοντας τα πόδια και τον κορμο του Μήτσου με τα ειδικά λουριά που ήταν στερεωμένα στο ανάκλιντρο.
– «Μπορεί να είναι η πρώτη φορά που εφαρμόζουμε αυτή τη θεραπέια, αλλά ο αδερφός μου εγω και η ομάδα μας έχουμε προετοιμαστεί πολύ καλά τόσο στο θεωρητικό επίπεδο όσο και στις πειραματικές δοκιμές. Είμαι σίγουρος οτι θα έχουμε επιτυχία», είπε ο γιατρός.
– «Είναι απαραίτητο να με δένετε;» ρώτησε ο Μήτσος
– «Το ξέρω οτι είναι δυσάρεστο», είπε ο δόκτωρ Ζαουαχίρι, «αλλά η παραμικρή κίνηση του ασθενούς μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα». Ο γιατρός πάτησε μερικά κουμπιά σε ενα τηλεκοντρόλ και το ανάκλιντρο κινήθηκε ανασηκώνοντας τους γλουτούς του ασθενή και ανοίγοντας τα πόδια του. Ο Μήτσος αισθάνθηκε εκτεθειμένος σ’αυτή τη στάση, αλλά η σιγουριά του γιατρού τον καθησύχασε.
Ο δόκτωρ Ζαουαχίρι κύλησε το ανάκλιντρο στην μια πλευρά του δωματίου προς το παράθυρο, και το γύρισε με τους γλουτούς του ασθενή να κοιτάζουν προς τα έξω. «Κρίμα που δε μπορείτε να δείτε τη θέα», είπε. «Είναι υπέροχη η Νεα Υόρκη απο εδω ψηλά».
Ο γιατρός κοίταξε το ρολόι του. Ήταν σχεδόν ώρα. Κοίταξε έξω απο το παράθυρο ερευνητικά, μέχρι που είδε αυτό που έψαχνε.
– «Είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε», είπε ο γιατρός. «Θέλει μόνο λίιγο πιο ψηλά», μουρμούρισε πατώντας άλλο ενα κουμπί στο τηλεκοντρόλ. Το ανάκλιντρο ανασηκώθηκε μερικά εκατοστά, ευθυγραμμίζοντας τον σφιγκτήρα του ασθενούς με τον σταυρό που ήταν ζωγραφισμένος στο παράθυρο. «εεεκει ακριβώς», είπε ο γιατρός ευχαριστημένος απο τον εαυτό του. Οι γλουτοί του Μήτσου σχεδόν ακουμπούσαν στο τζάμι του παραθύρου.
– «Γιατρέ, θα πονέσω;», ρώτησε ο Μήτσος.
– «Μόνο για ένα δευτερόλεπτο», απάντησε ο Ζαουαχίρι σηκώνοντας τον καρπό του ωστε να μπορεί να βλέπει ταυτόχρονα την ώρα και έξω απο το παράθυρο. «Ακούτε τον βόμβο;» είπε στον Μήτσο.
Ο βόμβος όλο και δυνάμωνε. «Αρχίζουμε!», είπε ο γιατρός. «7… 6… 5… 4… 3…»
Ενα ρομαντικό ποίημα
Δημοσιεύθηκε: 22 Αυγούστου, 2023 Filed under: Uncategorized Σχολιάστε
…που έγραψα το σαββατοκύριακο, βασισμένο πάνω σε κάτι προσχέδια ενός άσχετου τύπου που βρήκα στο Ιντερνετ:
Ήκουσες, Αρεθούσα μου, τα θλιβερά μαντάτα,
πρηστήκανε τ’αρχίδια μου σαν τη γλυκοπατάτα
Τέσσερις μέρες ο γιατρός μου’δωκε να τον παίζω
κι ύστερα αν δεν τα κόψουμε δεν θα χωράν να χέζω
Και πως θα τ’αποχωριστώ και πως θα τους μακρύνω
Δίχως αρχίδια πως θα ζώ τον χωρισμό εκείνο;
Μια χάρη, αφέντρα, σου ζητώ κι εκείνη θέλω μόνο
και μετά κείνη ολόχαρος τις μπάλες μου τελειώνω.
Κατέχω το κι ο κύρης σου ανήκει του σου η τρύπα
μα έλα πίσω απ’τις κουμαριές και πάρε μου μια πίπα
Εζούλα τα κι εστράγγιξε το τελευταίο μου φλόκι
Πηχτό σαν το σκυρόδεμα σαν τσιμεντένιο μπλόκι
Κι οταν θα αρραβωνιαστείς και βαριαναστενάξεις
κι όταν σαν νύφη στολιστείς κι απ’το γαμήσι κλάψεις
ν’ αναδακρυώσεις και να πεις, Ρωτόκριτε καημένε,
τ’αρχίδια σου ελησμόνησα, τα θέλες πλια δε έναι.
Και κάθε μήνα μια φορά μέσα στην κάμερά σου
θυμήσου με κι επαίζε το να με πονεί η καρδιά σου.
Κι όντε σου πουν κι απόθανα, λυπήσου τα και κλάψε
βαλσαμωμένα αρχίδια μου μες τη φωτιά τα κάψε
Όπου κι αν πάω κι α βρεθώ κι ό,τι καιρό κι α ζήσω,
τάσσω σου άλλη να μη δω, άλλη να μη γαμήσω
Ας τάξω πως επιάστηκα απ΄του μουνιού σου τρίχα,
έσπασ’ η τρίχα κι έχασα εις τον κόσμο ό,τι κι αν είχα
Λησμόνησε παντοτινά και διώξε κάθε ελπίδα
και πε πως δε μ’ εγνώρισες ούτε κι εγώ πως σ’ είδα.
Το μη χοίρον, βέλτιστον.
Δημοσιεύθηκε: 18 Αυγούστου, 2023 Filed under: Uncategorized 1 σχόλιο
Ο Γενικός Γραμματέας της Χοιρινής Διεθνούς στάθηκε ασαλεύτος για μια στιγμή, κοιτάζοντας το ακροατήριο του – τους εκατοντάδες εκπρόσωπους που συμμετείχαν στο διεθνές συνέδριο των γουρουνιών, εκπροσωπώντας τα συμφέροντα όλων των γουρουνιών του πλανήτη.
Ύστερα απο μια προσεκτικά υπολογισμένη παύση, όταν ένιωσε οτι η ατμόσφαιρα είχε ηλεκτριστεί αρκετά, ο Γενικος Γραμματέας ξεκίνησε την ομιλία του.
– «Εχω να σας κάνω μια πολύ σημαντική ανακοίνωση», είπε ο Γενικός Γραμματέας, παρακάμπτοντας τις αβρότητες του πρωτοκόλλου και μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό. «Ύστερα απο χρόνια σκληρών διαπραγματεύσεων, τις προηγούμενες ημέρες καταφέραμε μια πολύ σημαντική νίκη. Μια νίκη ορόσημο στη διεθνή χοιρινή διπλωματία«.
Ο Γενικός Γραμματέας έκανε μια παύση και κοίταξε στα μάτια μερικά απο τα γουρούνια που κάθοταν στα έδρανα, πρίν συνεχίσει – ένα παλιό κόλπο για να τραβάει την προσοχή ο ομιλητής και να φέρνει το κοινό σε πιο προσωπική επαφή μαζί του.
– «Καταφέραμε να μπούν ακριβώς οι σωστές διατυπώσεις, ακριβώς στα σωστά ιερά κείμενα, ωστέ εν ευθέτω χρόνω, να μην τρώει χοιρινό σχεδόν ο μισός πλανήτης!»
Tα γουρούνια πετάχτηκαν όρθια και ξέσπασαν σε θερμά χειροκροτήματα. Ο Γενικός Γραμματέας κοίταξε με αυταρέσκεια την αίθουσα. Σήκωσε το χέρι του θριαμβευτικά σε μια θεατρική κίνηση δείχνοντας στους σύνεδρους ενα επίσημο έγγραφο.
– «Ολα είναι γραμμένα εδω μέσα. Μόλις μπήκαν οι υπογραφές».
Δεν ήταν παρά ενα θεατρικό κόλπο, φυσικά. Τα χαρτιά που έδειχνε ο Γενικός Γραμματεας στους σύνεδρους ήταν απλώς τα συμβολαιογραφικά για κάτι διαμερίσματα στο Γαλάτσι, αλλά απο αυτή την απόσταση δε μπορούσαν να το διακρίνουν καλά. Η πραγματική συμφωνία δε χωρούσε σε λίγα φύλλα χαρτί, και φυσικά έπρεπε να μείνει κρυφή πάση θυσία.
– «Στον δίκαιο αυτό αγώνα μας είχαμε σύμμαχους τα άλογα και τις αγελάδες. Πέτυχαν και αυτοι τις νίκες τους, αλλά είναι μικρές συγκριτικά με την δική μας τεράστια επιτυχία».
Όταν τα χειροκροτήματα κόπασαν, ενα γουρούνι απο τα μπροστινά έδρανα σήκωσε το χέρι του. Ο Γενικός Γραμματέας του έκανε νεύμα να μιλήσει. Ηταν προετοιμασμένος για κάθε δύσκολη ερώτηση.
– «Με τους Κινέζους τι θα γίνει, σύντροφε;», ρώτησε ο σύνεδρος.
Ο Γενικός Γραμματέας συνοφρυώθηκε.
– «Είναι δύσκολοι αυτοί οι μπάσταρδοι», απάντησε χωρίς περιστροφές. «Αρνούνται πεισματικά να υπογράψουν ο,τιδήποτε τους περιορίζει το δικαίωμα τους, λένε, να τρώνε τα πάντα. Και τα πάντα έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται, οπότε και πάλι η κινέζικη κουζίνα θα στραφεί δυστυχώς σε μας».
Σιωπή έπεσε στην αίθουσα. Το θέμα της Κίνας ήταν σημαντικό, παίρνοντας υπόψην τον πληθυσμό της.
– «Μην ανησυχείτε όμως», συνέχισε ο Γενικός Γραμματέας. «Εξετάζουμε άλλες λύσεις. Οι επιστήμονες μας δουλεύουν με κάτι ιούς γρίππης. Θα χρειαστούν θυσίες φυσικά, αλλά νομίζουμε οτι στο τέλος θα τα καταφέρουμε».
Ενα άλλο γουρούνι σήκωσε το χέρι του απο το βάθος της αίθουσας. Ο Γενικός Γραμματέας δε συμπαθούσε τον συγκεκριμένο σύνεδρο. Ήξερε οτι εποφθαλμιούσε τη θέση του. Ωστόσο, του έδωσε χωρίς επιφυλάξεις το λόγο. Οι δημοκρατικές διαδικασίες πρέπει να τηρούνται.
– «Κάθε διαπραγμάτευση έχει νικητές και χαμένους», είπε ο σύνεδρος. «Ποιοί είναι οι χαμένοι σ’αυτή την περίπτωση;», ρώτησε.
Ο Γενικός Γραμματεας έκανε μια μικρή πάυση για να σκεφτεί τη σωστή διατύπωση.
– «Για μας η συμφωνία έχει σχεδόν μόνο πλεονεκτήματα. Η μόνη μας υποχρέωση είναι να φροντίσουμε να διαδοθούν κάποιες συγκεκριμένες θρησκείες και ιδεολογικά συστήματα», είπε.
– «Σύντροφε, καταλάβατε πολύ καλά τι ρώτησα», είπε απο το βάθος ο σύνεδρος»
– «Κατάλαβα τι ρώτησες, σύντροφε», είπε εκνευρισμένος ο Γενικός Γραμματέας. «Χρειάζεται να το πούμε ανοιχτά; Οι χαμένοι θα είναι, όπως πάντα, τα κοτόπουλα. Δεν θα υπάρχει κανένας λαός που να μην τρώει κοτόπουλο».
Η αίθουσα ξέσπασε σε ηχηρά χοιρινά γέλια. Τα κοτόπουλα ήταν οι μόνιμοι χαμένοι των διαπραγματεύσεων. Ολοι θυμόντουσαν τι είχε γίνει σε εκείνη την προηγούμενη συνδιάσκεψη που κατάφεραν να τα πείσουν οτι είναι προς το συμφέρον τους να μην πετάνε.
– «Θα πρέπει να προσέξουμε, φυσικά», είπε ο Γενικός Γραμματέας. «Τους έχουμε κάνει τόσες καζούρες που καμμιά μέρα θα μας τη φέρουν μπαμπεσικα αυτές οι κότες, αλλά ευτυχώς δεν είναι πολύ έξυπνες. Τώρα για παράδειγμα τους δώσαμε κάτι σάπιες γενικόλογες υποσχέσεις για στήριξη του χορτοφαγικού κινήματος, αλλά πρώτα πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες, και τέτοιες πίπες. Μια χαρά το χάψανε».
Οι σύνεδροι ξέσπασαν πάλι σε γέλια.
– «Ας μη σκεφτόματε όμως τόσο μακριά», είπε ο Γενικός Γραμματέας. «Το σημαντικό είναι οτι για το προσεχές μέλλον, είμαστε εξασφαλισμένοι. Μάλιστα, για κερασάκι στην τούρτα, καταφέραμε να εμπεδωθεί και μια λαϊκη ρήση που προστατεύει τα συμφέροντα μας».
Άλλη μια θεατρική παύση, και ο Γενικός Γραμματέας συνέχισε:
– «Το μη χοίρον, βέλτιστον!».
Η αίθουσα άρχισε να φωνάζει το σύνθημα ρυθμικά. «Το μη χοίρον, βέλτιστον!». Ο Γενικός Γραμματέας κοίταξε ευχαριστημένος τους σύνεδρους απο άκρη σε άκρη της αίθουσας. Επιτέλους, τα είχε καταφέρει. Μετά απο μια τέτοια νίκη, κανείς δε θα τολμούσε να του αντιπαρατεθεί.
Η ισόβια παραμονή του στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα, ήταν πλέον εξασφαλισμένη.
Μια ιστορία δυο εγκλημάτων
Δημοσιεύθηκε: 11 Ιουλίου, 2023 Filed under: Uncategorized Σχολιάστε
– «Τι θα γίνει, Μπαλούρδε, θα μας αφήσεις να χαρούμε διακοπές; Ιούλιος είναι», είπε ο επιθεωρητής Πουμαρώ. «Μια χαρά την άραζα στις παραλιάρες της Πατάγιας».
– «Κι εγω το ίδιο, αλλά στη Λούτσα», είπε ο αντιστράτηγος Μπαλούρδος. -«Μέχρι που με φώναξαν εδω και ήρθα πετώντας με αίτημα αστυνομικής συνδρομής για μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Χρειάζονται την εμπειρία σου, Ηρακλή. Πάλι καλά που βρισκόσουν στη χώρα».
– «Εντάξει, ανοίξτε το», είπε ο Ηρακλής. Ο αστυνομικός άνοιξε το ψυγείο και ο Ηρακλής έκανε ενα μορφασμό αηδίας βλέποντας το πτώμα του άντρα που βρίσκοταν μέσα.
– «Προσεκτικά», είπε στον αστυνομικό. «Θα πρέπει να διατηρηθούν όλα τα ίχνη που μπορούν να μας οδηγήσουν στο δολοφόνο. Η σήμανση θα πρέπει να φτιάξει τρείς περιμέτρους γύρω απο το ψυγείο και να εξεταστούν ολες οι επιφάνειες για στοιχεία και ίχνη DNA. Και ο χώρος πρέπει να μείνει σφραγισμένος μέχρι τουλάχιστον να βρεθεί η ταυτότητα του άγνωστου θύματος».
– «Δεν είναι άγνωστος», είπε ο Μπαλούρδος διορθώνοντας τον επιθεωρητή Πουμαρώ. «Καθόλου μάλιστα», συνέχισε, δίνοντας του ενα φύλλο εφημερίδας. «Είχε συλληφθεί για έγκλημα πρίν απο λίγα χρόνια».
Ο Ηρακλής διάβασε την εφημερίδα, και του σηκώθηκε η τρίχα.
– «Αυτό αλλάζει τα πράγματα», είπε ο Ήρακλης. Ο Μπαλούρδος τον κοίταξε με απορία.
«Δεν υπάρχει κανένα έγκλημα εδω», συνέχισε ο επιθεωρητής Πουμαρώ, τσαλακώνοντας την εφημερίδα και ρίχνοντας την μέσα στο ψυγείο. «Πρόκειται ξεκάθαρα για ατύχημα».
– «Ατύχημα; Μα…», έκανε να τον διακόψει ο Μπαλούρδος
– «Προφανώς αυτός ο καημένος μπήκε στο ψυγείο καταλάθος και δε μπορούσε να βγεί», εξήγησε ο Ηρακλής Πουμαρώ κοιτάζοντας τον Μπαλούρδο με νόημα. «Συμβαίνει πολλές φορές. Οταν κλείνεις την πόρτα του ψυγείου σβήνει το φώς και δε βλέπεις να βρείς την έξοδο», εξήγησε.
– «Δηλαδή, αυτό είναι όλο; Δε θα κάνουμε τίποτα;», είπε εκνευρισμένος ο αντιστράτηγος Μπαλούρδος; «Τζάμπα πέταγα με την Jolly «Fats» Weehawkin Airlines για δεκατρείς ώρες;»
– «Φυσικά θα κάνουμε», είπε ο Ηρακλής. «Θα εισηγηθώ εγω προσωπικά στον κατασκευαστή του ψυγείου να βάλουν εσωτερικό διακόπτη ασφαλείας για το φώς».
Ο Ήρακλής τράβηξε απο το χέρι τον Μπαλούρδο που τον κοίταζε ακόμα με δυσπιστία. «Ελα, πάμε», του είπε βγαίνοντας στην ζέστη της τροπικής νύχτας. «Ξέρω ενα ωραίο μέρος για μπύρες».
Μια ιστορία με δράκο
Δημοσιεύθηκε: 13 Απριλίου, 2023 Filed under: Uncategorized 1 σχόλιο
Ο Ιππότης χτύπησε με βρόντο την πόρτα της κρυψώνας με το τεράστιο σπαθί του. Ο ήχος ακούστηκε υπόκωφος μέχρι τα πέρατα του έρημου λιβαδιού.
– «Ανοιξε, δράκε!», φώναξε ο Ιππότης. «Ξέρω οτι την έχεις κλειδωμένη εδω μέσα! Βρήκα την κρυψώνα σου απο τον καπνό της καμινάδας! Ποιός ανάβει τζάκι μέσα στη μέση του καλοκαιριού;«
Ο Ιππότης ξαναχτύπησε την πόρτα ακόμα πιο δυνατά.
Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε λιγάκι, και απο το άνοιγμα προέβαλλε το κεφάλι της Πυργοδέσποινας. Γούρλωσε τα μάτια της, και ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα, έπεσε στην αγκαλιά του Ιππότη και τον φίλησε.
– «Αγαπημένε μου, γενναίε μου Ιππότη, ήρθες να με σώσεις!»
– «Πέρασα κάμπους και βουνά και δάση και λαγκάδια, αλλά ναι! Επιτέλους σε βρήκα, αγαπημένη μου! Θα σκοτώσω αυτό το τέρας που σε κρατάει φυλακισμένη και…»
– «Κάτσε, μισό, μη βιάζεσαι», τον διέκοψε η Πυργοδέσποινα. «Πρίν κάνεις οτιδήποτε, πρέπει να σου πω κάτι».
Η Πυργοδέσποινα χαμήλωσε το βλέμμα και κοκκίνισε ελαφρά.
– «Ξέρεις, όταν με απήγαγε ο δράκος ήμουν κατατρομαγμένη. Παρακαλούσα μέρα και νύχτα να έρθεις να με σώσεις!»
– «Εδω είμαι, αγαπημένη μου! Περίμενε να λογαριαστώ με το δράκο και πάμε στον πύργο μας να παντρευτούμε!», απάντησε ο Ιππότης.
– «Μετά όμως κάτι άλλαξε…», συνέχισε η Πυργοδέσποινα κοκκινίζοντας,
– «ΤΙ;» απάντησε ο Ιππότης αγριεμένος. «Μη μου πείς οτι αυτό το ΤΕΡΑΣ προσέβαλλε την…»
Ο Ιππότης προσπάθησε να παραμερίσει την Πυργοδέσποινα θυμωμένος, αυτή όμως κράτησε σταθερά τα χέρια του.
– «Περίμενε, αγαπημένε μου!» του είπε. «Παντα σ’αγαπώ και πάντα θα σ’αγαπώ. Αλλα πρίν κάνεις οτιδήποτε, άκουσε με τουλάχιστον! Δεν αξίζω αυτή τη χάρη;» τον ρώτησε.
Ο Ιππότης ηρέμησε λιγάκι. «Πες μου τι θέλεις να μου πεις», είπε στην Πυργοδέσποινα.
Η Πυργοδέσποινα σήκωσε τα καταπράσινα μάτια της και τον κοίταξε.
– «Απάντησε μου ειλικρινά, αγαπημένε μου Ιππότη. Οτι και να πείς, θα καταλάβω. Έχεις πάει ποτέ σου με άντρα;»
Ο Ιππότης κοκκίνησε.
– «Η ερώτηση σου προσβάλλει την ανδρεία μου και την ιπποτική μου τιμή!», φώναξε θυμωμένα ο Ιππότης. «Αλλα η αγάπη μου για σένα είναι τόσο μεγάλη που ποτέ δε θα σου πω ψέμματα. Ε λοιπόν, ναί, εχω πάει. Ηταν εκείνη τη νύχτα που είχαμε μεθύσει με αψέντι στον πύργο του Δούκα του Γουε…»
Η Πυργοδέσποινα γέλασε και άγγιξε τα χείλη του Ιππότη απαλά με το δάχτυλο της. «Σώπα, σώπα», του είπε. «Δεν το είπα για κατηγορία».
Ξαφνικά το χαμόγελο της πήρε μια λίγο πονηρή έκφραση. Τύλιξε τα χέρια της γύρω απο το λαιμό του και τον κοίταξε με τα καταγάλανα μάτια της.
– «Δράκος όμως σε έχει γλύψει ποτέ;», τον ρώτησε η Πυργοδέσποινα, γελώντας πονηρά.
Ο Ιππότης έγινε κατακόκκινος απο ντροπή. «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ…», φώναξε, αλλά η Πυργοδέσποινα τον διέκοψε ξανά.
– «Αχ, εσείς οι άντρες!», αναφώνησε η Πυργοδέσποινα γελώντας. «Ποτέ δε μάθατε να απολαμβάνετε το σέξ».
– «Γλείψει, εννοείς», είπε ο Ιππότης παίρνοντς το διδακτικό του ύφος. Η Πυργοδέσποινα τον κοίταξε απορημένη.
– «Γλείψει», συνέχισε ο Ιππότης. «Με έψιλον γιώτα. Με ύψιλον σημαίνει…»
Η Πυργοδέσποινα γέλασε. «Το ξέρω τι σημαίνει, χαζούλη μου. Επίτηδες το είπα με ύψιλον, για σπάσιμο στους ιντερνετικούς γλωσσαμύντορες»
– «Τους Ιντερ-τιιι;», ρώτησε απορημένος ο Ιππότης.
Η Πύργοδέσποινα γέλασε, αρπαξέ το σπαθί του Ιππότη και το πέταξε στην άκρη. «Ελα, πάμε μέσα», του είπε. Έστρεψε το βλέμμα της στον ουρανό κοκκινίζοντας, και συνέχισε. «Αχ, είναι ΚΑΥΤΟΣ! Θα το διασκεδάσουμε με την ψυχή μας.»
– «Μα…», πήγε να πεί ο Ιππότης.
Η Πύργοδέσποινα τράβηξε τον Ιππότη απο το χέρι μέσα στην πόρτα της κρυψώνας.
– «Ασε τα μά», του είπε. «Θα περάσεις καλά. Τι ξέρεις για την ανατομία των δράκων;»
Η Πυργοδέσποινα έκλεισε την πόρτα πίσω της και την κλείδωσε.
– «Οχι πολλ..» ακούστηκε αργοσβήνοντας η φωνή του Ιππότη μέσα απο το βάθος της κρυψώνας αναμεμιγμένη με τα βήματα και των δυο τους στην ξύλινη σκάλα της κρυψώνας, και ύστερα η σιγαλιά απλώθηκε ξανά στο απέραντο λιβάδι.
Και έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα.
Μια βαρετή ιστορία αγάπης
Δημοσιεύθηκε: 20 Ιανουαρίου, 2023 Filed under: Uncategorized Σχολιάστε
Ήταν κάποτε που λέτε παιδιά μου σε μια μακρινή χώρα, μια πανέμορφη γοργόνα με μακριά, καλλίγραμμη ουρά, που τα μαλλιά της έπεφταν κυματιστά στους ώμους της καθώς βούταγε στα καταγάλανα νερά της θάλασσας, έπαιζε με τα καλαμάρια, και πείραζε τους περαστικούς ψαράδες.
Μια μέρα που είχε άδεια, γνώρισε σε ενα μπαράκι εναν εντυπωσιακό κένταυρο. Δυνατός, μυώδης, έξυπνος και γοητευτικός, ο κένταυρος εντυπωσιάστηκε απο την ομορφιά της γοργόνας, την κέρασε ένα ποτό, το ένα έγινε δύο, άρχισαν τα σούξου μούξου και τα υπονοούμενα, «πάμε σπίτι σου να σου δείξω που το έχουν οι γοργόνες», «οχι πάμε στο δικό σου να σου δείξω τι κάνουν οι κένταυροι στα τέσσερα», ε να μη σας τα πολυλογώ παιδιά μου τελικώς ο κένταυρος και η γοργόνα εγαμήθωσιν δίχως αύριο και με τα πολλά έκαναν ενα παιδάκι.
Το παιδάκι όμως πήρε το λάθος μισό απο τον καθένα απο τους γονείς του και βγήκε ενας βαρετός, συνηθισμένος, πληκτικός άνθρωπος, και πήγε σχολείο και μεγάλωσε και διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος και πέρασε όλη του τη ζωή βαρώντας σφραγίδες σε κάποιο ληξιαρχείο στα Μέθανα.
Το Χάπι
Δημοσιεύθηκε: 18 Δεκεμβρίου, 2022 Filed under: Uncategorized 3 Σχόλια
Σε κάποιο από τα ταξίδια που έκανα τα τελευταία χρόνια, συνάντησα έναν παλιο φίλο. Πάνω στην κουβέντα μου είπε ότι είχε βρει κάπως κάπου ένα φοβερό χάπι που λέει το παίρνεις και σου διορθώνει το άγχος και τη συγκέντρωση, η τη συγκέντρωση και τη μνήμη – δε θυμάμαι ακριβώς, πάντως ήταν καποιο πράγμα από το οποίο υποφέρω και εγώ.
Μ’αυτα και με κεινα, μου έδωσε ένα χάπι. Του υποσχέθηκα να το δοκιμασω και να του πω αποτελέσματα, αλλά σκέφτηκα ας το κρατήσω για κάποια άλλη φορά. Κοιταξα το χαπι. Δεν ήταν ούτε συνηθισμένο ούτε ασυνήθιστο στην όψη. Έμοιαζε με ενα απλό χάπι σαν αυτά που μπορείτε να βρείτε σε οποιοδήποτε φαρμακείο. Το έβαλα στην τσάντα μου και το ξέχασα.
Πρέπει να είχα περάσει από 2 η 3 αεροδρόμια με το χάπι στην τσάντα μου, όταν μου φεξε και το έβγαλα από κει και κάπου το καταχωνιασα.
Που ομως; Άγνωστο. Η έλλειψη συγκέντρωσης, βλεπετε.
Η μπορεί και να μην το καταχωνιασα, και να βρίσκεται ακόμα σε κάποια πτυχή μιας βαλίτσας από αυτές που τις παίρνω μαζί μου στα κατά καιρούς ταξίδια μου, η στην τσέπη κάποιου παντελονιού η μπουφάν.
Κάθε φορά που βρίσκομαι σε καποιο αεροδρόμιο, θυμάμαι Το Χάπι. Αναρωτιέμαι τι να κάνει, σε ποια σκοτεινή γωνία να βρισκεται άραγε. Αν με σκέφτεται ποτέ ποτέ, η αν ακόμη θυμάται καν την ύπαρξη μου.
Και εάν ποτέ, αγαπητοί μου αναγνώστες, ακούσετε για κάποιον μαλάκα που χωσανε σε καμμια εξωτική φυλακή κάποιας περιεργης τροπικης ασιατικής χώρας, για ενα χαπι αγνωστου προελευσεως, τοτε τουλαχιστο για ενα πραγμα θα μπορειτε πια να είστε σιγουροι:
Το χαπι εχει επιτέλους βρεθεί.
Μια ιστορία κοχλιάριων
Δημοσιεύθηκε: 4 Αυγούστου, 2022 Filed under: Uncategorized Σχολιάστε
Σε κάποια από τις Θείες Λειτουργίες του μακαριστού πλέον παπά-Σταύρου (+2018) προσήλθε για να κοινωνήσει και ένας Ελληνοαμερικανικός κάπου στα 40 του.
Όταν έφτασε η σειρά του Έλληνα ομογενή για να λάβει την Θεία Κοινωνία συνέβη κάτι που συντάραξε τον κεκοιμημένο παπά-Σταύρο: Προσπάθησε 2-3 φορές να βγάλει την Αγία Λαβίδα από το Άγιο Δισκοπότηρο, χωρίς εν τούτοις αυτό να είναι δυνατό! Η Αγία Λαβίδα είχε κυριολεκτικά «κολλήσει» μέσα στο Άγιο Δισκοπότηρο.
Ο μακαριστός και έμπειρος ιερέας του Υψίστου με απλότητα, πραότητα και πατρικό λόγο λέει ψιθυριστά στον Ελληνοαμερικανό: «Στάσου λίγο πιο πέρα, περίμενε, μη φύγεις». Αφού κοινώνησαν οι εκκλησιαζόμενοι, ο παπά-Σταύρος είπε στον Έλληνα ομογενή: «Πέρασε μέσα στο Ιερό και περίμενε».
Στη συνέχεια και αφού τελείωσε η Θεία Λειτουργία και την κατάλυση του Αγίου Ποτηρίου, ο π. Σταύρος έβαλε το πετραχήλι του και άρχισε να εξομολογεί τον ομογενή. «Πες παιδί μου για τη ζωή σου. Με τι ασχολείσαι; Που εργάζεσαι; κλπ..».
Ομογενής: «Πάτερ εργάζομαι σε μία διάσημη εταιρεία πληροφορικής στην Αμερική. Παίρνω έναν τεράστιο μισθό που έχει επίσης και πολλά άλλα οικονομικά κίνητρα, παροχές και εξτρά ανταμοιβές. Είμαστε πρωτοπόροι στον κλάδο μας και ειδικά σε θέματα παρακολούθησης, ελέγχου και εμφυτευμάτων τσιπ σε ανθρώπους. Και φυσικά έχω και εγώ ένα τέτοιο εμφύτευμα στο χέρι μου..».
Παπά-Σταύρος: «Άκουσε παιδί μου, αυτός είναι ο λόγος που το Πανάγιο Σώμα και το Πανακήρατο Αίμα του Κυρίου μας δεν ήθελε να έρθει στο δικό σου σώμα! Είναι εμπόδιο αυτό το τσιπ που φέρεις στο χέρι σου. Διότι, παιδί μου, όταν οι άνθρωποι λάβουν αυτό το τσιπ η σφράγισμα του αντιθέτου, αρνούνται τον Κύριο! Όταν επιστρέψεις στην Αμερική, πρέπει να φροντίσεις να αφαιρεθεί από το σώμα σου αυτό το τσιπ.
Το συντομότερο δυνατό. Διότι, παρά το γεγονός ότι είσαι βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός, παραταύτα, έχει ήδη φύγει από επάνω σου η Θεία Χάρις με αυτό το εμφύτευμα του αντιθέτου. Κλπ».
Το επόμενο καλοκαίρι, ο ίδιος Ελληνοαμερικανικός πάει πάλι στον Ιερό Ναό και στον παπά -Σταύρο για να λειτουργηθεί και να κοινωνήσει. Αυτή τη φορά όλα γίνονται κανονικά, χωρίς προβλήματα και εκπλήξεις. Στο τέλος της ιεράς Ακολουθίας ο παπά-Σταύρος ρώτησε τον ομογενή: «Τι έκανες παιδί μου με το τσιπ και σήμερα όλα πήγαν κατά την ευχή του Θεού;».
Έλληνας ομογενής: «Πάτερ, πέρυσι, με το που επέστρεψα στις ΗΠΑ πήγα αμέσως και υπέβαλα την παραίτησή μου στην εταιρεία όπου εργαζόμουν και στη συνέχεια, μετά από χειρουργείο, αφαιρέθηκε το τσιπάκι από το χέρι μου. Πλήρωσα γι΄ αυτή την επέμβαση πολλές χιλιάδες δολλάρια. Το δικό μου τσιπάκι ήταν τύπου τατουάζ με μικροβελόνες και για αυτό το λόγο χρειάσθηκε πολύωρη χειρουργική επέμβαση για να μου αφαιρεθεί, μαζί και με ένα κομμάτι από το σώμα μου! Μετέπειτα, μου εμφυτέψανε ενα πιο καινούριο τσιπάκι που είναι στη version 2.1 που είναι συμβατή με τα ανατολικορθόδοξα δισκοπότηρα, και απο τότε δεν αντιμετωπίζω κανένα απολύτως πρόβλημα!»
Ricudis's Weblog 
