Είμαστε μία κοινωνία που έχει μάθει να ζει με υποκρισία.
Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας το περνάμε στην υποκρισία.
Και αν ότι λέγαμε σε ιδιωτικές συζητήσεις ή ότι συζητάμε με τον εαυτό μας, ή ακόμα χειρότερα αν ότι σκεφτόμασταν γινόταν δημόσια γνωστό, θα έπρεπε να βρούμε τρύπα να κρυφτούμε.
Θα τιναζόταν η κοινωνικές σχέσεις στον αέρα.
Η αιτία που αυτό δεν συμβαίνει είναι γιατί όσα λέμε ιδιωτικά μένουν ιδιωτικά, όσα σκεφτόμαστε μένουν στο κεφάλι μας και υπάρχει ένα άγραφο κοινωνικό συμβόλαιο που κανονικά αποτρέπει τέτοιες καταστάσεις.
Αυτό στην περίπτωση του Ανεστίδη δεν ίσχυσε, και αυτό που ο ίδιος με αφελές ρίσκο είπε, θεωρώντας πως δεν θα δημοσιοποιηθεί, βρήκε τελικά πολύ γρήγορα το δρόμο του στην δημόσια σφαίρα και αναπαράχθηκε από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ.
Προφανώς βγήκε από άνθρωπο πιθανόν κάποιον ρεπόρτερ ή τεχνικό που δεν είναι περήφανος γι αυτό που έκανε, διότι αν είσαι περήφανος για κάτι τέτοιο βάζεις την υπογραφή σου από κάτω.
Οπότε η «δουλίτσα» έγινε αλλά ο «μάστορας» που την έκανε επιθυμεί να παραμείνει κρυφός σε αντίθεση με τα όσα είπε ο Ανεστίδης που ο «μάστορας» που τα κατέγραψε αποφάσισε να τα δώσει στην δημοσιότητα.
Φυσικά μετά από μία τέτοια αποκάλυψη δεν θα μπορούσε η οργή της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού να μην πέσει πάνω του και να μην αποκλειστεί από τη συνάντηση αλλά και από κάθε μελλοντική επαφή με το κόμμα που στήριζε ως χθες.
Όταν κάτι τέτοιο όπως τα off the record λόγια του Ανεστίδη για τον πρωθυπουργό, βρει το δρόμο του στη δημόσια σφαίρα, τότε αυτό που ακολουθεί είναι απόλυτα λογικό.
Το πρόβλημα όμως στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο αυτό που είπε, αλλά το ότι έγινε γνωστό και δημοσιεύτηκε σε όλη τη χώρα.
Γιατί δεν είναι δυνατόν να πιστεύει ο πρωθυπουργός, οι πολιτικοί αρχηγοί, οι βουλευτές ότι ο κόσμος δεν τους βρίζει μέσα στην διάρκεια της μέρας.
Γενικά το μπινελίκι στην ανθρώπινη καθημερινότητα είναι αυτό ακριβώς. Καθημερινότητα και κανονικότητα. Είναι αμέτρητες οι φορές που όλοι μας βρίζουμε στα φωναχτά, σε δημόσιες ή ιδιωτικές συζητήσεις για να μην συζητήσουμε το πόσες φορές βρίζουμε από μέσα μας.
Και δεν βρίζουμε μόνο πολιτικούς ηγέτες, αλλά τους πάντες, ακόμα και τον εαυτό μας.
Θυμάμαι παλαιότερο πολιτικό αρχηγό και πρωθυπουργό να τον έχει πιάσει η κάμερα να λέει «τι μαλάκ@ς είμαι». Θυμάμαι υπουργούς να βρίζουν στις κάμερες δημοσιογράφους και να τους λένε «βρε δεν γ@μιέστε πρωί πρωί». Θυμάμαι υπουργούς να γίνονται βάιραλ γιατί μούτζωναν αριστερά και δεξιά κόσμο και να υπάρχουν φωτογραφίες την ώρα που το κάνουν.
Βέβαια τις τελευταίες μέρες εκτός από τον Ανεστίδη, προβολή είχε και ο Βαρουφάκης για χρήση ναρκωτικών κάτι βέβαια που το έχουν πει παλαιότερα και άλλοι πολιτικοί σε κάμερα, κάτι που τότε από τα ίδια ΜΜΕ για εκείνον τον πολιτικό, το είχαν βρει «χαριτωμένο».
Σε κάθε περίπτωση το να υπάρχει τόση έκπληξη και αντίδραση από μερίδα του Τύπου και μέλη της κυβέρνησης για τα λόγια του Ανεστίδη για τον πρωθυπουργό μάλλον μοιάζει για την αφορμή που περίμεναν για να τον σταυρώσουν. Παρότι από την αρχή ξέρουμε ότι δεν ήταν μία δήλωση που κανονικά θα έβγαινε στη δημοσιότητα.
Και θα ξαναπώ, είμαστε μία κοινωνία βυθισμένη στην υποκρισία. Κάθε μέρα λέμε καλημέρα σε όσους δεν γουστάρουμε. Τους χαμογελάμε ευγενικά. Μπορεί να είναι ο υπάλληλος που μας σερβίρει τον καφέ, ένας αντιπαθητικός συνάδελφος, ένας προιστάμενος ή το αφεντικό μας, ένας γείτονας που με το που κλείνουμε την πόρτα στο διαμέρισμα μας τον βρίζουμε με την ψυχή μας.
Είμαστε μία κοινωνία που το fake και το προσποιητό είναι η νέα κανονικότητα στις φωτογραφίες στα social και η δήθεν υπερτέλεια ζωή που κάνουμε.
Είμαστε η κοινωνία που ακόμα και αν έχεις βγει φορώντας σακούλα από σκουπίδια και δύο διαφορετικά παπούτσια θα σου πούνε «αχ καλέ κούκλα ή κούκλος είσαι», και που γουστάρουμε να μας λένε και να λέμε «πόσο είσαι 40; Καλέ 20 φαίνεσαι» και που δεν πα να έχεις πάρει 10 κιλά, θα σου πούνε «αδυνάτισες; Φοβερή αλλαγή».
Είμαστε η κοινωνία που τις περισσότερες φορές δεν θα σου πούμε εύκολα «τι μ@λακία έκανες» αλλά θα σου πούμε «δεν πειράζει δεν έγινε και κάτι».
Που χαρακτηρίζουμε «υπέρκομψη και κούκλα, κομψό και κούκλο» το κάθε διάσημο και πολιτικό ή συγγενή του όχι γιατί είναι, αλλά γιατί πρέπει να γλείψουμε για να γίνει η δουλειά μας.
Και που έχουμε πολιτικούς που μοιράζουν ταμπέλες αριστερά και δεξιά σε πολίτες πχ υπουργός που χαρακτηρίζει «κομμουνιστές» όποιους δεν γουστάρει, και το λέει όχι ως ιδεολογική ταυτότητα, αλλά ως βρισιά και κανείς δεν το έχει κάνει ζήτημα. Κανείς δεν τον έχει επαναφέρει στην τάξη.
Είμαστε η κοινωνία που πολλά χρόνια τώρα βλέπουμε και ακούμε πολίτες να βρίζουν τον πρωθυπουργό όταν βλέπουν κάμερα και πολλές φορές οι δημοσιογράφοι να κλείνουν τα μικρόφωνα για να μην ακουστούν στον αέρα τα μπινελίκια.
Αυτοί βέβαια είναι άλλοι δημοσιογράφοι, γιατί υπάρχουν και αυτοί που πήραν μία κουβέντα που δεν προοριζόταν για τη δημόσια σφαίρα και την έβγαλαν στο αέρα γιατί τώρα βόλευε. Γιατί τώρα την εργαλειοποίησαν.
Και είμαστε μία κοινωνία που εν χορό οπαδοί σε γήπεδα και θεατές σε συναυλία, έβριζαν πολιτικούς, πρωθυπουργούς και άλλους με πασίγνωστα συνθήματα που έγιναν τραγούδι και ξαφνικά υπάρχει αυτό το προσποιητό σοκ και ο θυμός ότι αυτό που είπε ο Ανεστίδης ήταν πρωτάκουστο και δεν έχει ξαναγίνει.
Για να καταλήξει κάπου αυτό το σεντόνι, αυτό που είπε ο Ανεστίδης ήταν λάθος που μεταδόθηκε δημόσια από τη στιγμή που δεν προοριζόταν ως δήλωση στα ΜΜΕ.
Ήταν αναμενόμενο και λογικό πως από την ώρα που αυτό που είπε βγήκε στο δημόσιο διάλογο θα τον σταύρωναν και προφανώς τώρα δεν μπορεί να συμμετέχει σε κανένα διάλογο.
Στο κομμάτι όμως του αν ήταν χυδαίο κλπ, ας μη παραμυθιαζόμαστε. Εκατομμύρια πολίτες σε αυτή τη χώρα, πιθανότατα όλοι μας, από πολιτικούς αρχηγόυς μέχρι παππάδες, σχεδόν καθημερινά και πιθανότατα πολλές φορές μέσα στη μέρα βρίζουμε και βρίζουμε χυδαία, μέσα μας, στο μυαλό μας, σιγανά ή φωναχτά, πίσω από την πλάτη του άλλου ή στα μούτρα του. Αν κάτι είναι χυδαίο είναι σε όλες τους τις μορφές, απλά οταν το ακούς ή δημοσιοποιείται, φαίνεται πιο άσχημο.
Αλλά ευτυχώς ακόμα οι σκέψεις μας δεν παρακολουθούνται γιατί θα είχαμε γίνει όλοι μπίλιες. Για τις συζητήσεις μας ωστόσο, από κοντά, από το τηλέφωνο είτε από το διαδίκτυο, μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων, συζητήσεις που δεν προορίζονται για όλους, να είστε σίγουροι ότι αυτές ΔΕΝ είναι ιδιωτικές.
Τα πάντα παρακολουθούνται και όσο υπάρχουν καλοθελητές να γίνουν εργαλεία άλλων, οι συζητήσεις αυτές θα είναι πάντα δυνατό και πιθανό να διαρρεύσουν.
Για το πόσο αθέμιτο ήταν αυτό που έκαναν τα ΜΜΕ και ο δημοσιογράφος που έδωσε το υλικό στη δημοσιότητα, τα έχει πει καλύτερα από εμένα η ΠΟΕΣΥ.
Σε κάθε περίπτωση να έχουμε υπόψιν ότι η δημοσιογραφία δεν είναι ντροπή, αλλά η ντροπή σίγουρα δεν είναι δημοσιογραφία.
