Στην άμπωτη του
έρωτα
Στην άμπωτη του έρωτα
πλημμυρίζουν συναισθήματα
στων ματιών τους καθρέφτες
και τ’ αστέρια ταξιδεύουν στον αφρό
ντυμένα με το φως της αποκάλυψης
ανομολόγητων μυστικών
κρυμένων
στο γαλάζιο πνοής των αγγέλων
που αλλάζουν τη ροή
στην κοίτη του χρόνου
πλέον όλα τα ανήξερα τοπία
έχουν το όνομά σου
καθώς καθρεφίζονται
στην άθικτη παλίρροια των ματιών σου.
Άγγελος Πετρουλάκης
Καλημέρα …
με δυο φλιτζάνια σιωπής
αφού δεσμώτης δεν υπήρξα του
πόθου
παρά μόνο ξυπόλητος ταξιδευτής
άγνωστων οροπεδίων
Σοφία Στρέζου
Αποθέτω δυο φλιτζάνια σιωπής στο
χρόνο που έφυγε
με την ελπίδα να φανούν στο χρόνο που φθάνει
στη διαλεκτική του ανέμου
στις στάλες που τα χείλη άγγιξαν
το ποτήρι ταξιδεμένης γνώσης
στα άγνωστα οροπέδια ενηλικιωμένων στοχασμών
Αδυναμία
Αδυνατώ πλέον
να αποκοιμίζω συνήθειες
σε μαλακά μαξιλάρια
και αερισμένα στρώματα
Ριγώ
στην κατοίκηση του εφήμερου
σαν συναντά το τέλος του
στην άκρη του χρόνου
Στη μνήμη του Άγγελου
Πετρουλάκη,
από την τελευταία
μας ποιητική συνομιλία
Άγγελος Πετρουλάκης
- Σοφία Στρέζου / Της αγρύπνιας οι λίγοι
Άγγελος Πετρουλάκης
Μείναμε πάλι λίγοι ν' αγρυπνούμε
κι ακόμα πιο λίγοι να ποτίζουμε το όνειρο.
Δεν μας άξιζαν άχρωμοι σύντροφοι,
ούτε δειλοί συνταξιδιώτες.
Τώρα είναι αργά για αναθέματα
και πού να ψάξεις
για τον χαμένο θησαυρό;
Σοφία Στρέζου
Ποτέ δεν κοιμηθήκαμε νωρίς
θεατές του ονείρου από πάντα.
Ξάγρυπνοι, παγιδευμένοι στον ιστό της φαντασίας
ποτίζαμε χρεώσεις
ακροβατώντας σε υποσχέσεις θαυμάτων
που χάθηκαν νωρίς
από θηρευτές οραμάτων.
Χρειάζεται πολύς χρόνος
για να αποδεχθεί κάποιος
- όσο βέβαια του είναι μπορετό -
την απώλεια...
Αμεριμνησία
Μπροστά στο παράθυρο
καπνίζεις την αμεριμνησία.
Τίποτα, τίποτα πια δεν σ’ αγγίζει!
Καμιά ψιχάλα, καμιά βροχή
δεν θα στάξει
την κάφτρα του τσιγάρου
που σιγοκαίει την ανάμνηση
Τώρα μόνο η αγρύπνια
καθρεφτίζεται στα μάτια σου
αποτυπώνοντας
δακρύβρεχτους
συναισθηματισμούς
που δύουν μια νέα
ανατολή
στο προσκεφάλι
σου...
Άκου τη φωτιά...
Άκου τη φωτιά...
ψιθυρίζει σπαραγμούς αιώνων
εξαγνίζοντας
αστοχίες και λάθη
που θα φέρουν την κάθαρση
σαν θα δωρίσει
το πύρινο δαχτυλίδι της
σε κείνους
που δεν εγκατέλειψαν την ελπίδα
για αφοσίωση
με εμβαπτίσεις σε πορφυρά δειλινά
θα αναγεννηθούν
σε καλέσματα εαρινών νυχτολογίων
των άυλων ερωτικών ονείρων
που τόσο μου έλλειψαν,
μ’ όλα τα δέντρα και τις πηγές
και συ να τρέχεις
να φιλάς τους κορμούς
και κείνα που γέρνουν
στις όχθες του απομεσήμερου
για λίγη δροσιά
δίνοντάς μας τη βεβαιότητα
πως ζούμε κι ανασαίνουμε
στο υγρό ακρολίμνιο της αγάπης
εκπληρώνοντας
την προφητεία του έρωτα
στην άφθαρτη διαδρομή του ονείρου!
Εξευμενισμένα λάθη
Όλα τα λάθη εξευμενίζονται
με ένα σου άγγιγμα
με ένα σου φιλί
στις αμίλητες ανταύγειες των μαλλιών μου
σα μπλέκονται τρυφερά τα χέρια σου
στις βιαστικές κατεβασιές των άστρων
από τα ανοιχτά παράθυρα
συντροφεύοντας διανυκτερεύοντα πάθη
που ενδίδουν σε ανυπεράσπιστους πόθους
στις λυγμικές αποδράσεις... της νύχτας
ενοχές και επαναπροσδιορισμοί
κάθε φορά που οι αλήθειες
μικραίνουν αποστάσεις
από εκείνο το «εγώ»
καθώς αμύνεται στο ασήμαντο
γεννώνας ξανά και ξανά τύψεις
στην ιχνογραφία των αντιφάσεων
στην ανέφικτη προοπτική
να διορθώσεις ή να απαλλαγείς
πληρώνοντας το τίμημα
συνθηκολογείς με την ελπίδα
πως κι αύριο βράδυ
πάλι θα δικαιολογηθούν
αρχαία σφάλματα
με ανθισμένους λυγμούς
στους θλιμμένους κήπους
μιας μακρινής αιωνιότητας
στις αναπολήσεις του απείρου...
Έζησες... έμαθες
Έζησες την προκατακλυσμιαία σιωπή
μέσα στην αδιατάρακτη μακαριότητα
πως όλα θα κυλούν
σαν το άρωμα χειμωνανθών
στον αέρα
αντλώντας παρηγοριά
από αβίωτους μύθους και αναμνήσεις
έμαθες να φοράς της αθανασίας άυλα χαμόγελα
και να ξορκίζεις ναρκισσιστικές υπεροψίες
στη μελαχγολική όψη ενός φεγγαριού
που ακόμα υποκλίνεται
σε σβηστά αστέρια
στην αφώτιστη πλευρά του
θυσιάζεται στο βωμό της τοξικότητας
ανυπόμονων εραστών
σε αναπότρεπτες στιγμές
τότε που όλα υποτίθεται
πως εμπεριέχουν υπαρκτά συναισθήματα
στην αδιατάρκτη τάξη
μιας όμορφης νύχτας
ξαγρυπνώντας το όνειρο
στη θνητή του λάμψη
κανένας εξαγνισμός
δεν φέρνει ειρήνη
στην ανειρήνευτη διήγηση
του βίου σου
επιζητώντας ... την επιείκεια
Γίνε Σεπτέμβρης
Γίνε
Σεπτέμβρης
να
χρυσίζω τον ήλιο
να
βάφω τα φύλλα πορτοκαλί
για
να σε ντύνω
κι
εσύ ένα- ένα να τα φοράς στα μαλλιά
για
να θυμάσαι
ότι
το καλοκαίρι σου φεύγει
παίρνοντας μαζί του
τις πύρινες αναφλέξεις
στα χαρτογραφημένα ταξίδια των δειλινών
στις ακτές των συναισθημάτων.
σχεδόν σ’
αγγίζω
επουλώνοντας
το τραύμα
με φιλιά
νεανικών ονείρων
και με
συμπόνια
των
χρόνων που πέρασαν
σε
καθρέφτες αναλείωτης μνήμης
γι’ αυτό
σου λέω
μη
φοβάσαι
τον
ουρανό και την ευσπλαχνία του
σα ρίχνει
σταγόνες
δακρύζοντας
απόκριση
στη
βεβαιότητα της αγάπης
της εγκατάλειψης
και της θλίψης
κανείς
δεν θέλει να τους διαβεί
πικρές
αγωνίες συντροφεύουν
βήματα
εποχών που αλλάζουν
τη ροή
μιας καθημερινής ιστορίας
και κάθε
απόγευμα στην αυλή
με το που
γέρνει ο ήλιος
ευσπλαχνίζονται
μετανοώντας
την έλλειψη θάρρους
ν’
αγαπηθούν με το κύμα
στο φεγγαρόφωτο
νανουρίζοντας
το αναπότρεπτο
στη
κατάκτηση
ενός
αβέβαιου ονείρου
στα
χαρακώματα του ύπνου
γεμάτα τα
χέρια
θα
κρατούν τρυφερά
το έπαθλο
όλων των
ανυπεράσπιστων αναμνήσεων
στα
ικριώματα της αιωνιότητας
Αμετάφραστο ταξείδι
Έζησα όλους τους
αποχωρισμούς
ακουμπισμένη
πάνω σε ράγες
ακυβέρνητων
τραίνων
αγνοώντας
το ανεπίστρεπτο
λυγμικών
ανταμώσεων
σε
άδειους σταθμούς
Αμετάφραστο
το ταξείδι σου
χωρίς ήχο
- οσμή - μνήμη
επέλεξες
τον αδιέξοδο
λαβύρινθο της σιωπής
δίπλα σε
αραγμένα βαγόνια
στην
ιχνογραφία
ενός
προορισμού… ανέφικτου
για να
φτάσεις μακριά
ως τα
ουράνια δειλινά
που
βλέπουν και ακούν
τη
λαχτάρα σου για το ταξείδι
στους
αγεωγράφητους προορισμούς
του
μεσονυχτίου
τότε που
οι ισορροπίες
αποκτούν
τον δικό τους επιτύμβιο
για να
θάψουν
ξεσκέπαστες
μνήμες
συγχωρώντας...
το ανέκφραστο
που οι
φωνές σίγησαν
μια σκιά
αναζητά
ίχνη ψιθύρων
ατέρμονων
διακαών πόθων
που
διυλίζονται σε αποστάσεις
και
ολογράμματα
πληγώνουν
οι ευωδιές
στα
λερωμένα πεζοδρόμια
της
έρημης πόλης...
Η σιωπή των εκρήξεων
μια
σιδερένια πανοπλία λύπης
ελκύοντας
κεραυνούς και θύελλες
στη σιωπή
των εκρήξεων
πάνω σε
τσαλακωμένα σεντόνια
γυμνή -
απροστάτευτη
από τις
κακουχίες
της
αφέγγαρης νύχτας
σκαλωμένη
στην
ανυπόκριτη ανεμόσκαλα
ικετεύεις
να
πιάσεις το τελευταίο αστέρι
λίγο πριν
οριστικά σβήσει
στο
μισοσκόταδο
μέσα στην
αντάρα της θλίψης
Ακατοίκητα συναισθήματα
ακατοίκητα συναισθήματα
επαληθεύουν φόβους αναμονής
στο ανέφικτο
στο αινιγματικό μέλλον
που σκουριάζει τη λήθη
προς τι λοιπόν η απονιά
στην αποθήκευση της θνητότητας
όταν σ’ ένα πορφυροφόρο δειλινό
κατοικεί η αιωνιότητα;
