Ένα αρχείο με αναφορές στα τροχαία εγκλήματα – συγκρούσεις που έχει καταγράψει ο κινηματογραφικός φακός και έχει αποτυπώσει η ελληνική και ξένη λογοτεχνία είναι διαθέσιμος από το σύλλογος μας SOSTE και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για φοιτητές φιλολογίας, φιλοσοφίας, δημοσιογραφίας, κινηματογράφου και για οποιαδήποτε άλλη έρευνα ή ψυχολογική βοήθεια και στήριξη (γιατί το σινεμά και η λογοτεχνία εκτός των άλλων είναι και φάρμακα για τη ανθρώπινη ψυχή)

Περιέχει 1. Τα τροχαία εγκλήματα και κυριαρχία του αυτοκίνητου στο σινεμά με 90 αναφορές σε ξένες ταινίες μυθοπλασίας μικρού και μεγάλου μήκους σειρές και ντοκιμαντέρ και 20 αναφορές σε ελληνικές ταινίες μυθοπλασίας μικρού και μεγάλου μήκους και ντοκιμαντέρ

2. Το αυτοκίνητο ως προέκταση του εγώ, ράλλυ κλπ. με 30 ταινίες μυθοπλασίας ξένου κινηματογράφου.
3. Τα τροχαία εγκλήματα στην ελληνική και ξένη λογοτεχνία 40 αναφορές από Έλληνες λογοτέχνες 10 από Έλληνες ποιητές και 20 από ξένους συγγράφεις

Το αρχείο είναι σε εξέλιξη ανοιχτό σε συνεργασίες στο μέλλον και στη διάθεση του SOSTE Η συλλογή αυτή είναι στη μνήμη της κόρης μου Ματίνας το μικρότερο θύμα τροχαίων στο τοίχο μνήμης του SOSTE

ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΤΡΟΥΜΑΝ ΚΑΠΟΤΕ «ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥΣ»

Ο Τρούμαν Καπότε (1924-1984) είναι γνωστός για το μυθιστόρημα του Εν Ψυχρώ που έγινε και μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία. Όμως έγραψε και αριστουργηματικά διηγήματα όπως το «Παιδιά στα Γενέθλια τους» Από το βιβλίο Όλα τα διηγήματα του Τρούμαν Καπότε (εκδ. Καστανιώτη 2006) σε μετάφραση Μιχάλη Μακρόπουλου αναδημοσιεύουμε τρία χαρακτηριστικά αποσπάσματα του διηγήματος αυτού από την αρχή, μέση και τέλος.

Εχθές το απόγευμα το λεωφορείο των έξι πάτησε την δεσποινίδα Μπόμπιτ. Δεν είμαι σίγουρος για το τι πρέπει να ειπωθεί γι’ αυτό τελικά, ήταν μόλις δέκα χρόνων, κι ωστόσο δεν ξέρω κανέναν στην πόλη μας που θα την ξεχάσει. Κατ’ αρχάς, τίποτε απ’ όσα έκανε δεν ήταν συνηθισμένο, από την πρώτη κιόλας φορά που την είδαμε, πριν από ένα χρόνο. Η δεσποινίς Μπόμπιτ και η μητέρα της έφτασαν μ’ εκείνο το ίδιο λεωφορείο των έξι αυτό που έρχεται από το Μομπάι. Έτυχε να είναι τα γενέθλια του εξαδέλφου μου του Μπίλυ Μπομπιτ, έτσι τα περισσότερα παιδιά της πόλης ήταν εδώ, στο σπίτι μας. Ήμασταν καθισμένοι όπως τύχει» στην μπροστινή βεράντα και τρώγαμε παγωτά παρφέ και κέικ σοκολάτα, όταν το λεωφορείο ξεπρόβαλε από τη Στροφή του Νεκρού. Ήταν το καλοκαίρι που δεν έβρεχε ποτέ, σκόνη που ’χε το χρώμα της σκουριάς σκέπαζε τα πάντα, μερικές φορές, όταν ένα αμάξι περνούσε από το δρόμο, η σκόνη που σηκωνόταν αιωρούνταν στον ασάλευτο αέρα για καμιά ώρα ή και περισσότερο[…]

[…]Από τη Δευτέρα ρίχνει αλέγρα καλοκαιρινή βροχή με διαστήματα ήλιου, αλλά η νύχτα είναι σκοτεινή και γεμάτη θορύβους φύλλα που στάζουν, μελωδίες του νερού, άυπνα τρεχαλητά Ο Μπίλυ Μπομπ ξαγρυπνά, αδάκρυτος, αν κι ό,τι κάνει είναι λιγάκι παγωμένο και η γλώσσα του είναι κοκκαλωμένη σαν γλωσσίδι καμπάνας. Δεν είναι εύκολο γι’ αυτόν το ότι η δεσποινίς Μπόμπιτ φεύγει. Γιατί, γι’ αυτόν, σήμαινε περισσότερα. Περισσότερα από ποιο πράγμα; Από το ότι ο Μπίλυ Μπομπ είναι δεκατριών χρόνων και τρελά ερωτευμένος. Ήταν όλα τα αλλόκοτα πράγματα μέσα του, πράγματα όπως η καρυδιά και το να του αρέσουν τα βιβλία και το να νοιάζεται αρκετά για τους ανθρώπους ώστε να τους άφήνει να τον πληγώσουν. Ήταν τα πράγματα που φοβόταν αυτός να δείξει σε οποιονδήποτε άλλον. Και, στο σκοτάδι, η μουσική πλεκόταν με τη βροχή· δε θα ’ρθουν νύχτες που θα την ακούμε σαν να υπάρχει αληθινά; Κι απογεύματα που οι σκιές θα μπλέκονται ξάφνου όλες κι εκείνη θα περνά μπροστά μας, θα ξετυλίγεται απάνω στο γρασίδι σαν όμορφη κορδέλα; Γελούσε στον Μπίλυ Μπομπ του κρατούσε το χέρι, μέχρι που τον φιλούσε. «Δεν να πρόκειται να πεθάνω», του είπε […]

[…]Ο Μπίλυ Μπομπ ήταν ακόμη στον κήπο και μάζευε τριαντάφυλλα· πια, είχε αρκετά για να ανάψει μ’ αυτά φωτιά, και η μυρωδιά τους ήταν βαριά σαν τον αγέρα. Ο Πρίτσερ στύλωσε τα μάτια του επάνω του, μέχρι που ο Μπίλυ Μπομπ σήκωσε το κεφάλι του. Καθώς κοιτιόνταν, η βροχής ξανάρχισε, ψιλή σαν θαλασσινές ψιχάλες και χρωματισμένη από ένα ουράνιο τόξο. Δίχως να πει κουβέντα, ο Πρίτσερ πήγε κι άρχισε να βοηθά τον Μπίλυ Μπομπ να χωρίσει τα τριαντάφυλλα σε δύο γιγάντιες ανθοδέσμες και μαζί βγήκαν στο πεζοδρόμιο κρατώντας τα. Στην αντικρινή μεριά του δρόμου ακούστηκαν ομιλίες σαν βουητό μελισσών, αλλ’ όταν η δεσποινίς Μπόμπιτ τους είδε, δύο αγόρια που τα κρυμμένα από λουλούδια πρόσωπά τους ήταν σαν κίτρινα φεγγάρια, κατέβηκε τρεχάτη τα σκαλιά, μ’ απλωμένα. χέρια. Είδαμε τι θα συνέβαινε και φωνάξαμε δυνατά, οι φωνές μας σαν κεραυνοί μες στη βροχή, αλλά η δεσποινίς Μπόμπιτ, τρέχοντας προς εκείνα τα φεγγάρια από τριαντάφυλλα, δεν άκουσε. Τότε ήταν που την πάτησε το λεωφορείο των έξι.

Γιώργος Ιατρού

Του Πάνου Ιωάννου

3 Δεκέμβρη Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.

Τι σημαίνει άραγε να ζει κάποιος ΑμεΑ στην Ελλάδα το 2025; Σίγουρα ΔΕΝ σημαίνει συμπερίληψη, πραγματικό σεβασμό και ικανοποίηση των αναγκών και των δικαιωμάτων του. Σίγουρα ΔΕΝ σημαίνει ίση μεταχείριση από κράτος και κοινωνία. Επειδή η Αναπηρία είναι ένα πολυπαραγοντικό κοινωνικό φαινόμενο που σίγουρα δεν μπορεί να αναλυθεί διεξοδικά σε ένα κείμενο θα καταπιαστώ με την κατηγορία της επίκτητης αναπηρίας από τροχαίο. Τα προσωπικά μου βιώματα ως αδερφός 26χρονου νέου με βαριά αναπηρία έπειτα από τροχαίο που του προκάλεσε εγκληματίας οδηγός, είναι αρκετά για να μπορέσω να διατυπώσω αναλυτικά τα εξοντωτικά εμπόδια που καλείται να αντιμετωπίσει ένας επιζών με αναπηρία από τροχαίο στην Ελλάδα του σήμερα.

Όπως καταλαβαίνετε όλοι και όλες, όσοι και όσες δεν γεννήθηκαν με αναπηρία αλλά την απέκτησαν στο διάβα της ζωής τους αναλογίζονται τη ζωή τους με τη διάκριση Πριν και Μετά (την αναπηρία). Η σκέψη αυτή συμβαίνει φυσιολογικά ανεξαρτήτως του πόσο φιλικό και συμπεριληπτικό είναι το κράτος που μένει ο ΑμεΑ. Είναι σίγουρο όμως, ότι ειδικά στην Ελλάδα η παραπάνω σκέψη πάντα έχει αρνητικό περιεχόμενο για τους ανθρώπους με επίκτητη αναπηρία, αφού λόγω της αναπηρίας τους βιώνουν πλέον καθημερινά στη «νέα» τους ζωή, την ανισότητα και την περιθωριοποίηση από το ελληνικό κράτος και την βαθιά συντηρητική ελληνική κοινωνία. Κόντρα σε όλα αυτά ο Άνθρωπος με Αναπηρία λόγω τροχαίου καλείται να υπερβεί δυσθεώρητα εμπόδια στη καθημερινότητά του προκειμένου να κρατηθεί στη ζωή.

Πρώτο και βασικότερο, εφόσον φυσικά επιβιώσει έπειτα από μήνες νοσηλείας σε ΜΕΘ και κρίσιμα χειρουργεία, το θύμα τροχαίου καλείται να παλέψει για την όσο το δυνατόν καλύτερη αποκατάστασή του σε κάποιο εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης. Έλα όμως που στην Ελλάδα δεν υπάρχουν δημόσια κέντρα αποκατάστασης (εκτός από ένα το οποίο υπολειτουργεί και δεν δέχεται βαριά περιστατικά). Η μεταφορά από το δημόσιο νοσοκομείο σε κέντρο αποκατάστασης γίνεται αμέσως μόλις σταθεροποιηθεί η υγεία του θύματος. Με το που επιβιώσει λοιπόν κάποιος από τροχαίο έγκλημα, η οικογένειά του προτού καλά καλά συνέλθει από το απερίγραπτο σοκ που της προκάλεσε το τροχαίο, έρχεται αντιμέτωπη με την ανυπαρξία κρατικής πρόνοιας και πρόβλεψης για το τι μέλει γενέσθαι με την ζωή του ανθρώπου τους. Ελλείψει εναλλακτικών λύσεων, λοιπόν, οι οικογένειες μεταφέρουν τον οικείο τους, σε ιδιωτικό κέντρο αποκατάστασης και εκεί αρχίζει το μεγάλο φαγοπότι της ιδιωτικής πρωτοβουλίας πάνω στα συντρίμμια και τα απομεινάρια του επιζώντα διαλυμένου σωματικά και ψυχικά ασθενή και της επίσης εξαντλημένης οικογένειάς του. Τα ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης στην Ελλάδα ανήκουν αποκλειστικά σε μεγαλοεπιχειρηματίες κλινικάρχες που κάθε άλλο παρά για την υγεία των ασθενών νοιάζονται. Διαχρονικός νταβατζής στο μέγα φαγοπότι των ιδιωτών κλινικαρχών είναι φυσικά το ελληνικό κράτος των εκάστοτε κυβερνώντων που δεκαετίες τώρα δεν έχουν καν επιδιώξει να δημιουργήσουν δημόσια κέντρα αποκατάστασης, ρίχνοντας έτσι ολόκληρες οικογένειες στα νύχια των μεγάλων αρπακτικών της ιδιωτικής υγείας. Θέλοντας και μη λοιπόν οι οικογένειες και τα θύματα μπαίνουν στον χορό και αναγκάζονται να ξεπουλήσουν κυριολεκτικά ό,τι έχουν και δεν έχουν για να καταφέρουν να βρουν τα μηνιαία δυσθεώρητα ποσά που ζητάει ο μεγαλοεπιχειρηματίας ιδιώτης για να παραμείνει ο ασθενής στο κέντρο του. Και σαν να μην έφταναν τα υπερκέρδη που αποκομίζουν οι κλινικάρχες από τις ανυπεράσπιστες οικογένειες των θυμάτων, παίρνουν για έναν ολόκληρο χρόνο από το ίδιο το κράτος και ποσοστό περίθαλψης από την ασφάλεια υγείας του ασθενούς. Δηλαδή το ελληνικό κράτος επιδοτεί τους κλινικάρχες επιπλέον των δυσθεώρητων ποσών που τσεπώνουν από τις οικογένειες των ασθενών.

Τι γίνεται όμως με τις οικογένειες και τους ασθενείς που δεν έχουν ούτε ένα κεραμύδι να ξεπουλήσουν; Η μόνη λύση είναι να γυρίσουν σπίτι τους και ο ασθενής να αποβιώσει. Τόσο στυγνά, τόσο ταξικά και τόσο απάνθρωπα. Άλλη λύση στο περιβόητο ευρωπαϊκό και σύγχρονο ελληνικό κράτος που λέγεται Ελλάδα δεν υπάρχει!

Επόμενο στάδιο αφού ολοκληρωθεί η νοσηλεία του θύματος τροχαίου στα ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης (συνήθως ολοκληρώνεται ταχύτερα λόγω οικονομικού αδιεξόδου της οικογένειας του ασθενούς) είναι η επιστροφή του ασθενούς στο σπίτι (εφόσον δεν έχει ξεπουληθεί κι αυτό για να πληρωθεί η νοσηλεία στο ιδιωτικό κέντρο του μεγαλοεπιχειρηματία κλινικάρχη). Στο σπίτι αρχίζει δεύτερος αγώνας γιατί ένας επιζών από τροχαίο έχει τεράστιες ανάγκες περίθαλψης και φροντίδας αλλά και συνέχισης των ειδικών θεραπειών κατ οίκον πλέον. Τι γίνεται όμως όταν τα μέλη της οικογένειας πρέπει να επιστρέψουν στην θέση εργασίας τους, παρόλο που ο ασθενής λόγω της αναπηρίας δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί και να ζήσει μόνος του; Ποιος θα καλύψει τα έξοδα αποκλειστικής νοσοκόμας, τα ιατροφαρμακευτικά έξοδα και τα έξοδα των καθημερινών θεραπειών του επιζώντος; Η αναπηρική σύνταξη που με τα βίας φτάνει τα 700 ευρώ; Προφανώς και όχι. Άρα τι λύσεις υπάρχουν; Η μια λύση είναι να αυξηθούν οι αναπηρικές συντάξεις αναλογικά με τα έξοδα αποκατάστασης και συντήρησης του ασθενούς ή σε διαφορετική περίπτωση να παρέχονται δωρεάν για όσο χρειαστεί οι θεραπείες και τα ιατροφαρμακευτικά του από το ίδιο το κράτος. Επειδή όμως ζούμε στο νεοφιλελεύθερο σύστημα που αυτά δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ γιατί πάνω απ’ όλα επικρατεί το δόγμα κόστους-οφέλους, και τι όφελος να έχει για τα κέρδη του κεφαλαιοκρατικού συστήματος ένας ανάπηρος επιζών, πάμε στη δεύτερη λύση που για τα δεδομένα του καπιταλιστικού κράτους μοιάζει η πιο λογική (ή μήπως όχι;). Η δεύτερη λύση λοιπόν, για να καλυφθούν οι ανάγκες και τα έξοδα ενός επιζώντα με αναπηρία από τροχαίο έγκλημα που του προκάλεσε εγκληματίας οδηγός, είναι η κάλυψη όλων των εξόδων και αναγκών από την ασφαλιστική εταιρία που καλύπτει τον εγκληματία οδηγό. Τι γίνεται όμως στη περίπτωση που η αστική Δικαιοσύνη και οι δικαστικοί λειτουργοί βγάζουν αποφάσεις προς όφελος των κερδών των ασφαλιστικών εταιριών κόντρα και αντίθετα στα αιτούμενα του θύματος;

Τρίτο λοιπόν, στάδιο που καλείται να έρθει αντιμέτωπος ο επιζών ανάπηρος από τροχαίο είναι το ίδιο το κράτος και οι θεσμοί του (εν προκειμένω ο θεσμός της Δικαιοσύνης). Σε αυτό το στάδιο ο επιζών και η οικογένειά του θα αντικρίσει το αποκορύφωμα της κρατικής αναλγησίας και αδιαφορίας. Ο μεγάλος εμπαιγμός θα πραγματωθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων! Εκεί οι λαβωμένες ανεπανόρθωτα οικογένειες και το ίδιο το θύμα, αφού πρώτα έχουν ξεπουληθεί για να καλύψουν τα ιατρικά έξοδα του ασθενούς στα ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης, προσφεύγουν μετά από καιρό, λόγω της γνωστής εξοντωτικής κωλυσιεργίας των δικαστηρίων, με την ελπίδα ότι επιτέλους η Δικαιοσύνη του κράτους θα αναγνωρίσει το Γολγοθά που ανεβαίνει το ίδιο το θύμα και μαζί του όλη η οικογένεια και τουλάχιστον θα καταδικάσει τον εγκληματία οδηγό για την ανεπανόρθωτη βλάβη που τους προκάλεσε και παράλληλα θα αναγκάσει την ασφαλιστική εταιρία του δράστη να πληρώσει στο έπακρον και εφ’ όρου ζωής τα ιατρικά έξοδα και ανάγκες του ανάπηρου θύματος. Τι πιο λογικό και πιο δίκαιο για τη καταστροφή που προκλήθηκε στο θύμα θα πει κάποιος; Έλα όμως που τίποτα δεν είναι λογικό και δίκαιο στο κράτος που λέγεται Ελλάδα! Σε αντίθεση με όλα όσα διεκδικεί λοιπόν, ο επιζών με αναπηρία από τροχαίο έγκλημα, ο θεσμός της ελληνικής Δικαιοσύνης, μέσω των δικαστών, στη συντριπτική πλειονότητα των υποθέσεων εκδίδει αποφάσεις που δεν καλύπτουν ούτε το 50% των αιτημάτων και λογικών διεκδικήσεων του θύματος. Μα πως γίνεται αυτό θα αναρωτηθεί κάποιος τη στιγμή που τα αντανακλαστικά της ελληνικής δικαιοσύνης σε άλλες περιπτώσεις είναι άμεσα και δεν χωρούν αμφισβήτησης όπως π.χ στη ποινική δίωξη όσων διαμαρτύρονται μπροστά από το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη; Κι όμως γίνεται… γιατί στη περίπτωση των τροχαίων εμπλέκονται συμφέροντα ασφαλιστικών κολοσσών και αυτοκινητοβιομηχανιών, και οι Δικαστές είναι ευρέως γνωστό ότι μπροστά στο δίλημμα της υπεράσπισης των κερδών των μεγαλοεταιριών από τη μία ή της υπεράσπισης της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας ενός ανήμπορου ανθρώπου από την άλλη, θα ταχθούν ξεδιάντροπα και απροκάλυπτα με το μέρος των ισχυρών αυτού του κόσμου.

Το ερώτημα που βροντοφωνάζουμε χρόνια ολόκληρα όλοι και όλες, θύματα και συγγενείς ανάπηρων από τροχαίες συγκρούσεις, με την απαίτηση να ακουστεί και να απαντηθεί από το αστικό κράτος είναι ένα: Πώς θα ζήσει τελικά ένας ανάπηρος από τροχαίο που αδυνατεί να αυτοεξυπηρετηθεί και να επιτελέσει βασικές λειτουργίες, όταν δεν καλύπτονται τα βασικά του έξοδα και ανάγκες ούτε από το ελληνικό κράτος πρόνοιας ούτε από τις αποφάσεις της ελληνικής Δικαιοσύνης; Η μέχρι σήμερα κρατική αδιαφορία και προκλητική δικαστική μεροληψία υπέρ των κερδών των ισχυρών απαντά στο παραπάνω ερώτημα, εντελώς στυγνά και απάνθρωπα, οδηγώντας τα ανάπηρα θύματα τροχαίων στην ψυχική αλλά το κυριότερο υλική εξόντωση.

Με την ΟΡΓΗ να μας κατακλύζει, όλοι και όλες εμείς, ανάπηρα θύματα και συγγενείς, δίνουμε όρκο τιμής και αξιοπρέπειας να μην σταματήσουμε να διεκδικούμε Ορατότητα  Συμπερίληψη και  Δικαίωση. Γιατί η ζωή είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο των λίγων και ισχυρών!

Ο Πάνος Ιωάννου είναι ο αδερφός του Νίκου, επιζώντα με βαριά αναπηρία από τροχαίο έγκλημα εν ώρα εργασίας ως ντελίβερι το Σεπτέμβριο του 2019 στην Αταλάντη Φθιώτιδας και μέλος του Δ.Σ του Πανελλαδικού Συλλόγου SOS Τροχαία Εγκλήματα.

ΚΥΡΙΑΚΗ 23 Νοεμβρίου – για την ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΤΡΟΧΑΙΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ

ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ: ΑΠΟ ΤΟ HILTON ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ, 12:00 ΠΡΩΙ

Κάθε χρόνο, στους δρόμους της χώρας μας, χάνουμε ανθρώπους.

Ανθρώπους που αγαπούσαμε.

Παιδιά, Αδέρφια, Μπαμπάδες, Μαμάδες, φίλους.

Άφησαν πίσω τους κενά που ποτέ δεν γεμίζουν, όνειρα που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, ζωές που κόπηκαν τόσο ξαφνικά και άδικα.

Αυτή την Κυριακή, συγκεντρωνόμαστε όχι μόνο για να θυμηθούμε, αλλά για να φωνάξουμε με όλη μας την ψυχή: Δεν θα ξεχάσουμε.

Δεν θα επιτρέψουμε να χαθούν κι άλλοι.

Ξεκινάμε από το Hilton, στις 12:00 το πρωί, και βαδίζουμε μέχρι την Ομόνοια, κουβαλώντας μέσα μας την αγάπη, τον πόνο και την αποφασιστικότητά μας.

Κάθε βήμα και μια υπόσχεση: να κάνουμε τους δρόμους μας ασφαλείς. Να μην αφήσουμε καμία ζωή να χαθεί άδικα ξανά.

Σκέψου τη μάνα που περιμένει το παιδί της να γυρίσει σπίτι. Σκέψου τον πατέρα που δε θα ξαναδεί το γέλιο του παιδιού του.

Σκέψου τη μοναξιά και τη σιωπή που αφήνουν πίσω τους αυτοί οι τραγικοί αποχωρισμοί. Αυτή η πορεία είναι για αυτούς.

Για κάθε ψυχή που έφυγε χωρίς να έχει ευκαιρία.

Για να θυμίσουμε πως κάθε ζωή μετράει. Κάθε ζωή έχει αξία.

Ζητάμε: Δρόμους που δεν σκοτώνουν, αλλά προστατεύουν ζωές.

Αλήθεια και δικαιοσύνη για τις οικογένειες που πονάνε Σεβασμό και ευθύνη από όλους μας, γιατί κάθε μέτρο ασφαλείας μπορεί να σώσει έναν άνθρωπο

Δεν είναι απλά μια πορεία. Είναι η υπόσχεση που δίνουμε στα θύματα και στις οικογένειές τους: δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε μέχρι να δούμε αλλαγή.

Έλα μαζί μας, με την καρδιά σου ανοιχτή, με τη φωνή σου δυνατή.

Μην αφήσεις την αδικία να συνεχιστεί. Μην αφήσεις άλλη ζωή να χαθεί στα σκοτεινά σημεία των δρόμων μας.

Κυριακή, 12:00 το πρωί, Hilton – Ομόνοια

Είναι ώρα να βγούμε στους δρόμους με σεβασμό στη μνήμη και με πάθος για ζωή.

Μαζί μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Μαζί μπορούμε να σώσουμε ζωές.

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

#ΜνήμηΤροχαίων #ΠορείαΖωής #ΔενΞεχνάμε

Η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων είναι κάθε χρόνο η 3η Κυριακή του Νοέμβρη. Φέτος στις 16 Νοέμβρη είχαμε προγραμματίσει εκδηλώσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο και την Αλεξανδρούπολη. Η εκδήλωση της Αθήνας δεν έγινε τελικά λόγω της επίσκεψης Ζελένσκι και της απαγόρευσης εκδηλώσεων. Θα γίνει κανονικά την Κυριακή 23 Νοεμβρίου.

Σ ολες τις άλλες πόλεις οι εκδηλώσεις έγινα κανονικά.