Μη χριστιανή σε χώρα χριστιανών ορθόδοξων

Ποιος θα με φιλοξενήσει σήμερα που πέρα από κάθε λογική η ψηφιοποιημένη καμπάνα της Νέας Παναγίας θα χτυπάει πολύ δυνατά όλη μέρα συνέχεια; Ζούμε σε χώρα υπανάπτυκτη που υποδέχεται μία απάτη με τιμές... αρχηγού κράτους, που βάζει μεγάφωνα με τη λειτουργία στη διαπασών και άλλα τριτοκοσμικά. Ευτυχείτε αδέλφια χριστιανοί, αλλά γιατί μας κουφαίνετε; Δεν γίνεστε πιο συμπαθητικοί...

Βάψιμο αυγών τη Μεγάλη Πέμπτη

«Αύριο βάφουμε αυγά» είπε ο Γιώργος. Και σπεύσαμε η αφεντιά μου και η Σωτηρία. Εγώ η ακαμάτρα δεν έβαλα τα χέρια μου, καθώς κεντούσα. Τα αυγά έγιναν κούκλες. Πήρα και το καλαθάκι-πασχαλίτσα φεύγοντας. Οι προκομμένοι καλλιτέχνες μεγαλουργούσαν. Αυτό δεν ήταν βάψιμο αυγών, καλλιτεχνικό event ήταν!

Νυμφαίο μετά από τρία χρόνια

 Έχω να ρθω στο λατρεμένο μου Νυμφαίο τρία χρόνια. ´Αλλαξαν πολλά: πέθαναν αγαπημένα πρόσωπα, έκλεισαν μαγαζιά, αλλά αυτό που με στενοχώρησε πιο πολύ από όλα είναι ότι έκλεισε το καφενείο, εστιατόριο, ξενοδοχείο του χωριού. Το κοινοτικό. Εκεί που έμεινα με φίλους, μόνη, με φοιτητές και φοιτήτριες, αλλά κυρίως με τον Αρκτούρο, ακόμη πριν σινιαριστεί. Εκεί που τρώγαμε με 100 δραχμές πέντε μέρες, εκεί που μας έκανε η Νεράντζα τις υπέροχες στραπατσάδες και τις... αρκουδόπιτες, μας δίαλεγε τα σωστά μανιτάρια και μας τα τηγάνιζε. Τέλος εποχής. Η κρίση που όλα τα αλοιώνει...

περισσότερες φωτογραφίες εδώ

ΠΟΡΕΙΕΣ ΜΝΗΜΗΣ

ΠΟΡΕΙΕΣ ΜΝΗΜΗΣ, λίγες σημειώσεις τώρα, πολλές αργότερα

Όταν με το καλό τελειώσει η δημαρχία Μπουτάρη και πάμε σπίτια μας θα βγάλω και εγώ

(τι μικρή δήμαρχος είμαι;) τα... απομνημονεύματά μου!!! Μεγάλο μέρος θα καταλαμβάνουν

αναμνήσεις από τις πορείες μνήμης και τα τραγελαφικά που συνέβαιναν σ' αυτές. Ανύπαρκτοι άνθρωποι να προβάλλονται, να διαγκωνίζονται για να φωτογραφηθούν, οι φωτογράφοι να «σκηνοθετούν»οι διάφοροι να ανοίγουν τα πανό τους ως μη ώφειλαν.

Το καλύτερο θα είναι εφεξής η πορεία να είναι μόνο πορεία, να μην υπάρχουν εξέδρες, ομιλίες, καρέκλες για να καθίσουν επίσημοι και μη και να φτάνουμε, να αφήνουμε τα λουλούδια μας και να φεύγουμε σιωπηλά, όπως ήρθαμε...

Στη μνήμη των θυμάτων και όχι ΗΡΩΩΝ, παιδιά, τα είπαμε αυτά...

O ηγεμών και τα συμβολικά «παιδιά» του

Ο ηγεμών είναι χαρισματικός και ως άνθρωπος έχει αδυναμίες και μία από αυτές είναι ότι κάποιες φορές είναι άδικος.

Τα ισορροπημένα και γεμάτα αγάπη (από τους φυσιολογικούς γονείς τους) «παιδιά» του δεν τον αντιμετωπίζουν ως τον αλάνθαστο πατέρα αλλά ως έναν άνθρωπο με αδυναμίες όπως και όλοι οι υπόλοιποι. (Εάν φυσικά έχουν καταφέρει να αντιμετωπίσουν τον πραγματικό πατέρα με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται ωριμότητα. Ενίοτε και μακρά ψυχανάλυση).

Τον αγαπούν για τα χαρίσματά του και του κάνουν κριτική όποτε και όταν πρέπει. Δεν εξαρτούν την ελευθερία της σκέψης τους από τη δική του στάση εάν ΔΕΝ είναι ετερόφωτοι.

Δεν κλαψουρίζουν μπροστά στον πατέρα-ηγεμόνα προκειμένου να κερδίσουν την αγάπη, αξιώματα ή την εύνοιά του, ΕΑΝ είναι αυτόφωτοι.

Δεν έχουν «ερωτική» σχέση μαζί του, σχέση έντασης και πάθους: ή όλα ή τίποτε. Οι έρωτες και τα πάθη τους είναι αλλού, εκτός πεδίου πολιτικής και εν πάσει περιπτώσει εκτός της σχέσης με τον «πατέρα-ηγεμόνα».

Δεν αλλάζουν την πολιτική τους στάση και συμπεριφορά ανάλογα με τη στάση του «ηγεμόνα-πατέρα»: όταν ο πατέρας με αγαπά όλα είναι καλά, όταν δεν με αγαπά, δεν τον αγαπώ και εγώ...

Τα ώριμα «παιδιά» του «ηγεμόνα-πατέρα» έχουν αυτοπεποίθηση στις ικανότητές τους και ξέρουν βαθειά μέσα τους ότι αυτές τους έχουν φέρει μέχρις εδώ και όχι οι εύνοιες και τα ρουσφέτια. ΄Εχουν μία προσωπική ιστορία που την σέβονται και την τιμούν. Εάν ο ηγεμόνας την αναγνωρίζει, τόσο το καλύτερο για όλους. Εάν όχι, αυτός χάνει.

Τα ώριμα «παιδιά» του «ηγεμόνα-πατέρα» έχουν τι να κάνουν μετά τη θητεία τους δίπλα στον ηγεμόνα: θα κάνουν αυτό που έκαναν πριν. Ίσως, κάποιο από αυτά να κάνει και τη δουλειά του ηγεμόνα εάν το καθεστώς είναι βασιλεία. Εάν είναι δημοκρατία, θα αποφασίσει ο λαός ποιος θα κάνει τη δουλειά του ηγεμόνα. Μπορεί να είναι κάποιος άλλος αδελφός ή ξάδελφος ή κάποιος ξένος καλύτερος από τα «παιδιά». Τα ώριμα «παιδιά» δεν τρελλαίνονται από αυτό. Γνωρίζουν τις δυνατότητές τους και αναγνωρίζουν τις δυνατότητες των άλλων.

Στο μεταξύ διάστημα, μέχρι ο ηγεμών να πεθάνει ή να γεράσει ή να αντικατασταθεί δημοκρατικά τα ώριμα «παιδιά» του δεν κινούνται με βάση το συναίσθημά τους, αλλά με βάση τις πολιτικές τους αρχές και την ιδεολογία τους. Και εργάζονται μεθοδικά, σιωπηλά και ίσως κάποτε και όντας αδικημένα.

Κοντολογής, τα ώριμα και χορτάτα από αγάπη «παιδιά» του «ηγεμόνα-πατέρα» είναι στη φάση που η transactional analysis θεωρεί ως την ωριμότερη για έναν ενήλικα: «είμαι οκ-είσαι οκ». Οι άλλες τρεις φάσεις: «δεν είμαι οκ-δεν είσαι οκ» (λίγο πριν την πολιτική αυτοκτονία και διάλυση), «είσαι οκ-δεν είμαι οκ» (η στάση του υποτελούς) αλλά κυρίως η πολλαπλώς επικίνδυνη και ψευδής αίσθηση «είμαι οκ-δεν είσαι οκ» (η στάση του αλάνθαστου και εγωπαθούς) είναι παραπλανητική για το μη ώριμο και χορτάτο «παιδί» και το μόνο που καταφέρνει είναι να δημιουργεί στο ίδιο πρόβλημα. Ο ηγεμών, δίκαιος ή άδικος δεν θα καταλάβει τίποτε από τα κλαψουρίσματα… Ιδίως εάν δεν διαβάζει social media.

Κάθε ομοιότης με την πραγματικότητα ΔΕΝ είναι τυχαία.

Σκέψεις με αφορμή κάποια ανάρτηση

Η καλή θεραπεία κάθε είδους που έχει ολοκληρωθεί και η αποκατάσταση της σχέσης με τον πατέρα, μας καθιστά ικανές και ικανούς να μην έχουμε σχέσεις «περίεργες» με κάθε είδους ηγεμόνα, να εξαρτόμαστε από αυτόν ή αυτήν συναισθηματικά. Όταν είμαστε χορτασμένοι από αγάπη και ισορροπημένοι ενήλικες μας αγαπάει δεν μας αγαπάει ο ηγεμόνας, ο σκοπός στον οποίον στρατευτήκαμε είναι μεγαλύτερος από τις αδικίες που υφιστάμεθα, τις πίκρες, την κούραση. Η ουσία είναι το είναι και όχι το φαίνεσθαι. Εκτός και εάν δεν στρατευτήκαμε. Εκτός κι αν δεν υπάρχει ουσία...

Για τον Λουκιανό Κηλαηδόνη

Αγάπησα τον Κηλαηδόνη από τον πρώτο δίσκο, τα Μικροαστικά που άκουσα στο σπίτι της πρώτης φίλης των παιδικών μου χρόνων. To 1976, δευτεροετής φοιτήτρια και μέλος της ΚΝΕ (και καθόλου δεν μετανιώνω γι αυτό, όπως ίσως θα ήθελαν διάφοροι τάχα μου κομμουνιστές της ανανέωσης και σήμερα προσκυνημένοι Συριζαίοι) συμμετέχω ως κομπάρσα στην ταινία του Τάσου Ψαρρά Μάης.
Ο Κηλαηδόνης όρθιος να παίζει ακορντεόν και να μας διδάσκει τα τραγούδια. Κούκλος! Οι μισές τον ερωτευτήκαμε πάραυτα. Φυσικά, έχω ένα πέρασμα από την κάτω δεξιά μεριά της οθόνης με την εργατική μου ρόμπα. Μοναδική εμπειρία. Γυρίσματα στην Άθωνος με τον Νίκο Ναουμίδη έφιππο στρατιωτικό.
Στο πάρτυ της Βουλιαγμένης είχαμε εκστασιαστεί... Πολύ γρήγορα μας άφησε...  

Ασκητική του Καζαντζάκη στο ΚΘΒΕ

Χτες πήγα στην Ασκητική του Καζαντζάκη. Με πολύ σκεπτικισμό. Ο Καζαντζάκης με την τυραννία του σώματός του τυράννησε και εμένα ως έφηβη πολύ. Κάτι ακατανόητες φράσεις του τύπου: «Η γη είναι ένας Μολώχ που διψάει για αίμα!» Από τον Καζαντζάκη απέκτησα την μηδέποτε πραγματοποιηθείσα επιθυμία μου να «γράψω»…