ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Εδώ θα γράφω όλα όσα με απασχολούν για τις Δημοτικές εκλογές

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 14

Όταν αυτοί που ξέρουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να βγουν δήμαρχοι υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια, δεν τους σταματά η αίσθηση του γελοίου; Ή δεν την έχουν;

Τα απίθανα κομματικά βιογραφικά και τα κομματόσκυλα

μνήμη Αλέκου Γκαγκανιάρα[1]

Το 2010 όταν ο Μπουτάρης κατέβαινε δήμαρχος για δεύτερη φορά, πήγαινα πολύ συχνά (σχεδόν κάθε μέρα) στο προεκλογικό κέντρο για γνωριμίες με τους νεόφερτους και εν πολλοίς ουρανοκατέβατους, για συζήτηση και για ταξινόμηση των προεκλογικών φυλλαδίων των υποψηφίων, καθώς κάποια έτειναν να καπακώνουν τα διπλανά τους.

 ο Γκαγκανιάρας καθιστός τρίτος από αριστερά

Περί σεισμού

μνήμη Τάσου Κουκιόγλου 

 

Περίοδος εξετάσεων. Με τον καλό μου πάμε επίσκεψη σε μία φίλη στη γειτονιά μας, τις 40 Εκκλησιές. Βγαίνοντας από το αμάξι του τού λέω: «Μην κουνάς το αμάξι». «Δεν κουνάω το αμάξι, σεισμός είναι». Τρέχω αμέσως στο σπίτι μου (στην αρχή του συνοικισμού), όπου ανακαλύπτω ότι ο πατέρας μου κρατούσε τη βιβλιοθήκη να μην πέσει...

Ανεβαίνουμε ξανά πάνω και αποφασίζουμε να κατεβούμε στην πόλη να δούμε τι είναι αυτό το σύννεφο-μανιτάρι. Φτάνοντας στον Νίκο, άκουσα τις πρώτες οιμωγές. Δεν μας επέτρεψαν να πλησιάσουμε και καλά έκαναν. Τι θα προσφέραμε, δηλαδή;

Κοιμηθήκαμε στο σπίτι, νομίζω. Σε λίγες μέρες αποκτήσαμε αντίσκηνο (κάποιος μας το έδωσε) και κάναμε ωραίες ρομαντζάδες στο δασάκι. Φιλοξενούσαμε και φίλους από το κέντρο. Εγώ πήγαινα συνεχώς στο σπίτι, άγνοια κινδύνου. Και λίγες μέρες μετά ένιωσα τι είναι να είσαι ΜΕΣΑ στο σπίτι και να κουνάει. Ήμουνα με τον θαραλαίο πατέρα μου. Η αδελφή μου έτρεξε αμέσως φωναζοντας: «Κατεβείτε αμέσως!». Θυμάμαι ότι είχα αλαλία για κάποια λεπτά. 

Κατά τα άλλα, πηγαίναμε μαζοχιστικά να βλέπουμε τα μπάζα που κουβαλούσαν όλη μέρα φορτηγά στην περιοχή του Καυτατζογλείου και χαιρόμασταν την «αναρχία» της ζωής μας. Κάποιοι χώρισαν, η αδελφή μου γνώρισε τον άντρα της. 40 Εκκλησιές και campus  ένα camp. Xαβαλέ και άγιος ο θεός. Η πόλη άδειασε σιγά-σιγά, εμείς ευτυχώς δεν είχαμε ούτε και έχουμε εξοχικό γιατί πέρασα υπέροχα. Πηγαίναμε με τους φίλους μηχανικούς της αδελφής μου να ελέγξουν τις πολυκατοικίες που έχτισαν. Διέσχιζες την πόλη απ’ άκρη σ’ άκρη σε λίγα λεπτά. 

Οι γονείς μας φιλοξενήθηκαν στο εξοχικό της θείας Λένας κι εγώ αλώνιζα. Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό στο αστεροσκοπείο δίπλα στη λιμνούλα που είχε τότε (και δεν θυμάμαι εάν υπάρχει τώρα). Μια μάνα φωνάζει: «Το παιδί μου, το παιδί μου!», δείχνοντας προς τη λίμνη. Πέντε-έξι χάβαλοι έπεσαν αμέσως στη λίμνη-γούρνα αλλά το τέρας, όχι του Λοχ Νες αλλά το παιδί-τέρας έπαιζε αμέριμνο λίγο πιο πέρα...

Το πιο σημαντικό πράγμα που συνέβη στα νεανικά μου μάτια ήταν οι ζημιές στο λατρεμένο κτήριο της παλιάς Φιλοσοφικής. Το στερήθηκα για πολλά χρόνια. Τώρα εκεί είναι το γραφείο μου. Θέλω να κλείσω μιλώντας για τον συντηρητή της Φιλοσοφικής Τάσο Κουκιόγλου. Μάζεψε με επιμέλεια ό,τι θα μπορούσε να κλαπεί και φρόντισε το κτήριο σαν να ήταν σπίτι του. Όπως πάντα...    

‘’

Σκέψεις ξανά για τη χώρα χωρίς όνομα, για τους πολίτες χωρίς εθνότητα

1. Ερώτηση 1^η

Ξέρετε κανέναν Έλληνα να λέει ότι μιλάει «μακεδονίτικα»;

Εννοώντας ελληνικά, διάλεκτο που να την ονομάζουμε «μακεδονική». Τέτοια διάλεκτος δεν υπάρχει. Δείτε τα παρακάτω link. 

Με το θάρρος της γνώμης μου εκφρασμένο δημόσια

Η τελευταία δήλωση του δημάρχου –την οποία εάν ήμασταν νηφάλιοι θα συζητούσαμε τη λογική της– ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο Μπουτάρης είναι αλκοολικός, πετυχημένος επιχειρηματίας, gay friendly, αντισυμβατικός, φορές-φορές προκλητικός χωρίς λόγο και άλλες αγενείς προς τους άλλους.

Να θυμηθούμε ότι όλα ονομάστηκαν Μακεδονία μετά το συλλαλητήριο του '90; Να σκεφτούμε όσες και όσοι συμμετέχουμε σε σεμινάρια, συνέδρια και διεθνή fora ότι καθόμαστε πολλές φορές στο ίδιο τραπέζι με συναδέλφους από τη Macedonia;


Αυτό που ενόχλησε ήταν η αλήθεια περί εθνικής μας ήττας και άτσαλων πολιτικών χειρισμών. Και, φυσικά, οι απόψεις του για τις 3 Μακεδονίες, η ειλικρίνειά του για τους δικούς μας ντόπιους και τη γλώσσα τους, ο κοσμοπολιτισμός του, ο αντιεθνικισμός του, δηλαδή. Όλα αυτά ήταν και είναι ο λόγος που συμπορεύομαι μαζί του από το 2006. Από κοντά και απόψεις του για την ιστορία της πόλης, η στάση του απέναντι στις κάθε είδους μειονότητες, μετανάστες και πρόσφυγες. Και, φυσικά δεν είναι λαϊκιστής.

Αυτό δεν συγχωρούν στον δήμαρχο η μείζων αντιπολίτευση (στρατιωτάκια βουβά και συντεταγμένα πίσω από τον αρχηγό τους), οι ευεργετημένοι κάθε είδους νάνοι, οι κομπλεξικοί, η ασφυξία της πόλης.

Ο Μπουτάρης είναι τσαλακωμένος και γι αυτό ανθρώπινος και κάποτε αφελής, θεωρώντας πως ό,τι είναι σωστό μπορεί να εκφράζεται και δημόσια. Δεν είναι πολιτικός, δεν θήτευσε στους μηχανισμούς (το άλλο μεγάλο του προσόν και ο άλλος λόγος που με έπεισε να ασχοληθώ με τον δήμο). Και έρχονται τώρα συντεταγμένοι διάφοροι ανούσιοι και πέμπτης κατηγορίας πολιτικοί, διάφοροι δυσαρεστημένοι (κάποτε σωστά και κάποτε όχι) πολίτες και ζητούν την κεφαλή του επί πίνακι! Με λόγο εμπρηστικό, ειρωνείες και κακεντρέχεια.

Θα μας υποστείτε μέχρι τέλους της θητείας μας.

Τέλος, να πω ότι κάνει (κάνουμε) λάθη συνεχώς. Γιατί κάνει (κάνουμε) πολλά και είναι δύσκολο... Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι μακράν καλύτερος του προηγούμενου δημάρχου και της προηγούμενης κατάστασης συνολικά. Η πόλη άλλαξε και αυτό δεν αρέσει στους μπαγιάτηδες, στους κομματάρχες και σε άλλους πολλούς. Και όταν μιλούμε για τον αέρα της πόλης, δεν εννοούμε τον βαρδάρη, ούτε τον αέρα τον κοπανιστό. Εννοούμε το σπάσιμο της απομόνωσης, της γελειότητας, του συντηρητισμού. Αυτό είναι το δάσος. Κάποια δέντρα δεν πάνε καλά. Θα τα φροντίσουμε.

Για την Κύα Τζήμου

Μνήμη Κύας Τζήμου και Δανάης Χατζόγλου

Την Κύα Τζήμου δεν την ήξερα καλά. Την διάβαζα όμως ανελλιπώς. Και χάρηκα που συνεργαστήκαμε στην καλύτερη εκδήλωση που έκανε ποτέ ο δήμος, σχεδιασμός Δανάης Χατζόγλου, βεβαίως, με τις δύο Ελένες της Α΄ Κοινότητας να την υλοποιούν με χαρά (Δουβλέτη & Χοντολίδου). «Πολιτισμός είναι η θέση της γυναίκας στην κοινωνία» ήταν ο συνολικός τίτλος στην εκδήλωσή μας και η Κύα ομού μετά του καλού της φίλου και συνεργάτη Γιώργου Τούλα συζήτησαν για τις ταινίες που διαλέξαμε. Πολιτισμένη, αποτελεσματική, μορφωμένη και όμορφη ήταν η Κύα Τζήμου.

«Συζήτηση μετά από κάθε ταινία με τους δημοσιογράφους: Χρύσα Νάνου, Κύα Τζήμου & Γιώργο Τούλα. Συντονίζει η Δανάη Χατζόγλου, επικοινωνιολόγος-δημοσιογράφος»

 

Ούτε χώμα ελαφρύ, ούτε καμία παρηγοριά για τους υλιστές όταν κάποιος πεθαίνει. Μοναδική παρηγοριά η σκέψη του Μάριου Χάκκα (από μνήμης):

«Κι αν θα μείνεις, δεν θα οφείλεται στα γραπτά σου, αλλά στα κορίτσια που χάιδεψες, στους φίλους που φίλεψες παρηγοριά κι εγκαρτέρηση. Όσο ακόμη υπάρχουν κι αυτοί».

So long, λοιπόν, Κύα!

H σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι σεξουαλική ελευθερία

με τη σκέψη μου στη Ζώγια Χρονάκη και τη Δανάη Χατζόγλου

Το θέμα είναι περίπολοκο και πολύ σημαντικό. Και, βεβαίως ταξικό. Όσο χαμηλότερα είσαι στην εργασιακή κλίμακα τόσο πιο εύκολο είναι να πέσεις θύμα παρενόχλησης. Στα υψηλότερα επαγγέλματα τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Πολλές γυναίκες ανέχονται την σεξουαλική παρενόχληση προκειμένου να αναρριχηθούν σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Άλλες την προκαλούν. Το έχουμε δει ΚΑΙ αυτό. Όταν έρθει η επιτυχία πλάι σε έναν ισχυρό καθηγητή, επιχειρηματία, σκηνοθέτη... κάποιες το ξεχνούν και κάποιες το θυμούνται.