ΔΙΑΒΟΗΤΗ

ξακουστή για τις πλάκες της
για το ότι είναι περήφανη, άτακτη
το χάος στο κεφάλι της
νερό που αναβλύζει
ξακουστή για την απροβλεψία της
ξακουστή για τη σχέση της με τον Πασά
ξακουστή για την ανένδοτη κομματική γραμμή της
ξακουστή για πολλά περισσότερα & για τόσο πολύ λίγα
ξακουστή για επικίνδυνες εξορμήσεις &
για το ότι γέρνει την πλάστιγγα προς το μέρος της
ξακουστή για τις ζουμερές & βλαβερές σπεσιαλιτέ της
ξακουστή για το στόμα της, τις μεγαλοπρεπείς εκρήξεις θυμού
το στενό κεφάλι, τα χείλη όλο νοσταλγία & τα μάτια αντιλόπης
ξακουστή για τα αλλόκοτα χέρια & τις μεγάλες γάμπες
ξακουστή για το γέλιο
ξακουστή για τις χαρωπές γάμπες
τους άτακτους γευστικούς της κάλυκες
ξακουστή για τη γλώσσα της
& το ιώδες της γεντιανής
ξακουστή για το μπλε ρολόι που αναπαύεται στον καρπό της
και το περνάνε για Charlotte Russe
ξακουστή για τα ρεύματα αέρα που διατρέχουν το σαλόνι της
ξακουστή για τις εξορμήσεις στη ζούγκλα, στην τούνδρα
ξακουστή για την προτίμησή της στον ιβίσκο & τη μανόλια
την αδυναμία της στο καλαμάρι
απρόσωπη
ξακουστή για τις τοπολογικές δηλώσεις της
ξακουστή για της Βουλής των Αντιπροσώπων την ανατροπή

***
Anne Waldman: Διαβόητη, κατεργάρισσα, σφαλερή: αυτή στην προστακτική
Κινητήρια δύναμη της αμερικανικής πειραματικής ποίησης από τη δεκαετία του ’60, η Αν Γουόλντμαν γράφει και απαγγέλλει αντιεξουσιαστικούς, φεμινιστικούς και οικοποιητικούς ψαλμούς. Η ποίησή της –εκρηκτική, ρυθμική, επιτελεστική– γοητεύει, παρασύρει, κινητοποιεί, προκαλεί αναταράξεις στη γλώσσα, μοιάζει με «σπόρους μελλοντικής ποιητικής φωτιάς». Είναι μια ποίηση μαχητική, αλλά και μια ποίηση-κάλεσμα προς μια επαναστατική σύνδεση με τη ζωή.

Ανθολόγηση-Μετάφραση: Κατερίνα Στάμου, Τώνια Τζιρίτα Ζαχαράτου
Κείμενο: Κατερίνα Στάμου

ΗΜΙΦΩΣ: Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ

Τα φύλλα σείουν τη σκιά τους·
όχι, είναι η σκιά που σείεται.
Η σκιά των πουλιών μια μεγαλώνει και μια μικραίνει,
σαν δυο τρεις δυσκολίες που περνούν βιαστικά.
Όταν η δική μου σκιά συρρικνώθηκε
και πήγε μία το μεσημέρι,
πρόσεξα πως κάτι ακολουθούσε χωρίς σταματημό τις σκιές.
Το εργόχειρο του ήλιου
σχηματίζει γύρω μου ένα αβέβαιο περίγραμμα.
Είναι το χειρόγραφο του φωτός; Το ημίφως της σκιάς;
Το εγώ του εγώ μου είναι, η καρδιά της καρδιάς μου.

***
Ουάνγκ Που: Στην πικραμένη καρδιά των πραγμάτων
Ο Ουάνγκ Που ανήκει σε μια μικρή ομάδα ποιητών η φωνή των οποίων ξεχωρίζει στο σημερινό τοπίο της κινεζικής ποίησης. Οι στίχοι του απευθύνονται σε μια γενιά που προσπαθεί να βρει τον δρόμο της εν μέσω ραγδαίας βιομηχανοποίησης και εκμοντερνισμού, oι εικόνες του είναι λιτές και απτές, αλλά ανοίγονται σε φιλοσοφικά αινιγματικούς ορίζοντες. Στρέφεται συχνά στον φυσικό και υλικό κόσμο για να αντλήσει ενόραση, αλλά με μια διακριτή και ενίοτε εκρηκτική ευαισθησία.

Κείμενο: Peter Constantine, Μετάφραση: Peter Constantine, Talbot S. Hook

Με αφορμή την έκδοση του ποιητικού του βιβλίου «Η ρωσική γλώσσα ως μη μητρική» (μετάφραση: Νίκη Καραγεώργου) από τις εκδόσεις του περιοδικού ΤΕΦΛΟΝ, ο Πάβελ Αρσένιεφ έρχεται στην Αθήνα για να παρουσιάσει, την Κυριακή 11 Ιανουαρίου, στη Λοκομοτίβα (Μπόταση 7, Εξάρχεια), τη νέα του ποιητική περφόρμανς και να συζητήσει με το κοινό για την ποίηση σε καιρό πολέμου.

Ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ρωσόφωνους ποιητές και κινητήρια δύναμη της διασπορικής ρωσικής αντεργκράουντ λογοτεχνίας, ο Πάβελ Αρσένιεφ επαναδιεκδικεί την ποίηση ως πράξη ανυπακοής και αντίστασης ενάντια στον μιλιταρισμό και τον εθνικισμό, ενάντια στον κυρίαρχο λόγο και τη γλώσσα ως μηχανισμό εξουσίας, ενάντια σε κάθε είδους «κανονικότητα». Γιατί «η πυρκαγιά απ’ το ένα κεφάλι/ μπορεί να εξαπλωθεί στο άλλο,/ και τότε θα καεί όλη η πόλη».

Ώρα έναρξης: 6:30 μ.μ.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΟΚΟΥΤΟ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

η ιστορία έχει ως εξής: ήταν κάποτε
ένας ημίθεος που έκλεψε τη φωτιά απ’ τον θεό της φωτιάς
και την έδωσε στους ανθρώπους
ο θεός από εκδίκηση έπλασε μια γυναίκα
την πανδώρα, που στο κουτί, το πιθάρι, το αγγείο της
έκρυβε τις δυστυχίες όλου του κόσμου
την προόριζαν για τον αδελφό του ημίθεου
το σχέδιο ευοδώθηκε, η προίκα ήταν ταιριαστή
σε πενήντα περίπου στίχους ο ησίοδος ήταν ο πρώτος ποιητής
που της έριξε όλο το φταίξιμο
έγινε εύα, και μετά την εύα ήρθαν όλες οι άλλες
το ίδιο έκανε ο γκέτε σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια αργότερα
είδε στην πανδώρα μια νεαρή γυναίκα που άφησε τον γέρο στα κρύα του λουτρού
άλλοτε την έλεγαν παντοδότρα, άλλοτε παντολαβούσα
μόνο η ελπίδα τής έμενε στο τέλος
μέχρι που γέμισε όλες αυτές τις ιστορίες λέξη τη λέξη
με εκρηκτικά και άναψε ένα σπίρτο
από τότε έχουν χαθεί τα ίχνη της
πριν λίγο καιρό ένα βίντεο που έγινε βάιραλ
τη δείχνει στη σκηνή με τη μαντόνα
ν’ ανοίγει το κουτί της, να πατάει play

***
Anna Julian Mendlik: Πορτρέτο ποιήτριας με φλογοβόλο
«Επιχειρήσαμε ν’ αφηγηθούμε τους μύθους της Ευρώπης μόνο με λεσβίες»: Η Γερμανίδα ποιήτρια επανερμηνεύει μυθολογικές και ιστορικές μορφές από μια κουίρ φεμινιστική οπτική, η οποία τις απελευθερώνει από το βάρος των κανονιστικών αφηγήσεων. Η γραφή της δημιουργεί χώρους οικειότητας όπου το κουίρ βίωμα αναδεικνύεται ως πράξη αυτογνωσίας, αλλά και ανυπακοής. Εξερευνά θέματα μνήμης, ταυτότητας, σωματικότητας και καθημερινών τελετουργιών, αναρωτιέται «πόσο καιρό θα πάρει μέχρι να περιπλανιόμαστε ελεύθερα».

Κείμενο-Μετάφραση: Νεφέλη Στ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Έχω αλλάξει πολύ, ναι
Τα μαλλιά μου έχουν γκριζάρει,
οι αμαρτίες μου είναι λιγότερες
και τα βήματά μου κοντύτερα
Ο απογευματινός μου καφές είναι πιο ελαφρύς
και το τσάι μου χωρίς ζάχαρη
Προτιμώ τ’ απλά τραγούδια
περισσότερο από ποτέ
και περπατώ αργά·
πίσω μου αλυχτούν λύκοι και είκοσι στιλέτα
Σκέφτομαι όλα όσα πέρασαν, όμως
περισσότερο σκέφτομαι όσα αντέχουν
Μου αρκούν τρία λεπτά για να κοιμηθώ και να ξυπνήσω
και πέντε για να θυμηθώ
ότι το πέρασμά μου από τη Γη μοιάζει μ’ αυτό μιας
πεταλούδας
Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα κι ένα άλλο θρύψαλα
Με σαγηνεύει ένα φεγγάρι παρηγορητικό για τους
εραστές
κι ένα σύννεφο φτωχό που φέρνει βροχή
Έχασα πολλά για να βρω τον εαυτό μου
Οι σκιές μου είναι γεμάτες νερό
κι η καρδιά μου παραμένει πράσινη

***
Ιμπραχίμ Νασραλλάχ: Ό,τι μας απέμεινε από τη ζωή
Πεζογράφος και ποιητής, ο Ιμπραχίμ Νασραλλάχ είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές της σύγχρονης παλαιστινιακής και αραβικής λογοτεχνίας. Στην ποίησή του η προσωπική εξομολόγηση συνυφαίνεται με το συλλογικό τραύμα, δημιουργώντας έναν χώρο όπου η μνήμη και η οδύνη μετατρέπονται σε πράξεις αντίστασης. Τα πιο πρόσφατα ποιήματά του είναι μια κραυγή ενάντια στη «σφαγή», ενάντια στον «θάνατο τον αποστειρωμένο», μα και ένα τραγούδι για όσους «όρθωσαν το ανάστημά τους στη γη μας».

Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed