0

Ημέρα (Αριθμός ημέρας που αγνοείται διότι έχω χάσει το μέτρημα από τότε που το άφησες)

Το ότι σταμάτησα να μετράω ίσως είναι καλό .
Το ότι ακόμα σκέφτομαι ..αισθάνομαι με βάση αυτό ...και γράφω γι αυτό μάλλον δεν είναι .

έχω ζήσει συμπυκνωμένες στιγμές ευτυχίας ,παράπονο δεν έχω .
Αλλά ίσως να προτιμώ πλέον το αραιά και που.

λίγο-λίγο ...

Γιατί αυτά τα σκαμπανεβάσματα δεν παλεύονται . Από τη μια να είσαι ήρεμος ,να χεις αυτόν τον κόμπο στο στομάχι που σε κάνει να τρελαίνεσαι ...να ναι ο άλλος δίπλα σου και να σου λείπει .Να σε κάνει ερμαιο των συναισθηματων σου η στιγμή και να χάνεσαι κάπου κουλά .
Και από την άλλη ,να βρίσκεσαι πάλι σ αυτή τη ρημάδα κατάσταση,που είτε έφηβος ,είτε ενήλικας το ζεις ακριβως το ίδιο .
Φυσικά ο απολογισμός που γινεται κάθε φορά είναι διαφορετικός , αλλά οι υστεριες ..οι αυτοκαταστροφικές τάσεις (ή η επιθυμία καταστροφής του ΑΛΛΟΥ ) είναι πάνω κάτω οι ίδιες.

Σιχαίνεσαι τις εξόδους ,δεν βρίσκεις κανένα νόημα σ αυτές.
Γίνεσαι φίλος με τα καλύτερα ντιλιβερι της γειτονιάς -πλεον δε ρωτάνε διευθύνσεις ,ουτε καν παραγγελία μιας κ σ εχουν παρει πρέφα-και με την κυρία απ'το απέναντι περίπτερο ,στην οποία κ πετάγεσαι ανά 12 ωρο για να αγοράσεις καπνους και μοναχικές μπυρες .


Βαρέθηκα να ρεμαλιάζω αλλά μέχρι να βγω απ αυτή τη φάση συγγνώμη ..θα διακόψω το κείμενο μου εδώ γιατί μου τελείωσε ο καπνός κ η κυρία Γιώτα με περιμένει για το small talk της ημέρας...

για τη Χ

there..beneath the blue suburban skies...


πέρυσι τέτοια εποχή.

Στο χέρι ένα ζεστό τσά'ι' ..
είχες βάλει να παίζουν μπητλς στο κινητό σε κάποια φάση ..έτσι για να ολοκληρωθεί η ατμόσφαιρα.
Πόσο ευτυχισμένα ήταν τα πρόσωπα μας .
Περνώντας δίπλα από τα χαμηλά αυτά σπίτια με τα πολύχρωμα τούβλα..

Θυμαμαι αυτον τον μουντο ουρανο και τα χρώματα που προσπερνουσαμε .

σαν σημερα λοιπον ..Βrick lane .

Για 'σενα Χ .

"Στη θέση σου"

Κάθομαι σταυροπόδι με την πλάτη ακουμπισμένη στην μπαλκονόπορτα .

Μια κούπα με ζεστό τσάι αχνίζει κάτω απ'το πρόσωπό μου .

Στο δεξί χέρι τσιγάρο αναμμένο .γιατί πάει ...

έχει ενα φοβερό ουρανό σήμερα .

σα να μου φάνηκε πως ήρθε το πρώτο φως του φθινοπώρου .

κάτι αλλάζει εκεί πάνω .

παρ'ότι το τζιτζίκι ακόμα 'τζιτζικίζει' με λύσσα στο απέναντι δέντρο εγώ το είδα το φως το αλλαγμένο.

Μάλλον το τζιτζίκι αρνείται να καταλάβει πως πέρασε κι αυτο το καλοκαίρι κι έτσι είπε να μη σκάσει μια ώρα αρχύτερα φέτος .

Με τόσα στο κεφάλι μου όταν κοιτάζω τον ουρανό μόνο ξεχνιέμαι .

ξεχνάω σημαίνει σκέφτομαι κάτι άλλο ./ετσι δεν ειναι τελικα?

σκεφτομαι λοιπον τα ταξίδια που θέλω να κάνω το χειμώνα .

το πως θα σχεδιάσω μια ζωή σ ενα μέρος ομορφο και θα μείνω εκει για πολλα πολλα χρόνια .

που θα βρω εναν ουρανό με τέτοιο φως οπως κι αυτο που αντίκρυσα πριν απο λιγο εκει πάνω ..

Τον έχω βρει τον ουρανό βασικά...

τον έχω βρει ..

και είναι κάπου όπου το φθινόπωρο παίρνει όλα τα χρώματα που μ αρέσουν .

οπου ο χειμώνας ειναι βαρύς αλλά δε σε νοιάζει γιατί το τοπίο σε επιβραβεύει από μόνο του .

ανυπομονώ να κάτσω σ ενα παγκακι στο παρκο εκει που καθομουν πριν απο λιγους μηνες και να νιωσω την ηρεμια .

φυλαξε μου μια θεση εκει αν πας πρωτος αλλα ακομα κι αν δεν μου φυλάξεις εγώ δε θα σου κρατήσω κακία ...τρελη ειμαι?

                                                                          Αφού 

θα βρίσκομαι κάτω απτον πιο ομορφο ουρανό που χω δει ...

εγώ ξέρω

.Με ξέρω μάλλον .

τέλος οι αναλύσεις για το καλό μας .

μη το ψάχνεις πολύ φίλε .

μη σκαλίζεις το συναίσθημα .

αστο να υπάρχει .

το άγχος δεν το θέλω όμως.Με κυνηγάει όλη μου τη ζωή .

το μεταδίδω στους άλλους και σιχαίνομαι την πάρτη μου .

τη ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ 

ρημάδι άγχος .κωλοχαρακτηριστικό μου .

όλα τα ισοπεδώνει .

με τρομάζει .

με μουδιάζει .

με παραλύει .

το μυαλό παραλύει το σώμα μου.

μη μ ακούς σε παρακαλώ ..

βγάλε με απ ολες αυτες τις μαλακιες .κανε με να ξεχαστώ και να μη φοβάμαι τίποτα κ κανέναν.

                                                                       Να μη φοβάμαι 

                                                                             εσενα .

Να φύγουμε

μαζες..μαζες εβριγουεαρ

Δεν ξερω τί είμαι πλέον .

Σίγουρα είμαι μία μάζα.

Ας το παρουμε απ'την αρχη α ρ χ η δηλαδη ..

Κινουμενη μάζα συμπληρώνω .

Καταναλωτική επίσης .
Παρασιτώ και εις βάρος των άλλων τελευταία .
'Ένα συγγνώμη σ'αυτούς που με ανέχονται μπαη δε γουεη .



ΣΟΡΡΥ Ε.

Απλα ρε φιλε.Σκαλωσα.Μουδιασα παει τελειωσε .

Ο  εγκεφαλος νεκρωσε απ'το overdose του συναισθηματος ξερω γω ..χαχα

ναι γινεται τελικα στο λεω εγω.πιστεψε με .ουαου το επιχειρημα μου ηταν αντε γεια...
αλλα περα απτην πλακα ..πιστεψε το ....ΑΟΥΑ ..σου ουρλιαζω στο αυτι μπας κ ιδρωσει λιγο .

Και μετα απο αυτο το μινι παραληρΗμα εχουμε και λεμε .

Δε θελω να ξυπνησω.Θελω να κοιμαμαι για 20 ωρες καθε μερα.Να τρωω σα το ζωο οτι βρω.Κατσικα ρε φιλε ...ενα περιφερομενο κητος ..
do NOT κερ.

Σου λειπω δε σου λειπω ..εγω θα το ριξω στη μιζερια ουτως η αλλως .Ετσι ειμαι.

Γεια σου ρε μαζοχα Μήτσι..

Καληνυχτα ΛΑΕ και καλο σαβουριασμα .
Σαβουριαζε..και μη χαλιε 

μπαμ μπαμ

Αυτος είναι ο ήχος που προκύπτει όταν βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο .

Δεν είναι ανάγκη να το κάνω .Πονάω ήδη αρκετά εγκεφαλικά για να το κάνω κ κυριολεκτικά .

Πως γινεται το παρελθον να επιστρεφει σε ακυρες στιγμές στη ζωή μας?

Δεν το επιδιώκεις και απλά εμφανίζεται .Σε κυνηγά και εσύ λες.."οπα ρε μαγκα τωρα..οτι θυμασαι χαιρεσαι ξερω γω??"

Εισαι σε αλλη φαση .Αλλος πλανητης.Άλλες οντότητες..Άλλος αέρας.

Όχι γήινος..

αυτός ο πιο ονειρεμένος και 'ψημένος΄.

Αχ αυτά τα λατρεμένα TWENTIES .

τα γλυκά μου..χαμός γινεται.μετάβαση.Μήπως γι αυτό ολοι σεληνιάζονται ?

Κ εγώ μαζί τους.Δε βγάζω την ουρά μου εκτός .Αμ τί .Καλή είμαι κ του λόγου μου.

Όμως η διαφορά ειναι πως εγώ ξέρω τι θέλω και δεν κάνω ανασκαφές στο παρελθόν μου να βρω μηπως προκυψει κατι που δεν προέκυψε παλια ...μπας κ ανθισει τωρα..κτλβες...

Ξερω τι θελω.Ποιον.Που.Γιατί .

έχω την εικόνα στο μυαλό μου.Χωρίς happy endings και π***ριες.

Ρεαλιστικά και αληθινά .

Μετρημένα ..

Το θέλω αυτό που σκέφτομαι .Κ θέλω κ εσένα μαζί του .

Δε θα φοβηθώ ποτέ