Αφου σας εκφρασω κι εγω με τη σειρα μου τις πιο θερμες μου ευχες και τα ευχαριστω μου για τις δικες σας.... για να μην ξεχναμε και στις παλιες μας συνηθειες, ας σηκωσουμε λιγο τα μουτρακια μας απ'τον κουραμπιε..... and lets playyyyyyyyyyyyy!!!!
Μετα απο προσκλησουλα της Blogosfairas μου, καλουμαστε, οπως ειπε κι εκεινη, να παρουμε "Ένα σπρέι σα χρυσάνθεμο στο χέρι.
Κι ένα κατάλευκο μέτωπο σα καμβάς.
Τι θα ‘φτυνες πάνω του;"
Κι εγω με τη σειρα μου... φτυνω αυτο! :
Και φυσικα σας προσκαλω ΟΟΟΟΟΟΛΟΥΣ να φτυσετε!!!!!
Τα φιλια μου! ;)
Να λοιπον κι ενα καλο που εχει αυτο το fb... Βρισκεις ατομα απ'τα παλια, ατομα με τα οποια ειχες μοιραστει ολο σου το ειναι, ειχατε περασει τα πανδεινα μαζι, αλλα... πολλες φορες παιρνεις ξεχωριστους δρομους...
Setting: Δευτερα λυκειου
Πρωταγωνιστες: Μαρια, Γιαννα, Δαναη, Ελιαννα
Δε χρειαζομασταν τιποτα παραπανω... Την αλανα διπλα στο σχολειο, ενα κασετοφωνακι, κι ενα πακετο τσιγαρα... Ωρες ατελειωτες σ'εκεινη την αλανα... Ποσα συναισθηματα, ποσες απιστευτες και μοναδικες στιγμες... Μου λειπουν , πολλες φορες μου λειπουν.. Δεν εχω λογια ουτε καν να τις περιγραψω... Νιωθω λες κι αφησα σ'εκεινα τα παγκακια τη μικρη Μαρια.. Τη Μαρια το μαγκακι, που ενθουσιαζοταν καθε μερα και με διαφορετικο αγορι, που ερωτευθηκε, που εκανε τις μεγαλυτερες τρελες... σ'εκεινα τα παγκακια..
Μου λειπουν...
Μου λειπει εκεινη ανεμελια. Ειχαμε λυση για ολα. Για το πώς θα καλυψουμε τις κοπανες, για το πως θα πλαστογραφησουμε χαρτια για τις απουσιες, το τι θα κανουμε το βραδυ, το πώς θα χωρισουμε..
Εφταιξα κι εγω. Εκανα τα λαθη μου. Τις λαθος επιλογες. Ο Σ. μου στερησε οχι μονο μια 5μερη, αλλα μ'εκανε να απανρηθω ολο αυτο το κομματι του εαυτου μου. Εχασα τον αυθορμητισμο μου, το χιουμορ και την αφελεια μου.
Θα τα ξαναβρω! In fact, τα ξαναβρηκα... Αλλα μαζι με τον ερωτα, ξαναβρηκα και τη Μαρια του Λυκειου. Εκεινη που εδινε ψυχη και σωμα για τη φιλια.
Δε χρειζοταν τιποτα παραπανω απο μια αναπαντητη και παρατουσαμε διαβασματα και φροντιστηρια και... ραντεβου στην αλανα!
Εχουν περασει 4 χρονια και ομολογω πως ουτε απο τη μερια μου, ουτε απο την αλλη μερια εγινε ποτε μια κινηση για μια επανασυνδεση. Ας μη γελιωμαστε, κανεις καινουριες παρεες, δενεσαι με ατομα, ωριμαζεις μαζι τους.. Οσο κι αν σου λειπουν λοιπον εκεινες οι στιγμες δεν απλωνεις το κουλο σου να παρεις ΠΟΤΕ ενα τηλεφωνο...
Πριν λιγους μηνες ειχα την καταλυτικη αναγκη να το κανω. Και το εκανα! Και νιωθω υπεροχα! Γιατι μ'αυτα τα ατομα ονειρευτηκα, εκλαψα, γελασα, προβληματιστηκα, ΜΕΓΑΛΩΣΑ..
Σημερα το απογευμα εχουμε μια συναντηση με το ενα μελος της παρεας αυτης,,, Μια συναντηση μετα απο 4 χρονια και τα συναισθηματα ειναι αμοιβαια: "ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕΣ!!!"
Σημερα ξηλωνω το ροζ μου ουρανο με τις καρδουλες...
Δε χωραει σ'αυτη τη Δευτερα μου...
Τη μισω αυτη τη Δευτερα, μ'εξοργιζει, με ποναει
Με κανει μιζερη
Ντρεπομαι...
Τη μισω αυτη την κοινωνια που με αναγκαζει να ειμαι δικη της
Με μισω που δεν εχω το σθενος να βγω στους δρομους να ουρλιαξω απο αγανακτηση, να αντιδρασω
Με μισω που ξερω πως η φωνη μου δε θα μπορεσει ν'αλλαξει και πολλα
Σ'αυτη τη Δευτερα μου μονο ντροπη και θρηνος χωρανε
Ας ειναι....
Δεν το βαζω κατω, θα παλεψω, μ'ακους?
Θα διεκδικησω, θα σε συντριψω, θα σε κανω κομματια
Δε θα σ'αφησω να μ'απογοητευεις
Θα....θα.....θα....
Αυτης της Δευτερας ο ηλιος δε φτανει στο παραθυρο μου, σκοτεινιασαν ολα
Μαυρισαν
Οπως η ψυχη μου, οι ελπιδες μου...
Aυτη τη φορα δε θα σε συγχωρησω, στερεψα απο ελπιδες
Θα παλεψω, μ'ακους?
Σιχαινομαι τον κοσμο που μ'αναγκαζετε να ζω, να υπαρχω, να ελπιζω
Σας μισω για καθε δικαιωμα που στερειτε
Σας σιχαινομαι που στο βωμο των καθηκοντων και των θελω σας θυσιαζονται αθωες ψυχες
Σε σιχαθηκα κοινωνια, μα θα σ'αλλαξω, μ'ακους?
Θελω να φυγουμε, οι δυο μας, καπου μακρια...
Καπου που να μη μας ξερει κανεις, καπου που να μη λογοδοτουμε για τιποτα..
Να φυγουμε...
Να χαθουμε στην ομιχλη ενος ορεινου χωριου, να περπατησουμε στα αδειανα σοκακια ενος νησιου..
Να'μαστε δυο μας, μονοι μας.
Να σου πω ποσο Σ'αγαπαω, να'χω μονο εσενα και να μη χρειαζομαι τιποτα αλλο για να ζησω Ν'ανασαινω απ'την ανασα σου, να ζω μεσα απο σενα..
Να τρυπωσουμε σ'ενα απομερο ξενοδοχειο και να περασω ολη τη νυχτα κοιταζοντας σε..
Παμε να φυγουμε... μακρια απ'ολους και ολα..
Στη δικη μας Χριστουγεννιατικη ατμοσφαιρα
Στα δικα μας "θελω", να μην εχουμε αντοχες για τιποτα αλλο...
Μονο να μας αγαπαμε..
Θελω να με παρεις και να φυγουμε, να μη κοιταξουμε πισω μας
Και αν σου δειξω πως εισαι πολλα περισσοτερα απ'οσα σου'χω πει
Θελω να ξυπνησω και να γευτω εκεινο το πρωινο σου φιλι που με γεμιζει
Να βαριανασανω μεσα στην αγκαλια σου
Να ζησω "μεσα σου"
Θελω να φυγουμε....
Αγαπητε μου Αγιε Βασιλη,
χρονια τωρα ολοκληρα υποστηριζω οτι ο Βασιλης δεν ηταν αγιος... Αναθεωρω τις αποψεις μουκρατωντας μια μικρη επιφυλακτικοτητα και σου παραθετω τη λιστα μου για φετος....
1. Θελω το μωρο μου διπλα μου για το 2009....
2. Ενα εισιτηριο στις 2/1/2009 στις 06.50 με το Intercity με προορισμο τις Σερρες...
3. Ενα σακακι σε στυλ Burberry σε αποχρωσεις ασπρομαυρου ή κοκκινο...
4. Θελω τη συλλεκτικη Barbie του 2009
5. Μαυρα μποτακια
6. Μια μασκαρα
7. Τα καινουρια μολυβια ματιων της Erre Due
8. Μια βεβαιωση οτι θα περασω και τα 9 μαθηματα στην εξεταστικη Φεβρουαριου
9. Υγεια σε μενα, την οικογενεια μου και σε οσους αγαπαω...
Βασικα... δε βαριεσαι.... το 1 και το 9 θελω μονο!
Βιασου ομως γιατι τα θελω κατω απ'το δεντρο το πολυ μεχρι παραμονες Χριστουγεννων!!!
Αλλο ενα Παρασκευοσαββατοκυριακοδευτεριατικο που το περασαμε μαζι, αγκαλια.. Θελω να γυρισω το χρονο πισω, στην Παρασκευη, που δεν εβλεπα το χρονο να φτασω και να σου κανω εκπληξη..
Και το 4μερο περασε... και τωρα παλι απ'την αρχη, υπομονη..
Νιωθω πολυ τυχερη για το Σαββατοβραδο με τους δικους σου. Καθε φορα ειναι σαν να μου χαριζεις ενα κομματι απ'τη ζωη σου, κι εγω απλα χαμογελαω απο ευτυχια και το καλωσοριζω..
Κι οι μερες θα ξαναπερασουν, και ξαναρχιζω να μετραω αντιστροφα..
29 και σημερα...
Σε λατρευω...
Δεν ξερω ακομα με σιγουρια τι χαρακτηρισμο θα εδινα για τις "σχεσεις" που αναπτυσσουμε καθημερινα μεταξυ μας σ'αυτον τον bloggόκοσμο. Μπαινουμε, γραφουμε, καταθετουμε ενα κομματι του εαυτου μας, "διαβαζουμε" αλλους, τους εξερευνουμε, τους ανακαλυπτουμε, συμμεριζομαστε ή διαφωνουμε με τις αποψεις τους...
Για ενα πραγμα ειμαι σιγουρη, δυο λεξεις, ενα σχολιο μπορουν ν'αποτελεσουν μια χειρα βοηθειας ανα πασα στιγμη.. Οταν λοιπον δημοσιευσα αυτο, ελαβα ενα εμαιλ απο μια διαδικτυακη φιλη που πραγματικα το ειχα τοσο αναγκη εκεινη τη στιγμη. Λογια αληθινα, αυθεντικα με νοημα. Σκεψεις που εκεινη τη στιγμη η αγανακτηση σου δε σου δινει περιθωρια να σκεφτεις εσυ ο ιδιος.. Και την ευχαριστω πραγματικα γι' αυτο...
" Στην πραγματικότητα, τα πιο σπουδαία, δηλαδή τα θεμελιώδη, της ζωής βρίσκονται μπρος στα μάτια μας, πλάι μας, σε απόσταση μιας αγκαλιάς.Η απόσταση όμως,σε γδέρνει..τρίβεσαι γυμνή πάνω σε αιχμηρό βράχο..αφήνεις κομμάτια της σάρκας σου,και της ψυχής σου,εδώ και εκεί..Όλα τα σημαντικά που θες να μοιραστείς με τον άλλον υποτιμούνται..Αλλά για μένα περισσότερο μετράνε τα ασήμαντα... τα πιο ασήμαντα μέσα στην ημέρα,που σε δένουν με τον άλλον,που σε κάνουν να μοιράζεσαι...άλλωστε απο τον άνθρωπο σου,σου μένει ένα χαμόγελο,ο τρόπος που μιλάει,κάποιες εκφράσεις...τα μικρά,τα ασήμαντα,όχι τα βαθυστόχαστα..Αυτά τα "σπουδαία",με την απόσταση τρίβονται..και γίνονται βοτσαλάκια..ο χρόνος,αμείλικτος τα λειαίνει.. και σε πολλές περιπτώσεις,με το πέρας του,τα κάνει να χάνουν την αξία τους.. Απομακρύνεσαι απ' την ψυχή σου, από την τοποθεσία των κυττάρων σου.Βέβαια,τον έρωτα..την αγάπη,τα όρια τα "σπουδάζουμε" μόνο όταν βρεθούμε να είμαστε εξόριστοι,απο την πληρότητα,που αυτός ο ίδιος μας χαρίζει..Ο κάθε έρωτας,ανεξαρτήτου απόστασης μας δίνει μια μικρή ανάμνηση,μια μικρή γεύση απο τον παράδεισο,και την απώλεια αυτού..Η ουσία είναι οτι η απόσταση για τον έρωτα είναι ό,τι ο άνεμος για τη φωτιά. Σβήνει τη μικρή, φουντώνει όμως τη μεγάλη...Η απόσταση μπορεί να είναι άπειρη ακόμα και μόλις ένα μέτρο δίπλα στον κάθε άνθρωπο.Και αυτό είναι το χειρότερο.η χειρότερη μορφή να χάσεις κάποιον..να είναι δίπλα σου,ΜΟΝΟ σωματικά..Πολλές φορές νιώθω ασφυκτικά γύρω μου αμέτρητους ανθρώπους σε απόσταση αναπνοής μα ταυτόχρονα και σε απόσταση ετών φωτός απο μένα..Ο έρωτας είναι αυτό που ενώνει και διαιρεί, που καταστρέφει και γεννά, και βρίσκεται πάντα σε πόλεμο με το πνεύμα μας. όλα είναι σχετικά ;) Αυτά τα 850 χιλιόμετρα,που μεσολαβούν στην περίπτωση μου,δεν είναι ΣΕ κάθε περίπτωση αρνητικά..έχουν και κάποια πράγματα,θετικά,τα οποία ίσως να υπήρχαν δύσκολα υπο άλλες συνθήκες ;) "
Σ'ευχαριστω Βιργινία μου για εκεινο το βραδυ... :)
Σημερα θελω να διαλυσω ολα τα χιλιομετρα. Να τα κανω κομματια. Σημερα τη μισω την αποσταση, δεν την αντεχω, την απεχθανομαι...
Νιωθω τοση αγανακτηση και οργη μεσα μου που δεν μπορω να σ'εχω εδω διπλα μου. Να σου εξηγησω ολος τους φοβους μου και να με καθησυχασεις.
Λενε οταν αγαπας, υπομενεις. Αυτες τις μπουρδες ακουω τοσα χρονια για τον "ερωτα". Ισως γι'αυτο δεν πιστεψα ποτε σ'αυτον. Τι να υπομεινεις ακριβως? Πως μπορεις να ελεγχεις τη ζηλια, το φοβο, την ευτυχια οταν δεν μπορεις να τον εχεις στις πιο δυσκολες στιγμες, σ'αυτες που τον χρειαζεσαι περισσοτερο?
Σημερα θα'θελα να'χω τα κοτσια ν'αφησω ενα σημειωμα, να παρω μια βαλιτσα με τ'απαραιτητα και να'ρθω σε σενα.. Θα'θελα να'μουν πιο δυνατη, πιο αυθορμητη.
Τοσους μηνες ελεγα πως η αποσταση ειναι το λιγοτερο που μ'ενδιαφερει. Πως ειμαι τοσο ερωτευμενη μαζι σου, πως εχω υπομονη.. Σημερα δεν την εχω......
Πηρατο προνομιο της ανοιχτης προσκλησουλας απο τον πολυαγαπημενο Lockheart και συμμετεχω κι εγω στο παιχνιδι των 13 ερωτησεων...
Εχουμε και λεμε....
1) Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις;
To δικο σου......
2) Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά;
1
3) Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το άνομά σου. Τι όνομα θα διάλεγες;
Ελίνα
4) Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου;
Ο,τι και ο Καζαντζακης υποθετω: "Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερη"
5) Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει απόλυτα!
Χμμμ.. δεν πιστευω στα happy endings, so... δε μου ερχεται καποιο τωρα ΧΩΡΙΣ το "ζησαν αυτοι καλα κι εμεις καλυτερα"
6) Διάλεξε καινούργιους γονείς!
Την οικογενεια Adams
7) Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου!
You are my always and forever.....
8) Αν ήσουν συγγραφέας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος;
"Πειτε στη Μαιρη οτι ακομα την ψαχνω..."
9) Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν;
Μπεμπα i think... BMW :P
10) Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν;
Λυκαινα
11) Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
Δυστυχως ή ευτυχως, δε μετανιωνω για τιποτα. Αναγνωριζω τα λαθη μου, αλλα ταυτοχρονα ειμαι περιφανη γι'αυτα, μιας και με κανανε αυτη που ειμαι σημερα.
12) Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.
Γι'αυτα που ειπα ή δεν ειπα, που εκανα ή δεν εκανα...
13) Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον;
Ναι...
Αφηνω ανοιχτη την προσκλησουλα κι εγω με τη σειρα μου λοιπον...!!!
Σημερα με τρομαξε η απαθεια μου, η αισθηση του να μη μου λειπεις.. Πολλες φορες πιανω τον εαυτο μου να με πιεζω να μη μου λειπεις, να μη σε σκεφτομαι. Με τρελαινει να σε σκεφτομαι, να εισαι εκει, μεσα στο μυαλο μου, να τρυπωνεις και να μη βγαινεις στιγμη απο εκει.
Εχω σχεδιασει απειρες φορες τη ζωη μου μαζι σου κι αυτο ειναι λαθος. Πρεπει να σταματησω να επενδυω με τοσο υπερβολικο βαθμο σε σενα. Να στηριζομαι στο μελλον μας και να χανω το παρον μας. Τρομαζω. Σε αποφευγω, σου ξεφουρνιζω τις vampirοφιλοσοφιες μου και μας "χαλαω". Θελω να σταματησω να ζηλευω, να φοβαμαι. Ισως γι'αυτο δεν επενδυσα ποτε συναισθηματικα σε καμια μου σχεση. Ισως γι'αυτο δεν εδωσα ποτε τιποτα. Φοβομουν.
Και τωρα που αισθανομαι πιο ευτυχισμενη απο ποτε, φοβαμαι γι'ακομα μια φορα. Φοβαμαι μηπως αυτο δε σου ειναι αρκετο. Θελω να ξυπναω και να σε βλεπω να με κοιταζεις, να χαμογελας και να μου λες οτι με χαζευες επειδη βαριανασαινα. Να μου δινεις φιλια ενω κοιμαμαι. Να ξυπανω στην αγκαλια σου.
Μ'ακους? Βαρεθηκα να ξυναω μονη στο κρεβατι που ειμασταν μαζι αγκαλια. Βαρεθηκα να καθομαι στον καναπε που αποκοιμηθηκα στην αγκαλια σου. Κουραστηκα να μετραω τις μερες οπως οι φανταροι και τα μαθητουδια. Σε θελω εδω μαζι μου. Να μοιραζομαστε τα παντα.
Οχι, δε βαρεθηκα, δεν κουραστηκα με σενα. Με μενα. Με μενα που θελω ολα να ειναι ιδανικα. Να ειναι αψογα και χωρις ατελειες. Κι ο καιρος περναει, και το μονο που δεν περναει ειναι ολα οσα νιωθω για σενα. Μεγαλωνει.... δυναμωνει....
Αυτη τη φορα θα ειμαι δυνατη, αυτη τη φορα θα παλεψω, αυτη τη φορα δε θα το βαλω στα ποδια και δε θα περασω 7 χρονια αναρωτιοντας πως θα ηταν αν δεν το ειχα κανει. Θα μεινω και θα παλεψω.
Συγγνωμη για καθε φορα που σου γκρινιαξα, που σου ειπα πως δουλευεις υπερβολικα.
Συγγνωμη που σου υπενθυμισα τι εχω κανει εγω για σενα σαν να περιμενα ανταλλαγμα
Συγγνωμη για οσες φορες σε πιεσα, ζηλεψα κι αντεδρασα με μια αδικαιολογητη αμυνα στο φοβο μη σε χασω
Συγγνωμη που δε σου λεω καθε φορα αυτο που νιωθω
Συγγνωμη που δεν ειμαι διπλα σου οταν εισαι κουρασμενος
Συγγνωμη αν σε στεναχωρεσα καποια στιγμη, συγγνωμη, αλλα Σ'αγαπαω.............
Επειτα απο ανοιχτη προσκλησουλα της πολυαγαπημενης Ilive2loveMe εφτασε κι η δικη μου σειρα για 7 μεγάαααααααλες Αληθειες μου!
Voila λοιπον!!
Αληθεια Νο 1 : Ειμαι ατομο των ακρων, ποτε δε διαλεγω τη μεση οδο, τη μισω, τη φοβαμαι, τη βαριεμαι...
Αληθεια Νο 2 : Ειμαι αρκετα απολυτη με τις αποφασεις που αφορουν τη ζωη μου, ναι φυσικα θα ακουσω φιλους, συγγενεις και γνωστους, αλλα η τελικη αποφαση ειναι δικη μου και μονο δικη μου (με την αναλογη ευθυνη των πραξεων μου φυσικα)
Αληθεια Νο 3 : Ειμαι στο 4ο ετος του Τμηματος Αγγλικης Γλωσσας και Φιλολογιας στο Πανεπιστημιο Αθηνων, μονο που τα 2 πρωτα χρονια δεν πατουσα στη σχολη ουτε για καφε... Επειτα απο ενα σφοδρο ερωτα στη ζωη μου, αποφασισα να τη βγαλω στα 2 χρονια (και να τελειωσω ακριβως) (με αποτελεσμα να δωσω φετος... 17 μαθηματα...) για να παω εις τα Σερρας να ζησω μονιμα!
Αληθεια Νο 4 : Ειμαι ατομο νευρικο και οξυθυμο, βριζω αρκετα συχνα μπορω να πω διατηρωντας ταυτοχρονο το επιπεδο εκει που πρεπει... Αλλαζω αρκετα συχνα τη διακοσμιση του δωματιου μου γιατι... αρκετα συχνα θα τα κανω γυαλια καρφια εκει μεσα!
Αληθεια Νο 5 : Βαριεμαι απιστευτα ευκολα, η ρουτινα μ'εκνευριζει, τα ιδια μερη ειναι ανυποφορα, η κοσμοσυρροη στα μεσα μαζικης μεταφορας με κανουν εξαλλη, μου τη δινουν οι καφετεριες στην Πλατεια Ελευθεριας!!
Αληθεια Νο 6: Το πρωτο μου μεροκαματο θα το βγαλω την Παρασκευη, πρωτα ο Θεος... Ειμαι η μοναδικη απο ενα σοι με καμια 50 ριά ξαδερφια που δεν εχει δουλεψει ακομα... Μ'εχουν πει "κοριτσακι του μπαμπα" σαν κοπλιμεντο κι ειναι ο,τι χειροτερο εχω ακουσει ποτε! Ελπιζω καποτε να ξεπληρωσω και με το παραπανω τα οσα εχει κανει η οικογενεια μου για μενα κι, ναι λοιπον, νιωθω απιστευτα κακομαθημενη...
Αληθεια Νο 7: Εχω μια απιστευτη ερωτικη και παθιασμενη σχεση με τη σοκολατααααααααα!! Τρωω κατα μεσο ορο 2-3 τη μερα (ναι το μωρο μου ειναι 625 χλμ μακρια....!!) σε σημειο που να κοντευω να παθω ζαχαρο! Ειναι η καλυτερη απολαυση της ημερας... ΟΚ, το τσιγαρο το κοβω, τη σοκολατα ομως ΟΧΙ !!
Αυτα λοιπον κι απο μενα!!!
Ξαπλωμενοι στο κρεβατι, κουκουλωμενοι μ'ενα παπλωμα, σε κοιταζω και δε σε χορταινω...
<< Σ' αγαπαω, μ'ακους???>>, σου λεω μ'ενα παραπονο και σε πιανουν τα γελια...
<<Μα ειναι δυνατον να γελας με τον Οδυσσεα Ελυτη??>>, συνεχιζω να παραπονιεμαι..
"Επρεπε να'βλεπες τη φατσα σου οταν μου το' λεγες!", μου λες και μου σκας αυτο το χαμογελο που με τρελαινει...
Σου'χω πει οτι ξερω απ' εξω κι ανακατωτα τα χαμογελα σου?
Χαμογελο Νο 1: Το σκας οταν εισαι πραγματικα ευτυχισμενος...
Χαμογελο Νο 2: Πολλες φορες δεν απαντας σ'ενα κοπλιμεντο μου ή σ'ενα γλυκολογο μου... Η απαντηση σου ειναι το πιο γλυκο σου χαμογελο...
Χαμογελο Νο 3: Το' χω ονομασει "Το πρασινο χαμογελο", ειναι το χαμογελο που σκας μετα απο 2,3,4 ξανθες μπυριτσες κι επειτα απο μια βλακεια που θα πεταξω
Χαμογελο Νο 4: Το "αποπλανητικο χαμογελο", καθε φορα που θα σε "προκαλεσω", θα σου πω ποσο/που/πως σε θελω...
Χαμογελο Νο 5: Ενα γλυκο χαμογελο που το επιζηταω καθε φορα οταν μιλας για την οικογενεια σου, τους φιλους σου, τις αλητιες που εκανες μικρος....
Χαμογελο Νο 6: Το απολυτα παιδιαστικο και ναζιαρικο χαμογελο οταν ρωτας κατι που ξερεις ηδη την απαντηση! "Μ'αγαπας??", "Σου'λειψα καθολου??"
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
1η μερα
Κι ετσι ξεκινησαμε... Στις 1/10/2008 για την Μεγαλη Πολη! Στο τρενο γνωρισαμε 2 φοιτητριες της Θεσσαλονικης, τα'παμε μια χαρα, ακουσαμε μουσικη, χαρμανιασαμε, σκασαμε στο φαϊ....!
Φτασαμε στον προορισμο μας κατα τις 9... Κι εκεινος ηταν εκει! Στην Αριστοτελους.. Μονο που η μοιρα τα' φερε ετσι, ωστε να ειμαστε 5 λεπτα αποσταση και να μη βρεθουμε.. Θυμωσα, εξοργιστηκα! Δεν μπορουσα να πιστεψω οτι τα 625 χλμ που μας χωριζαν ειχαν γινει μονο 3, και παλι δεν μπορουσαμε να βρεθουμε! Καπνισα μισο πακετο εξω απο τον ΟΣΕ με την κολλητη Ε. και μου περασε.. Με οδηγησα στην Τουμπα, οπου κι εμεινα στην ξαδερφη Β. Αφου ειπαμε τα νεα μας, της εκανα παραπονα για τον κολλητο της που μ'ειχε εκνευρισει, μας πηρε ο υπνος κατα τις 3!
2η μερα
Ξυπναω μ΄ενα μηνυμα απ'το μωρο μου, γεματο "Συγγνωμη" που η πουτανα η μοιρα μας τα'φερε χτες ετσι και με στεναχωρεσε.. Δεν μπορω να του κρατησω κακια.. Ντυνομαι και συναντιεμαι με την Ε. στην Καμαρα.. Η μπορα που επιασε δε μας εμποδιζει να περιπλανηθουμε μες στη βροχη και να αραξουμε στη Ζωγια για ενα ζεστο καφεδακι! Ολα εδω ειναι υπεροχα... Ακομα και οι κορνες απο τα μποντιλιαρισματα ειναι μελωδικα, οι ανθρωποι ευτυχισμενοι, ξεγνιαστοι, χαλαροι! Ειμαστε τρισευτυχισμενες!! Η βροχη σταματαει και κανουμε μια εξορμηση στα μαγαζια, οπου και μπαστακωνομαστε στα αποδητηρια δοκιμαζοντας το ενα ρουχο μετα το αλλο! Ναιιιιιιιιιι ειμαστε ευτυχισμενες!!!!!!!!
Συναντιομαστε με τη Β. και κανουμε βολτες στο Λευκο Πυργο. Με πιανει μια στιγμιαια μοναξια, μιας και αυτη τη βολτα την ειχα ονειρευτει μονο μαζι του. Μου φευγει ομως και οδευουμε προς την Αριστοτελους.. Αφηνουμε τη Β. να παει να κανει ενα μπανακι στο σπιτι της κι εμεις αραζουμε στα Χαρις Σποτ με παρεα για επιτραπεζια...
Ωσπου..........................
Λαμβανω ενα μνμ απο τη Β. οτι πρεπει να παω να παρω τα πραγματα μου απο εκει γιατι θελει αυριο να παει Σερρες. Της λεω κι εγω με τη σειρα μου να περασω αργοτερα. Επιμενει, θελει να τα παρω τωρα γιατι θα βγει. Της λεω πιο μετα. Επιμενει ξανα, θελει να παω γιατι θα φυγει με τον 6.30 το πρωι και το βραδυ δε θα κοιμηθει σπιτι της.. Ξεκιναμε με την Ε. μες στη βροχη, καταταλαιπωρημενες να παμε να φορτωθουμε τα πραγματα. Μπαινοντας στο σπιτι της Β. το μονο που ηθελα ηταν να φορτωθω τα συμπραγκαλα μου, να χαιρετησω την Β. και να φυγω γιατι ημουν πτωμα.. Ακουω την Ε. να αναφωναζει "Γεια σας!"... "Καλα σε ποιον μιλαει παλι αυτη η τρελη???", αναρωτηθηκα και γυρισα αργα το κεφαλι! Με το που ειδα την ξαδερφη Α. τρελαθηκα! "Καλα τι κανει αυτο το τρελο εδω? Πως ηρθε απο Σερρες???" Γερνω το κεφαλι μου να δω τι εκρυβε ο τοιχος και.................. ηταν αυτος!!!!!!!!!!! Ηταν η αγαπη μου! Τρελαθηκα, μου κοπηκαν τα ποδια, δεν ηξερα τι να κανω, ενιωθα παντελως χαζη, αμηχανη και.. βρεγμενη!!! Κανονιζουμε να παμε σ'ενα μαγαζακι για μαμ και ρετσινα εγω, ο Σταμ μου, η Αγαπη, η Βαγγα και η κολλητη, Ελενη... Περασαμε υπεροχα! Κατα τις 2.30 η Β. και η Α. την κανανε, ενω μειναμε εγω, ο Σταμ και η Ελενη! Μιλουσαμε για ωρες, για τα προσωπικα μας, τις ανασφαλειες μας... Χαιρομουν που τους εβλεπα να μιλανε και να κανουν πλακα.. Ηταν τα 2 πιο σημαντικα προσωπα της ζωης μου και δεν το πιστευα οτι τα ειχα και τα 2 μαζι!
Η βραδια συνεχιστηκε με μενα και την αγαπη μου σ'ενα φιλικο σπιτι. Δεν κοιμηθηκα, οπως καταλαβαινεις! Δεν μπορουσα να το πιστεψω οτι τον ειχα παλι διπλα μου. Δεν κλειναμε τα ματια μας, θελαμε να βλεπουμε ο ενας τον αλλον.. Μιλησαμε για πολλα πραγματα. Του ειπα πως νιωθω (ναι, εκεινο το ρημα που στανταρ εχεις πει εσυ και δεν εχω ξεστομισει εγω ποτε μου, ναι, το ειπα!) Ναι... ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΩΩΩΩΩ! Πειραζαμε ο ενας τον αλλον, γελουσαμε, φωναζαμε, αλλαζαμε συνεχεια θεση στο κρεβατι, κολλουσαμε στον τοιχο, ειμασταν μαζι κι αυτο μας εφτανε...
3η μερα
Εκλεισα τα ματια μου μονο 1 ωριτσα για να εχω λιγο κουραγιο για την αυριανη μερα.. Μου φτιαξε εναν υπεροχο καφε και τον εφερε στο κρεβατι.. Τον ηπιαμε αγκαλια, γελωντας ευτυχισμενα αλλα και κοιταζοντας την ωρα γιατι στις 2 επρεπε να φυγει με την Α. και τη Β. για Σερρες λογω δουλειας..
Ετσι, εμεινα εγω με την Ε. Πηγαμε στο σπιτι ενος πρωην της, μαζευτηκαν κι αλλες 2 κιθαρες και για 4 ωρες τραγουδουσαμε το προγραμμα που θα' χουν στο μαγαζι.. Περασαμε υπεροχα... ειδικα με το μπουζουκι!!!
Το βραδυ πηγαμε εγω με την Ε. σ'ενα εντεχναδικο-ροκαδικο, Παπαγαλος λεγοταν για οσους ξερουν.. Περπατησαμε παλι στον Λευκο τον Πυργο μιλωντας σοβαρα για τη σχεση μου και κατα ποσο εχει πεηρεασει τους γυρω μου. Ξερετε κατι? Δε δινω δεκαρα πλεον! Δεν ειμαι αναισθητη, κι εγω εκλαψα και με κατηγορησα που ενω χωρισα, αμεσως μετα βρεθηκα σε μια τετοια σχεση που να με γεμιζει οσο καμια αλλη. Το προηγουμενο βραδυ μου μαζι του, μ' εκανε να καταλαβω πως η ευτυχια βρισκεται σε μενα και σ'εκεινον.. Κι οσοι με νοιαζονται πραγματικα, θα'ναι ευτυχισμενοι μαζι μου, οπως και ειναι δλδ.. Για οσους πικραθηκαν, λυπηθηκα και συνεχιζω να λυπαμαι, αλλα δε θα ξεκλεψω ουτε μια στιγμη απο αυτο που ζω για να κλαψω ξανα...
Παμε σπιτι κατα τις 4.30 τα ξημερωματα και αραζουμε με την Ε. κουτσομπολευοντας! Τοτε μου λεει το εξης θεϊκο "Ρε συ, αφου ειμαστε εδω, γιατι δεν παμε Σερρες να δω κι εγω αυτο το περιβοητο χωριο που μ'εχεις πρηξει τοσα χρονια?????????" Φλασια!!!!!!!!!!!!! Ετοιμαζομαστε και κατα τις 5.30 το πρωι παμε μια τελευταια βολτα στο Λευκο Πυργο να χαζεψουμε την ανατολη του ηλιου, οπου και συνανταμε μεθυσμενους και... ψιλοτρελαμενους και πεθαινουμε στο γελιο απο τα σκηνικα!
4η μερα - ΣΕΡΡΕΣ
Φτανουμε στο διπλανο χωριο κατα τις 2 κι ερχεται το μωρο μου να μας παραλαβει.. Παμε οι 3 μας για μπυριτσα και ενδιαμεσα της γνωριζω οποιο γνωστο περναει! Παμε με την Α. και την Ε. σ'εναν αγωνα-σοκ μιας κι επαιζαν οι 2 πρωην της κι εγινε μια ψιλοσφαγη! Παμε για μπανακι κι ετοιμαζομαστε για εξω, εγω, το μωρο μου, η κολλητη Ε. και οι ξαδερφες Β. και Α. Παμε Σερρες σ'ενα κλαμπακι τιγκα και μετα Moi, οπου του κανω μια σκηνη ζηλοτυπιες, για την οποια ακουω μπινελικια απ'ολους, μιας και τελικα ειχα κανει λαθος..
Τους αφηνουμε ολους σπιτια τους και παμε μια βολτα με τ'αμαξι.. Εξω εβρεχε... δε θελαμε τιποτα αλλο...
5η μερα - ΣΕΡΡΕΣ
Παμε για φαγακι εγω, το μωρο μου, η Ε. και η Α. στην Κερκινη.. Εκει συνειδητοποιω τη χημεια μεταξυ Αγαπης, Σταμ και Ελενης! Ειχαν κολλησει τοσο πολυ! Τα γελια μας ακουστηκαν σ'ολο το μαγαζι! Ημουν πολυ τυχερη που τους ειχα ολους εκει... οσους χρειαζομαι για να νιωθω ολοκληρωμενη.. Κι ηταν ολοι εκει, σαν μια κολλητη παρεα.. Ακολουθησαν μπυριτσες στο χωριο και το βραδυ παλι κερκινη, με 3 μπουκαλια κρασι στο Αρχονταρικι...! Αφου τους ξαναπηγαμε στα σπιτια τους, αραξαμε στο σπιτι του..
- "Ναι, Σ'αγαπαω ρε βλακα, αλλα αυριο φευγω και δεν το αντεχω..."
- "Θα την παλεψουμε ρε λατρεια, στο υποσχομαι..."
Σε ξυπνησα να σου δωσω ενα τελευταιο φιλι κι εφυγα.. Σ' αγαπω...
"Σ'ευχαριστω που εφυγες, γιατι φευγοντας πηρες μαζι σου και τον φοβο μου μη σε χασω..."
Αυτο διαβασα πριν λιγες μερες σ'ενα αρθρο και προβληματιστηκα.. Στην παρεα, το ερμηνευσαμε ποικιλοτροπως.. Εγω ειπα οτι η τυπισα ζουσε μεσα στην ανασφαλεια και ο τυπακος με τη φυγη του τη διευκοληνε.. Ο Πανος ισχυριστηκε οτι το αποφθεγμα εχει αρνητικο περιεχομενο και, μιας και ο τυπος εφυγε, τι σημασια εχει για τον φοβο της κοπελιας? Η Φωτο πανω κατω συμφωνησε με τον προλαλισαντα...
Τι τελικα σημαινει?
Ποσοι απο μας εχουμε βρεθει σε μια χεση που φοβομαστε μηπως χασουμε το συντροφο μας? Κι ολη αυτη η ανασφαλεια και ο φοβος κατακλιζουν τα συναισθηματα μας και μας αποσπουν την προσοχη απο την ουσια της σχεσης??
Τελικα οταν χανουμε κατι που φοβομασταν μην το χασουμε, ειμαστε καλυτερα ή χειροτερα? Ειναι καλυτερα να εχεις κατι κι ας ζεις με το φοβο μηπως το χασεις ή να μην το' χεις καθολου?? Οκ, δε μιλαω για το γεγονος να εχουμε κατι και να προσπαθουμε να το ζησουμε στο επακρον χωρις φοβο και παθος.. Ας θεωρησουμε δεδομενο οτι ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ!
Πώς το αντιμετωπιζουμε? Πως διαχειριζομαστε την κατασταση? Απ' τη στιγμη που το χανουμε, ο φοβος εξατμιζεται ή διαιωνιζεται?
