Verloren

Dit zijn geen makkelijke dagen/weken. Deze periode was voor mij altijd echt familie tijd, samen koken, film kijken, spelletjes doen, doen waar we zin in hadden en vooral geen verplichtingen, maar samen zijn. Natuurlijk kookten we nu ook uitgebreid samen, deden tussen de gangen door het spel Hitster en was het echt gezellig. Het haalde voor mij niet het gemis weg, want ik miste iemand aan onze tafel. En ja, uiteindelijk zal ik ook hier mijn weg weer in vinden, maar niet nu, alles is nog veel te rauw, doet te veel pijn.

Ik worstel sowieso enorm met mijn gevoelens, heb hiervoor ook iemand gevonden tegen wie ik even kan aanpraten, alle dingen die ik niet met de meiden of vriendinnen deel maar er wel uitmoeten. En dan is iemand die alles aanhoort zonder oordeel, die je ook laat relativeren of dingen van een andere kant laat zien, heel fijn. Toch concludeerde ze heel voorzichtig dat ik het afgelopen jaar heel veel ruimte heb gegeven aan R, omdat hij dat nodig had. En kennelijk deed dat toch wat bij mij, want de volgende ochtend besefte ik me, dat ik heel veel ruimte, tijd en liefde heb gegeven, maar toen ik wat terugvroeg wat ik nodig had, iets meer aanwezigheid, contact en intimiteit, was ik aan het claimen. Met dit besef kan ik eigenlijk helemaal niks. Ik hou nog steeds zielsveel van hem, zou hem met armen wijd terug verwelkomen, kan hem niet loslaten.

Maar het doet wel f*cking veel pijn te weten, dat waar voor mij m'n wereld en toekomst zijn ingestort, hij voor zichzelf een nieuwe toekomst opbouwt. En heel eerlijk het doet me ook wel pijn dat ik van m'n schoonmoeder ook helemaal niets meer heb gehoord, alsof ik al uit het adresboek ben gescheurd en doorgestreept op de verjaardagskalender. Nu kan ik dit nog wel relativeren, want ik denk dat R. ook niks meer heeft gehoord van mijn moedertje, het laatste waren vast de felicitaties met z'n verjaardag in oktober. Maar toch steekt het me wel, heeft ook vast met mijn bui temaken, want zo lekker steek ik niet in m'n vel.

Ik voel me verloren en alleen. En ja ik recht m'n rug, neem alle verantwoordelijkheid op me, zorg en regel en probeer hier alles in goede banen te leiden, maar diep in me zit een gevoel van intense verlatenheid. En dat draag ik stil met me mee.

Yule

Midwinter

Het hoogtepunt van de winter, de langste nacht van het jaar.
Nu vieren wij de terugkeer van het licht. En met de wedergeboorte van het licht, begint ook een nieuwe jaarcyclus.
De winterzonnewende markeert een punt van natuurlijke omslag op aarde. Dit is tegelijkertijd een tijd van evenwicht en van verandering.

Met Yule brengen wij hulde aan de Godin, moeder aarde, voor het feit dat zij opnieuw het licht heeft gebaard. Net zoals zij gedurende de donkerste tijd van het jaar het licht in haar schoot trekt, vanaf Samhain tot aan Yule, brengt zij bij de winterzonnewende het licht weer voort.
En met de komst van het licht eindigt ook de stille, donkere tijd. De kou zal gaan verdwijnen en het leven begint weer opnieuw.

Dit is de tijd van de Crones; Anbet en Hille.
Zij brengen ons stilte en bezinning.
Zij leren ons om te luisteren naar onszelf, zodat wij weer in harmonie kunnen komen, lichaam en geest in evenwicht.
Zij leren ons weer te putten uit eeuwenoude wijsheden, die als we maar doorgaan en doorjagen verloren zullen gaan.
Zij leren ons stilstaan en opnieuw aarden, zodat we de nieuwe jaarcyclus met vertrouwen in onszelf en in  evenwicht met onszelf kunnen beginnen.

Blessed Yule

Wat nu

 

Geen idee. Ik ben nog steeds aan het overleven, leef ook echt van dag tot dag.  Vooruit kijken is voor mij nu onmogelijk, dan schiet ik in de paniek, want ik kan de dingen niet overzien. Nu kwamen er de afgelopen tijd ook even wat onverziene dingen op mijn pad, waar ik echt niet op zat te wachten. Het begon met een lekkende verwarmingsketel, achteraf viel dit reuze mee. Had ik het zelf toch opgelost door een slang even uit afvoer te halen en terug te doen, iets met vacuüm. Hoorde ik een dag later van de monteur, die nog even langskwam om toch even te kijken. Dus dat viel mee.

Wat niet meeviel of eigenlijk valt, zijn de riolering/afvoer problemen. Het begon met een ochtend, dat ik zag dat er een laagje water in een stuk van de kelder stond. Gezellig om in de vroege ochtend bijna een volle emmer weg te dweilen. Maar dit is bekend, bij hoge grondwaterstand loopt er soms water de kelder in. Ik was die dag al heel opgelucht dat ik 's avonds thuis kwam en zag dat alle dweilen nauwelijks nat waren. Dus ik ging er vanuit dat het gemaal weer draaide en het overtollige water had weggewerkt. Dat was het dus niet, want toen één van de dochters zich 's avonds ging douchen, hoorde ik water lopen in de kelder, langs de muur waar de rioleringsbuis loopt stroomde het water naar beneden. Ik ben nog nooit zo snel naar boven gerend om te schreeuwen dat de douche uit moest. Lekkage. Kut.

Mijn stress level meteen door het plafond, want ik moet dit oplossen. De volgende dag een loodgieter gebeld, zo handig dat ik door werk gelukkig dit soort adresjes ken. Ik weet niet hoe het is gelukt, maar er kwam de zelfde dag al loodgieter langs. Ik denk omdat de dame van planning misschien met mij meevoelde, want zij gaf eerst aan dat R. op dit adres als klant stond vermeld, waarbij ik aangaf dat hij mijn voormalig partner is. Maar al met al loodgieter kon het niet oplossen, dacht toch aan verstopping. Rioolontstoppingsbedrijf kwam, spoot riool door, was ook niet succesvol. Maakte wel duidelijk dat er lekkage zit waar de buis vanuit de kelder aansluit op de de wc. Loodgieter kwam weer, maakte situatieschets, want lekkage zit in een muur en ging ook info opvragen bij gemeente, want niet helemaal duidelijk hoe het riool hier loopt. De charme van een oud huis, zeg maar.

En de dames en ik leren door trial and error. We weten nu dat zeer kort douchen kan (zo fijn alle ervaring hiermee opgedaan bij Zweedse campings met douchemunten voor 3 minuten) , wc boven niet gebruiken of veel water in de wasbak boven laten staan en dat in één keer laten doorlopen. Het is leefbaar maar niet ideaal.

Gister had ik opnieuw afspraak met iemand van loodgietersbedrijf. Ik had R. ook op de hoogte gebracht van deze afspraak, vanwege het doorpraten van opties en kosten. Hij gaf zelf ook al aan dat dit een onvoorziene rotsituatie is en vroeg of ik het fijn zou vinden als hij ook bij dat gesprek zou zijn.  Dat was een heel graag van mijn kant. Dat was dus gister. R. kwam veel vroeger, want wilde nog kruipruimte in voor situatieschets van onder de vloer, zoals waar loopt riool precies. Best handig voor de loodgieter. Die loodgieter had twee opties, een toekomstvaste en een soort quickfix, waarvan je niet weet hoe lang dat goed gaat. Op dat moment was mijn hoofd allang een soort overbelast. Ik heb ook echt niet alle uitleg van loodgieter opgenomen, het kwam niet meer binnen bij mij. Misschien dat dit bij R ook zo was, dat weet ik niet, maar ik weet wel dat ik degene ben die mag beslissen welke optie het wordt en daarmee voekde ik me voor het blok gezet, want ik moet nadenken over dingen in de toekomst, terwijl ik die nu totaal niet kan overzien. Maar ik moet het toch.

Ik was sowieso emotioneel heel wiebelig, want ineens zat R. met koffie op de bank en vertelde over werkdingen. Alsof alles normaal was of alsof we een jaar terug in de tijd waren. Daar had mijn hoofd het wel wat moeilijk mee. Laat ik in ieder geval blij zijn dat we ook nu gewoon elkaar kunnen omgaan.

Verder voelt mijn leven nu als één grote aaneenschakeling van nooit-meers. Nooit meer elkaar gedag zwaaien, wat we iedere ochtend deden. Nooit meer hartjes tekenen op een beslagen douchedeur. Nooit meer horen Hey Liefje. Nooit meer in zijn armen slapen. Nooit meer hand in hand lopen. Nooit meer die hele lading zwarte t-shirts in de was. Nooit meer hem op zijn motor al van ver horen aankomen. Nooit meer de lieve appjes over en weer. Nooit meer de diepe gesprekken die we al wandelend hadden. Nooit meer zijn liefde.

Overdag, zeker op werkdagen, hou ik mezelf wel staande, maar in de avond voel ik het gemis zo sterk. Ik mis zijn warmte en liefde, zijn armen om me heen. Hoe fijn en gewaardeerd alle knuffels van vriendinnen en collega's ook zijn, het is toch heel anders dan een liefdevolle omhelzing van je man.

Dus om op de titel terug te komen.

Wat nu?

Geen idee

Gebroken

Gebroken ben ik. Versplinterd is mijn hart, in honderdduizend kleine scherfjes.

Misschien dat de realist, de sceptici, dit al zagen aankomen. Ik niet, ook deze keer kwam dit voor mij weer als een donderslag bij heldere hemel. Na onze vakantie in Berlijn, voelde ik wel dat R. zich terugtrok. Hij gaf aan ruimte nodig te hebben en ik gaf deze, want ik ken zijn, zoals hij dat zelf noemt, spaghetti hoofd. Dus ik heb deze verwijdering ook nooit persoonlijk opgepakt. Ja, ik vond het niet leuk dat we nauwelijks afspraken, maar ik had immers zelf gezegd, dat hij de tijd en rust moest pakken die hij nodig had. Maar het dieptepunt was toch wel de laatste week van oktober, toen R. in Engeland was om een boot om te varen. Die week verdween hij voor mij zo ongeveer van de aardbodem, als in ik hoorde nauwelijks iets. En ik accepteerde dat, iets met vertrouwen van mijn kant en hem ruimte gevend.

Maar tegen de tijd dat ik zeker wist dat hij weer terug was, wilde ik graag weer een weekend afspraak om zoals ik het zei, de T in LAT ook weer wat aandacht te geven. R, wilde dit ook, wilde ook praten en moest hier ook nog wat spullen ophalen, die hij de week erna nodig had. Geen probleem van mijn kant, want er stond hier ook nog een tas met schone was op hem te wachten (achteraf terugrekenend stond die was hier al 4 weken). Die zaterdag ben ik eerst 's ochtends nog een yogales gaan volgen, waardoor inderdaad mijn hoofd heerlijk rustig was en ik ernaar uitkeek om R. weer te zien. En omdat de meiden er niet waren die dag, had ik ook zoiets van hebben we zeker privacy samen. R. kwam begin van de middag en was gejaagd, gestresst en afstandelijk. Hij zocht de spullen bijelkaar die hij nodig had, hij vertelde mij over die vaar week, waarbij ik hoorde dat hij ipv zondag al op vrijdag/zaterdag teruggekomen was. Ik weet dat ik hem toen heel vragend aankeek, zo van en het was niet in je opgekomen dat mij even te laten weten. Het verwarde mij heel erg dit zo koud te horen.  We gingen lopen, ik heb al eerder gezegd dat we allebei als er wat te bepraten is graag lopen, net of de woorden dan makkelijker komen. Maar R. sprak niet, liep naast me en verder niets. Dus vroeg ik hem hoe het nu met hem gaat, met de rust in z'n hoofd met het alleen-wonen in de camper. Hij vertelde dat zijn hoofd prima was, dat de manier waarop hij nu leeft hem prima beviel. Ik vroeg waar ik in het geheel nog paste en toen hoorde ik weer de bekende woorden, dat ik een prachtige vrouw ben, maar hij het verder niet weet. En toen werd ik zo kwaad, want deze shit heb ik al eerder gehoord en daarbij hebben wij tijdens de vakantie en ook alle samen-weg-weekenden zeker niet als broer en zus samengeleefd, dus hem verteld dat hij nu echt hulp moet zoeken vanwege adhd en depressie en weet ik veel wat nog meer. Toen werd hij ijskoud en vertelde de echte reden, dat er een ander is. Pats met 10-nul achter, ingeruild voor het groene gras aan de overkant.

Of hij verder nog iets heeft gezegd weet ik niet, want ik hoorde niets meer, ik kon alleen nog maar doorlopen. Uiteindelijk ben ik nog met R. meegelopen naar de camper en hebben we afscheid genomen.  En toen mocht ik alleen naar huis en mocht ik het aan de meiden vertellen.

En nu? Geen idee. Ik functioneer nauwelijks, mijn gedachten gaan alle kanten op en soms vind ik het al een prestatie om op te staan. Maar ergens kan ik niet toegeven aan hoe ik me voel. Ik ben verantwoordelijk voor huis, haard en alles en iedereen hier. Dus ik raap mezelf velen malen per dag bijelkaar om door te gaan.

Ik heb een week later nog een afspraak met R. gehad. Ik heb zoveel vragen en begrijp ook sommige dingen niet alsof ik ergens stappen heb gemist. Antwoord op vragen kreeg ik niet, voor hem had ik de dingen zelf al ingekleurd. En eigelijk het niet beantwoorden bevestigd voor mij wat ik intuïtief al aanvoelde. Maar ik heb hem wel tijd gevraagd, want ik heb hem alle tijd en ruimte gegeven. Nu is mijn hoofd stuk en heb ik tijd nodig voor ik verder kan. 

Inmiddels zijn we al een halve maand verder, ben ik aan het overleven in plaats van leven en mis ik hem vreselijk. Ik ben mijn Lief, mijn vriend, mijn minnaar en geliefde kwijt. Dus hoe nu verder weet ik gewoon even niet.

Samhain

Het jaarfeest dat misschien het meest tot de verbeelding spreekt ook vanwege de associatie met Halloween (Allerheiligen) en Los Dias de los Muertos (de dag van de doden).

Samhain is de donkere tegenhanger van Beltane. De hemelgod Lugh die zichzelf offerde met Lughnasadh en zijn reis naar de onderwereld begon met Mabon is met Samhain aangekomen in de onderwereld.

Dit feest betreft het sterven van het jaar en is daarom ook het feest van het Nieuwe jaar, want een sterven houdt een wedergeboorte in.
Maar op dit tijdstip is de dood duidelijker waarneembaar dan de nu nog abstracte wedergeboorte.
De akkers liggen braak, het levenssap is in de wortels weggezonken en de hele natuur is in rust.

Met Samhain lost het oude jaar op, valt uiteen, en daardoor vervagen ook alle grenzen, met inbegrip van die tussen de levenden en de doden. Daardoor kun je eerder dan anders de aanwezigheid ervaren van degenen die voor ons gestorven zijn, maar nog steeds met ons verbonden zijn en over ons waken.

Dit is de tijd van dood en wedergeboorte,  van transformatie.

De tijd van Mabon leerde al welke obstakels ons tegen houden.
Nu met Samhain zijn we zover om hetgeen wat je als ballast ervaart achter je te laten.
Je kunt jezelf de vraag stellen wat je wilt bereiken, wat je met je leven gaat doen in de nieuwe jaarcyclus.

Samhain geeft je de mogelijkheid te overdenken, te beslissen en opnieuw te beginnen.
Maar een nieuw begin komt wel met offers. Je moet je bewust zijn wat je wilt opofferen, waar je afstand van wilt doen.

De pompoen, het symbool van Samhain, deze wordt uitgehold en in de schil wordt een gezicht gekerfd.
De kaarsen die in de uitgeholde pompoen worden geplaatst symboliseren de ziel, die nooit sterft.
De vrucht zelf, symboliseert het vergankelijke lichaam.
En door van het vruchtvlees soep, cake of brood te maken symboliseer je de wedergeboorte.

De elementen van Samhain zijn water en aarde.
Water om los te laten, om het oude met de stroom mee te laten voeren.
Aarde om te gronden, om diep in onszelf te kunnen gaan en te begrijpen wat we voor het nieuwe jaar nodig hebben.

Voor onze voorouders was Samhain het laatste oogstfeest; het slachtfeest.
Het vee werd binnen gehaald en voor een deel geslacht om de winter door te komen. Het bloed werd over de akkers verspreid om dank te zeggen en een goede oogst voor het volgend jaar te verzekeren. Dit zou misschien de reden kunnen zijn dat november ook de bloedmaand genoemd wordt.
Nadat het restant van de zomer op een vreugdevuur was beland en de voorbereidingen voor de winter waren afgerond, hebben onze voorouders deze periode gezien als het moment waarop de oude cyclus overgaat in een nieuwe.

Dit is de periode om naar binnen te keren. Samen te zijn met familie en dierbaren, de doden te eren en de geboortes van het afgelopen jaar te vieren. Te voelen en te beseffen dat ieder einde ook weer een nieuw begin inhoudt.

Blessed Samhain!