h1

τίτλο, τι τίτλο;… τώρα και στ’ απότρυγα, ξέρω κι εγώ;;

29/06/2012

Τελειώνει ο Ιούνιος αύριο, και στο μπλογκ είναι ακόμα Πάσχα. Όχι και πολύ ασυνήθιστο, για να μην πω pattern κανονικό δηλαδή. Μπήκα χθες γιατί δεν θυμόμουν καλά-καλά ποιο ήταν το τελευταίο ποστ… Και είδα πασχαλιάτικα πόδια και δέντρα της άνοιξης και έτσι όπως είναι τα πράγματα μου ήρθε ένα πλάκωμα. Είπα, λοιπόν, τουλάχιστον να αλλάξω background κλπ και βλέπουμε αν έχουμε και τίποτα να γράψουμε και να πούμε. Έχουμε (όπως πάντα), αλλά δεν θέλουμε (όπως ακόμα πιο πάντα)…

Φωτογραφίες, όμως, μπορούμε να φέρουμε, ε; Έτσι μπράβο!

(είναι από την εβδομάδα στη Κω – αρχές Ιουνίου νομίζω πήγα… μου φαίνεται ότι πέρασαν αιώνες!)

ImageImageImageImageImageImageImageImageImageImage

Έπιασα και έκανα το ποστ, από το κουίκ σάμθινγκ σιτ – μα πόσο χάλια βγήκε;…

Next time καλύτερα, ελπίζω 🙂

h1

θέλω να δω τον Πρόεδρο!

23/04/2012
Image

McDonald's και στο δάσος

Προλάβαμε και πήγαμε στους κήπους λοιπόν το Σάββατο πριν έρθει η βροχή – γιατί μετά όταν ήρθε έγινε ο κακός ο χαμός! Χθες όλη μέρα έβρεχε και ήταν μία σκέτη μαγεία, τουλάχιστον για μένα που είμαι του νερού και της συννεφιάς ο τύπος ο βλαμένος…

Image

από τη βόλτα στο Tanger Outlet - ασημί ομορφιά

Image

από τη βόλτα στο Tanger Outlet - κόκκινη ομορφιά

Σήμερα όμως που επιστρέψαμε στη λιακάδα και στη ζέστη (γιατί έτσι είναι τα πράγματα όσο κατεβαίνεις προς το Νότο), θα κάνουμε μία μεγάλη βόλτα στο κουκλίστικο Chapel Hill, μία πόλη μισή ώρα από εδώ, που την έχουμε προγραμματίσει από την προηγούμενη εβδομάδα.

Image

από τη βόλτα στο κέντρο της πόλης

Image

από τη βόλτα στο κέντρο της πόλης - ε, κι ένα ψηλό κτίριο!

Αυτό που δεν είχαμε προγραμματίσει όμως, ήταν ο Πρόεδρος!… Δεν είμαι σίγουρη ότι θα καταφέρουμε να βρούμε εισιτήριο, αλλά αν είμαστε τυχερές θα παρακολουθήσουμε αύριο την ομιλία που θα κάνει στο University of North Carolina at Chapel Hill!! Είδαμε την είδηση τυχαία χθες βράδυ στο τοπικό κανάλι (στο nanosecond εκείνο που δεν έπαιζαν στρουμφάκια και ζουζούνια στο σπίτι :)), οπότε σήμερα που θα είμαστε εκεί θα πάμε να στηθούμε στην ουρά για εισιτήρια (δωρεάν είναι αλλά υπάρχει σειρά προτεραιότητας) και αύριο Mr. President here we come!!

Image

{Στις ΗΠΑ (ή μόνο στην πολιτεία της Βόρειας Καρολίνας? δεν είμαι σίγουρη) είναι υποχρεωτική μόνο η πίσω πινακίδα στο αυτοκίνητο
– οπότε μπροστά μπορείς να βάλεις ό,τι θέλεις!!…

Image

… αλλά και πίσω που είναι υποχρεωτική, πάλι ό,τι θέλεις μπορείς να ζητήσεις να λέει!!!!!}

Σήμερα το πρόγραμμα έχει και επίσκεψη στο Southern Season, μαγικό κατάστημα στο οποίο είχαμε πάει και την προηγούμενη φορά που ήρθα – μπορώ να ζήσω εκεί μέσα, αν με αφήσεις.  Θα φέρω φωτογραφίες να δεις τι εννοώ…

Α, εννοείται ότι οι φωτογραφίες από τους κήπους θα ανέβουν σε ειδικό ποστ, μετά το σχετικό ξεσκαρτάρισμα, γιατί έβγαλα πάνω από διακόσιες!

Οι σημερινές είναι σκόρπια στιγμιότυπα από βόλτες δεξιά κι αριστερά 🙂

h1

σκέψεις μεσ’ στην ησυχία

21/04/2012
Image

λουλούδια κομμένα από τον κήπο

Με τη μικρή Σοφία κάθε βράδυ μαζεύουμε τα παιχνίδια της που είναι σπαρμένα παντού μέσα στο σπίτι και τα βάζουμε στο ειδικό toy organiser που έχει πάρει η μαμά της (το «control freak» attitude runs with the family εννοείται…)

Τι ωραία που θα ήταν να μπορούσαμε έτσι, στο τέλος κάθε μέρας να τακτοποιούμε και τη ζωή μας.  Να βάζουμε στη θέση του κάθε στραβό που μας συμβαίνει, όλα τα ανάποδα που μας στενοχωρούν, όλα τα εμπόδια που μας προβληματίζουν.

Image

τα αυγά μας, βαμμένα, στολισμένα με egg sleeves, Ντόρες και δε συμμαζεύεται...

Η ζωή εδώ είναι ήσυχη. Και όντας σε διακοπές («και μη έχοντος του Δαυίδ τι να κάνοντος», που έλεγε και η Ακρίτα), έχεις πολλές ώρες να σκεφτείς. Ακούγοντας τα πουλιά να μιλάνε ασταμάτητα πριν βγει ακόμα ο ήλιος και για πολύ ακόμα μετά αφού δύσει, μπαίνεις σε μία κατάσταση ηρεμίας μακριά από την τραγική πολιτική, προεκλογική επικαιρότητα – την οποία είναι ωραία τελικά να την παρακολουθείς φιλτραρισμένη μέσα από τη χαζαμάρα/υπερβολή/χαζοβιολίαση του twitter – και έρχεσαι σε άμεση σύγκρουση με τις πιο περίεργες σκέψεις σου, τις πιο βαθιές σου απορίες και τις πιο άμεσες αγωνίες.

Το έχω πει, αλλά θα το ξαναπώ: τι ωραία που ήταν όταν πηγαίναμε σχολείο… Όταν η μόνη μας αγωνία και η μόνη μας υποχρέωση ήταν να διαβάζουμε τα μαθήματά μας.  Για όλα τα άλλα έπρεπε να φροντίζουν οι γονείς μας.  Από τη στιγμή που ενηλικιώνεσαι και παίρνεις την ευθύνη για το παρόν και το μέλλον σου, τελειώνει η αθωώτητα και «η ζωή είναι στιγμές» πια, που έγραφα και στο παλιό το blog (στο παλιοblog…)

Image

table setting (δικό μου, το έχουμε καταλάβει, έτσι;)

Γιατί όταν είσαι μικρή και δεν συμπαθείς τη Μαιρούλα, δεν την παίζεις στο διάλειμμα και τελειώνει η υπόθεση.  Της τραβάς και την κοτσίδα, βάζει και τα κλάματα, ορίστε η ευχαρίστηση.  Στην ενήλικη ζωή όμως, δεν είναι εύκολα να κάνεις πέρα τις Μαιρούλες… Πρέπει να τις υποστείς, να κάνεις υποχωρήσεις, συμβάσεις, στραβά μάτια κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Και είναι τόσο άχαρο και στενάχωρο αυτό.

[Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, και στην ανήλικη ζωή μου, όπως και στην ενήλικη, ήμουν φιλήσυχο πλάσμα και ποτέ δεν τράβηξα την κοτσίδα καμίας Μαιρούλας – παράδειγμα έφερα :)]

Image

υφασμάτινη πετσέτα, σχήμα πυραμίδα (ποοολύ δύσκολο ήταν να το κάνω!)

Μεγαλώνοντας απλώνονται οι δυνατότητες και στενεύουν τα περιθώρια. Διευρύνονται οι κύκλοι (οι κοινωνικοί, οι συγγενικοί, οι επαγγελματικοί) και μικραίνουν οι αντιστάσεις. Μπορείς να έχεις περισσότερα προφανώς, αλλά θέλεις λιγότερα. Και καλύτερα. Και ποιοτικότερα. Με λιγότερη φασαρία (όλων των ειδών).

Image

ψωμάκια ψημένα στο φούρνο

Οι αλληλοεξαρτήσεις και οι αλληλεπιδράσεις γίνονται τόσο σύνθετες και οι ισορροπίες τόσο λεπτές που πια κουράζεσαι να προσπαθείς να κρατάς όλες τις μπάλες στον αέρα – και θέλεις απλώς να τραβήξεις την κοτσίδα της Μαιρούλας, ν’ αρχίσει να κλαίει, να το ευχαριστηθείς και να φύγεις…

Image

μια κουνημένη σαλάτα (με baby σπανάκι, λιαστές ντομάτες και πολλά άλλα καλούδια που δεν φαίνονται...)

Image

ένα πολύ νόστιμο ρύζι με σαφράν

Image

κι ένα θεϊκό σουφλέ!!

Αλλά επειδή είσαι ενήλικη πια και δεν μπορείς να φύγεις, και επειδή έχεις την ευθύνη του παρόντος σου κα του μέλλοντός σου – άρα πρέπει να φερθείς σαν ενήλική και όχι σαν δεκάχρονο – μένεις. Και προσπαθείς. Και χαμογελάς. Και συναινείς. Μέχρι όσο αντέξεις. Μέχρι όσο σε παίρνει. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Και προσπαθείς να σκέφτεσαι πάντα ότι «η ζωή είναι στιγμές» και οφείλουμε να τις ζούμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Γι’ αυτό κι εμείς σήμερα προγραμματίζουμε βόλτα στα Duke Gardens (άμα δώσει ο καλός θεούλης και δεν βρέξει ως το βράδυ).  Ελπίζω να φέρω ωραίες φωτογραφίες, για να λουλουδίσει λίγο το blog, η ψυχή, όλα…

υγ: η φωτογραφική αναφορά στο πασχαλινό τραπέζι είναι και πολύ καθυστερημένη και πολύ άσχετη με το περιεχόμενο του ποστ – αλλά, πάλι, τι πειράζει;…
υγ2: το τραπέζι μας ήταν πολύ οικογενειακό με μία ακόμα καλεσμένη, πέντε άνθρωποι όλοι κι όλοι, αλλά περάσαμε πολύ ωραία – η αδερφή μου μαγείρεψε, εγώ ανέλαβα τη διακόσμηση και τη φωτογράφιση… από την πολύ προκοπή όμως ξέχασα να φωτογραφίσω το κυρίως πιάτο της ημέρας που ήταν ένα πεντανόστιμο αρνί osso bucco!!
υγ3: τώρα που το σκέφτομαι ούτε τις μηλόπιτες φωτογράφισα!! (φωτογράφε, πωπω χάλια, μ’ έβγαλες με δυο κεφάλια…)

h1

βάψαμε τα αυγά και τα πασχάλια

13/04/2012

Εντάξει η επικαιρότητα τρέχει και πρέπει πάλι να αφήσω πίσω το φωτογραφικό ντοκουμέντο από την επίσκεψη στο super market… Διότι χθες βάψαμε αυγά! Και μια και είμαστε στου διαόλου τη μάνα σε σχέση με τη μαμά πατρίδα, και μια που ήταν η πρώτη φορά που η μικρή έβλεπε τη διαδικασία (και ξετρελάθηκε…), είπαμε να το απαθανατίσουμε!

Ευκαιρία, να πάρει και λίγο χρώμα το μουντό τούτο μπλογκ της μουντότερης τούτης μπλόγκερ 🙂

Ξεκινήσαμε μετριπαθέστατα με τρία χρώματα και δεκαπέντε αυγά, αλλά μετά αποφασίσαμε να βάψουμε άλλη μία δόση, με πράσινο και κόκκινο αυτή τη φορά, για να κολλήσουμε και τις χιλιάδες χαλκομανίες που έχουν μέσα οι συσκευασίες.

Εννοείται ότι θα τα βάψουμε το Σάββατο, σαν καλές χριστιανές (που δεν είμαστε)!…

Τα περάσαμε και με λάδι, κάναμε όλο το τελετουργικό… Για το τελικό λίγο ατυχές αποτέλεσμα ευθύνονται τα κακά αμερικάνικα αυγά με το κακό τσόφλι, εννοείται!

Το food styling δεν έχει γίνει ακόμα γιατί δεν έχουμε πάρει τη σωστή αυγουλιέρα, την πρόστυχη… Will do so, σύντομα!

Καλή Ανάσταση σε όσους πιστεύουν!!

h1

και σου ‘κανε ένα μαλλί (χωρίς πλάκα!)

12/04/2012

Ποστ, λοιπόν, μετά από καιρό κατά τη γνωστή συνήθεια αυτού του έρμου blog (και της έρμης blogger, γιατί το blog δεν είναι αυτοεξυπηρετούμενο ακόμα). Βέβαια, δεν είναι απλή επιστροφή – είναι από άλλο time zone μιλάμε! Για να ξεκουνηθώ να γράψω έπρεπε να ξενητευτώ… Όχι, εντάξει, είναι το γνωστό ταξίδι «πάω στην αδερφή μου για Χριστούγεννα/Πάσχα/ό,τι-να-ναι».

Μέχρι το τέλος του μήνα, λοιπόν, ανταποκρίσεις από την ανοιξιάτικη Βόρεια Καρολίνα 🙂

Είπα να ξεκινήσω χαζά, με τις φωτογραφίες που έβγαλα στο υπερτεράστιο super market που πήγαμε χθες με τις συσκευασίες Γκοτζίλα, αλλά τελικά μάλλον προηγείται άλλο θέμα, πολύ πιο σημαντικό! Το καινούργιο μαλλί!! Που είναι πιο κοντό, πιο ξανθό και με ένα twist τρέλας (you’ll see παρακάτω)…

Image

Ίσιο, στο κομμωτήριο ακόμα…

Image

Και στο φυσικό του (δηλαδή «το λούζω και πέφτω για ύπνο»). Δεν του έχω βάλει τίποτα (κεριά, τζελ και λοιπά σκατολοΐδια!) – έτσι είναι το πρωί όταν ξυπνάω!

Image

Λεπτομέρεια: από μέσα (πάνω από τα αυτιά) είναι ξυρισμένα!!! Την άλλη φορά, μπορεί και να τα βάψω άλλο χρώμα τα μέσα (άμα αποτρελαθώ)…

Για μένα που είμαι τελείως κουλή με τα μαλλιά μου και δεν μπορώ να τα φορμάρω με τίποτα όμως, είναι το ιδανικό κούρεμα – μαγικό χέρι ο άνθρωπος, τι να λέμε τώρα!  Επίσης, δεν είναι τόσο πορτοκαλί, δεν τα βοηθάει ο φωτισμός – η φωτο του κομμωτηρίου είναι πιο κοντά στην αλήθεια.

Αυτό ήταν, λοιπόν, το πρώτο ποστ από την άλλη μεριά του Ατλαντικού… Περισσότερα (ίσως το ίδιο χαζά) νέα θα ακολουθήσουν σύντομα 🙂

h1

ψεύτης ήλιος

28/02/2012

Image

Πρωί Κυριακής, εννέα παρά τέταρτο, δίπλα στη θάλασσα για γρήγορο καφέ.
Δεν μπορούμε να αντισταθούμε.

Image

Έχουμε πάρει και οι δύο τα κινητά και φωτογραφίζουμε σαν Γιαπωνέζοι τουρίστες.
Η θάλασσα είναι γυαλί και ο ήλιος καίει.

Image

Σε ξεγελάει, νομίζεις ότι μπορείς να βουτήξεις σαν να είναι Ιούλιος.
Μικρό διάλειμμα στους φρενήρεις ρυθμούς των ημερών, που πρέπει οπωσδήποτε να καταγραφεί.

Image

Κι ας κράτησε τόσο λίγο.
Όσο ένας γρήγορος καφές.

Image

Δίπλα στη θάλασσα.
Εννέα παρά τέταρτο, πρωί Κυριακής.

** και να σκεφτείς ότι τώρα που τα γράφω αυτά, δυό μέρες μετά, χιονίζει εδώ…

h1

δελτίο διάθεσης

20/02/2012

Image

Μέσα στα δύσκολα και στα περίεργα, μέσα στα μίζερα και τα μουντά, μέσα στο κρύο και τη μόνιμη συννεφιά, υπάρχουν και κάποιες στιγμές γέλιου και χαράς, ή ακόμα-ακόμα κάποιες στιγμές απλώς ηρεμίας και χαλαρότητας.

Image

Κι εκεί που ζορίζεσαι με θέματα υγείας (δικά σου και άλλων αγαπημένων προσώπων), που πάνε κι έρχονται, βρίσκεσαι ένα βράδυ να απολαμβάνεις μία μαγική μουσική παράσταση που κλείνει μέσα της όλο το αχ των ημερών μας.  Η παράσταση «Αμάν … Αμήν» του Σταύρου Ξαρχάκου που ανεβαίνει στο Ακροπόλ από τις 17/2 και για 20 Παρασκευοσαββατοκύριακα είναι συγκλονιστική, με εξαιρετικούς συντελεστές (ερμηνευτές, χορευτές, σκηνικά, κοστούμια) και με μερικά από τα ωραιότερα και πιο δυνατά τραγούδια της μουσικής μας ιστορίας. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα και αυτό δεν είναι κάτι που το κάνω συχνά (γιατί έχω παράξενα γούστα και δεν θέλω να παίρνω αθώους ανθρώπους στο λαιμό μου). Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Image

Κι εκεί που αγχώνεσαι για το μέλλον, για τη δουλειά, για το εδώ, το αλλού και το εκεί (κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε), αρκεί ένα μεσημεριανό με τα κορίτσια γύρω από ένα τραπέζι με spicy cocktails, νόστιμα φαγάκια, πολύ κουτσομπολιό και ακατάσχετο γέλιο, για να σε κάνει να ξεχαστείς.  Αυτά τα μεσημέρια Σαββάτου (που φτάνουν απόγευμα) είναι πολύ αγχολυτικά, εγώ το έχω ξαναπεί.  Και φτιάχνουν και δέρμα!… Και κάνουν και τους γύρω να κοκκινίζουν, if you know what I mean!…

Image

Image

Κι εκεί που νευριάζεις και γκρινιάζεις για όλες τις αναποδιές και τις απρόοπτες βλακείες που βρίσκεις στο δρόμο σου παντού, σταματάς ένα πρωί (σε παλιά λημέρια) για ένα γρήγορο καφέ πριν από δύσκολο ραντεβού και καταλήγεις με παρέα αγαπημένη και κολλητή, να γελάς και να φωτογραφίζεις το χώρο που προέκυψε ευχάριστος από το πουθενά… Οι πελάτες, τόσο πρωί που πήγαμε, ήταν μόνο παππούδες, αλλά τι μας νοιάζει;… Stonecity rules, λέμε!

Image

Image

Εννοείται πως μέσα σε όλα αυτά, εμείς στην οικογένεια έχουμε τη μεγάλη τύχη να έχουμε τον προσωπικό μας γελωτοποιό, μία μεγάλη κωμικό της επιθεώρησης, ένα σκέτο νούμερο όμως, που είναι η μικρή μπουμπού! Το προσωπικό μου κόλλημα με το privacy (όχι ότι δεν έχω και λόγους να έχω κόλλημα, αλλά λέμε) δεν μου επιτρέπει να ανεβάσω φωτογραφίες, αλλά και να ανέβαζα δεν λένε τίποτα μπροστά σ’ αυτό το υπερθέαμα γέλιου, ναζιού, τραγουδιού και χορού που ζούμε κάθε μέρα, όλη μέρα (από ποοολύ νωρίς το πρωί)! Ξεχνάς τα πάντα, όπως λέει και η μαμά μου 🙂

Image

Image

Δεν ξέρω πόσο πολύ επαναλαμβάνομαι, όταν λέω ότι πλέον αυτό το πέρα-δώθε της διάθεσης είναι καθημερινό… Και είναι και εξουθενωτικό, ψυχοφθόρο και τελείως μα τελείως αποτρεπτικό.  Πάντως εξακολουθούμε να περνάμε αυτό το τεστ αντοχής με μεγάλη επιτυχία, νομίζω! Όλοι μας.

Για να δούμε, τελικά, ποιος θα νικήσει; Το σκοτάδι ή το φως;;;

Το εξαιρετικό τραγούδι που ακολουθεί είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου. «Το δίχτυ», σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και ποίηση (μαχαιριά στην καρδιά) του Νίκου Γκάτσου, από την ταινία «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, με τον Τάκη Μπίνη σε πρώτη εκτέλεση.

υγ: οι φωτογραφίες είναι δικές μου (από το Cafe που λέγαμε), εκτός από αυτές του Σταύρου Ξαρχάκου και της παράστασης «Αμάν … Αμήν»

h1

σκόρπια λόγια

06/02/2012

Image

Έχω να μπω στο blog από τότε που έγραψα το προηγούμενο ποστ… Τι ντροπή… Ούτε να απαντήσω στα σχόλια δεν μπορώ μετά από τόσον καιρό – ντρέπομαι σου λέω. Μα πόσο αποσυντονισμένη μπορεί να είμαι; … Ξεκινάω να γράψω διάφορα και κάθε τρεις λέξεις σβήνω.  Τι το θες το blogging, τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια (έκφραση που ποτέ δεν κατάλαβα, παρ’ όλα αυτά).  Τελείωσαν οι λέξεις άραγε; Όχι.  Τελείωσαν τα συναισθήματα; Όχι.  Τότε γιατί δεν γράφω; Γιατί αυτά που θέλω να πω, είναι κυρίως χάλια… Γιατί να θέλεις να καταγράψεις το χάλι;  Μήπως δεν είναι σαφές από παντού; Γι’ αυτό ήταν καλύτερη ιδέα που έβαλα τα ξένα φουστάνια των ξένων ωραίων (και μη) κυριών. Κι εκεί θα ξανακαταλήξω δηλαδή, στη χαζαμάρα. Μη σου πω ότι θα ανεβάσω κανα παπούτσι, όπως παλιά, να γυρίσει το μάτι ανάποδα. Αφού δεν τα αγοράζουμε πια, ας τα ποστάρουμε.

Επίσης, με κουράζει τόσο πολύ η wordpress πλέον – κάνω τόσο κόπο να ανεβάσω φωτογραφίες, να γράψω κείμενα και να απαντήσω σε σχόλια, που είναι σαν δουλειά πλήρους απασχόλησης χωρίς το μισθό – όπως δηλαδή συμβαίνει στις μέρες μας.  Σκέφτομαι να την παρατήσω και να ξαναγυρίσω στον blogger. Γενικώς σκέφτομαι να παρατήσω τόσα πολλά πράγματα, που η wordpress μάλλον θα είναι το πιο ακίνδυνο. Και δεν ξέρω αν θα το κάνω με πρόγραμμα, ή αν θα τα βροντίξω κάτω μια κι έξω. Όλα. Κι άντε μετά να μαζεύεις τα συντρίμμια…

Ο καιρός πάντως, για τα γούστα μου και τη διάθεσή μου, είναι εξαιρετικός. Πανηγυρίζει η ψυχή μου με κάτι τέτοιες μουντές μέρες. Άλλωστε ταιριάζει και με την επικαιρότητα – φαντάσου να άκουγες τα νέα των ημερών με λιακάδα τύπου Μαϊάμι!  Ενώ τώρα, μια χαρά μαυρίλα για όλους. Κι ενώ τα κέφια είναι τόσο περίεργα – γέλια και μούτρα σε εναλλαγή – τα προγράμματα των ημερών είναι τόσο φορτωμένα (για καλό λόγο, εξ ου και τα γέλια…) σαν της τρελής τα μαλλιά.  Ένα διαρκές πήγαινε-έλα, που περιλαμβάνει και κάλυψη μεγάλων αποστάσεων – άμα θέλεις να μένεις στην εξοχή, να μπορείς να υποστείς και τις συνέπειες κοπελιά!

Πάντως, με όλη αυτή την αναμπουμπούλα, την αναταραχή, την ανακατωσούρα και την αναθεώρηση, ευτυχώς που δεν έβαλα τίποτα resolutions στο μάτι, στην αρχή του χρόνου, να τρέχω τώρα να κλείνω issues – εντάξει αστείο ήταν αυτό, λέμε και καμιά βλακεία να περάσει η ώρα 🙂 Δεν προγραμματίζω τίποτα μακροπρόθεσμα πάντως.  Δυσκολεύομαι πολύ να βάλω τον εαυτό μου κάπου στο μέλλον και να τον δω.  Με οποιονδήποτε τρόπο.  Μόνο μέρα με τη μέρα μπορώ να παίρνω τα πράγματα αυτό τον καιρό. Και αναλόγως να πορεύομαι. Να, για να καταλάβεις, εκεί που είχα σχεδιάσει live παρακολούθηση και αναμετάδοση της τελετής απονομή των Oscar, προέκυψε εκδρομή για την Καθαρή Δευτέρα, οπότε πάει ο προγραμματισμός! Και σου είπα το πιο ανώδυνο…

{Πωπω, αυτό το κουμπάκι του mute στον υπολογιστή, αν είχε φωνή θα ούρλιαζε… Το έχω χιλιοπατήσει – τελικά είναι πολλά αυτά που δεν αντέχω να ακούω πια! Τι τη θέλω τη διαρκή ενημέρωση;;;}

Κλείνουν τα άγκιστρα, αλλά μάλλον κλείνει και η ανάρτηση – έτσι απότομα 🙂

Θα την κλείσω μελωδικά όμως.  Ο Φεβρουάριος έχει καταλήξει να είναι πολύ αγαπημένος μήνας για μένα, γιατί γιορτάζουν πολλά, πολυ-πολυαγαπημένα μου πρόσωπα.  Το τραγούδι «Φλεβάρης των φλεβών» είναι από το δίσκο «Το καλαντάρι» του Παντελή Θαλασσινού.

Στη φωτογραφία της ανάρτησης, ο λόγος που έχει αναστατώσει τα προγράμματα όλων μας εδώ και μια βδομάδα (και για τον επόμενο ενάμισυ μήνα!) – ναι, η μπουμπού είναι εδώ 🙂 🙂 🙂

h1

βλέποντας τις Χρυσές Σφαίρες

23/01/2012

Σημείωση: το παρακάτω κείμενο γράφτηκε την επόμενη της απονομής των Golden Globes, δηλαδή εδώ και μια βδομάδα! Η wp όμως δεν με άφηνε να το ανεβάσω με τίποτα – δεν ξέρω γιατί με μισεί…  Τώρα πια λοιπόν, ίσως και να είναι τελείως out of date, αλλά εγώ τόσο κόπο έκανα να κοιτάζω την οθόνη, να το γράφω και να βρω και τις φωτογραφίες μετά, οπότε τώρα που μπορώ, το ανεβάζω!!

Αριστερά-δεξιά στο γραφείο στοιβάζονται χαρτιά. Υποχρεώσεις, εκκρεμότητες, πληρωμές. Όλα δικά μου, προσωπικά. Τίποτα της δουλειάς εννοώ. Ποιας δουλειάς, τελοσπάντων…

Τα αγνοώ όλα, παίρνω τον υπολογιστή και πάω στο σαλόνι. Θα δω Χρυσές Σφαίρες σε επανάληψη (γιατί χθες δεν ήμουν σπίτι και έχασα την απευθείας μετάδοση) και θα κάνω live σχολιασμό – live όσο παρακολουθώ δηλαδή!

Ο σχολιασμός θα αφορά κυρίως στα ρούχα εννοείται, άντε και σε κανα δυο βραβεία και λοιπά – αλλά σ’ αυτά τα δεύτερα όχι πολύ, γιατί όπως λέει κι ο Παναγιώτης* οι Χρυσές Σφαίρες είναι δημόσιες σχέσεις, τα Όσκαρ είναι βραβεία.

Και μετά θα ανεβάσω και τις σχετικές φωτογραφίες. Στα διαλείμματα θα βάζω και πλυντήριο ρούχων, πιάτων, κλπ… Seems like I have a plan 🙂

Νομίζω ότι αυτή η διαδικασία καθιστά το ποστ αν όχι αστείο, τουλάχιστον πιο χρωματιστό και χαρούμενο από το προηγούμενο! Και σίγουρα με καλύτερη αισθητική!

Πάμε λοιπόν!!!

Image

Μα μπορεί η πρώτη που βλέπω να είναι η Angelina Jolie; Πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο όμορφη, ρε παιδί μου; Φοράει Atelier Versace και είναι απλώς astonishing! Με ωραιότατα μαλλιά και μακιγιάζ και ανεπανάληπτο ρούχο… Μα πώς έχει ταιριάξει τόσο το κραγιόν με το χρώμα του ρούχου;;; Πόσο συγκλονιστική;

Image

Ο χαζο-Brad, συγνώμη κιόλας, μάκρυνε το μαλλί και είναι σαν πιο χαζό ακόμα!

Image

Η Elle Mc Pherson δεν μου αρέσει. Γενικώς, αλλά και εδώ. Μα τι ρούχο είναι αυτό;; Μόνο τα βραχιόλια είναι ωραία.

Image

Και η Carlize Theron δεν μου αρέσει, αλλά απόψε είναι πολύ ωραία! Το ρούχο στη φωτογραφία δεν φαίνεται πόσο ωραίο είναι. Αν τη δεις να περπατάει, θα καταλάβεις!

Image

Η Mila Kunis με αδιάφορο ρούχο και αδιάφορα μαλλιά και αδιάφορη γενικώς!

Image

Ααααααααα η Salma Hayek η αγαπημένη μου, με ρούχο μαγικόοοοοο!!!!!!! Gucci βεβαίως, του συζύγου – ε, καλά είναι θεά!

Image

Δεν σχολιάζω ρούχα ανδρών – τι να πω άλλωστε – οπότε όταν βλέπω άνδρες, θα σχολιάζω αυτούς! Ο Λίο-ξερνάω-Ντι Κάπριο μου τη δίνει, δεν ξέρω αν έγινα σαφής…

Image

Η Natalie Portman είναι όμορφη, όμορφη, όμορφη. Μου αρέσει το ρούχο και ας είναι λάθος το χρώμα για το κόκκινο χαλί, όπως λένε.

Image

Η Laura Dern με ένα περίεργα ωραίο πράσινο φόρεμα, σε απλή γραμμή, αλλά όλο πούλια και χαμό. Μου αρέσει αρκετά, νομίζω, γιατί λαμπυρίζει και είναι λιτό μαζί.

Image

Η Michelle Williams δεν φοράει ωραίο φόρεμα – λυπάμαι. Κι αυτό το headband τι το ήθελε; Μ’ αυτό το κούρεμα… Καλά δεν τη συμπαθώ, είναι φανερό.

Image

Η Tina Fey με Oscar de la Renta, αλλά όχι, λυπάμαι δεν μου λέει κάτι… αυτά τα γοργονέ που φουσκώνουν κάτω μου τη δίνουν. Και πάντα μονόχρωμη ρε γαμώτο αυτή η κοπέλα, πολύ συντηρητική.

Image

Η Μαντόνα με πολύ πολύ ωραίο φόρεμα, εξαίσιο θα έλεγα, αλλά με αδιάφορα μαλλιά – και έλεος πλέον με αυτά τα γυμνασμένα μπράτσα! Εξαιρετικό μπούστο, όμως, και κοσμήματα.

Image

Α η Diane Lane ωραιοτάτη!! Μου αρέσουν αυτά τα φορέματα που είναι κεντημένα all over.

Image

Η Claire Danes δεν είναι ωραία με αυτό το φόρεμα και κρυώνει κιόλας, είναι φανερό (αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω…) Είναι Calvin Klein, αλλά είναι τόσο τελείως structured, που όχι, δεν είναι ωραίο.

Image

– Α, έχει ωραία πλάτη, μόνο…

Image

Ε, καλά ρισπέκτ! Η Glenn Close, ας φορούσε και σακί για πατάτες… Είναι πολύ κομψό αυτό που φοράει, μαύρο, με σκούρα μπλε αξεσουάρ, absolute class! Armani Prive άλλωστε.

Image

Ο υπερθεός George Clooney τελεία και παύλα. Και κουβαλάει ένα καινούργιο αξεσουάρ. Δεν την ξέρω. Αλλά δεν με νοιάζει.

Image

Image

Η Emma Stone με Lanvin. Ε, είναι κλασάτη. Λίγο με χαλάει η ζώνη, δεν την ήθελα νομίζω. Α, και εξαιρετικό μακιγιάζ.

Image

Η Sophia Vergara είναι σέξυ λατίνα όμορφη αλλά με αφήνει αδιάφορη. Μετά τη Salma Hayek το χάος. Το φόρεμά της είναι γοργονέ (άρα δεν τρελαίνομαι), αλλά έχει ωραίο χρώμα.

{Τα σχόλια ως εδώ ήταν από το pre-show. Από ’δω και μετά είναι από την τελετή, αλλά οι φωτο είναι κι από δω κι από κει…}

Image

Τι θα γίνει με τον Johnny τον Depp ρε παιδί μου;;;; Μα δεν έχω λόγια γι’ αυτόν τον άνθρωπο – καλά θα σχολιάσω και το ντύσιμο, και ας είπα ότι δεν θα το κάνω για τους άντρες ηθοποιούς: Θ-Ε-Ο-Σ.

Image

Ο Christopher Plummer γέρασε αλλά εξακολουθεί να κουβαλάει τη γοητεία και την αριστοκρατικότητα των νιάτων του. Respect!

Image

Η λατρεμένη μου Julianne Moore δεν φοράει κάτι φοβερό απόψε. Για τα σκουλαρίκια της όμως, κόβω φλέβες. Bonus σχόλιο: ο συμπαρουσιαστής της στο βραβείο, Rob Lowe είναι η ντροπή του self tanning.

Image

Και η άλλη λατρεμένη μου Kate Winslet δεν φοράει κάτι breathtaking, αλλά είναι τόσο κομψή και τόσο σωστά ντυμένη για το συγκεκριμένο event, το οποίο είναι δυο σκαλοπάτια κάτω από τα Oscars, για όσους γνωρίζουν. Την αγαπώ, την αγαπώ, την αγαπώ.

Image

Η Frida Pinto φοράει πολύ ωραίο περιδέραιο. Και κομψό φόρεμα, αλλά μέχρι εκεί.

Image

Ο Jeremy Irons μπορεί να έρθει λίγο να του πω κάτι; Είναι προσωπικό. Παρακαλώ πολύ, ευχαριστώ.

Image

Η Morena Baccarin με ωραία κοψίματα στο μαύρο φόρεμα, που κάνουν τη διαφορά. Και πόσο ωραίο κοντό μαλλί, βοηθάει και το πανέμορφο πρόσωπο βέβαια…

Image

Η Melanie Griffith τράβα, τράβα, τράβα, σιγά σιγά ήρθε και εξανθρωπίστηκε. Κατά καιρούς ήταν πολύ χάλια, αλλά μάλλον έχει κάνει τις σωστές διορθωτικές. (Η φωτογραφία την αδικεί, στο live ήταν καλή σου λέω).

Image

Πόσο τη συμπαθώ την Debra Messing; Μου αρέσει το πρόσωπό της, μου αρέσει που έχει πολύ συχνά έτσι τα μαλλιά της στα επίσημα events, μου αρέσει που φοράει πράσινα κοσμήματα (ναι σμαράγδια τα λένε, το ξέρω) επειδή είναι κοκκινομάλλα. Όλα αυτά για να πω, ότι απόψε το φόρεμά της δεν με ενθουσίασε… Γοργονίζει, ρε γαμώτο! Και είναι και μαύρο – λίγο χρώμα;;;

Image

Η Kate Beckinsale με ωραίο φόρεμα, που της κάνει ωραίο μπούστο, και ωραία chandeliers. Μου αρέσουν οι γυναίκες με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα και σκούρα μαλλιά. Λεπτομέρεια: θα ήθελα να φοράει ίδια βραχιόλια αριστερά-δεξιά.

Image

Αυτό που φοράει η Sarah Michelle Gellar είναι ντροπή. Τελεία. Και παύλα.

Image

H χαζο-Jessica Alba με πολύ ωραίο φόρεμα. Πάρα πολύ ωραίο. Χρώμα, σχέδιο, γραμμή, πολύ ωραίο λέμε! Αν ήταν κι αυτή καλή να μπορεί να το υποστηρίξει, αλλά είναι δεύτερη τελείως η καημένη.

Image

Με προβληματίζει το φόρεμα της Nicole Kidman. Έχει αυστηρή γραμμή που το κάνει ωραίο, έχει αδιάφορο χρώμα, αλλά έχει τα μεταλλικά στοιχεία που το κάνουν ενδιαφέρον – δεν ξέρω στο τέλος!

Image

Ω, τι όμορφη η Felicity Huffman;;; Ρούχο, μαλλιά, κοσμήματα;;; Ναι, την αγαπώ πολύ 🙂

Image

Η συμπαθέστατη Julianna Margulies με πολύ τολμηρό συνδυασμό χρωμάτων, που εμένα τουλάχιστον με βρίσκει τελείως σύμφωνη – go girl!

Image

Κι άλλη τολμηρή με το χρώμα! Η απίστευτη Emily Blunt – είναι ωραία.

Image

Αααα, ο Joey γέρασε… Καλά, μεγάλωσε απλώς… Πώς περνάνε τα χρόνια…

Image

Ε, ναι! Η Reese! Η Witherspoon! Με το σωστό χρώμα! Το σωστό μαλλί! Και το σωστό γοργονέ! Το αυστηρό, το λιτό! Το χωρίς φρου-φρου κι αρώματα! (Άμα έχεις αδυναμίες…)

Image

Αυτή η Helen Mirren μπορεί να μην είναι τόσο ανυπέρβλητη υπερθεότητα;; Δες ρούχο, δες μαλλιά, δες αξεσουάρ, δες πρόσωπο!

Image

Υπάρχουν και αυτές οι γυναίκες. Michelle Pfeiffer, κυρίες και κύριοι. Σκούρο το φόρεμα, χωρίς πολλά πολλά, αλλά. Μοναδική.

Image

Η απαράδεκτη Jessica Biel με δαντέλες, διαφάνειες και περπάτημα πεζοναύτη. Αντιπαθέστατη.

Image

Η Queen Latifah. Εντάξει. Δεν μου αρέσει. Έχει φορέσει και καλύτερα.

Image

Αν κάποιος θέλει να με πείσει ότι υπάρχει θεός, αρκεί να μου δείξει τον Colin Firth. Προσκυνώ.

Image

Η αγαπημένη Meryl Streep με κάτι που δεν είναι πολύ ωραίο – αλλά θα πέσει φωτιά να με κάψει αν πω ο,τιδήποτε κακό για τη γυναίκα αυτή.

Image

Καλά αυτή η Jane Fonda δεν θα γεράσει όμως ποτέ;… Μα τι σώμα, τι περπάτημα, τι στήσιμο; Το φόρεμα εξαιρετικό!! Τις έβαλε κάτω όλες.

Για τα βραβεία τελικά δεν έκανα ούτε μισό σχόλιο – δεν πειράζει, είπαμε δεν έχουν και μεγάλη αξία. Σίγουρα τα φορέματα αξίζουν περισσότερο.

Ωραία ήταν! Στα Oscar θα το κάνω live-live, όχι αστεία. Θα βλέπω την τελετή, την αληθινή, την original, τη veritable και θα γράφω.
 * δεν θέλω να με ρωτάς «ποιος Παναγιώτης» – ο Τιμογιαννάκης.-

h1

το χειμώνα ετούτο

07/01/2012
Image

Falls Lake, NC

Έλα, τελείωσαν κι οι γιορτές.  Πάμε παρακάτω.  Ψάχνω να βρω τι φόντο να βάλω για να αντικαταστήσω τη φαντασμαγορία των Χριστουγέννων που έχει κατακλύσει το μπλογκ.  Αλήθεια, τι είναι αυτό που περιγράφει τη διάθεση, τον καιρό, τις συνθήκες αυτών των ημερών μετά τις γιορτές;  Όχι γενικά, ειδικά εννοώ – αυτών των ημερών που περνάμε τώρα.  Δεν είναι για να το αναλύσεις βέβαια, ούτε και να το σκέφτεσαι πολύ.  Ψάχνω τις φωτογραφίες και καμία δεν μου κάνει κλικ.  Δηλαδή τι; Το κενό; Ούτε και να γράψεις πολλά μπορείς.  Και τι να πεις; Ξέρεις τι θα γίνει αύριο;  Όχι.  Θέλεις να πιθανολογήσεις; Όχι, καθόλου.  Μπορεί βέβαια στο προσωπικό, ατομικό σύμπαν του καθενός να υπάρχουν μικρές αναλαμπές φωτός όταν κοιτάζει το κοντινό μέλλον, αλλά πόσο αυτό αντέχει να συντηρήσει τη διάθεση συνολικά;

Ακούω μουσικές, ως συνήθως, και ψάχνω μήπως εκεί κρύβεται κάποιο νόημα, κάποια λέξη που να βοηθάει να πας παρακάτω.  Είναι χειμώνας και είναι χειμωνιάτικη η διάθεση, ούτως ή άλλως.  Όσο κι αν οι ειδήσεις στην τηλεόραση το παρουσιάζουν σαν ένα τρομερό και φοβερό γεγονός, ναι είναι χειμώνας και έχει κακοκαιρία!  Και θέλεις να κάθεσαι σπίτι σου, να κοιτάζεις το μουντό ουρανό από το παράθυρο και να ακούς μουσική, χωρίς να σκέφτεσαι πολύ.

Και τα πολλά-πολλά resolutions δεν έχουν και νόημα έτσι όπως είναι όλα ρευστά.  Σου δίνουν μια ώθηση, αλλά μετά ξεφουσκώνει τόσο γρήγορα η χαρά της πρώτης στιγμής, που καλύτερα να μην τον έβαζες το στόχο.  Τον τελευταίο καιρό το παθαίνω πολύ συχνά αυτό.  Γι’ αυτό προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο συγκρατημένη.  Κι αν γίνει κάτι συγκλονιστικό, εδώ είμαστε να το πανηγυρίσουμε.  Ως τότε, όλα τα βήματα είναι μικρά…

[Με διακόπτει τηλεφώνημα από φίλη που με πήρε για χρόνια πολλά.  Καταλήγουμε να λέμε τα ίδια και τα ίδια.  Όλοι με όλους.  Δεν μπορείς να το αποφύγεις, δεν είναι λογικό.  Είναι σαν να βλέπεις θρίλερ και να κλείνεις τα μάτια νομίζοντας ότι έτσι ο αιμοσταγής δολοφόνος με το πριόνι δεν θα τεμαχίσει την αθώα κοπελίτσα.]

Ο Ιανουάριος, όμως, για μένα είνα μήνας περίεργος.  Πολλές προσωπικές ανακατατάξεις, πολλές πολυαναμενόμενες αφίξεις, από κοντά, από μακριά και … από αλλού, πολλοί σχεδιασμοί και πολλές αποφάσεις που πρέπει να παρθούν και, όπως πάντα, πολλές ισορροπίες που πρέπει να κρατηθούν.  Κι όλα αυτά, είπαμε, με βήματα μικρά – να δω πώς θα γίνει και ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.  Μερικές φορές φαντάζομαι ότι δεν είμαι εδώ.  Είμαι αλλού.  Μακριά, χωρίς κανένα interaction με κανέναν.  Το ξέρω ότι δεν είναι καλό αυτό, αλλά και οι ισορροπίες μπορεί να γίνουν πολύ κουραστικές μερικές φορές.

Δεν ξέρω πόσο δυσοίωνο βγαίνει το ποστ, δεν είμαι συνέχεια έτσι, αλλά είμαι συχνά.  Οι εναλλαγές της διάθεσης, κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμά μου, όπως ξέρουν όσοι με ξέρουν, τώρα έχουν γίνει σαν τα νερά του Ευρίπου – την έχω ξανακάνει την παρομοίωση, το ξέρω, παλιά 🙂

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν και σημαντικά πολλές στιγμές που είμαι σε κέφια, έτσι για να ξορκίζω όλη την κακή ενέργεια που με περιβάλλει (που μας περιβάλλει, δεν είναι προνόμιο δικό μου), που γελάω κι έχω όρεξη να γράψω κάποιο αστείο ποστ – το timing όμως δεν είναι καλό, γιατί ή μου περνάει γρήγορα, ή εκείνη την ώρα δεν έχω τη δυνατότητα να γράψω, χοχοχο…

Κι αφού έγραψα, έγραψα, έγραψα, χωρίς να γράψω τίποτα, θα βάλω κι ένα κόντρα τραγούδι για μουσική υπόκρουση της πρώτης ανάρτησης του έτους και θα πάω να φάω τα τελευταία μελομακάρονα της σεζόν!

Και ίσως, το επόμενο ποστ να έχει άλλο άρωμα, άλλη γεύση, άλλο χρώμα, άλλη υφή και άλλο ήχο…

υγ: οι φωτογραφίες του ποστ, του background και του τίτλου είναι από τον περυσινό μακρινό χειμώνα στην Αμερική – πολύ μακρινό όμως!

Σχεδίασε έναν Ιστότοπο όπως αυτός με το WordPress.com
Ξεκινήστε