Het is ondertussen al oktober en het gewone leven is voor velen alweer enige tijd aan de gang. Ook voor mij is dat nu eindelijk het geval.
Zoals misschien wel is opgevallen, ben ik lange tijd niet online geweest, ondanks dat ik toch graag op regelmatige basis iets van me had willen laten horen.
Ik neem jullie even mee terug naar de maanden juni tot en met september.
Deze maanden zijn vaak de maanden waarin de zomervakantie plaatsvindt, voor de een begint dat vrij vroeg en voor de ander begint dat wat later.
Vakantie, dat is vaak iets waarnaar wordt uitgekeken; eindelijk al die dingen doen waar anders nooit tijd voor is, lekker relaxen, op vakantie gaan, met vrienden liggen op het strand en bovenal genieten van het heerlijke weer.
Voor mij werkt dat echter altijd wat anders. Mijn vakantie begon al halverwege juni, wat voor de Nederlandse begrippen behoorlijk aan de vroege kant is, en eindigde in de derde week van september, wat dan weer erg laat is. In totaal had ik dus ruim drie maanden vakantie…
Ondanks al mijn goede voornemens en positieve instelling die ik in de eerste twee/drie weken had, merkte ik al snel dat er van dat alles niks terecht zou komen. De neerwaartse spiraal had me namelijk alweer enige tijd in zijn greep; bezig mij naar beneden te sleuren, naar dat diepe donkere gat waar ik per jaar een aantal keer verblijf…
Ondanks dat ik het weet van mezelf, gebeurt het elke keer weer. Dat gat waar verdriet, somberheid en wanhoop de bovenhand hebben… Of waar zelfs de leegte meer overheersend is dan al het andere negatieve.
Bij mij zijn er elk jaar goede en minder goede periodes. Ik ben niet manisch-depressief, maar ik neig wel naar het depressieve toe met tussenstukken dat het iets beter gaat. Helaas, vakantie is er niet zo eentje. Ik kijk er altijd een beetje tegenop en hoe goed ik ook probeer mezelf toe te spreken met hoe ik het ga aanpakken, het mislukt eigenlijk altijd. En dan duurt zo een vakantie als deze wel heel erg lang!
Wat houdt dat dan precies in, zo een slechte vakantie?
Eigenlijk (wellicht wel heel simpel weergegeven) precies zoals deze afbeelding weergeeft:
Nu wil ik echt niet zielig overkomen of vragen om medelijden of iets dergelijks… Mijn leven is met vlagen heus wel goed! En met andere vlagen… Tja, wat minder. Het gaat met ups en downs zoals ze dan zo mooi zeggen en dat is echt niet erg, als je maar weet hoe ermee om te gaan.
Dat ‘ermee omgaan’ kan ik dus nog niet helemaal, maar ik hoop dat graag te leren. Ik had gehoopt dat ik dit blog een helpende factor in dat proces kon laten worden/zijn, maar het dal was er sneller dan mijn zelfhulp-plan.
Maar… Het goede nieuws is wel, dat de afgelopen twee weken in het teken stonden van de nieuwe opleiding, en dat ik het er tot nu toe erg naar mijn zin heb. Het is zwaar en ik moet hard werken, maar ik ga ervoor 🙂
Ook hier hoop ik van nu af aan ook weer geregeld iets te posten! Al is het maar iets kleins.
Lieve groet en een fijne nacht gewenst!
































