type

ik mis vroeger...

Een oud fragmentje.


- - -


Stil en in dromen verzonken zat ik uit mijn raam te staren toen mijn lief mij zacht op mijn schouder tikte. Ik schrok op uit mijn gedachten.
"Hoi lief", stamelde ik bijna fluisterend.
"Waar dacht je aan?", vroeg ze me. Ik wilde zeggen dat ik aan haar en mij dacht, aan de toekomst en hoe ik me die met haar voorstelde. Dat ik het vreemd maar heerlijk vond dat die gedachte me niet afschrok; dat het me juist heerlijk leek.
"Je zag er zo vredig uit, er moet vast wel iets door je hoofd spoken."
Ja, jij! Altijd jij, duizend maal jij!
"Ach, de sleur van alledag", antwoordde ik. "Schooldingetjes, sex drugs en rock 'n roll", zeiden mijn lippen terwijl mijn hart mij verfoeide, me uitmaakte voor lafaard en huichelaar.
Durf! Vertel het haar! Duizend maal zij! Wat zou ooit mooier kunnen zijn...?

Ik klots, ik rammel en ik slof.

I am a giant tomato filled with love
I have come to sell you a house made of pancakes.

The cactus shall call it stupendifurous,
let us achieve.

Jubilation!

BEGONE, THIS IS NOT FOR YOUR BRAIN

The conditions under which any one understands me, and necessarily understands me--I know them only too well. Even to endure my seriousness, my passion, he must carry intellectual integrity to the verge of hardness. He must be accustomed to living on mountain tops--and to looking upon the wretched gabble of politics and nationalism as beneath him. He must have become indifferent; he must never ask of the truth whether it brings profit to him or a fatality to him... He must have an inclination, born of strength, for questions that no one has the courage for; the courage for the forbidden; predestination for the labyrinth. The experience of seven solitudes. New ears for new music. New eyes for what is most distant. A new conscience for truths that have hitherto remained unheard. And the will to economize in the grand manner--to hold together his strength, his enthusiasm...Reverence for self; love of self; absolute freedom of self.....


FRIEDRICH W. NIETZSCHE