P.M. (Zürich, 1947), novelista (entre outras obras, Weltgeist Superstar, 1980; AKIBA, 2008, Manetti lesen, 2012), ten escrito libros e artigos sobre temas urbanísticos, ecolóxicos e políticos (Subcoma, 2000; Neustart Schweiz, 2009; “The Power of Neighbourhood” and the Commons, 2014), cofundou cooperativas de vivendas (Karthago, Kraftwerk1, NeNa1). bolo'bolo, publicado orixinalmente no ano 1983, converteuse axiña nunha obra de referencia política, intelectual e creativa, sendo traducida a varias linguas e motivando innumerables procesos de vertebración sociocomunitaria.

Martin Heidegger (Messkirch, 1889 – Friburgo, 1976) foi un dos principais filósofos do século XX, e unha das figuras máis creativas da historia filosófica recente. Inicialmente vencellado á Fenomenoloxía, posteriormente evolucionou cara a outras determinacións alleas ás principais formulacións desta. Nesa nova andaina do seu pensar aparece o que é, hoxe en día, considerado como un fito na filosofía: Sein und Zeit, «Ser e Tempo», 1927. Nel inaugúrase un novo modo de abordar a cuestión ontolóxica. A posteriori, Heidegger non negaría esta etapa do seu pensamento, senón que a expandiría, pero dun xeito diferente. Fálase habitualmente dun «segundo Heidegger» para referirse a esa segunda etapa (á que pertencen textos como «A cousa»), moito máis enigmática, escrita cun ton asertivo de carácter case oracular. En contra do que habitualmente se pensa (é dicir, que nesa forma de pensar hai un absolutismo epistémico), o certo é que o que Heidegger foi facendo implica un progresivo achegamento –cada vez máis radical–  á orixinación do pensar filosófico tal e como este xurdiu en Grecia, ou polo menos esa foi a súa intención. Desde a palabra filosófica o pensador chega a ver aparecer un novo enunciar, pero que se di dun xeito asombrado, case mántico. Considérase a Heidegger un dos referentes principais para pensar a metafísica na fin do século XX. Estivo moi ligado ao debate e á reflexión con referentes intelectuais e culturais de todos os ámbitos: filósofos de diversa procedencia (Tanabe Hajime ou Karl Jaspers), artistas (Eduardo Chillida) ou escritores (René Char). Viviu a maior parte da súa vida retirado nunha cabana da Selva Negra alemá, en Todtnauberg. Como chegou a dicir del o seu antigo discípulo Herbert Marcuse, en 1976: «Ogallá tamén a nós nos poida ser concedida a graza de envellecer con dignidade, lucidez e serenidade».

Sri Nisargadatta Maharaj (Mumbai, 1897 – 1981) foi un vello mestre hindú da tradición filosófica e relixiosa da Advaita Vedanta. Toda a súa vida a dedicou ao traballo de fabricante e vendedor de bidis, un tipo moi característico de cigarriños indios feitos con folla de tabaco. Porén, sentiu desde mozo –tal vez influído polo contorno social da India, predisposto a unha apertura inmensa na exploración relixiosa e filosófica– a necesidade de coñecer sendas que o levaran a unha descuberta, a unha ampliación. Na India a filosofía está estreitamente relacionada coa experiencia directa, e toda busca filosófica é unha procura da certeza inmanente que un ser pode acadar da realidade, e de si mesmo. Son vías de carácter relixioso, no sentido orixinal de re-ligazón do humano coas potencias primarias da realidade. É por iso que Nisargadatta atopou a un mestre, un sabio vedanta, Sri Siddharameshwar Maharaj, pertencente á antiga liñaxe de tradición oral Navnath Sampradaya, fundada teoricamente polo grande rishi (vidente) Sri Dattatreya, na Idade Media. Durante moito tempo conviviu entre a experiencia psicolóxica de autoindagación propiciada por Sri Siddharameshwar coa venda e fabricación de bidis, pero un día aconteceu nel un «espertar» (tópico central de moitas filosofías hindús, a moksha, que é unha «separación» ou «liberación» do condicionamento da realidade e da natureza). Cando isto sucedeu deixou a familia, deixou as súas tendas, deixouno todo e vagou errante por toda a India. A súa idea era chegar aos Himalaias, pero no camiño atopouse cun amigo, vello coñecido del, co que falando  se decatou de que para vivenciar unha experiencia constante de realización de si mesmo non precisaba ir até as montañas, chegaba con vivenciar a cotianidade, e existir nela. Regresou ao seu Mumbai natal, e alí seguiu traballando na tenda que un dos fillos aínda mantiña. Co tempo comezou a aparecer xente pola tenda que se decatou da singularidade da atención e conciencia de Nisargadatta. Vellos amigos percibían nel unha transparencia mental. Pouco a pouco a súa sona chegou lonxe, e Maurice Frydman (1901 – 1976), un polaco que chegara á India para traballar de enxeñeiro, e que se entregou ao estudo da tradición hinduísta, fíxose amigo del, e rexistrou moitas das súas conversas. Durante moito tempo, Nisargadatta seguiu vivindo anónimo, sen eloxios nin recoñecementos.

Henry David Thoreau (Concord, Massachusetts, 1817-1862). Pensador, escritor e un dos pais da ecoloxía e de toda forma de «desobediencia civil». É coñecido, en xeral, por dous fitos na súa biografía: un, cando se retirou a vivir en Walden Pond (nun bosque cercano á vila de Concord) nunha cabana por el feita, lugar no que viviu por máis de dous anos sen contacto coa sociedade civil da época (froito desta experiencia é o seu libro Walden, ou sobre a vida nos montes); o outro fito consistiu en que –neste tempo de estadía no bosque– o quixeron obrigar (non tendo trato coa sociedade da que el conscientemente se apartara) a pagar impostos. El negouse, e encadeárono por un tempo. Froito desta resistencia pasiva (como el chega a dicilo: «non participar naquilo no que non cres») escribiu o seu libro Da desobediencia civil, que influíu en activistas, pensadoras e políticos de toda sorte. Gandhi profesaba unha admiración sobre este home, así como tamén Lev Tolstói ou Martin Luther King. É interesante como Thoreau conceptualiza a «práctica de resistencia contra o poder civil», dende unha perspectiva pacífica. Del é a idea da «desobediencia civil». Grande amante da natureza, a súa vida pasouna na súa Concord natal, na que morreu cedo, á idade de 44 anos. Entre os seus amigos contábanse o ensaísta Ralph Waldo Emerson e o novelista Nathaniel Hawthorne, cos que –entre outras persoas– constituíron o Clube Transcendentalista, sito en Concord, e no que definiron unha filosofía e unha práctica de vida que, co paso do tempo, ben poderiamos denominar anticipadora das actuais prácticas comunitarias de autoxestión, e das formas de pensamento resistente contra toda dóxica fechada.