E Selma en 2023

 

Este último ano supuxo unha serie de grandes cambios para a nosa filla

Rematou os estudos de Primaria, con boas cualificacións, e comezou os da ESO

Fíxoo, ademais, nun instituto onde só coñecía de antemán un puñado de compañeiras

A experiencia máis destacable a comezos de 2023 foi a viaxe que fixemos a Cataluña

Botamos case toda a Semana Santa hospedados no parque de PortAventura, onde o pasamos xenial

Aproveitando a proximidade, achegámonos ata Tarragona e coñecemos o seu pasado romano

Sobre estas liñas, vemos a rapaza nunha das últimas veces que tivo que usar máscara

Si as segue a lucir no seu rostro, en sentido figurado, na escola de teatro onde se forma dende hai anos

Sobre estoutras, figura un recordo de cando foi coñecer as termas romanas de Lugo

E debaixo, outro de cando cruzamos por vez primeira a ponte de San Carlos, en Praga

Na capital checa visitamos polo verán monumentos coma o castelo ou o cemiterio xudeu

Tamén subimos ao outeiro de Petřín, onde nos divertimos no labirinto de espellos, e fomos ao teatro negro

Na principal viaxe do ano tamén estivemos en Karlovy Vary, onde probamos as delicias locais

Unha das mellores lembranzas da rapaza foi o dun bubble tea nunha das tendas de Candy Miners

Tamén polo verán, visitamos a familia de Cambados, onde celebramos os aniversarios da avoa ou da tía

Logo pasamos uns días na Coruña, pero antes coñecemos o parque de arte rupestre de Campo Lameiro

Xa coa familia do Golfo Ártabro, celebramos o aniversario máis doce de Selma

E de volta na casa, volvémolo festexar entre as amizades luguesas nosas e da nena

Durante ese período, a rapaza puido degustar uns cantos batidos de distintos sabores

Logo comezaron xa as clases, tanto na academia coma no instituto

No novo centro fixo novas amizades e comezou a asistir a actividades extraescolares

Foi o caso dun obradoiro de maquillaxe terrorífica que se impartiu xusto antes de celebrarmos o Samaín

Con toda a ilusión do mundo, emprendemos na nosa familia esta nova etapa

A mesma coa que vos desexamos que teñades un moi feliz 2024 e que pasedes unhas boas festas na mellor compaña

De Adai a Lugo pola beira do Miño

 

Nas últimas semanas percorrín varias veces a beira dereita do Miño, partindo de Adai

Dende esta parroquia luguesa ata a ponte romana, o río discorre entre grandes masas de arborado autóctono

Carballos, castiñeiros, freixos ou ameneiros son algunhas das especies máis comúns no treito, que consta duns cinco quilómetros de longo

Realicei dúas rutas, camiñando tanto polos carreiros que van pola marxe fluvial como polas pistas

No primeiro caso, o itinerario é moito máis fermoso ca no segundo, pero non está exento de inconvenientes

Para empezar, conta cunhas pasarelas de madeira que non se encontran precisamente no mellor estado de conservación

Doutra banda, a vexetación do sendeiro estivo ultimamente inzada de carrachas, o que pode resultar aínda máis perigoso

É, por tanto, un percorrido especialmente recomendable a partir destas datas, xa coa chegada do frío e antes da caída total da folla

Río abaixo, os diversos camiños atravesan a parroquia de Orbazai, onde acaban por converxer

Aquí é onde desemboca no Miño o rego de Mera, un afluente que, coma o Rato, ten o seu propio paseo fluvial

Conforme seguen a discorrer as augas xa unidas de ámbolos cursos, achegámonos á contorna urbana

Sobre estas liñas, pódese ollar a antiga Fábrica da Luz, un edificio que non dá atopado o seu destino definitivo

Debaixo, pode verse o balneario de Lugo, que alberga unhas termas romanas que teñen preto de 2.000 anos de antigüidade

Entre ambos, cruza o río a ponte romana, tamén do século I

Ata aquí chega o paseo pola beira do Miño máis rural e menos coñecida e transitada