MARCEL PROUST


இன்பங்களும் நாட்களும்: பால்தாசரே சில்வாண்டேவின் மரணம்

சில்வேனியாவின் விஸ்கவுண்ட்


நான்

"அப்பல்லோ அட்மெட்டஸின் மந்தைகளைக் காத்தார் என்று கவிஞர்கள் கூறுகிறார்கள்; ஒவ்வொரு மனிதனும் மாறுவேடத்தில் இருக்கும் கடவுள், அவர் முட்டாளை எதிர்க்கத் தயாராக இருப்பார்."

(எமர்சன்.)

—மிஸ்டர் அலெக்சிஸ், அப்படி அழாதே, சில்வானியேவாவின் விஸ்கவுண்ட் உங்களுக்கு ஒரு குதிரையைக் கொடுக்கக்கூடும்.

—பெரிய குதிரையா, பெப்போவா, அல்லது குதிரைவண்டியா?

—ஒருவேளை மிஸ்டர் கார்டெனியோவைப் போன்ற ஒரு பெரிய குதிரை. ஆனால் இனி அப்படி அழாதே... உன் பதின்மூன்றாவது பிறந்தநாளில்!

ஒரு குதிரையைப் பெறுவதற்கான நம்பிக்கையும், பதின்மூன்று வயது நினைவும் அலெக்சிஸின் கண்களை கண்ணீரில் பிரகாசிக்கச் செய்தன. ஆனால் அவருக்கு ஆறுதல் கிடைக்கவில்லை, ஏனென்றால் அவர் இன்னும் சில்வேனியாவின் விஸ்கவுண்டான தனது மாமா பால்டாசரே-சில்வாண்டேவைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. நிச்சயமாக, தனது மாமாவின் நோய் குணப்படுத்த முடியாதது என்று கேள்விப்பட்ட நாளிலிருந்து, அலெக்சிஸ் அவரை பலமுறை பார்த்திருந்தார். ஆனால் அதன் பிறகு, எல்லாம் மாறிவிட்டது. பால்டாசரே தனது நோயின் அளவை உணர்ந்திருந்தார், இப்போது அவர் அதிகபட்சம் மூன்று ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ முடியும் என்பதை அறிந்திருந்தார். இந்த நிச்சயமானது தனது மாமாவை துக்கத்தால் கொல்லவில்லை அல்லது பைத்தியமாக்கவில்லை என்பதை அலெக்சிஸ் புரிந்து கொள்ளாமல், அவரைப் பார்க்கும் வலியைத் தாங்க முடியவில்லை. வரவிருக்கும் தனது மரணத்தைப் பற்றி அவரிடம் சொல்லப் போகிறார் என்று உறுதியாக நம்பிய அவர், அவரை ஆறுதல்படுத்த மட்டுமல்ல, தனது அழுகையை அடக்கவும் கூட தனக்கு வலிமை இருப்பதாக நம்பவில்லை. அவர் எப்போதும் தனது மாமாவை வணங்கினார், அவர் தனது உறவினர்களில் மிக உயரமானவர், மிகவும் அழகானவர், இளையவர், மிகவும் துடிப்பானவர், மென்மையானவர். அவன் தனது சாம்பல் நிற கண்கள், மஞ்சள் நிற மீசை, முழங்கால்கள் ஆகியவற்றை விரும்பினான் - அவன் இளமையாக இருந்தபோது ஆழமான மற்றும் மென்மையான இன்பம் மற்றும் அடைக்கலம் கொண்ட இடம், இப்போது அது ஒரு கோட்டையைப் போல அணுக முடியாததாகவும், ஆடும் குதிரைகளைப் போல விளையாட்டுத்தனமாகவும், ஒரு கோவிலை விட மீற முடியாததாகவும் தோன்றியது. தனது தந்தையின் இருண்ட மற்றும் கடுமையான உடையை கடுமையாக மறுத்த அலெக்சிஸ், எப்போதும் குதிரையில், ஒரு பெண்ணைப் போல நேர்த்தியாகவும், ஒரு ராஜாவைப் போல அற்புதமாகவும் இருக்கும் எதிர்காலத்தைக் கனவு கண்டான், பால்தாசரேயில் ஒரு மனிதனுக்கு அவன் உருவாக்கிய மிக உயர்ந்த இலட்சியத்தை அங்கீகரித்தான்; அவன் மாமா அழகானவன், அவனைப் போலவே இருக்கிறான், அவன் புத்திசாலி, தாராள மனப்பான்மை கொண்டவன், ஒரு பிஷப் அல்லது ஜெனரலுக்கு சமமான அதிகாரம் அவனுக்கு இருப்பதையும் அவன் அறிந்திருந்தான். உண்மையில், அவனது பெற்றோரின் விமர்சனங்கள் விஸ்கவுண்டிற்கு குறைபாடுகள் இருப்பதை அவனுக்குக் கற்பித்தன. அவரது உறவினர் ஜீன் கேலியாஸ் அவரை கேலி செய்த நாளில் அவரது கோபத்தின் வன்முறையை அவர் நினைவு கூர்ந்தார், பர்மா பிரபு தனது சகோதரியின் கையை அவருக்கு வழங்கியபோது அவரது கண்களில் இருந்த பிரகாசம் அவரது வீண் இன்பங்களை எவ்வாறு காட்டிக் கொடுத்தது (அப்போது அவர் தனது மகிழ்ச்சியை மறைக்க முயன்று, பற்களைக் கடித்து, அவருக்குப் பழக்கமான மற்றும் அலெக்சிஸைப் பிடிக்காத ஒரு முகபாவனை செய்தார்) மற்றும் அவரது இசை பிடிக்கவில்லை என்று கூறிய லுக்ரேஷியாவிடம் அவர் பேசிய அவமதிப்பு தொனியும் கூட அவருக்கு நினைவிருந்தது.

பெரும்பாலும், அலெக்சிஸ் அறியாத அவரது மாமாவின் பிற செயல்களை அவரது பெற்றோர் மறைமுகமாகக் குறிப்பிட்டனர், ஆனால் அவர் அவற்றைக் கடுமையாகக் கண்டிக்க விரும்பினார்.

ஆனால் பால்தாசரேவின் அனைத்து குறைபாடுகளும், அவரது மோசமான முகபாவமும் நிச்சயமாக மறைந்துவிட்டன. அவர் இரண்டு ஆண்டுகளில் இறந்துவிடக்கூடும் என்பதை அவரது மாமா அறிந்தபோது, ​​ஜீன் கேலியாஸின் கேலி, பர்மா பிரபுவின் நட்பு மற்றும் அவரது சொந்த இசை அவருக்கு எவ்வளவு அலட்சியமாக இருந்திருக்கும். அலெக்சிஸ் அவரை எப்போதும் போல் அழகாகவும், ஆனால் புனிதமாகவும், முன்பை விட இன்னும் சரியானவராகவும் கற்பனை செய்தார். ஆம், புனிதமானவர், ஏற்கனவே இந்த உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகிவிட்டார். இவ்வாறு, அவரது விரக்தியுடன் பதட்டமும் பயமும் கலந்திருந்தது.

குதிரைகள் சிறிது நேரமாகவே கட்டப்பட்டிருந்தன; புறப்பட வேண்டிய நேரம் இது. அவன் வண்டியில் ஏறி, மீண்டும் வெளியே வந்து தன் ஆசிரியரிடம் கடைசியாக ஒரு ஆலோசனை கேட்டான். அவன் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவன் மிகவும் சிவந்தான்.

—மிஸ்டர் லெக்ராண்ட், என் மாமா தான் இறக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும் என்று நம்புவதா நம்பாமல் இருப்பதா நல்லது?

—அவர் அதை நம்பக்கூடாது, அலெக்சிஸ்!

—ஆனால் அவர் அதைப் பற்றி என்னிடம் சொன்னால் என்ன செய்வது?

—அவர் அதைப் பற்றி உங்களிடம் சொல்ல மாட்டார்.

"அவர் அதைப் பற்றி என்னிடம் பேச மாட்டாரா?" என்று அலெக்சிஸ் ஆச்சரியத்துடன் கூறினார், ஏனென்றால் அதுதான் அவர் எதிர்பார்த்திராத ஒரே மாற்று வழி: அவர் தனது மாமாவைச் சந்திப்பதை கற்பனை செய்யத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு முறையும், ஒரு பாதிரியாரின் மென்மையுடன் அவர் மரணத்தைப் பற்றி அவரிடம் பேசுவதைக் கேட்டார்.

—ஆனால், சரி, அவர் அதைப் பற்றி என்னிடம் சொன்னால் என்ன செய்வது?

—அவர் தவறு என்று நீங்கள் கூறுவீர்கள்.

- நான் அழுதால்?

—இன்று காலை நீ அதிகமாக அழுதாய், அவன் வீட்டில் நீ அழ மாட்டாய்.

"நான் அழமாட்டேன்!" என்று அலெக்சிஸ் விரக்தியுடன் அழுதார், "ஆனால் நான் அவரை நேசிக்கவில்லை என்பதற்காக நான் சோகமாக இல்லை என்று அவர் நினைப்பார்... என் சிறிய மாமா!"

அவன் கண்ணீர் விட்டான். காத்திருக்க பொறுமையில்லாத அவனது தாய் அவனை அழைத்துச் செல்ல வந்தாள்; அவர்கள் போய்விட்டார்கள்.

அலெக்சிஸ் தனது சிறிய மேலங்கியை பச்சை மற்றும் வெள்ளை நிற லிவரி அணிந்த ஒரு பணியாளரிடம் கொடுத்தபோது, ​​சில்வானியின் கைகளைத் தாங்கி, மண்டபத்தில் நின்று கொண்டிருந்த சில்வானியின் கைகளைத் தாங்கி நின்றார். அவரும் அவரது தாயாரும் ஒரு கணம் நின்று பக்கத்து அறையிலிருந்து வரும் வயலின் பாடலைக் கேட்டார்கள். பின்னர் அவர்கள் ஒரு பரந்த, வட்டமான, முற்றிலும் கண்ணாடி சுவர் கொண்ட அறைக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர், அங்கு விஸ்கவுண்ட் பெரும்பாலும் தங்கியிருந்தார். உள்ளே நுழைந்ததும், ஒருவர் நேரடியாக முன்னால் கடலைக் காண முடிந்தது, மேலும், ஒருவரின் தலையைத் திருப்பி, புல்வெளிகள், மேய்ச்சல் நிலங்கள் மற்றும் காடுகள்; அறையின் கடைசியில், இரண்டு பூனைகள், ரோஜாக்கள், பாப்பிகள் மற்றும் பல இசைக்கருவிகள் இருந்தன. அவர்கள் ஒரு கணம் காத்திருந்தனர்.


அலெக்சிஸ் தன் தாயை நோக்கி பாய்ந்தான்; அவன் அவளை முத்தமிட விரும்புவதாக அவள் நினைத்தாள், ஆனால் அவன் அவளிடம் தாழ்ந்த குரலில் கேட்டான், அவன் வாய் அவள் காதில் அழுத்தியது:

—என் மாமாவுக்கு எவ்வளவு வயது?

—ஜூன் மாதத்தில் அவருக்கு முப்பத்தாறு வயது இருக்கும்.

"அவருக்கு முப்பத்தாறு வயது இருக்கும்னு நினைக்கிறீங்களா?" என்று கேட்க விரும்பினான், ஆனால் அவனுக்குத் துணிச்சல் இல்லை.

ஒரு கதவு திறந்தது, அலெக்சிஸ் நடுங்கினார், ஒரு வேலைக்காரன் சொன்னான்:

—விஸ்கவுண்ட் இப்போது வருகிறது.

விரைவில் வேலைக்காரன் திரும்பி வந்தான், இரண்டு மயில்களையும் ஒரு குட்டியையும் கொண்டு வந்தான், அதை விஸ்கியூட்டர் தன்னுடன் எல்லா இடங்களிலும் எடுத்துச் சென்றான். பின்னர் மேலும் காலடிச் சத்தங்கள் கேட்டன, கதவு மீண்டும் திறந்தது.

"அது ஒன்றுமில்லை," என்று அலெக்சிஸ் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டான், ஒவ்வொரு முறை சத்தம் கேட்கும் போதும் அவன் இதயம் துடித்தது, "அது அநேகமாக ஒரு வேலைக்காரன், ஆம், பெரும்பாலும் ஒரு வேலைக்காரன்." ஆனால் அதே நேரத்தில், அவன் ஒரு மென்மையான குரலைக் கேட்டான்:

—வணக்கம், என் சிறிய அலெக்சிஸ், உங்களுக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்.

மேலும் அவரது மாமா, அவரை முத்தமிடுவதன் மூலம், அவருக்கு பயத்தைக் காட்டினார். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அவர் இதைக் கவனித்தார், மேலும் அவர் குணமடைய நேரம் கொடுக்க, அவருக்கு மேலும் கவனம் செலுத்தாமல், அலெக்சிஸின் தாயார், அவரது மைத்துனியுடன் மகிழ்ச்சியுடன் அரட்டை அடிக்கத் தொடங்கினார், அவரது தாயார் இறந்ததிலிருந்து, அவர் உலகில் மிகவும் நேசித்த நபராக இருந்தார்.

இப்போது, ​​நிம்மதியடைந்த அலெக்சிஸ், இந்த இன்னும் அழகான இளைஞனிடம் மிகுந்த மென்மையை மட்டுமே உணர்ந்தான், சற்று வெளிறியவனாகவும், இந்த துயரமான தருணங்களில் மகிழ்ச்சியுடன் நடிக்கும் அளவுக்கு வீரனாகவும் இருந்தான். அவன் தன் கைகளை அவன் மீது வீச விரும்பினான், ஆனால் துணியவில்லை, தன் மாமாவின் வலிமையை உடைத்துவிடுவானோ என்று பயந்தான், அவரால் இனி தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. விஸ்கவுண்டின் சோகமான மற்றும் மென்மையான பார்வை அவனை அழ வைத்தது. அலெக்சிஸ் தனது கண்கள் எப்போதும் சோகமாகவே இருந்தன என்பதையும், மகிழ்ச்சியான தருணங்களில் கூட, தான் உணராத துக்கங்களுக்கு ஆறுதல் கோருவது போல் தோன்றியது என்பதையும் அறிந்தான். ஆனால், அந்த நேரத்தில், தனது உரையாடலில் இருந்து தைரியமாக விரட்டப்பட்ட தனது மாமாவின் சோகம், தனது கண்களில் தஞ்சம் புகுந்ததாக அவர் நம்பினார், அவை மட்டுமே, அவரது முழு இருப்பிலும், அப்போது நேர்மையானவை, அவற்றின் மெல்லிய கன்னங்களுடன்.

"நீ இரண்டு குதிரை வண்டி ஓட்ட விரும்புவாய் என்று எனக்குத் தெரியும், என் குட்டி அலெக்சிஸ்," என்று பால்தாசரே கூறினார். "நாளைக்கு உனக்கு ஒரு குதிரையைக் கொண்டு வருவோம். அடுத்த வருடம், நான் ஜோடியை முடிப்பேன், இரண்டு வருடங்களில், நான் உனக்கு வண்டியைக் கொடுப்பேன். ஆனால் ஒருவேளை இந்த வருடம் நீ இன்னும் குதிரையை சவாரி செய்யலாம்; நான் திரும்பி வந்ததும் அதை முயற்சிப்போம். ஏனென்றால் நான் நிச்சயமாக நாளை கிளம்புகிறேன்," என்று அவர் மேலும் கூறினார், "ஆனால் நீண்ட காலத்திற்கு அல்ல. நான் ஒரு மாதத்தில் திரும்பி வருவேன், காலையில் ஒன்றாகச் செல்வோம், உங்களுக்குத் தெரியும், நான் உன்னை அழைத்துச் செல்வதாக உறுதியளித்த நாடகத்தைப் பார்க்க."

அலெக்சிஸ் தனது மாமா ஒரு நண்பரின் வீட்டில் சில வாரங்கள் செலவிடப் போகிறார் என்பது அவருக்குத் தெரியும், மேலும் அவரது மாமா இன்னும் தியேட்டருக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்படுகிறார் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார்; ஆனால் அவரது மாமாவின் வீட்டிற்குச் செல்வதற்கு முன்பு அவரை ஆழமாக உலுக்கிய மரணக் கருத்து அவரை எவ்வளவு ஆழமாக நிரப்பியிருந்ததோ, அவ்வளவு ஆழமாக அவரது வார்த்தைகள் அவருக்கு ஒரு வேதனையான மற்றும் ஆழ்ந்த ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தின.

"நான் போகமாட்டேன்," என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான். "நடிகர்களின் குறும்புகளையும் பார்வையாளர்களின் சிரிப்பையும் கேட்டு அவன் எவ்வளவு வேதனைப்படுவான்!"

"நாங்கள் உள்ளே வந்தபோது கேட்ட அந்த அழகான வயலின் பாடல் என்ன?" என்று அலெக்சிஸின் அம்மா கேட்டார்.

"ஆ! நீ அதை அழகாகக் கண்டாயா?" பால்தாசரே விரைவாக, மகிழ்ச்சியான தோற்றத்துடன் கூறினார். "இது நான் உன்னிடம் சொன்ன காதல்."

"அவர் நடிக்கிறாரா?" என்று அலெக்சிஸ் யோசித்தார். "சாமுசிக்கின் வெற்றி இன்னும் அவரை எப்படி மகிழ்விக்கும்?"

அந்த நேரத்தில், விஸ்கவுண்டின் முகம் ஆழ்ந்த சோகத்தின் வெளிப்பாட்டை எடுத்தது; அவரது கன்னங்கள் வெளிறிவிட்டன, அவர் முகம் சுளித்தார், அவரது உதடுகள் மற்றும் புருவங்கள் சுருக்கப்பட்டன, அவரது கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

"என் கடவுளே!" அலெக்சிஸ் உள்ளுக்குள் அழுதார், "இந்தப் பாத்திரம் அவரது சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது. என் பாவம் மாமா! ஆனால், நமக்கு வலியை ஏற்படுத்த அவர் ஏன் இவ்வளவு பயப்படுகிறார்? ஏன் இவ்வளவு சுமையை அவர் மீது சுமக்க வேண்டும்?"

ஆனால், சில சமயங்களில் பால்தாசாரேவை இரும்புப் பலகையில் அடைத்தது போல இறுக்கி, அவரது உடலில் அடிகளின் அடையாளங்களை விட்டுச் சென்று, அவரது முகத்தை விருப்பமின்றிச் சுருட்டிய கூர்மை, பொதுவான பக்கவாதத்தின் வலிகள் மறைந்துவிட்டன.

கண்களைத் துடைத்த பிறகு அவர் மீண்டும் தனது மகிழ்ச்சியான உரையாடலைத் தொடங்கினார்.

"பார்மா பிரபு சமீப காலமாக உங்களிடம் கருணை காட்டுவது குறைந்துவிட்டதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது?" அலெக்சிஸின் தாய் சங்கடமாகக் கேட்டார்.

"பர்மாவின் பிரபு!" பால்தாசரே ஆவேசமாக அழுதார், "அன்பு குறைந்த பர்மாவின் பிரபு! நீ என்ன நினைக்கிறாய், என் அன்பே? மலைக் காற்று எனக்கு ஏதாவது நன்மை செய்ய முடிந்தால், இல்லிரியாவில் உள்ள தனது கோட்டையை எனக்கு வழங்குவதாக இன்று காலை அவர் மீண்டும் எனக்கு எழுதினார்."

அவர் திடீரென எழுந்தார், ஆனால் அதே நேரத்தில் அவரது வேதனையான வலியை எழுப்பினார்; அவர் ஒரு கணம் நிறுத்த வேண்டியிருந்தது; அவர் கூப்பிட்டபோது அது தணிந்தவுடன்:

—என் படுக்கைக்கு அருகில் இருக்கும் கடிதத்தை எனக்குக் கொடுங்கள்.

அவர் விரைவாகப் படித்தார்:

"என் அன்பான பால்தாசரே."

"உன்னை நான் பார்க்காமல் போனது எனக்கு எவ்வளவு வருத்தமாக இருக்கிறது, முதலியன."

இளவரசரின் நட்புறவு வளர்ந்தவுடன், பால்தாசரேவின் முகம் மென்மையாகி, மகிழ்ச்சியான நம்பிக்கையுடன் பிரகாசித்தது. திடீரென்று, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அவர் மிக உயர்ந்ததாகக் கருதாத ஒரு மகிழ்ச்சியை மறைக்க விரும்பினார், அவர் பற்களைக் கடித்து, அலெக்சிஸ் தனது முகத்திலிருந்து என்றென்றும் அகற்ற நினைத்த அந்த அழகான சிறிய மோசமான முகபாவனையை மரணத்தால் அமைதிப்படுத்தினார்.

கடந்த காலங்களில் பால்தாசரேயின் வாயை வளைத்து, இந்த சிறிய முகபாவனை அலெக்சிஸின் கண்களைத் திறந்தது. தனது மாமாவின் அருகில் இருந்ததிலிருந்து, அவர் நம்பினார், சிந்திக்க விரும்பினார், ஒரு இறக்கும் மனிதனின் முகம், மோசமான யதார்த்தங்களிலிருந்து என்றென்றும் பிரிக்கப்பட்டது, அந்த முகத்தில் வீரத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, சோகமாக மென்மையான, தெய்வீக மற்றும் ஏமாற்றப்பட்ட புன்னகை மட்டுமே இன்னும் மிளிர முடியும். இப்போது ஜீன் கேலியாஸ், தனது மாமாவை கிண்டல் செய்வதன் மூலம், முன்பு போலவே தன்னை கோபப்படுத்தியிருப்பார் என்பதில் அவருக்கு சந்தேகமில்லை; நோயாளியின் மகிழ்ச்சியில், தியேட்டருக்குச் செல்லும் விருப்பத்தில், எந்த போலித்தனமோ தைரியமோ இல்லை; மேலும், மரணத்திற்கு மிக அருகில் வந்த பிறகும், பால்தாசரே வாழ்க்கையைப் பற்றி மட்டுமே தொடர்ந்து யோசித்தார்.

வீடு திரும்பியதும், அலெக்சிஸ் ஒரு நாள் இறந்துவிடுவார் என்ற எண்ணத்தால் ஆழமாகத் தாக்கப்பட்டார், மேலும் பால்டாசரேவின் பழைய தோட்டக்காரரான அவரது மாமா மற்றும் அவரது உறவினரான அலெரியோவ்ரெஸ் டச்சஸ் ஆகியோரை விட அவருக்கு இன்னும் அதிக நேரம் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் நிச்சயமாக அவரை விட நீண்ட காலம் வாழ மாட்டார்கள். இருப்பினும், ஓய்வு பெறும் அளவுக்கு செல்வந்தராக இருந்த ரோக்கோ, இன்னும் அதிக பணம் சம்பாதிக்க அயராது உழைத்து, தனது ரோஜாக்களுக்கு ஒரு பரிசை வெல்ல முயற்சித்தார். டச்சஸ், எழுபது வயதாக இருந்தபோதிலும், தனது தலைமுடிக்கு சாயம் பூசுவதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தினார், மேலும் அவரது இளமை நடை, அவரது வரவேற்புகளின் நேர்த்தி மற்றும் அவரது மேஜையின் நேர்த்தி மற்றும் அவரது புத்திசாலித்தனத்தைப் பாராட்டும் செய்தித்தாள் கட்டுரைகளுக்கு பணம் செலுத்தினார்.

இந்த உதாரணங்கள் அவரது மாமாவின் அணுகுமுறை அலெக்சிஸை மூழ்கடித்த வியப்பைக் குறைக்கவில்லை, ஆனால் அவருக்குள் இதேபோன்ற வியப்பைத் தூண்டியது, அது பரவி, இந்த இருப்புக்களின் உலகளாவிய அவதூறு குறித்து ஒரு பெரிய திகைப்பு போல பரவியது, அதில் அவர் தனது சொந்தத்தை விலக்கவில்லை, மரணத்தை நோக்கி பின்னோக்கி நடந்து, வாழ்க்கையைப் பார்த்தார்.

அத்தகைய அதிர்ச்சியூட்டும் பிறழ்ச்சியைப் பின்பற்ற வேண்டாம் என்று தீர்மானித்த அவர், தனக்கு மகிமை கற்பிக்கப்பட்ட பண்டைய தீர்க்கதரிசிகளைப் பின்பற்றி, தனது சில சிறிய நண்பர்களுடன் பாலைவனத்திற்குச் சென்று தனது பெற்றோருக்குத் தெரிவிக்க முடிவு செய்தார்.

அதிர்ஷ்டவசமாக, அவர்களின் கேலியை விட சக்தி வாய்ந்த, வாழ்க்கை, அதன் ஊட்டமளிக்கும் மற்றும் இனிமையான பால் இன்னும் தீர்ந்து போகாமல், அவரைத் தடுக்க அதன் மார்பகத்தை வழங்கியது. மேலும் அவர் மீண்டும் மகிழ்ச்சியான ஆர்வத்துடன் அதிலிருந்து குடிக்கத் தொடங்கினார், அதன் புகார்களை அவரது நம்பிக்கையான மற்றும் வளமான கற்பனை அப்பாவியாகக் கேட்டு அதன் பின்னடைவுகளை அற்புதமாக சரிசெய்தது.


இரண்டாம்

"சதை சோகமாக இருக்கிறது, ஐயோ..."

ஸ்டீபன் மல்லர்மே.

அலெக்சிஸின் வருகைக்கு மறுநாள், சில்வானி விஸ்கவுண்ட் அருகிலுள்ள கோட்டைக்குச் சென்றார், அங்கு அவர் மூன்று அல்லது நான்கு வாரங்கள் தங்கவிருந்தார், அங்கு பல விருந்தினர்களின் இருப்பு அவரது தாக்குதல்களைத் தொடர்ந்து அடிக்கடி ஏற்படும் சோகத்திலிருந்து திசைதிருப்பக்கூடும்.

விரைவில் அவனுடைய எல்லா இன்பங்களும் ஒரு இளம் பெண்ணின் துணையுடன் குவிந்தன, அவள் அவற்றை அவனுடன் பகிர்ந்து கொள்வதன் மூலம் அவற்றை இரட்டிப்பாக்கினாள். அவள் தன்னை நேசிப்பதாக அவன் உணர்ந்தான், ஆனால் அவளுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தான்: அவள் முற்றிலும் தூய்மையானவள் என்று அவனுக்குத் தெரியும், மேலும், அவள் தன் கணவனின் வருகைக்காக பொறுமையின்றி காத்திருந்தாள்; தவிர, அவன் அவளை உண்மையிலேயே நேசிப்பதில் அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை, அவளை வழிதவறச் செய்வது எவ்வளவு பாவம் என்பதை தெளிவற்ற முறையில் உணர்ந்தான். அவர்களின் உறவு எப்போது சிதைந்தது என்பதை அவனால் ஒருபோதும் நினைவில் கொள்ள முடியவில்லை. இப்போது, ​​ஒரு மறைமுக ஒப்பந்தத்தின் காரணமாக, அவனால் தீர்மானிக்க முடியாத நேரம் போல, அவன் அவள் மணிக்கட்டுகளில் முத்தமிட்டு அவள் கழுத்தில் கையை வைத்தான். ஒரு மாலையில் அவன் இன்னும் அதிகமாகச் செய்ததால் அவள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள்: அவளை முத்தமிடத் தொடங்கினான்; பின்னர் அவன் அவளை நீண்ட நேரம் தடவி மீண்டும் அவள் கண்களில், கன்னத்தில், உதட்டில், கழுத்தில், மூக்கின் மூலைகளில் முத்தமிட்டான். அவன் பாசங்களைச் சந்திக்கும் போது அந்த இளம் பெண்ணின் வாய் சிரித்தது, அவளுடைய கண்கள் சூரிய ஒளியின் அரவணைப்பால் பிரகாசித்தன. இருப்பினும், பால்தாசாரேவின் பாசங்கள் துணிச்சலானவை; ஒரு கட்டத்தில் அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவளுடைய வெளிறிய முகம், உயிரற்ற நெற்றியில் வெளிப்பட்ட ஆழ்ந்த விரக்தி, அழுதுகொண்டிருந்த அவளுடைய சோர்வடைந்த, துக்கத்தால் நிறைந்த கண்கள், கண்ணீரை விட சோகமான பார்வை, சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது அல்லது ஈடுசெய்ய முடியாத ஒரு காதலியை இழந்த பிறகு அனுபவித்த சித்திரவதை போன்றவை அவனைத் தாக்கின. அவன் அவளை ஒரு கணம் பார்த்தான்; பின்னர், ஒரு உயர்ந்த முயற்சியில், அவள் தன் கெஞ்சும் கண்களை அவனிடம் உயர்த்தி, கருணைக்காக கெஞ்சினாள், அதே நேரத்தில் அவளது ஆர்வமுள்ள வாய், மயக்கமடைந்த மற்றும் வலிப்புள்ள இயக்கத்துடன், மேலும் முத்தங்களைக் கோரியது.

இருவரும் தங்கள் முத்தங்களின் நறுமணத்திலும், தங்கள் பாசங்களின் நினைவுகளிலும் தங்களைச் சுற்றி மிதந்த இன்பத்தில் மூழ்கினர், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கித் துள்ளிக் குதித்தனர், இப்போது கண்களை மூடிக்கொண்டனர், அந்த கொடூரமான கண்கள் அவர்களின் ஆன்மாவின் துயரத்தைக் காட்டின; அவர்கள் அதைப் பார்க்க விரும்பவில்லை, குறிப்பாக அவர் தனது முழு பலத்தாலும் கண்களை மூடிக்கொண்டார், ஒரு மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவரைப் போல, அவர் தனது பாதிக்கப்பட்டவரைத் தாக்கும் நேரத்தில் தனது கை நடுங்கும் என்று உணர்கிறார், அவள் இன்னும் தனது கோபத்திற்காக உற்சாகமாக இருப்பதை கற்பனை செய்து, அதைத் தணிக்க கட்டாயப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அவள் முகத்தில் பார்த்து ஒரு கணம் அவளுடைய வலியை உணர முடிந்தது.

இரவு வந்துவிட்டது, அவள் இன்னும் தன் அறையில் இருந்தாள், கண்கள் வெறுமையாகவும் கண்ணீரற்றதாகவும் இருந்தன. அவள் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல் வெளியேறி, ஒரு துக்ககரமான சோகத்துடன் அவன் கையை முத்தமிட்டாள்.

ஆனாலும் அவனால் தூங்க முடியவில்லை, ஒரு கணம் தூங்கிவிட்டால், பாதிக்கப்பட்டவரின் மென்மையான, அவநம்பிக்கையான கண்களை அவன் தன் முன் எழுப்பியதைக் கண்டு அவன் நடுங்கினான். திடீரென்று, அவள் இப்போது தூங்க முடியாமல், முற்றிலும் தனியாக உணர்கிறாள் என்று அவன் அவளை கற்பனை செய்து கொண்டான். அவன் ஆடை அணிந்து, மெதுவாக அவள் அறைக்கு நடந்தான், அவள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தால் அவளை எழுப்பக்கூடாது என்பதற்காக சத்தம் போடத் துணியவில்லை, வானமும் பூமியும் அவனது ஆன்மாவும் அவற்றின் எடையால் அவனை மூச்சுத் திணறடித்த தன் சொந்த அறைக்குள் நுழையத் துணியவில்லை. அவன் அந்த இளம் பெண்ணின் அறையின் வாசலில், எந்த நேரத்திலும் தன்னால் இனி ஒரு கணம் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியாது, அவன் உள்ளே நுழைவான் என்று நம்பி அங்கேயே இருந்தான்; பின்னர், அவள் தூங்கிய இனிமையான மறதியை உடைத்து, அவளுடைய மூச்சு மிகவும் சமமாகவும் மென்மையாகவும், கொடூரமாக அவளை வருத்தத்திற்கும் விரக்திக்கும் ஆளாக்குவதை நினைத்து பயந்து, அவள் தற்காலிக ஓய்வு பெற்ற பிடியில் இருந்து, அவன் அங்கேயே வாசலில் இருந்தான், சில நேரங்களில் உட்கார்ந்து, சில நேரங்களில் மண்டியிட்டு, சில நேரங்களில் படுத்துக் கொண்டான். காலையில், அவர் தனது அறைக்குத் திரும்பினார், குளிர்ச்சியாகவும் அமைதியாகவும், நீண்ட நேரம் தூங்கினார், நல்வாழ்வால் நிறைந்தவராக விழித்தார்.

அவர்கள் பரஸ்பரம் தங்கள் மனசாட்சியை உறுதிப்படுத்த முயன்றனர், குறைந்து வந்த வருத்தத்திற்கும், குறைந்த தெளிவுடன் கூடிய இன்பத்திற்கும் அவர்கள் பழகினர், மேலும், அவர் சில்வேனியாவுக்குத் திரும்பியபோது, ​​அவளைப் போலவே, அந்த எரிச்சலூட்டும் மற்றும் கொடூரமான நிமிடங்களின் இனிமையான மற்றும் ஓரளவு குளிர்ச்சியான நினைவை மட்டுமே வைத்திருந்தார்.


III வது

"அவருடைய இளமை அவருக்கு சத்தம் போடுகிறது, ஆனால் அவர் அதைக் கேட்கவில்லை."

(மேடம் டி செவிக்னே.)

அலெக்சிஸ் தனது பதினான்காவது பிறந்தநாளில் தனது மாமா பால்தாசரேவைப் பார்க்கச் சென்றபோது, ​​அவர் எதிர்பார்த்தது போல், முந்தைய ஆண்டின் வன்முறை உணர்ச்சிகள் மீண்டும் எழவில்லை. அவரது மாமா தனது வலிமையை வளர்த்துக் கொண்டு அவருக்குக் கொடுத்த குதிரையின் மீது இடைவிடாத பந்தயங்கள் அவரது அனைத்து கிளர்ச்சிகளையும் தீர்த்து, இளமையுடன் சேர்க்கப்படும் அந்த தொடர்ச்சியான நல்ல ஆரோக்கிய உணர்வை அவருக்குள் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தன, இது ஒருவரின் வளங்களின் ஆழம் மற்றும் ஒருவரின் மகிழ்ச்சியின் சக்தி பற்றிய மங்கலான விழிப்புணர்வு போன்றது. சாங்கலோப்பால் விழித்தெழுந்த தென்றலின் கீழ், அவரது மார்பு ஒரு படகோட்டம் போல வீங்குவதையும், அவரது உடல் குளிர்கால நெருப்பு போல எரிவதையும், அவர் கடந்து செல்லும்போது அவரைச் சுற்றியிருந்த விரைந்த இலைகளைப் போல அவரது நெற்றி புதியதாக இருப்பதையும் உணர, குளிர்ந்த நீரின் கீழ் தனது உடலை இழுக்கும்போது விறைக்க அல்லது சுவையான செரிமானத்தின் போது அதை நீண்ட நேரம் ஓய்வெடுக்க, பால்தாசரேவின் கொந்தளிப்பான பெருமையாக இருந்த பிறகு, இளைய ஆன்மாக்களில் மகிழ்ச்சியடையச் செல்ல என்றென்றும் அவரிடமிருந்து விலகிச் சென்ற அந்த வாழ்க்கை சக்திகளை அவர் தன்னில் உயர்த்தினார், ஒரு நாள் அவர்களும் அதை விட்டு வெளியேறுவார்கள்.

அலெக்சிஸில் எதுவும் அவரது மாமாவின் பலவீனத்தில், அவரது வரவிருக்கும் மரணத்தில் தோல்வியடைய முடியாது. அவரது நரம்புகளில் அவரது இரத்தத்தின் மகிழ்ச்சியான சலசலப்பும், அவரது தலையில் அவரது ஆசைகளும், நோயாளியின் சோர்வான புகார்களைக் கேட்பதைத் தடுத்தன. உடல் தனக்கும் ஆன்மாவிற்கும் இடையில் அதன் அரண்மனைகளை உயர்த்த மிகவும் வலுவாக செயல்படும் அந்த தீவிரமான காலகட்டத்தில் அலெக்சிஸ் நுழைந்தார், பிந்தையது விரைவில் மறைந்துவிட்டது போல் தெரிகிறது, நோய் அல்லது துக்கம் மெதுவாக வலிமிகுந்த பிளவை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் நாள் வரை. நம்மைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தையும் பொறுத்து அவர் தனது மாமாவின் மரண நோய்க்கு பழக்கமாகிவிட்டார், மேலும் அவர் இன்னும் வாழ்ந்தாலும், இறந்தவர்கள் நம்மை அழ வைப்பது போல் ஒரு முறை அவரை அழ வைத்ததால், அவர் ஒரு இறந்த மனிதனுடன் நடந்து கொண்டார்; அவர் மறக்கத் தொடங்கினார்.

அன்று அவன் மாமா அவனிடம், "என் குட்டி அலெக்சிஸ், இரண்டாவது குதிரையுடன் காரையும் உனக்குக் கொடுக்கிறேன்" என்று சொன்னபோது, ​​"ஏனென்றால் அது இல்லாமல் உனக்குக் கார் ஒருபோதும் கிடைக்காது" என்று அவன் மாமா நினைத்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான், அது மிகவும் சோகமான எண்ணம் என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவன் அதை அப்படி உணரவில்லை, ஏனென்றால் அந்த நேரத்தில் அவனுக்குள் ஆழ்ந்த சோகத்திற்கு இடமில்லை.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அவர் நேசித்த இறக்கும் மனிதனின் மிகவும் தொடும் மென்மை அவரை அசைக்காத ஒரு அயோக்கியனின் உருவப்படத்தால் அவர் வியப்படைந்தார்.

மாலை வந்ததும், தன்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதாக நினைத்த வில்லனாக இருப்பானோ என்ற பயம் அவனைத் தூங்கவிடாமல் தடுத்தது. ஆனால் மறுநாள், அவன் ஒரு அற்புதமான சவாரிக்குச் சென்றான், மிகவும் நன்றாக வேலை செய்தான், மேலும் தன் உயிருள்ள பெற்றோரிடம் அவ்வளவு மென்மையை உணர்ந்தான், அவன் மீண்டும் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் தன்னை மகிழ்விக்கவும், வருத்தமும் இல்லாமல் தூங்கவும் தொடங்கினான்.

இருப்பினும், நடக்க சிரமப்படத் தொடங்கிய சில்வேனியாவின் விஸ்கவுண்ட், கோட்டையை விட்டு வெளியேறுவது அரிது. அவரது நண்பர்களும் உறவினர்களும் நாள் முழுவதும் அவருடன் கழித்தனர், மேலும் அவர் மிகவும் கண்டிக்கத்தக்க முட்டாள்தனத்தை, மிகவும் அபத்தமான செலவை ஒப்புக்கொள்ள முடிந்தது, மிகவும் முரண்பாடான நடத்தையைக் காட்ட முடிந்தது, அல்லது அவரது உறவினர்கள் அவரை நிந்திக்காமல், அவரது நண்பர்கள் தங்களை ஒரு நகைச்சுவை அல்லது முரண்பாட்டை அனுமதிக்காமல் மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டும் குறைபாட்டை வெளிப்படுத்த முடிந்தது. மறைமுகமாக, அவரது செயல்கள் மற்றும் வார்த்தைகளுக்கான பொறுப்பிலிருந்து அவர் விடுவிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றியது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள் அவரைக் கேட்பதைத் தடுக்க விரும்புவதாகத் தோன்றியது, மென்மையால் அவற்றை அடக்குவதன் மூலம், பாசங்களால் அவற்றைக் கடப்பதன் மூலம் அல்ல, உயிர் நழுவும்போது அவரது உடலின் கடைசி சத்தங்களைக் கடப்பதன் மூலம்.

அவர் நீண்ட, மகிழ்ச்சிகரமான மணிநேரங்களை தனியாகப் படுத்துக் கழித்தார், அவர் தனது வாழ்நாளில் இரவு உணவிற்கு அழைக்கத் தவறிய ஒரே விருந்தினராக இருந்தார். தனது வலிமிகுந்த உடலை அலங்கரிப்பதிலும், தனது ராஜினாமா செய்த முழங்கையை ஜன்னலில் சாய்த்து, கடலைப் பார்ப்பதிலும் அவர் ஒரு சோகமான மகிழ்ச்சியை அனுபவித்தார். அவர் இந்த உலகத்தின் படங்களைச் சூழ்ந்திருந்தார், அதில் அவர் இன்னும் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தார், ஆனால் அந்த தூரம், ஏற்கனவே அவரை அதிலிருந்து பிரித்து, தெளிவற்றதாகவும் அழகாகவும் மாற்றியது, அவரது மரணத்தின் காட்சி, நீண்ட காலமாக திட்டமிடப்பட்டது, ஆனால் தொடர்ந்து ஒரு கலைப் படைப்பைப் போல, தீவிர சோகத்துடன் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டது. ஏற்கனவே, அவரது சிறந்த பிளாட்டோனிக் நண்பரான டச்சஸ் ஒலிவியாவுக்கு அவர் பிரியாவிடை அளித்தது, அவரது கற்பனையில் வடிவம் பெற்று வந்தது, ஐரோப்பாவின் அனைத்து சிறந்த பிரபுக்கள், மிகவும் புகழ்பெற்ற கலைஞர்கள் மற்றும் மிகவும் நகைச்சுவையான மக்கள் இருந்தபோதிலும், அவர் ஆட்சி செய்த வரவேற்பறையில். அவர்களின் கடைசி உரையாடலின் விவரத்தை அவர் ஏற்கனவே படித்துக்கொண்டிருந்ததாகத் தோன்றியது:

"...சூரியன் மறைந்துவிட்டது, ஆப்பிள் மரங்களின் ஊடே பார்த்த கடல் ஊதா நிறமாக இருந்தது. வெளிறிய, வாடிய மாலைகள் போன்ற ஒளியும், வருத்தங்களைப் போல நிலைத்தும், சிறிய நீலம் மற்றும் இளஞ்சிவப்பு மேகங்கள் அடிவானத்தில் மிதந்தன. பாப்லர்களின் சோகமான வரிசை நிழலில் மூழ்கியது, அவற்றின் தலைகள் ஒரு தேவாலய-இளஞ்சிவப்பு நிறத்திற்கு ராஜினாமா செய்தன; கடைசி கதிர்கள், அவற்றின் தண்டுகளைத் தொடாமல், அவற்றின் கிளைகளை வண்ணமயமாக்கின, இந்த நிழல் பலுஸ்ட்ரேடுகளிலிருந்து ஒளி மாலைகளைத் தொங்கவிட்டன. தென்றல் கடலின் மூன்று வாசனைகளையும், ஈரமான இலைகளையும், பாலையும் கலந்தது. சில்வன் கிராமப்புறம் மாலையின் சோகத்தை இவ்வளவு ஆடம்பரத்துடன் தணித்ததில்லை."

"- நான் உன்னை மிகவும் நேசித்தேன், ஆனால் என் ஏழை நண்பனே, உனக்கு கொஞ்சம் கொடுத்தேன்," என்று அவள் அவனிடம் சொன்னாள்.

"என்ன சொல்றீங்க, ஒலிவியன்? எனக்கு இவ்வளவு குறைவாகக் கொடுத்தீங்கன்னு எப்படிச் சொல்ல முடியும்? நான் குறைவாகக் கேட்டதால நீ எனக்கு இன்னும் அதிகமாகக் கொடுத்தாய், இன்னும் அதிகமாக, நம் மென்மையில் புலன்கள் ஏதோ ஒரு பங்கைக் கொண்டிருந்தது போல. ஒரு மடோனாவைப் போல இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவள், ஒரு செவிலியரைப் போல மென்மையானவள், நான் உன்னை வணங்கினேன், நீ என்னைத் தொட்டுக் கட்டிப்பிடித்தாய். சரீர இன்பத்திற்கான எந்த நம்பிக்கையாலும் அதன் உணர்திறன் ஞானம் ஒருபோதும் தடைபடாத ஒரு பாசத்தால் நான் உன்னை நேசித்தேன். ஒப்பற்ற நட்பு, நேர்த்தியான தேநீர், இயற்கையாகவே அழகான உரையாடல் மற்றும் எண்ணற்ற புதிய ரோஜாக்களின் பூங்கொத்துகளை நீ எனக்குக் கொண்டு வந்தாய் அல்லவா? உன் தாய்வழி மற்றும் வெளிப்படையான கைகளால், என் காய்ச்சல் புருவத்தை எப்படிப் புதுப்பிப்பது, என் வாடிய உதடுகளுக்கு இடையில் தேனைப் பாய்ச்சுவது, என் வாழ்க்கையில் உன்னதமான உருவங்களை வைப்பது எப்படி என்று உனக்கு மட்டுமே தெரியும்."

"அன்புள்ள நண்பரே, உங்கள் கைகளை எனக்குக் கொடுங்கள், அதனால் நான் அவற்றை முத்தமிட முடியும்..."

சிராகுசன் இளவரசி பியாவின் அலட்சியம் மட்டுமே, அவர் இன்னும் தனது முழு புலன்களாலும் இதயத்தாலும் நேசித்தார், வெல்ல முடியாத மற்றும் ஆவேசமான அன்பால் காஸ்ட்ருசியோவை காதலித்தார், அவ்வப்போது ஒரு கொடூரமான யதார்த்தத்தை அவருக்கு நினைவூட்டினார், அதை அவர் மறக்க முயன்றார். அவரது இறுதி நாட்கள் வரை, அவர் சில சமயங்களில் விருந்துகளுக்குச் சென்று, அவளுடன் கைகோர்த்து நடந்து, தனது போட்டியாளரை அவமானப்படுத்துவதாக நினைத்தார்; ஆனால் அங்கேயும், அவர் அவள் அருகில் நடந்து செல்லும்போது, ​​அவளுடைய ஆழமான கண்கள் வேறொரு அன்பால் திசைதிருப்பப்படுவதை உணர்ந்தார், அந்த அன்பை நோய்வாய்ப்பட்ட மனிதனுக்கான அவளுடைய பரிதாபம் மட்டுமே அவளை மறைக்க முயற்சித்தது. இப்போது, ​​அதையும் அவனால் இனி செய்ய முடியாது. அவனது கால் அசைவுகளின் பொருத்தமின்மை மிகவும் கடுமையாகிவிட்டதால் அவனால் இனி வெளியே செல்ல முடியவில்லை. ஆனால் அவள் அடிக்கடி அவனைப் பார்க்க வந்தாள், மற்றவர்களிடையே மென்மையின் பெரிய சதித்திட்டத்தில் அவள் இணைந்தது போல், அவள் அவனிடம் தொடர்ந்து ஒரு புத்திசாலித்தனமான மென்மையுடன் பேசினாள், அது ஒரு காலத்தில் இருந்ததைப் போல, அவளுடைய அலட்சியத்தின் அழுகை அல்லது அவளுடைய கோபத்தின் ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தால் இனி முரண்படவில்லை. வேறு எந்தப் பெண்ணையும் விட, இந்த மென்மையின் இனிமையான விளைவு அவன் மீது பரவி, அவனை மகிழ்விப்பதை உணர்ந்தான்.

ஆனால் ஒரு நாள், அவர் தனது நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து மேசைக்குச் செல்லும்போது, ​​அவரது ஆச்சரியப்பட்ட வேலைக்காரன் அவர் மிகவும் நன்றாக நடப்பதைக் கண்டான். அவர் மருத்துவரை வரவழைத்தார், அவர் ஒரு நோயறிதலைச் செய்வதற்கு முன்பு காத்திருந்தார். மறுநாள் அவர் நன்றாக நடக்கத் தொடங்கினார். எட்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, அவர் வெளியே செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டார். பின்னர் அவரது உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் இருந்தனர். ஒரு எளிய, குணப்படுத்தக்கூடிய நரம்பு கோளாறு ஆரம்பத்தில் பொதுவான பக்கவாதத்தின் அறிகுறிகளைப் பாதித்திருக்கலாம் என்று மருத்துவர் நம்பினார், உண்மையில் அவை இப்போது மறைந்து போகத் தொடங்கிவிட்டன. அவர் தனது சந்தேகங்களை பால்தாசரேவிடம் உறுதியாகக் கூறி அவரிடம் கூறினார்:

- நீங்கள் காப்பாற்றப்பட்டீர்கள்!

தண்டனை பெற்ற மனிதன் தனக்கு மன்னிப்பு கிடைத்ததை அறிந்ததும் ஒரு தெளிவான மகிழ்ச்சியைக் காட்டினான். ஆனால் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவனது உடல்நிலை மேம்பட்டதால், அவனது மகிழ்ச்சியின் கீழ் ஒரு கூர்மையான பதட்டம் வெளிப்படத் தொடங்கியது, ஏற்கனவே ஒரு குறுகிய கால சரிசெய்தலால் குறைந்துவிட்டது. வாழ்க்கையின் புயல்களிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டு, மென்மையான ஆறுதல், கட்டாய அமைதி மற்றும் சுதந்திரமான சிந்தனை ஆகியவற்றின் இந்த சாதகமான சூழ்நிலையில், மரணத்திற்கான ஆசை அவனுக்குள் தெளிவற்ற முறையில் முளைக்கத் தொடங்கியது. அவன் இன்னும் அதை சந்தேகிக்கவில்லை, மீண்டும் வாழத் தொடங்குவது, பழக்கமில்லாத அடிகளைத் தாங்குவது மற்றும் தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த பாசங்களை இழப்பது என்ற எண்ணத்தில் ஒரு தெளிவற்ற பயத்தை மட்டுமே உணர்ந்தான். இன்பத்திலோ அல்லது செயலிலோ தன்னை இழப்பது தவறு என்பதையும் அவன் தெளிவற்ற முறையில் உணர்ந்தான், இப்போது அவன் தன்னை அறிந்துகொண்டதால், சகோதரத்துவ அந்நியன், கடலில் படகுகள் குறுக்காகச் செல்வதைப் பார்த்து, தன்னுடன் மணிக்கணக்கில், இவ்வளவு தொலைவில், ஆனால் மிக அருகில், தனக்குள்ளேயே உரையாடினான். இப்போது அவனுக்குள் ஒரு புதிய, இன்னும் அறியப்படாத, சொந்த காதல் விழித்தெழுவதை உணர்ந்தது போல, தனது முதல் தாயகத்தின் இடம் குறித்து ஏமாற்றப்பட்ட ஒரு இளைஞனைப் போல, அவன் மரணத்திற்கான ஏக்கத்தை உணர்ந்தான், முதலில் அவன் ஒரு நித்திய நாடுகடத்தலுக்குச் செல்வது போல் தன்னை விட்டு வெளியேறுவது போல் உணர்ந்தான்.


அவர் ஒரு யோசனையை முன்வைத்தார், அவர் குணமடைவார் என்று அறிந்த ஜீன் கேலியாஸ், அவரை கடுமையாக எதிர்த்து கேலி செய்தார். இரண்டு மாதங்களாக காலையிலும் மாலையிலும் வந்து கொண்டிருந்த அவரது மைத்துனி, இரண்டு நாட்கள் அவரை விட்டு விலகி இருந்தார். அதுதான் கடைசி வைக்கோல்! அவர் நீண்ட காலமாக வாழ்க்கையின் சுமைக்கு பழக்கமில்லாமல் இருந்தார்; அவர் இனி அதை மீண்டும் எடுக்க விரும்பவில்லை. ஏனெனில் அவள் தனது வசீகரத்தால் அவரை மீண்டும் கைப்பற்றவில்லை. அவரது வலிமை திரும்பியது, அதனுடன் அவரது வாழ்வதற்கான ஆசையும் திரும்பியது; அவர் வெளியே சென்று, மீண்டும் வாழத் தொடங்கினார், இரண்டாவது முறையாக அவருக்கே இறந்தார். ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு, பொதுவான பக்கவாதத்தின் அறிகுறிகள் மீண்டும் தோன்றின. சிறிது சிறிதாக, முன்பு போலவே, நடைபயிற்சி கடினமாகவும், சாத்தியமற்றதாகவும் மாறியது, படிப்படியாக அவர் மரணத்திற்குத் திரும்புவதற்குப் பழகி, தலையைத் திருப்ப நேரம் கிடைத்தது. மறுபிறப்பு முதல் தாக்குதலின் சிறப்பைக் கூட கொண்டிருக்கவில்லை, அதன் முடிவில் அவர் வாழ்க்கையிலிருந்து தன்னைப் பிரிக்கத் தொடங்கினார், அதை அதன் யதார்த்தத்தில் பார்க்காமல், அதை ஒரு ஓவியமாகப் பார்க்க. இப்போது, ​​மாறாக, அவர் பெருகிய முறையில் வீண், கோபக்காரராக, இனி அனுபவிக்க முடியாத இன்பங்களுக்காக வருத்தத்தில் மூழ்கி இருந்தார்.

அவர் மிகவும் நேசித்த அவரது மைத்துனி, அலெக்சிஸுடன் ஒரு நாளைக்கு பல முறை வந்து அவருக்கு ஒரு சிறிய இனிமையைக் கொண்டு வந்தார்.

ஒரு நாள் மதியம் அவள் விஸ்கவுண்டைப் பார்க்கப் போகிறாள், கிட்டத்தட்ட அவன் வீட்டை அடையும் தருணத்தில், அவளுடைய குதிரைகள் பயந்தன; அவள் கடுமையாக தரையில் வீசப்பட்டாள், கடந்து சென்ற ஒரு சவாரிக்காரனால் மிதிக்கப்பட்டாள், அவள் மண்டை ஓடு திறந்த நிலையில், மயக்கமடைந்த நிலையில் பால்தாசரேவின் வீட்டிற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டாள்.

காயம் அடையாத பயிற்சியாளர் உடனடியாக விபத்து குறித்து விஸ்கோண்டிற்குத் தெரிவிக்க வந்தார். அவரது முகம் மஞ்சள் நிறமாக மாறியது. அவரது பற்கள் இறுகியிருந்தன, கண்கள் மின்னின, குழிகளிலிருந்து வீங்கின, மேலும், பயங்கரமான கோபத்தில், அவர் நீண்ட நேரம் பயிற்சியாளரை திட்டினார்; ஆனால் அவரது வன்முறையின் வெடிப்புகள் அவற்றுக்கிடையேயான இடைவெளிகளில் மெதுவாகக் கேட்கக்கூடிய ஒரு வேதனையான அழுகையை மறைக்க முயற்சிப்பதாகத் தோன்றியது. ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட மனிதன் சீற்றம் கொண்ட விஸ்கோண்டிற்கு அருகில் புகார் செய்கிறான் என்று ஒருவர் நினைத்திருக்கலாம். விரைவில் இந்த புகார் முதலில் மயக்கமடைந்தது, அவரது கோபத்தின் அழுகையை அடக்கியது, அவர் ஒரு நாற்காலியில் அழுதுகொண்டே விழுந்தார்.

பின்னர் அவர் தனது துக்கத்தின் தடயங்களால் தனது மைத்துனி கவலைப்படக்கூடாது என்பதற்காக தனது முகத்தைக் கழுவ விரும்பினார். வேலைக்காரன் சோகமாகத் தலையை ஆட்டினான்; நோய்வாய்ப்பட்ட பெண் இன்னும் சுயநினைவு பெறவில்லை. லெவிகோம்ட் தனது மைத்துனியின் பக்கத்தில் இரண்டு பகல்களையும் இரவுகளையும் கழித்தார். எந்த நேரத்திலும், அவள் இறக்கலாம். இரண்டாவது இரவு, அவர் ஒரு ஆபத்தான அறுவை சிகிச்சையை முயற்சித்தார். மூன்றாவது நாள் காலையில், காய்ச்சல் நீங்கியது, மேலும் நோய்வாய்ப்பட்ட பெண் பால்தாசரேவைப் புன்னகையுடன் பார்த்தாள், அவள் இனி கண்ணீரை அடக்க முடியாமல், மகிழ்ச்சியுடன் அடக்க முடியாமல் அழுதாள். மரணம் படிப்படியாக அவரை வந்தடைந்தபோது, ​​அவர் அதைப் பார்க்க மறுத்துவிட்டார்; இப்போது அவர் திடீரென்று அதன் முன்னிலையில் தன்னைக் கண்டார். அது அவர் மிகவும் பிரியமானதாகக் கருதியதை அச்சுறுத்தி அவரை பயமுறுத்தியது; அவர் அதைக் கெஞ்சினார், அதன் இதயத்தை மென்மையாக்கினார்.

அவன் வலிமையாகவும் சுதந்திரமாகவும் உணர்ந்தான், தன் மைத்துனியின் உயிரைப் போல தன் சொந்த வாழ்க்கை தனக்கு விலைமதிப்பற்றது அல்ல என்பதையும், மற்றவள் தன்னைப் போலவே அவள் மீது அவமதிப்பை உணர்ந்ததையும் அறிந்து பெருமைப்பட்டான். இப்போது அவன் எதிர்கொண்டது மரணத்தையே, அதைச் சுற்றியுள்ள காட்சிகளை அல்ல. அவனுக்கு ஒரு பிரமாண்டமான மற்றும் கொண்டாடப்பட்ட மரணத்தை வழங்க முயற்சிப்பதன் மூலம், அவனது அவமதிப்புகளுக்கு முடிசூட்டப்பட்டு, அவனது வாழ்க்கையின் மர்மங்களைத் திருடியது போலவே, அவனது மறைவின் மர்மங்களையும் கறைபடுத்தும் என்ற பொய்யில் சிக்கிக் கொள்ளாமல், இறுதிவரை அவன் இருந்தபடியே இருக்க விரும்பினான்.


நான்காம்

"நாளை, பின்னர் நாளை, பின்னர் நாளை என்பது காலம் அதன் புத்தகத்தில் எழுதும் கடைசி எழுத்து வரை சிறிய படிகளில் நழுவிச் செல்கிறது. நமது நேற்றுகள் அனைத்தும் ஒரு சில முட்டாள்களுக்கு தூசி நிறைந்த மரணத்தின் பாதையை ஒளிரச் செய்கின்றன. உங்களை நீங்களே அணைத்துக் கொள்ளுங்கள்! குறுகிய ஜோதி, உங்களை நீங்களே அணைத்துக் கொள்ளுங்கள்! வாழ்க்கை என்பது ஒரு அலைந்து திரியும் நிழல், மேடையில் தனது மணிநேரம் துடித்து அழும் ஒரு ஏழை நடிகர், பின்னர் இனி கேட்க முடியாது. இது ஒரு முட்டாள் சொன்ன ஒரு கதை, சத்தமும் கோபமும் நிறைந்தது, எதையும் குறிக்கவில்லை."

(ஷேக்ஸ்பியர், _மக்பத்._)

பால்தாசரே தனது மைத்துனியின் நோயின் போது அனுபவித்த உணர்ச்சிகளும் சோர்வும் அவரது சொந்த மரணத்தைத் துரிதப்படுத்தியது. அவர் தனது வாக்குமூலத்திலிருந்து தான் வாழ ஒரு மாதத்திற்கு மேல் இல்லை என்பதை அறிந்திருந்தார்; காலை பத்து மணி, மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. கோட்டையின் முன் ஒரு வண்டி நின்றது. அது டச்சஸ் ஒலிவியன். அப்போது அவர் தனது மரணத்தின் காட்சிகளை இணக்கமாக அலங்கரிப்பதாக தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டார்:

"...அன்று ஒரு தெளிவான மாலைப் பொழுதாக இருக்கும். சூரியன் மறைந்திருக்கும், ஆப்பிள் மரங்களுக்கு இடையே தெரியும் கடல் ஊதா நிறமாக இருக்கும். மங்கிப்போன கிரீடங்களைப் போல வெளிச்சமாகவும், வருத்தங்களைப் போல நிலையாகவும், சிறிய நீலம் மற்றும் இளஞ்சிவப்பு மேகங்கள் அடிவானத்தில் மிதக்கும்..."

காலை பத்து மணிக்கு, மழை பெய்து கொண்டிருந்த, தாழ்வான, அழுக்கு வானத்தின் கீழ், டச்சஸ் ஒலிவியன் வந்தார்; தனது நோயால் சோர்வடைந்து, உயர்ந்த விஷயங்களில் முழுமையாக மூழ்கி, ஒரு காலத்தில் தனக்கு பரிசு, வசீகரம் மற்றும் வாழ்க்கையின் நேர்த்தியான மகிமை என்று தோன்றிய விஷயங்களின் அருளை இனி உணராமல், டச்சஸிடம் தான் மிகவும் பலவீனமானவர் என்று சொல்லும்படி கேட்டார். அவள் வசீகரித்தாள், ஆனால் அவன் அவளைப் பெற மறுத்துவிட்டான். அது கடமையிலிருந்து கூட வரவில்லை: அவள் இனி அவனுக்கு ஒன்றுமில்லை. கடந்த சில வாரங்களாக அடிமைத்தனத்திற்கு அவன் மிகவும் பயந்த அந்த பிணைப்புகளை மரணம் விரைவாகத் துண்டித்துவிட்டது. அவளைப் பற்றி சிந்திக்க முயன்றபோது, ​​அவன் மனதின் கண்களுக்கு முன் எதுவும் தோன்றவில்லை: அவனது கற்பனை மற்றும் அறிவு மூடப்பட்டிருந்தன.

இருப்பினும், அவர் இறப்பதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு, போஹேமியாவின் டச்சஸில் ஒரு நடன நிகழ்ச்சி நடைபெறும் என்ற அறிவிப்பு வந்தது. அங்கு பியா, அடுத்த நாள் டென்மார்க்கிற்குப் புறப்படும் காஸ்ட்ருசியோவுடன் கோட்டிலியனை வழிநடத்தப் போகிறார். இது அவரது பொறாமையை மீண்டும் தூண்டியது. பியாவை வரவழைக்க வேண்டும் என்று அவர் கோரினார்; அவரது மைத்துனி ஓரளவு எதிர்த்தார்; தன்னைப் பார்ப்பதிலிருந்து தடுக்கப்படுவதாகவும், தான் துன்புறுத்தப்படுவதாகவும் அவர் நம்பினார். கோபமடைந்தார். அவரைத் துன்புறுத்துவதைத் தவிர்க்க, உடனடியாக அவள் வரவழைக்கப்பட்டாள்.

அவள் வந்தபோது, ​​அவன் முற்றிலும் அமைதியாக இருந்தான், ஆனால் மிகவும் சோகமாக இருந்தான். அவளைத் தன் படுக்கைக்கு இழுத்துக்கொண்டு, உடனடியாக போஹேமியா டச்சஸுடன் பந்தைப் பற்றி அவளிடம் பேசத் தொடங்கினான். அவன் அவளிடம் சொன்னான்:

—நாங்கள் உறவினர்கள் அல்ல, நீங்கள் என்னைப் பற்றி துக்கப்பட மாட்டீர்கள், ஆனால் நான் உங்களிடம் ஒரு வேண்டுகோள் விடுக்க விரும்புகிறேன்: அந்த பந்திற்குச் செல்ல வேண்டாம், எனக்கு சத்தியம் செய்யுங்கள்.

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கண்களைப் பார்த்து, தங்கள் மாணவர்களின் விளிம்பில் தங்கள் ஆன்மாக்களை வெளிப்படுத்தினர், மரணம் மீண்டும் ஒன்றிணைக்க முடியவில்லை என்ற அவர்களின் மனச்சோர்வு மற்றும் உணர்ச்சிமிக்க ஆன்மாக்கள்.

அவன் அவளுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு, வேதனையுடன் உதடுகளை இறுக்கி, மெதுவாக அவளிடம் சொன்னான்:

—ஓ! எந்த வாக்குறுதியும் கொடுக்காதே! இறக்கும் தருவாயில் இருப்பவருக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியை மீறாதே. உன்னைப் பற்றி உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையென்றால், வாக்குறுதி கொடுக்காதே.

—நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்க முடியாது, நான் அவரை இரண்டு மாதங்களாகப் பார்க்கவில்லை, மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்கக்கூட மாட்டேன்; அந்த பந்தில் இல்லாததற்காக நான் என்றென்றும் ஆறுதலடையாமல் இருப்பேன்.

—நீ சொல்வது சரிதான், ஏனென்றால் நீ அவனை நேசிக்கிறாய், ஒருவன் இறக்கலாம்... நீ இன்னும் உன் முழு பலத்தோடு வாழ்கிறாய்... ஆனால் நீ எனக்காக கொஞ்சம் செய்வாய்; இந்தப் பந்தில் நீ செலவிடும் நேரத்திலிருந்து, சந்தேகத்தைத் திசைதிருப்ப, நீ என்னுடன் செலவிட வேண்டிய நேரத்தை எடுத்துக்கொள். உன்னை ஒரு சில கணங்கள் நினைவில் கொள்ள என் ஆன்மாவை அழைக்கவும், எனக்காக ஒரு சிந்தனையை விட்டுவிடு.

—நான் உங்களுக்கு சத்தியம் செய்யத் துணியவில்லை, பந்து மிகவும் குறுகியதாக இருக்கும். அவரை விட்டு வெளியேறாமல் இருப்பதால், அவரைப் பார்க்க எனக்கு நேரம் இருக்காது. அதற்குப் பிறகு வரும் ஒவ்வொரு நாளும் நான் உங்களுக்கு ஒரு கணம் தருவேன்.

—உன்னால் முடியாது, நீ என்னை மறந்துவிடுவாய்; ஆனால், ஒரு வருடம் கழித்து, ஐயோ! ஒருவேளை இன்னும் நீண்ட காலத்திற்கு, ஒரு சோகமான புத்தகம், ஒரு மரணம், ஒரு மழை மாலை உன்னை என்னைப் பற்றி சிந்திக்க வைத்தால், நீ எனக்கு என்ன தொண்டு செய்வாய். நான் உன்னை மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்க முடியாது... ஆன்மாவில் தவிர, அதற்காக நாம் ஒருவரையொருவர் ஒன்றாக நினைக்க வேண்டும். நீங்கள் உள்ளே நுழைய விரும்பினால், என் ஆன்மா தொடர்ந்து உங்களுக்காகத் திறந்திருக்கும் வகையில் நான் எப்போதும் உன்னை நினைப்பேன். ஆனால் விருந்தினர் எவ்வளவு காலம் நம்மைக் காத்திருப்பார்! நவம்பர் மழை என் கல்லறையில் உள்ள பூக்களை அழுகச் செய்திருக்கும், ஜூன் மாதம் அவற்றை எரித்திருக்கும், என் ஆன்மா எப்போதும் பொறுமையின்றி அழும். ஆ! ஒரு நாள் ஒரு நினைவின் பார்வை, ஒரு ஆண்டுவிழாவின் திரும்புதல், உங்கள் எண்ணங்களின் சாய்வு உங்கள் நினைவை என் மென்மையின் அருகாமைக்கு இட்டுச் செல்லும் என்று நம்புகிறேன்; அப்போது நான் உன்னைக் கேட்டது, உன்னைப் பார்த்தது, உங்கள் வருகைக்காக ஒரு மயக்கம் மலர்ந்தது போல் இருக்கும். இறந்தவர்களைப் பற்றி சிந்தியுங்கள். ஆனால், ஐயோ! வாழ்க்கை அதன் தீவிரத்தாலும், நமது கண்ணீராலும், நமது மகிழ்ச்சியாலும், நமது உதடுகளாலும் செய்ய முடியாததை, மரணமும் உமது ஈர்ப்பு சக்தியும் சாதிக்கும் என்று நான் நம்பலாமா?


இல்

"அது உடைந்து போன ஒரு உன்னதமான இதயம்."

"இனிய இரவு, அன்பான இளவரசே, தேவதைகளின் திரள் உங்களை மயக்கும் வகையில் தூங்க வைக்கட்டும்."

(ஷேக்ஸ்பியர், _ஹேம்லெட்._)

இருப்பினும், மயக்கத்துடன் கூடிய கடுமையான காய்ச்சல் விஸ்கவுண்டை விட்டு வெளியேறவே இல்லை; அலெக்சிஸ் தனது பதின்மூன்றாவது பிறந்தநாளில் அவரைப் பார்த்த பரந்த ரோட்டுண்டாவில் அவரது படுக்கை தயாராக இருந்தது, அவரை இன்னும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகக் கண்டது, மேலும் நோய்வாய்ப்பட்ட மனிதன் ஒரு காலத்தில் ஒரு கடல், துறைமுக ஜெட்டி மற்றும் மறுபுறம், மேய்ச்சல் நிலங்கள் மற்றும் காடுகளை ஒரே நேரத்தில் பார்க்கக்கூடிய இடத்திலிருந்து. அவ்வப்போது, ​​அவர் பேசத் தொடங்கினார்; ஆனால் அவரது வார்த்தைகள் கடந்த சில வாரங்களாக, அவர்களின் வருகையிலிருந்து அவரைத் தூய்மைப்படுத்திய மேலிருந்து வந்த எண்ணங்களின் தடயத்தைத் தாங்கவில்லை. தன்னைத் துன்புறுத்திக் கொண்டிருந்த ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத நபருக்கு எதிரான வன்முறையான குற்றச்சாட்டுகளில், அவர் நூற்றாண்டின் முதன்மையான இசைக்கலைஞர் மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் மிகப்பெரிய ஆண்டவர் என்று இடைவிடாமல் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார். பின்னர், திடீரென்று அமைதியடைந்த அவர், குதிரைகளை வேட்டைக்கு சேணம் போட, தனது பயிற்சியாளரிடம் தன்னை ஒரு உணவகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்படி கூறுவார். பர்மா டியூக்கின் சகோதரியை மணந்ததற்காக ஐரோப்பாவின் அனைத்து இறையாண்மையாளர்களையும் இரவு உணவிற்கு அழைக்க அவர் எழுதுபொருட்களைக் கேட்டார்; சூதாட்டக் கடனை அடைக்க முடியாமல் பயந்து, படுக்கைக்கு அருகில் வைத்திருந்த காகிதக் கத்தியை எடுத்து, அதை ஒரு ரிவால்வர் போல உயர்த்திப் பிடித்தார். முந்தைய இரவு தான் அடித்த போலீஸ்காரர் இறந்துவிட்டாரா என்று விசாரிக்க அவர் தூதர்களை அனுப்பினார், சிரித்தபடி, தான் கையில் வைத்திருப்பதாக நினைத்த ஒருவரிடம் ஆபாச வார்த்தைகளைப் பேசினார். வில் மற்றும் தாட் என்று அழைக்கப்படும் அந்த அழிக்கும் தேவதைகள் அவரது புலன்களின் தீய சக்திகளையும் அவரது நினைவின் கீழ்த்தரமான வெளிப்பாடுகளையும் மீண்டும் நிழல்களுக்குள் விரட்ட அங்கு இல்லை. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, சுமார் ஐந்து மணியளவில், அவர் ஒரு கெட்ட கனவில் இருந்து எழுந்தார், அதற்கு ஒருவர் பொறுப்பல்ல, ஆனால் அது தெளிவற்ற முறையில் நினைவில் உள்ளது. அவர் தனது மிகச்சிறிய, பழமையான மற்றும் இறந்த பகுதியின் உருவத்தை மட்டுமே கொடுத்த அந்த மணிநேரங்களில் தனது அருகில் நண்பர்கள் அல்லது உறவினர்கள் யாராவது இருந்தார்களா என்று கேட்டார், மேலும் அவர் மீண்டும் மயக்கத்தால் வெல்லப்பட்டால், அவர்களை உடனடியாக வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்றும், அவர் சுயநினைவு திரும்பும் வரை மீண்டும் உள்ளே அனுமதிக்கக்கூடாது என்றும் அவர் பிரார்த்தனை செய்தார்.

அவர் அறையைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, ஒரு சீனப் பூப்பொட்டியில் அமர்ந்து, ஒரு கிரிஸான்தமத்துடன் விளையாடி, அதன் வாசனையை ஒரு மைம் போன்ற சைகையுடன் சுவாசித்த தனது கருப்புப் பூனையைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். அவர் அனைவரையும் வெளியே அழைத்து, தன்னைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த பாதிரியாரிடம் நீண்ட நேரம் பேசினார். இருப்பினும், அவர் ஒற்றுமையைப் பெற மறுத்துவிட்டார், மேலும் தனது வயிறு இனி விருந்தளிப்பவரைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது என்று மருத்துவரிடம் கூறினார். ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவர் தனது மைத்துனி மற்றும் ஜீன் கேலியாஸுக்கு வெளியேறச் செய்தி அனுப்பினார். அவர் கூறினார்:

—நான் ராஜினாமா செய்துவிட்டேன், இறந்து கடவுளுக்கு முன்பாகச் செல்வதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

காற்று மிகவும் லேசானதாக இருந்ததால், கடலைப் பார்க்கும் ஜன்னல்கள் திறக்கப்பட்டன, ஆனால் அவற்றைப் பார்க்க முடியவில்லை. பலத்த காற்று வீசியதால், மேய்ச்சல் நிலங்களும் காடுகளும் எதிரே இருந்தவை மூடப்பட்டிருந்தன.

பால்தாசரேயின் படுக்கையை திறந்த ஜன்னல்களுக்கு அருகில் இழுத்துச் சென்றனர். படகுத்துறையில் மாலுமிகளால் கடலுக்கு இழுக்கப்பட்ட ஒரு படகு புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. சுமார் பதினைந்து வயதுடைய ஒரு அழகான கேபின் பையன் வில்லின் விளிம்பில் சாய்ந்து கொண்டிருந்தான்; ஒவ்வொரு அலையிலும், அவன் தண்ணீரில் விழக்கூடும் என்று தோன்றியது, ஆனால் அவன் தன் வலுவான கால்களில் உறுதியாக நின்றான். மீன்களை உள்ளே கொண்டுவர அவன் வலையை நீட்டிக் கொண்டிருந்தான், காற்றிலிருந்து உப்புச் சத்தம் கொண்ட ஒரு சூடான குழாயை உதடுகளுக்கு இடையில் வைத்திருந்தான். பாய்மரத்தை நிரப்பிய அதே காற்று பால்தாசரேவின் கன்னங்களை குளிர்வித்து, அறையைச் சுற்றி ஒரு காகிதத் துண்டைப் பறக்கச் செய்தது. தான் மிகவும் நேசித்த, இனி ஒருபோதும் சுவைக்காத இன்பங்களின் அந்த மகிழ்ச்சியான படத்தைப் பார்க்காதபடி அவன் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டான். அவன் துறைமுகத்தைப் பார்த்தான்: மூன்று மாஸ்டுள்ள கப்பல் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தது.

"அதுதான் இந்தியாவுக்குப் புறப்படும் கப்பல்" என்றார் ஜீன் கேலியாஸ்.

பால்தசாரேவால் கப்பல் தளத்தில் நின்று கைக்குட்டைகளை உயர்த்திக் கொண்டிருந்தவர்களை வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியவில்லை, ஆனால் அவர்களின் கண்களை மறைத்த தெரியாதவற்றுக்கான தாகத்தை அவர் உணர்ந்தார்; இந்த மக்கள் இன்னும் வாழ, அறிய, உணர நிறைய இருக்கிறது. நங்கூரம் உயர்த்தப்பட்டது, ஒரு கூக்குரல் எழுந்தது, படகு மேற்கு நோக்கி இருண்ட கடலில் புறப்பட்டது, அங்கு, ஒரு தங்க மூடுபனியில், ஒளி சிறிய படகுகளையும் மேகங்களையும் கலந்து, பயணிகளுக்கு தவிர்க்கமுடியாத மற்றும் தெளிவற்ற வாக்குறுதிகளை கிசுகிசுத்தது.

பால்தசாரே ரோட்டுண்டாவின் அந்தப் பக்க ஜன்னல்களை மூடிவிட்டார், மேய்ச்சல் நிலங்களையும் காடுகளையும் பார்த்த ஜன்னல்களைத் திறந்தார். அவர் வயல்களைப் பார்த்தார், ஆனால் மூன்று பாய்கள் கொண்ட கப்பலின் விடைபெறும் அழுகையை இன்னும் கேட்க முடிந்தது, மேலும் கேபின் பாய் பற்களுக்கு இடையில் குழாய் பதித்து வலைகளை விரித்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்.

பால்தாசரேயின் கை காய்ச்சலுடன் அசைந்தது. திடீரென்று அவர் ஒரு சிறிய, வெள்ளி நிற ஒலியைக் கேட்டார், அது இதயத் துடிப்பு போல புரிந்துகொள்ள முடியாததாகவும் ஆழமானதாகவும் இருந்தது. அது மிகவும் தொலைதூர கிராமத்திலிருந்து வந்த மணிகளின் சத்தம், அந்த மாலை தெளிவான காற்று மற்றும் சாதகமான காற்றுக்கு நன்றி, சமவெளிகள் மற்றும் ஆறுகள் வழியாக பல லீக்குகள் பயணித்து அவரது உண்மையுள்ள காதுகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அது நிகழ்கால மற்றும் பழமையான குரல்; இப்போது அவர் தனது இதயம் அவற்றின் இணக்கமான பறப்பால் துடிப்பதைக் கேட்டார், அவை ஒலியை உள்ளிழுப்பது போல் தோன்றிய தருணத்தில் நிறுத்தி, பின்னர் மெதுவாகவும் லேசாகவும் அவற்றுடன் மூச்சை வெளியேற்றினார். அவரது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், மணிகளின் தொலைதூர ஒலியைக் கேட்கும் போதெல்லாம், அவர் விருப்பமின்றி மாலை காற்றில் அவற்றின் இனிமையை நினைவு கூர்ந்தார், அப்போது அவர் இன்னும் ஒரு சிறு குழந்தையாக, வயல்வெளிகள் வழியாக கோட்டைக்குத் திரும்பினார்.

அந்த நேரத்தில், மருத்துவர் அனைவரையும் ஒன்றாக அழைத்து, கூறினார்:

—அதுதான் முடிவு!

பால்தாசரே ஓய்வில் கிடந்தார், அவரது கண்கள் மூடியிருந்தன, அவரது இதயம் அவரது காதுகளின் ஒலிகளைக் கேட்டது, மரணத்தின் அருகாமையில் இருந்து மரத்துப் போனது, இனி கேட்கவில்லை. வீடு திரும்பியபோது தனது தாயார் மீண்டும் முத்தமிட்டபோது, ​​பின்னர் இரவில் அவரை படுக்கையில் கட்டிப்பிடித்து, அவரது கைகளில் அவரது கால்களை சூடேற்றியபோது, ​​அவர் தூங்க முடியாவிட்டால் அவர் பக்கத்தில் இருந்தபோது அவர் பார்த்தார்; அவர் தனது *ராபின்சன் குரூஸோ* மற்றும் தோட்டத்தில் அவரது சகோதரி பாடிய மாலைகள், அவர் ஒரு நாள் ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞராக வருவார் என்று கணித்த அவரது ஆசிரியர் சொன்ன வார்த்தைகள், அப்போது அவர் வீணாக மறைக்க முயன்ற அவரது தாயின் உணர்ச்சி ஆகியவற்றை நினைவு கூர்ந்தார். அவர் மிகவும் கொடூரமாக துரோகம் செய்த அவரது தாய் மற்றும் சகோதரியின் உணர்ச்சிமிக்க எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்ற இப்போது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது. அவர் நிச்சயதார்த்தம் செய்யப்பட்ட பெரிய லிண்டன் மரத்தையும், அவரது தாயால் மட்டுமே அவரை ஆறுதல்படுத்த முடிந்த உடைந்த நிச்சயதார்த்த நாளையும் மீண்டும் கண்டார். தனது வயதான பணிப்பெண்ணைத் தழுவி, தனது முதல் வயலினைப் பிடித்திருப்பதை அவர் கற்பனை செய்தார். வயல்களின் ஓரத்தில் உள்ள ஜன்னல்கள் அவரைப் பார்க்காமல் பார்த்ததைப் போல, தொலைதூர, ஒளிரும், மென்மையான மற்றும் சோகமான இடத்தில் இதையெல்லாம் அவர் மீண்டும் அனுபவித்தார்.

அவர் அதையெல்லாம் மீண்டும் அனுபவித்தார், ஆனால் இரண்டு வினாடிகள் கூட ஆகவில்லை, மருத்துவர், அவரது இதயத்தைக் கேட்டு, இவ்வாறு கூறினார்:

—அதுதான் முடிவு!

அவர் எழுந்து நின்று கூறினார்:

—முடிந்தது!

அலெக்சிஸ், அவரது தாயார் மற்றும் ஜீன் கேலியாஸ் ஆகியோர் புதிதாக வந்திருந்த பர்மா பிரபுவின் முன் மண்டியிட்டனர். திறந்த கதவின் முன் ஊழியர்கள் அழுது கொண்டிருந்தனர்.

அக்டோபர் 1894.