Dear All,
I am migrating from WordPress to Blogspot as i feel wordpress has become too old. My further articles would be posted in below address
http://sarathgmenon.blogspot.com
Please visit the above link and follow me inorder to keep in touch with my blog.
Apologies for the inconvenience caused and thanks for visitng.
-Sarath Menon
Filed under Uncategorized
ഇന്നലെ അഹമദാബാദ് വരെ ഒന്ന് പോയി. പക്ഷെ അതിത്രേം വല്യ പണി ആകുമെന്ന് കരുതിയില്ല. അവിടെ ഒരു പരിപാടി അറ്റന്ഡ് ചെയ്യാന് പോയതായിരുന്നു ഞാന്. ഉച്ചക്ക് തന്നെ അവിടെ എത്തി പ്രോഗ്രാം സ്ഥലത്ത് ചെന്നു.പിറ്റേ ദിവസം അതായത് ഇന്ന് വെളുപ്പിന് 8 മണിക്ക് (8 മണി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ എന്നെ പോലെ ഉള്ളവര്ക്ക് കൊച്ചു വെളുപ്പാന് കാലമാണേ) ആണ് തിരിച്ചു ബാന്ഗ്ലൂരിലെക്ക് ഉള്ള ഫ്ലൈറ്റ്. രാത്രി മുഴുവന് പ്രോഗ്രാം സ്ഥലത്ത് സേവനം (നിങ്ങള് ഉദ്ദേശിക്കുന്ന “സേവ” അല്ല. ലിത് വേറെ ) ഒക്കെ ചെയ്തു ആകെ ക്ഷീണിച്ചു. വെളുപ്പിന് മൂന്ന് മണിക്ക് പരിപാടി തീര്ന്നാല് ആറു മണി വരെ ഉറങ്ങിയിട്ട് ചാടി ഓടി എട്ടു മണിയുടെ ഫ്ലൈടു പിടിക്കാം എന്നാ എന്റെ വ്യാമോഹം കാറ്റില് പറത്തി കൊണ്ട് പരിപാടി തീര്ന്നത് ആറരക്കു. പിന്നെ ഒരു മരണ പാച്ചില് ആയിരുന്നു. ഉടനെ തിരിച്ചു ബംഗ്ലൂര് എത്തിയിട്ട് പ്രത്യേകിച്ചു വല്ല ആവശ്യമൊന്നുമില്ല പക്ഷെ അഹമദാബാദ്ല് നിന്നത് കൊണ്ടും പ്രത്യേകിച്ചു കാര്യമൊന്നുമില്ല. നല്ല തല്ലു നാട്ടില് കിട്ടുമ്പോള് ഞാന് എന്തിനു വെറുതെ പാവം ഗുജറാതികളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണം. ഒന്നുമല്ലേലും ഗാന്ധിയുടെ നാട്ടുകാര്ക്ക് ഞാന് ആയിട് പണി ഉണ്ടാകി കൊടുക്കരുതല്ലോ. ഗാന്ധിയുടെ ക്ഷമയും ശീലവും ഒക്കെ നാടുകാര്ക്കും കാണണം എന്നില്ലല്ലോ. ഒരു കരണം അടിച്ചു പൊട്ടിച്ചാല് മറ്റേതും കൂടെ പൊട്ടികാതെ അവന്മാര് വിടൂല്ല. എന്നാ പിന്നെ ഇങ്ങു പോന്നേക്കാം എന്ന് കരുതി.
അങ്ങനെ ആറരക്കു പരിപാടി തീര്ന്നു നേരെ ഡ്രസ്സ് മാറി എയര്പോര്ട്ടിലോട്ടു. രാത്രി ഒരു പോള കണ്ണ് അടയ്ക്കാഞ്ഞത് കൊണ്ട് എവിടെ എങ്കിലും ഇരുന്നാല് അവിടെ ഇരുന്നു ഉറങ്ങി പോകും എന്നാ അവസ്ഥ. നല്ല ക്ഷീണം. സാരമില്ല, ഫ്ലൈറ്റില് ഇരുന്നു ഉറങ്ങാമല്ലോ. എയര്ഹോസ്ട്ടസ്സുമാര്ക്കും മനസമാധാനത്തോടെ തെക്ക് വടക്ക് നടക്കാം . എത്ര മനോഹരമായ നടക്കാത്ത സ്വപ്നം. ദോഷം പറയരുതല്ലോ ഈ എയര്ഹോസ്റ്റസ് എന്ന് പറയുന്ന ജീവികള് ഒരു സംഭവം തന്നെ. വീടിനു വയിറ്റ് വാഷ് അടിക്കുന്നതിനേക്കാള് കൂടുതല് മേക്കപ്പ് ഇടുമെങ്കിലും ആരായാലും പിന്നേം നോക്കി പോകും. അങ്ങനെ സീറ്റ് തപ്പി എടുത്തു ചെന്നിരുന്നു. അപ്പുറത്ത് ഒരുത്തന് ഇരിപ്പുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും കിടിലം പെങ്കൊച്ചു ആരിക്കണേ എന്നാ എന്റെ പ്രാര്ത്ഥന ദൈവം കേട്ടില്ലെന്നു മാത്രമല്ല എട്ടിന്റെ പണി തരുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ടെക്ക് ഓഫും കഴിഞ്ഞു ഇനി ഒന്ന് മയങ്ങാം എന്ന് കരുതിയപ്പോഴാ അശിരീരി പോലെ ഇപ്പുറത്ത് ഇരുന്നവന്റെ ചോദ്യം
“എങ്ങോട്ടാ?”
“ബാന്ഗ്ലൂരിനു”
“ഞാന് കൊച്ചിലോട്ട”
അതിനു ഞാന് എന്നാ വേണം?,
എന്ന് ചോദിക്കാന് ആണ് നാക്ക് വളച്ചതെങ്കിലും
“ആയിക്കോട്ടെ” എന്ന് പറഞ്ജോതുക്കി.
“ബാങ്ങ്ലൂരില് എന്ത് ചെയ്യുന്നു?”
എന്തും ചെയ്യും. ശെടാ ഇങ്ങേരു വിടാന് ഭാവമില്ലല്ലോ
“അവിടെ ഐ ബി എമ്മില് ജോലി ചെയ്യുവാ”
“അല്ല, അപ്പൊ ഇവിടെ?”
“ഒരു പ്രോഗ്രാം ഉണ്ടായിരുന്നു”
“ഓ അപ്പൊ ഡാന്സര് ആണല്ലേ?”
അല്ലെടാ, ക്യാബറെ ആര്ടിസ്റ്റു!!!
ഏതു ആങ്കിളില് നോക്കിയപ്പോ ആണെടാ കോപ്പേ ഞാന് ഡാന്സര് ആയിട്ട് തോന്നിയത് എന്ന് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ മിണ്ടിയില്ല. മിണ്ടാതിരുന്ന ചിലപ്പോ നിര്തുമാരിക്കും
“ഞാന് അളിയനെ കാണാന് വന്നതാ”
“ഏതാ ? ”
“അല്ല, ഞാനേ, എന്റെ അളിയനെ കാണാന് വന്നതാ. പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ചു വിട്ടത് ഇങ്ങോട്ട. ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിട്ടല്ല. പക്ഷെ പ്രേമ വിവാഹം ആയിരുന്നു”
ഞാന് ഇതൊന്നും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ. അല്ലെങ്കില് ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് തന്റെ ജീവ ചരിത്രം ഒരു പേപ്പറില് എഴുതി താ. ഞാന് വീട്ടില് പോയി വായിച്ചോളാം.
“അത് നന്നായി”
“ഏതു?”
“അല്ല, പ്രേമ വിവാഹം.”
“വീട്ടില് വല്യ എതിര്പ്പായിരുന്നെന്നെ. പിന്നെ ഞാന് അങ്ങ് സമ്മതിപ്പിച്ചു. പുള്ളിക്ക് അന്നേ അഹമദാബാദ്ല ജോലി. ഞാന് ആണെങ്കി അഹമദാബാദ് കണ്ടിട്ടുമില്ല. അത് കൊണ്ട സമ്മതിച്ചേ.”
പിന്നെ, അഹമ്മദാബാദ് അങ്ങ് കറാച്ചിക്ക് അപ്പുറത്ത് ആണല്ലോ. കെട്ടിച്ചു തന്നില്ലേല് കെട്ടി തൂങ്ങി ചാകുമെന്നു പെണ്ണ് വിരട്ടി കാണും. നമ്മളിതെത്ര കണ്ടതാ.
“അത് കൊണ്ട് അഹമദാബാദ് കാണാന് പറ്റിയില്ലേ. ഇനി എന്ത് വേണം” ,
എന്നൊരു കൊട്ട് ഞാന് കൊടുത്തു. അതോടെ അങ്ങേര് സയലന്ടു ആയി. എനിക്ക് സമാധാനമായി.
അങ്ങനെ കിട്ടിയ ഗ്യാപ്പില് ഉറങ്ങിയെക്കാം എന്ന് കരുതി കണ്ണടച്ച എന്നെ, കാലന് പിന്നേം കുത്തി പൊക്കി.
“ആ എയര്ഹോസ്റ്റസ് പെണ്ണിനു എന്നോട് എന്തോ ഒരു ഇത് ഒണ്ടു”,
ഒരു വളിച്ച ചിരിയും പാസാകി പുള്ളിയുടെ ടയലോഗ്
ഈശ്വര, ഇതിനും മാത്രം ഞാന് എന്ത് പാപം ചെയ്തു. ഉറങ്ങാനോ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അത് പോട്ടെ. ഇനി ഇതും കേക്കണോ.
“അതെന്താ ചേട്ടാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെ?”
“അല്ല , ആ കൊച്ചെ, എന്റെ അടുത്തൂന്നു. മാറുന്നില്ല. ബെല്ടിട്, വെള്ളം വേണോ, സീറ്റ് നേരെ വെക്കൂ, എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു എന്റടുത്തു തന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നിക്കുവാന്നെ”
ബെസ്റ്റ്. എടൊ മനുഷ്യ, അത് ആ പെണ്ണ് എല്ലാരോടും പറയുന്നതാ.
“ചേട്ടോ, അത് ആ പെണ്ണിന്റെ ജോലിയ”
“ഹം അവളെനിക്ക് ജോലി ഉണ്ടാക്കും!!!”
ദൈവമേ, ഇങ്ങേരു ഒരു പി. ജെ ജോസഫ് ആരുന്നോ? ഫ്ലൈറ്റില് വെച്ച് എയര്ഹോസ്റ്റസിനെ കേറി പിടിക്കുവോ? അങ്ങനാണേല് ആകാശത്ത് വെച്ച് ഒരു കൊലപാതകം നടക്കും.
“കണ്ടോ കണ്ടോ, അവള് എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു”
തന്നെ കണ്ടാല് ആരായാലും നോക്കി ചിരിക്കും. അതിനവളെ കുറ്റം പറയാനോക്കതില്ല എന്നാണു എന്റെ മനസ്സില് വന്നത്.
“ഏതു പെണ്ണിന്റെ കാര്യമാ”
“ദോണ്ടേ ആ മുടി പൊക്കി കെട്ടിയ പെണ്ണില്ലേ. കഴുത്തില് മരുകൊള്ളത്.”
ഈശ്വര, ഇങ്ങേരു അതിനിടക്ക് അതും കണ്ടു പിടിച്ചോ.
“പക്ഷെ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചോ?”
ഞാന് ഒന്ന് ഞെട്ടി.മറുക് മാത്രം അല്ലാതെ ഇങ്ങേരു വേറെ എന്തെങ്കിലും കണ്ടു കാണുമോ?
“എന്താ?”
“ഈ എയര്ഹോസ്ട്ടസിനെല്ലാം ഒരു ചൈനീസ് ലൂക്കാ”
“ചിലപ്പോ അവര് ചൈനയില് നിന്നായിരിക്കും മാഷേ” , ദേഷ്യം കടിച്ചമര്ത്തി ഞാന് പറഞ്ഞു
“അല്ല ഒന്നിനും ഒരു മലയാളി ലൂക്കില്ല”
“മലയാളി ലുക്ക് വേണെങ്കില് ചേട്ടന് തിരുവനന്തപുരത്ത് ലേഡി കണ്ടക്ടര് ഉള്ള ബസില് കേറിയ മതി!!!” ,
പിന്നേം ഞാന് സ്കോര് ചെയ്തു. സമാധാനമായി. അങ്ങേരു കിട്ടിയ ഗോളും മേടിച്ചു പുറതോട്ടും നോക്കി ഇരിപ്പായി. ഇനി ഒന്ന് ഉറങ്ങാം
ഒരു പത്തു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞു കാണും,
“എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്!!!”
“ങേ! ആരാ, എന്താ? ”
ഞാന് ഉറക്കത്തീന്ന് ചാടി എണീറ്റു.
“എനിക്കീ പൈലറ്റിനെ സംശയമൊണ്ട്”
ഈ കാലമാടനെ ഞാന് ഇന്ന് കൊല്ലും. ഉറങ്ങി കിടന്നവനെ വിളിച്ചുണര്ത്തി പിച്ചും പേയും പറയന്നു. എനിക്ക് കണ്ട്രോള് തരണേ ഭഗവാനെ…. ഇത്തവണ സ്വരം അല്പം കടുപ്പിച്ചു തന്നെ ചോദിച്ചു
“എന്താ ചേട്ടന്റെ പ്രശ്നം?”
“എനിക്കീ പൈലറ്റിനെ സംശയമുണ്ടെന്നെ. പ്ലയിന് ഇപ്പൊ ഒന്ന് കുലുങ്ങിയത് ശ്രദ്ധിച്ചോ?”
“നിര്ത്തി ഇട്ടെക്കുവല്ലല്ലോ. ചിലപ്പോ കുലുങ്ങി എന്നൊക്കെ ഇരിക്കും”
“അതല്ല. ഇന്നലെ പത്രത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ഡിഗോ ഫ്ലയിട്ടു ഇത്രേം കാലം ഓടിച്ചത് വ്യാജ സര്ട്ടിഫിക്കടു ഒള്ള പൈലറ്റ് ആരുന്നു എന്ന്. ഇനി ചിലപോ ഇതിലും അങ്ങനെ ആണോ. കൊറെ നേരമായി ഗട്ടറില് വീണ പോലെ കുലുങ്ങുന്നു. റോഡിലാണെങ്കില് പോട്ടെ. ആകാശത്ത് എവിടുന്നാ ഗട്ടറു? ഇവന് വ്യാജന് തന്നെ”
“ചുമ്മാ ആളെ പേടിപ്പിക്കാതെ ചേട്ടാ. ചാവുന്നതിനു മുന്പ് ഒരു അര മണികൂര് എങ്കിലും ഉറങ്ങിയാല് കൊള്ളാം എന്നുണ്ട്. ഒറക്ക പിചോടെ ചാവാന് വയ്യ”
എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഞാന് എതിര് ഭാഗതോട്ടു തല വെച്ച് ഉറങ്ങാന് തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും ലാന്ടിങ്ങുമായി.
കാവിലമ്മേ, ഇത്രേം പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങെത്തിയോ. പത്തു മിനിട്ട് പോലും ഉറങ്ങാന് പറ്റിയില്ലല്ലോ.
“ഭാഗ്യം, നിലം തൊട്ടു” ,
സാമദ്രോഹിടെ ആത്മ ഗതം.
ഇനി ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയാല് താന് നിലം തോടും.
“എത്രയ നമ്പര്? ഞാന് ഇടയ്ക്കു വിളിക്കാം”
ഹോ. അപ്പൊ ഇത്രേം നേരം കൊന്നത് പോരാഞ്ഞിട്ട് ഇനി ഫോണ് വിളിച്ചു കൊല്ലാന് ഉള്ള പരിപാടിയ.
“എനിക്ക് നമ്പറില്ല”
, എന്നൊരു നമ്പരിട്ടു.
“അതെന്താ?”
“എനിക്ക് മൊബൈല് അല്ലര്ജിയ.ചൊറിയും”
“എന്നാ ശെരി, കാണാം”
അത് വേണോ? എന്ന് മനസ്സില് ചോദിച്ചെങ്കിലും ചിരിച്ചോണ്ട് പറഞ്ഞു,
“കാണണം!!!”
നേരെ ഓടി പാര്കിങ്ങില് എത്തി. കാര് ഇന്നലെ എയര്പോര്ട്ടില് ഇട്ടിട് പോയതാ. അകത്തു കേറിയ ഉടനെ അടുപ്പ് കത്തിച്ചിട്ടു അതിന്റെ പുറത്തു കേറി ഇരുന്ന ഒരു ഫീലിങ്ങ്. പാര്കിംഗ് ചാര്ജു കൊടുക്കാന് ചെന്നപ്പോ കൌണ്ടറില് ഒരു പെണ്ണ്. സ്വത സിദ്ധമായ ജാഡ പുറത്തെടുത്തു ഞാന് ചോദിച്ചു
“എത്രയായി?”
“870 ” , എന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി.
” ഒരു ദിവസത്തെ പാര്കിങ്ങിനു ആണോ 870 . എണ്ണായിരം ആക്കാഞ്ഞതു എന്ത്. ഇങ്ങനെ പോയാല് പാര്ക്ക് ചെയ്ത ആളുകള്ടെ കാശ് കൊണ്ട് നിങ്ങള് പുതിയ ഫ്ലൈറ്റ് മേടിക്കുമല്ലോ”
, അങ്ങനെ ഒരാവശ്യോമില്ലാതെ അഞ്ചാറു ഗോളുകളടിച്ചു പഴ്സ് തുറന്നപ്പോ ഞാന് ഞെട്ടി. കയ്യില് വെറും 800 രൂപ. ദൈവമേ, നാറുമല്ലോ. അതെങ്ങന, കാലത്തെ ഒരു അവലക്ഷണം പിടിച്ചവനെ അല്ലെ കണി കണ്ടത്.
ചമ്മല് ഉള്ളിലൊതുക്കി ഒരു വളിച്ച ചിരി ചുണ്ടില് പേസ്റ്റു ചെയ്തു ഞാന് ചോദിച്ചു,
“ഇവിടെ കാര്ഡ് എടുക്കുമോ?”
“ഇല്ല”
“ചെക്ക്?”
“ഇല്ല”
“മാല?”
“ഹ്മം….ഹ്മം…”
“മൊബൈല്?”
“അപ്പൊ കാശ് മാത്രമില്ല അല്ലെ?”
പെണ്ണിന്റെ മറു ഗോള്. ഈശ്വര, നാറി.പിന്നെ കൂടുതല് കന്നഡ സാഹിത്യം കാലത്തെ കേക്കാന് താല്പര്യവും ശക്തിയും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഒള്ളത് കൊടുത്തിട്ട് ഞാന് സ്ഥലം വിട്ടു.
രണ്ടു മണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞപ്പോ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. റൂം മേറ്റ് മനോജിനെ വിളിച്ചപ്പോ താക്കോല് സെക്യൂരിറ്റിയുടെ കയ്യില് കൊടുതിട്ടൊണ്ട് എന്നവന് പറഞ്ഞു. സന്തോഷമായി. ആരും ശല്യപെടുതാനില്ല. സുഖമായി ഇനി എങ്കിലും ഉറങ്ങാം. താക്കോല് ചോദിച്ചപ്പോ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ മുഖത്ത് വെപ്രാളം, വേദന, വിമ്മിഷ്ടം,ടെന്ഷന്. ഇങ്ങേര് എന്താ രാവിലെ ടോയിലറ്റില് പോയില്ലേ.
“നിന്ന് കഥകളി കളിക്കാതെ താകൊലെട്”
“സര്, അത്, ഞാന് ഇവിടെ വെച്ചതാ. ഇപ്പൊ കാണുന്നില്ല”
തൊലഞ്ഞു….ഈശ്വരാ, എന്നെ അങ്ങ് കൊല്ലു, ഞാന് എന്ത് ചെയ്തിട്ടാ ഈ പരീക്ഷണം മുഴുവന്. രാത്രിയോ ഉറങ്ങിയില്ല. ഫ്ലൈറ്റില് ഒരു പ്രാന്തനെ കൂടെ ഇരുത്തി. അവനോ ഉറങ്ങാന് സമ്മതിച്ചില്ല. ഫ്ലാറ്റില് വന്നു കിടക്കാം എന്ന് കരുതിയപ്പോ താക്കോലും കാണാനില്ല. റോഡില് കിടന്നോറങ്ങാന് മൂടുമില്ല.
“നിങ്ങള് ശെരിക്കും നോക്ക്. റൂം മേറ്റ് താക്കോല് തന്നതല്ലേ. കളിക്കാതെ താക്കൊലെട്” എന്ന് ഞാന്.
സെക്യൂരിട്ടി തോന്നക്കല് പഞ്ചായത്തിലെ ഓരോ അരിയും പെറുക്കി എടുത്തു. എന്നിട്ടും താകോല് മാത്രമില്ല. ഒരു രണ്ടു മണികൂര് സെക്യൂരിടി ഡെസ്കില് പോയി. എനിക്കാണേല് പ്രാന്ത് പിടിക്കും എന്നാ അവസ്ഥ. അവസാനം, പണ്ട് ഇത് പോലെ താകോല് വീടിനു അകത്തു വെച്ച് പൂട്ടിയപ്പോള് ഫ്ലാറ്റ് തുറന്ന തന്ന നഗെഷിനെ വിളിക്കാന് ഞാന് തീരുമാനിച്ചു, നാഗേഷ് ആണെങ്കില് ഉച്ചക്ക് ഉണ്ണാന് എവിടെയോ പോയി കിടക്കുന്നു. നേരെ വണ്ടി എടുത്തു അവനെ ചെന്നു പൊക്കി വിളിച്ചോണ്ട് വന്നു. തീവ്രവാദിയെ പിടിക്കാന് പോകുന്ന കമാണ്ടോയെ പോലെ നാഗേഷ് സ്ക്രൂ ഡ്രൈവറും, സ്പാനെരും മറ്റു ചില മാരകായുധങ്ങളും ആയി മുന്പില്. ഞാന് പുറകെ. പൂട്ട് തല്ലി പൊളിച്ചു അകത്തു കയറാന് ആണ് പരിപാടി. അങ്ങനെ ആണെങ്കില് ഫ്ലാറ്റ് ഓണര് എന്നെ തല്ലികൊല്ലും എന്നുറപ്പ്. ഒന്നാമതെ അങ്ങേരുമായി മാസത്തില് ഒരു അടി പിടി പതിവാ. വാടക കൊടുക്കാതിരുന്നാല് ആരായാലും കലിപ്പുണ്ടാകും. തികച്ചും സ്വാഭാവികം. ഒടുവില് അര മണിക്കൂര് നേരത്തെ ബ്രെയിന്സ്റ്റോര്മിംഗ് സെഷന് ശേഷം പൂട്ട് പൊളിക്കേണ്ട, പകരം വാതിലിനടുത്തെ ജനല് കുത്തി തുറന്നു ഡോര് തുറക്കാന് ഞാനും, നാഗെഷും സെക്യൂരിട്ട്യും തീരുമാനിച്ചു.
അങ്ങനെ നാഗേഷ് പണി തുടങ്ങി. പതുക്കെ സ്ക്രൂ ഡ്രൈവര് ഒക്കെ ഇട്ടു ജനല് പാളി തുറന്നു അകത്തു കയ്യിട്ടു, വാതില് തുറന്നു.
” വളരെ നന്ദി നാഗേഷേ…”
എന്ന് പറഞ്ഞു അകത്തു കേറിയതും എന്റെ നടുവും പുറത്തു ഒരു ഒന്നൊന്നര അടി വന്നു വീണതും ഒരുമിച്ചു. അടി കൊണ്ട് നിലത്തു വീണ ഞാന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്, കയ്യില് ഒടിഞ്ഞ കസേരയുടെ കാലുമായി വാതിലിന്റെ പുറകില് കൂടുകാരന് ഷിജിത്.
“കഴുവേര്ട മോനെ നീ എപ്പോ വന്നു കെരിയെടാ” എന്ന് ദയനീയമായി ഞാന് ചോദിച്ചു.
” അപ്പൊ നീ ആരുന്നല്ലെട കള്ളന്?”
“നിന്റെ മറ്റവനാടാ കള്ളന്!!!”
ഇതെല്ലാം കണ്ടു അന്തം വിട്ടു സെക്യൂരിറ്റിയും നഗെഷും.
“നീ എപ്പോഴാട ഇതിനകത്ത് വന്നു കേറിയത്?”
” ഞാന് കൊറച്ചു മുന്പെ വന്നു. താഴെ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ കയ്യീന്ന് താകൊലും മേടിച്ചു ഇങ്ങു പോന്നു. ജനല് കുത്തി തുറക്കുന്നത് കണ്ടു കള്ളന് ആണെന്നല്ലേ ഞാന് കരുതിയത്”,
ഷിജിത് നിസ്സംഗം ആയി മറുപടി പറഞ്ഞു.
ചാടി എണീറ്റ ഞാന് സെക്യൂരിറ്റിയോട് കലിപ്പിച്ചു,
” ഇവന് വന്നു താകോല് മേടിച്ച കാര്യം തനിക്ക് വാ തൊറന്നു പറയാന് മേലാരുന്നോ?”
“സര്, അത് താക്കോല് കാണാഞ്ഞ ടെന്ഷനില് ഞാന് മറന്നു പോയതാ” , സെക്യൂരിടി കൈ ഒഴിഞ്ഞു.
അങ്ങനെ നടുവും തിരുമ്മി തലയില് കയ്യും വെച്ച് നിന്ന എന്നോട് നഗെഷിന്റെ ചോദ്യം,
“സാറെ, ജനല് കുത്തി പൊളിച്ചതിന്റെ കാശ് കിട്ടിയിരുന്നേല് എനിക്കങ്ങു പോകമാരുന്നു!!!”
“ഭാ…പൊക്കോണം, എന്റെ കണ്മുന്നില് മേലാല് രണ്ടിനേം കണ്ടു പോകരുത്!!!”,
എന്നലറി കൊണ്ട് പതുകെ ബെട്രൂമിലെക്ക് നടക്കുമ്പോള്, തലയണ മന്ത്രത്തില് അമ്മായി അപ്പന്റെ തലക്കടിച്ചിട്ടു ശ്രീനിവാസന് ചോദിക്കുന്ന പോലെ ഷിജിത്തിന്റെ ചോദ്യം,
“എങ്ങനെ ഉണ്ടാരുന്നു അളിയാ അഹമദാബാദ് ട്രിപ്പ്? ”
“പോ, പൂ#@@$$$$ മോനെ”.
എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാന് പതുക്കെ, കട്ടിലിലേക് വീണു.
-ജി. ശരത് മേനോന്
****************************************************
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Uncategorized
“കണ്ണ് ഇല്ലെങ്കിലെ കണ്ണിന്റെ വില അറിയൂ ” എന്ന് പഴമക്കാര് പറയും. നമ്മള്ക് എല്ലാവര്കും അറിയാം അത്. പക്ഷെ എത്ര പേര് അത് ശെരിക്കും മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മള് തീരെ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാത്ത ഒരു അവയവം ആണ് കണ്ണ്. എന്നാല് നമുക്ക് ഏറ്റവും പ്രധാനപെട്ടതും. ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. കയ്യോ കാലോ നഷ്ടപെട്ടാലും നമുക്ക് ജീവിക്കാം. കേള്വി നഷ്ടപെട്ടാലും ജീവിക്കാം. എന്നാല് ഒരു സുപ്രഭാതത്തില് കാഴ്ച നഷ്ടപെട്ടാലോ. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഉറക്കം ഉണരുമ്പോള് നിങ്ങള്ക്ക് ചുറ്റും ഇരുട്ടാനെങ്കിലോ? ആ ഒരു അവസ്ഥയെ കുറിച്ച ആലോജിചിടുണ്ടോ? ഞാന് അത് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ കഥ പിന്നീട്. ഞാന് പറഞ്ഞു വരുന്നത് കെന്നഡിയെ കുറിച്ചാണ്. ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി കാഴ്ച നഷ്ടപെട്ടിട്ടും തളരാതെ ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിച്ചു, ആ ദുരവസ്ഥ മനസ്സിലാകി, കാഴ്ച നഷ്ടപെട്ടവര്ക്ക് വേണ്ടി തന്നാല് കഴിയുന്നത് ചെയ്യുന്ന കെന്നഡിയെ കുറിച്ച്.
പതനംതിട്ടയിലാണ് കെന്നഡി ചാക്കോ എന്നാ കെന്നഡിയുടെ വീട്. കെന്നഡി, ബാങ്ക്ലൂരില് ഡല് കമ്പനിയിലെ ഡ്രൈവര് ആയിരുന്നു. ഒരു ദിവസം കമ്പനിയിലെ ജീവനക്കാരുമായി കാറില് പോകുമ്പോള് വളരെ പെട്ടെന്ന് കെന്നഡിയുടെ കണ്ണില് ഇരുട്ട് കയറി. ഒന്നും കാണാനാവാതെ കെന്നഡി വണ്ടി വഴിയരികില് ഒതുക്കി ഇട്ടു. ആശുപത്രിയില് അഡ്മിറ്റ് ആയ കെന്നടിയോടു ഡോക്ടര്മാര് പറഞ്ഞു കണ്ണിലേക്കുള്ള ഞരമ്പില് വ്രണം ഉണ്ട്, ഇനി കാഴ്ച തിരിച്ചു കിട്ടുന്ന കാര്യം സംശയമാണ് എന്ന്. അന്നന്നത്തെ കൂലിക്കായി ഡ്രൈവര് ജോലി ചെയ്യുന്ന കെന്നഡി ഇത് കേട്ടു തകര്ന്നത് തന്നെ കുറിച്ച ഒര്തായിരുന്നില്ല , ജന്മനാ കാഴ്ചയ്ക് തകരാറുള്ള ഭാര്യ അനിതയെയും കണ്ണ് കാണാത്ത മകനെയും ഓര്ത്തായിരുന്നു. അതേ. കണ്ണിനു തകരാര് ഉണ്ട് എന്ന് അറിഞ്ഞു തന്നെ ആണ് കെന്നഡി അനിതയെ കല്യാണം കഴിച്ചത്. അവര്ക് ജനിച്ച കുഞ്ഞിനും കാഴ്ച ശക്തി ഇല്ലായിരുന്നു. കുടുംബത്തിനു താങ്ങായ കേന്നടിയും ഇപ്പോള് ഇരുട്ടിന്റെ ലോകത്തേക്ക്. ആരായാലും തകര്ന്നു പോകുന്ന അവസ്ഥ.
ഇവിടെയാണ് ഈശ്വരന്റെ കരങ്ങള് പ്രവര്ത്തിച്ചത്. സകല രോഗങ്ങളും ചികിത്സിച്ചു മാറ്റാന് അറിയാവുന്ന “ദി സുപ്രീം ഡോക്ടര്” ആയ ഈശ്വരന് കെന്നഡിയെ കൈ വിട്ടില്ല. ഡോക്ടര്മാര് പോലും കണ്ണിനു കാഴ്ച കിട്ടില്ല എന്ന് വിധി എഴുതിയ കെന്നഡിയുടെ കണ്ണുകളിലേക് ഇരുളിന്റെ മറ നീകി പ്രതീക്ഷകളുടെ പൊന് കിരണം തെളിയിച്ചു കൊണ്ട് ,വെളിച്ചം കടന്നു വന്നു, മൂന്നാം നാള്. മൂന്നു ദിവസത്തെ അന്ധതയ്ക്കു ശേഷം കെന്നഡിയുടെ കണ്ണുകളിലേക് കാഴ്ച്ചയുടെ വസന്തം പൂത്തു. പക്ഷെ, എല്ലാം രണ്ടായിട്ടായിരുന്നു കെന്നഡി കണ്ടിരുന്നത്. ബംഗ്ലൂരിലെ സത്യാ സായ് ബാബ ഹോസ്പിടലിലെ വിദഗ്ധ ഡോക്ടര്മാര് കെന്നഡിയെ ചികിത്സിച്ചു.ക്രമേണ കെന്നഡിയുടെ കാഴ്ചശക്തി പഴയത് പോലെ ആയി. മറ്റു ഏതൊരാളെയും പോലെ ഈശ്വരന് നന്ദി പറഞ്ഞു കെന്നടിക്ക് സ്വന്തം ജീവിതം തുടരാമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇവിടെ ആണ് ആ മനുഷ്യന് വ്യത്യസ്തനാകുന്നത്.
ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം ബംഗ്ലൂരില് നിന്ന് തിരിച്ചു നാട്ടില് എത്തിയ കെന്നഡി പത്തനംതിട്ടയില് ഒരു ആട്ടോ റിക്ഷ ഓടിക്കാന് തുടങ്ങി. 3 ദിവസത്തെ അന്ധത അനുഭവിച്ച കെന്നഡി പിനീട് അന്ധന്മാരെ തന്നാല് കഴിയും വിധം സഹായിക്കാന് തീരുമാനിച്ചു. അതിന്റെ ആദ്യ പടി എന്നാ വണ്ണം കെന്നഡി തന്റെ ആട്ടോയില് അന്ധന്മാര്ക്ക് സൌജന്യ യാത്ര ഒരുക്കി. വഴിയരികില് ഒരു അന്ധനെ കണ്ടാല് എത്ര തിരക്കാണെങ്കിലും വണ്ടി നിര്ത്തി അയാളെ സഹായിക്കാനും കൃത്യ സ്ഥലത്ത് എത്തിക്കാനും കെന്നഡി ശ്രമിച്ചു. “അന്ധന്മാര്ക് സൌജന്യം, അന്ധരെ സഹായിക്കു” എന്നാ വരികള് കെന്നഡിയുടെ ആട്ടോയുടെ പുറകില് എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. തുടര്ന്ന് കെന്നഡിയുടെ ഫോണ് നമ്പരും. കെന്നഡിയെ പരീക്ഷിക്കാനും കബളിപ്പിക്കാനുമായി വഴിയരികള് ഒരു അന്ധന് നില്ക്കുന്നു , വന്നു സഹായിക്കുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു വിളിച്ചു വരുത്തി കബളിപ്പിക്കുന്നവരും സംസ്കാര സമ്പന്നമായ കേരളത്തില് കുറവല്ല. പക്ഷെ കെന്നഡി ചാക്കോ തളരുന്നില്ല. അന്ധന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും അവരെ സഹായിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി മനോരമ വഴി മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് നിവേദനം നല്കിയിരിക്കുകയാണ് കെന്നഡി ചാക്കോ.
ഇപ്പോള് ഞാന് ഇത് എഴുതാന് കാരണം, മറ്റു ഏതൊരാളെ കാലും കാഴ്ച്ചയുടെ വില എന്താണ് എന്ന് എനിക്കറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ്. 2008 ഡിസംബര് 12 ആം തീയതി ആഫീസില് നിന്ന് ബൈക്കില് വീടിലെക് പുറപ്പെട്ട ഞാന് ബൈക്ക് ആക്സിടന്റ്റ് ആയി 6 മണിക്കൂര് നേരം ചോര ഒലിപ്പിച്ചു ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കാനില്ലാതെ വഴി അരികില് കിടക്കുക ഉണ്ടായി. പിറ്റേന്നു നേരം പുലര്ന്നു ആളുകള് എന്നെ ആശുപത്രിയില് എത്തിച്ചപ്പോഴേക്കും ഞാന് മരണത്തിന്റെ വക്കില് എത്തിയിരുന്നു. മരണത്തിന്റെ വക്കില് നിന്ന് ദൈവാനുഗ്രഹം ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രം തിരിച്ചു ജീവിതം കൈയെത്തി പിടിച്ച എനിക്ക് ഒരു കണ്ണിനു കാഴ്ച ശക്തി ഇല്ലായിരുന്നു. അതേ. എന്റെ ഇടത്തെ കണ്ണില് ഇരുട്ടല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ ഇടതു കണ്ണിന്റെ കാഴ്ച പരിപൂര്ണമായും നഷ്ടപെട്ടു എന്നും ഇനി അത് തിരിച്ചു കിട്ടില്ല എന്നും മൈസൂര് അപ്പോളോ ആശ്പതൃയിലെ ഡോക്ടര്മാര് വിധി എഴുതിയപ്പോള്, ഞാന് മുന്പ് പറഞ്ഞ “സുപ്രീം ഡോക്ടര്” വിധി എഴുതിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. പിന്നീട് ഏകദേശം ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം എറണാകുളം അമൃത ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് മെഡിക്കല് സയന്സിലെ ചികിത്സ വഴി എന്റെ കണ്ണില് വീണ്ടും പ്രകാശം തിരി കൊളുത്തുക ആയിരുന്നു. എന്നാല് അതിനു ശേഷം ആ ദിവ്യ കാരുണ്യത്തിനു പ്രതിഭലമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചാല് ,കുംബിട്ട ശിരസ്സോടെ , കുറ്റബോധത്തോടെ , നിറ കണ്ണുകളോടെ ഞാന് മറുപടി പറയും “ഇല്ല” എന്ന്. അവിടെയാണ് കെന്നഡി ചാക്കോ എന്നാ പത്തനംതിട്ടയിലെ ആട്ടോ റിക്ഷ ഡ്രൈവറുടെ മഹത്വം നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്.
KL -03 S 9994 എന്നാ ആട്ടോയില് നിങ്ങള് എപ്പോഴെങ്കിലും സന്ജരിചിട്ടുന്ടെങ്കില്, അല്ലെങ്കില് സന്ജരിക്കുകയാനെങ്കില്, ഓര്ക്കുക, ഡ്രൈവര് സീറ്റില് കെന്നടിയാണ്, ഒരു മനുഷ്യ സ്നെഹിയാണ്. ഒരു ലക്ഷ്യത്തില് നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കു യാത്രക്കാരുമായി കെന്നഡി കുതിക്കുകയാണ് , വഴിയരികില് ഏതെങ്കിലും അന്ധന് കാത്തു നില്പ്പുണ്ടോ എന്ന് കണ്ണ് പായിച്ചു കൊണ്ട്…
ജി.ശരത് മേനോന്
****************************************************
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Random Ramblings
My 50th Article……
ഇത് സുമതിയുടെ കഥ. പ്രണയകുരുക്കില് പെട്ട് , വിശ്വസിച്ച കാമുകന്റെ വഞ്ചന ഏറ്റു വാങ്ങി , കാമുകന്റെ കുഞ്ഞിനെ വയറ്റില് ചുമന്നു, കാമുകന് തന്നെ വെട്ടി കൊലപെടുത്തി, പ്രതികാര ദാഹിയായ യക്ഷിയായി മാറിയ സുമതിയുടെ കഥ. വന്ജിക്കപെടുന്ന സ്ത്രീകളുടെ കഥ നമ്മള് ഒരുപാട് കേട്ടിടുണ്ട്. ഇതും അതില് നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. പക്ഷെ 50 വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷവും ആ പക മനസ്സില് കൊണ്ട് നടന്നു തന്റെ ചോരയ്ക്ക് പകരം ചോദിക്കുന്ന യക്ഷിയുടെ കഥ ഒരു പക്ഷെ പുതുമ ആയിരിക്കും.
തിരുവനന്തപുരത്തിനടുത് കല്ലറ എന്ന ഗ്രാമം. ഇതൊരു റിസര്വ്ഡ് ഫോറസ്ട് ഏരിയ ആണ്. ടൌണില് നിന്ന് കുറച്ച മാറി കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ കാടാണ്. ഇപ്പോള് ഇരു വശത്തുമുള്ള കാടിന് നടുവിലുടെ റോഡു വന്നെങ്കിലും പണ്ട് ഇത് പകല് സമയങ്ങളില് പോലും ആരും വഴി നടക്കാത്ത പ്രദേശമായിരുന്നു. ഈ കാടിന് സമീപത്തായി ഇപ്പോള് റോഡു വന്നിട്ടുള്ള ഒരു വളവില് വെച്ചാണ് 50 വര്ഷങ്ങള്ക് മുന്പ് 18 വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള സുന്ദരിയായ സുമതി മൃഗീയമായി കൊലപെട്ടത്. അന്ന് മുതല് ഈ വളവു “സുമതി വളവു” എന്ന പേരിലാണ് അറിയപെടുന്നത് . ഈ വളവിലും കാടിന് ഉള്ളിലുമായി പലരും സുമതിയെ കണ്ടവരുണ്ട്. 50 വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷവും ഗതി കിട്ടാതെ അലയുന്ന സുമതിയുടെ പ്രേതത്തിനെ 21 ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ യുവ തലമുറയും ഭയപെടുന്നു. 6 മണിക്ക് ശേഷം ഈ വഴിയില് കൂടി ഇപ്പോഴും മനുഷ്യ സഞാരമില്ല. അഥവാ ആരെങ്കിലും പോകുകയാണെങ്കില് കൂട്ടമായിട്ടോ അല്ലെങ്കില് തങ്ങളുടെ വാഹനത്തില് മാറ്റാരെ എങ്കിലും കയറ്റിയോ മാത്രം. 200 ഇല് പരം ദുരുഹ മരണങ്ങളാണ് ഈ പ്രദേശത്ത് മാത്രമായി ഇത് വരെ രേഖപെടുതിയിട്ടുല്ലത്. കേരളത്തില് തന്നെ ഏറ്റവും കുടുതല് ദുരുഹ മരണങ്ങള് സംഭവിച്ചതിന്റെ റെക്കോര്ഡ് ഈ ഗ്രാമതിനാണ്. രാത്രി കാലങ്ങളില് 1 മണിക്ക് ശേഷമാണ് സുമതി വഴിയരികില് പ്രത്യക്ഷപെടാരുള്ളത്. എന്നാല് ഒന്നില് കുടുതല് ആളുകളോ, ആളുകള് കുട്ടമായി ചെല്ലുകയോ ചെയ്താല് സുമതിയുടെ പ്രേതം കാട്ടിലേക്ക് ഓടി മറയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് .
ഇനി സുമതിക്ക് പറയാനുള്ളത്. വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ഈ പ്രദേശത്തെ രത്നാകരന് എന്ന ആളുടെ വീട്ടില് ജോലിക്ക് നില്ക്കുകയായിരുന്നു സുന്ദരിയായ സുമതി. അവര് തമ്മില് അടുപ്പത്തിലായി. രത്നാകരനില് നിന്ന സുമതി ഗര്ഭിണി ആകുകയും ചെയ്തു. ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞ രത്നാകരന്റെ അമ്മ ഈ ബന്ധം എതിര്ക്കുകയും എത്രയും പെട്ടെന്ന് സുമതിയെ ഒഴിവാകുകയും ചെയ്യണമെന്ന് മകനോട് ആവശ്യപെടുന്നു. അങ്ങനെ ആ ഗ്രാമത്തിനടുത്തുള്ള മതുര ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവം കാണാനായി രത്നാകരന് സുമതിയും കുട്ടി പോകുന്നു. ഉത്സവം കണ്ടു മടങ്ങിയത് കാടിനടുത്തു കൂടിയാണ്. മുന്പ് പലപ്പോഴും സുമതിയും രത്നാകരനും മറ്റാരും കാണാതെ ഈ കാട്ടില് വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിനാല് സുമതി സംശയിച്ചില്ല. അന്ന് രാത്രിയും പതിവ് പോലെ രത്നാകരന് സുമതിയെ ആ കാട്ടിലേക്ക് കുട്ടികൊണ്ട് പോയി. അതിനു ശേഷം ഗര്ഭിണിയായ സുമതിയെ അവിടെ വെച്ച് മൃഗീയമായി വെട്ടി കൊലപ്പെടുതുകയാണ് ഉണ്ടായത്. പിന്നീട് കുറ്റബോധം കൊണ്ട് രത്നാകരന് പോലീസിനു കീഴടങ്ങിയെങ്കിലും സുമതിയുടെ പക ആളി കത്തുന്നതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
തുടര്ന്നങ്ങോട്ട് മരണങ്ങളുടെ ഒരു ഖോഷയാത്ര തന്നെ ആയിരുന്നു. ഒടുവില് പരിസര വാസികള് സുമതിയുടെ ആക്രമണത്തില് സഹി കേട്ടപ്പോള് ഏതോ മന്ത്രവാദിയെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന സുമതിയെ ആവാഹിച്ചു കാട്ടിലെ ഒരു പടു കൂറ്റന് മരത്തില് ബന്ധനസ്തയാകി. ആ മരവും, അന്ന് കെട്ടിയ പട്ടു തുണിയും ഇപ്പോഴും ആ കാട്ടില് ഉണ്ട്. എന്നാല് എങ്ങനെ ആണ് സുമതി ആ ബന്ധനത്തില് നിന്ന മോചിതയായത് എന്നത് അക്ഞ്ഞാതം.
സമീപ വാസികളില് പലരും സുമതിയുടെ പ്രേതത്തിനെ കണ്ടതായും അവിടെ പ്രേതം ഉണ്ട് എന്ന വിശ്വസിക്കുമ്പോഴും പീതാംബരന് എന്ന വൃദ്ധനു പറയാനുള്ളത് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരില് സുമതിയെ ജീവനോടെ കണ്ടത് പീതാംബരന് മാത്രം. പ്രായത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകള് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓര്മകളെ ക്ഷയിപ്പിചിരുന്നില്ല. പീതാംബരന്, തന്റെ ചെറു പ്രായത്തില് സുമതിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. സുമതിയുടെയും രത്നാകരന്റെയും കഥയും തുടര്ന്ന് കാട്ടില് വെച്ച് രത്നാകരന് സുമതിയെ കൊലപെടുത്തിയ കഥയുമെല്ലാം പീതാംപരന് അംഗീകരിക്കുന്നു. സുമതി പ്രേതമായി മാറി എന്നതൊഴികെ. അങ്ങനെ ഒരു പ്രേതം ഇല്ലെന്നും അത് ചില സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധരുടെ നുണ പ്രചരണം ആണെന്നും പീതാംപരന് വിശ്വസിക്കുന്നു. പീതാംപരനെ അനുകൂലിക്കുന്നവരുമ് കുറവല്ല. പ്രേത ശല്യം ഉള്ളതിനാല് ഈ പ്രദേശത്ത് ആളനക്കം ഉണ്ടാകില്ല. അത് മുതലെടുത് പല സദാചാര വിരുദ്ധ പ്രവര്ത്തനങ്ങളും ഇവിടെ നടക്കാരുന്ടെന്നു നാട്ടുകാര് സാക്ഷ്യപെടുത്തുന്നു. പലപ്പോഴും പുറത്തു നിന്നുള്ളവര് വാഹനങ്ങളില് പെണ്കുട്ടികളെയും കൂട്ടി ഇവിടെ ഏതാരുന്ടെന്നും, കൂട്ടമായി മദ്യപിക്കാരുന്ടെന്നും, ഇവിടെ പല പീഡന സംഭവങ്ങളും അരങ്ങെരിയിട്ടുന്ടെന്നും പരിസര വാസികള് പറയുന്നു. ഈ പ്രദേശത്തെ ദുരുഹ മരണങ്ങള് ഇത്തരക്കാരുടെ ആക്രമണം ആണെന്ന് നാടുകാര് വിലയിരുത്തുമ്പോള്, അങ്ങനെ ഒന്നും ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് പോലീസിന്റെ ഭാഷ്യം. കുറെ ആത്മഹത്യകള് നടന്നിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ളതല്ലാതെ ദുരുഹ മരണങ്ങള് ഇവിടെ സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നവര് പറയുന്നു. എന്നാല് ഇവിടെ മരണമടഞ്ഞവരുടെ മരണ കാരണം എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാല് അതിനുത്തരം പോലീസുകാരുടെ കയ്യിലും ഇല്ല എന്നതാണ് സത്യം.
സുമതി വളവില് ഇന്നും സുമതി ഉണ്ട്. അവള് തനിയെ വരുന്ന വഴിയാത്രകാര്ക്കായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഇത് വിശ്വസിക്കുന്ന ജനങ്ങള് സംഭവിച്ച ദുരുഹ മരണത്തിനു കാരണക്കാരിയായി സുമതിയെ പഴി ചാരുമ്പോള് , സുമതിയുടെ മറവില് ഒരു പട്ടം നരാധമന്മാര് നടത്തുന്ന ക്രൂരതകല് അല്ലെ ഇത് എന്നും സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ അതാണ് സത്യമെങ്കില് കാട്ടിലെ മരണം പതിവായ ഈ ഗ്രാമത്തില്, ഇവിടുത്തെ പോലീസുകാര് എന്ത് കൊണ്ട് ഇത് വരെ ഈ സാമുഹ്യ വിരുദ്ധരെ അറസ്റ്റു ചെയ്തില്ല? ഒരു പക്ഷെ പോലീസിനും സുമതിയെ ഭയമായിരിക്കുമോ? യഥാര്ത്ഥത്തില് ഈ മരണങ്ങളുടെ പിന്നില് തന്നോട് ചെയ്ത വന്ജനക്ക് പ്രതികാരമായി സുമതി എന്ന ആത്മാവിന്റെ പകയാണോ അതോ തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത പ്രായത്തില് ആണ് വര്ഗ്ഗത്തിന്റെ ചതിക്കിരയായ ഒരു പെണ്കുട്ടിയുടെ മേല് അവളുടെ മരണ ശേഷവും ഈ സമൂഹം പഴി ചാരുകയാണോ? സത്യം എന്ത് ആണെന്ന് അറിയാവുന്നത് സുമതിക്ക് മാത്രം. സുമതി വളവില് സുമതി കാത്തിരിപ്പുണ്ട്. സത്യങ്ങളുടെ ഒരു പിടി പ്രേത കഥകള് പറയാന്…….
-ജി. ശരത് മേനോന്
****************************************************
Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR rticle…
Filed under Random Ramblings
“Hi, how are you doing?”
“Am fine dude. You tell me.Whats news?”
“I called to remind you about the re-union. You are coming, right?”
“Not sure buddy. You know i am a busy man and every second is valuable for me. There are lot of things out here which is more important and needs my attention. I had called Deepak and he is yet to decide. Anyways, lets see. Ok. i got to go now. I will call you back later.”
Anil was highly disappointed after Bharath disconnected the call. From morning, he had been calling all his childhood school mates to make sure that they are coming for the re-union.Date and venue was informed to everyone well in advance. But it seems that all of them are busy with their lives and have much more important things in life than meeting their old buddies and catching up with some good old times.
“Am i the only one who is left behind in the race of time? Everyone had caught up with their dreams and goals. All my friends are running in a high pace in the modern rat race. Is it only me who is outdated in this modern world?” , Anil asked himself.
He got out from his shady 1 bedroom old house and walked through the long path aimlessly. For a moment, he turned back and looked at his 50 year old home. The house which witnessed a thousand laughter. The house where Anil’s classmates used to come during the lunch break everyday to eat the delicious food which his mother used to make. Yes, there were hardly one or two dishes.But Anil and his friends were more than happy to have it. This house had kept a 100 secrets deep inside its heart. This house witnessed the tears, which were flowing like a river on the last get together, which was some 15 years ago. The house which saw what friendship really mean. Now it has become really old and colorless. The faded cement bricks still remain as a monument of some everlasting memories.
It was getting dusky and the sun was trying to hide behind the clouds. Anil reached the old banyan tree on the way to their school, which took him back to 15 years. Birds had reached their home and started chirping. Even this tree had its own share of stories to tell about those 4 friends.This is the place where Kiran proposed to Maya unknowing that Maya is already in love with Deepak. Me and Bharath already knew about their Relation. But since Both Kiran and Deepak were our friends, we could not take any side. During exam times, it is beneath this banyan tree, they used to make chits by asking me which question is more likely to be asked.Being the topper of the class, i never had any problem with exams and i was just happy to help them. Yea, it may be true that i was good in learning the letters printed in textbooks.But i am a failure in learning the lesson of life and i couldnt pass the exam called “Life”. May be, the things which never changed after these 15 years are just me, this cool breeze and the music of these chirping birds.
Anil was brought back from his memories by Sankaran Sir.
“Oh Anil, how are you? what are you doing here?”
“Nothing Sir, I was just… ” , he mumbled while standing up from the cement platform
“How is your work going on? Now you are…”
“A Clerk at the Secretariat,Sir. Work is going on well and i am happy with that”
“Good.Memories are fading away my son. A sign of ageing. Health is also not so good now a days. Even now, i am returning from the hospital”
“What happened sir? Anything wrong?”
“The usual health problems of a man whose biggest enemy is his age itself.Anyways how are your friends?”
“All are fine Sir. Deepak is an industrialist at Mumbai. Bharat is now working in a Software company and Kiran has taken up his father’s business.do you remember them?”
“Yes, mildly. Most of the names are faded from my mind, but still i remember the faces of you naughty kids. Happy to hear that my students have succeeded in life. I am leaving. I have to be at home before it gets too dark. Even my eyes have started to fight against me”
Anil just smiled and Sankaran Sir walked away with his trademark old umbrella. Anil remembered how he and his friends used to make fun of this Sir and his umbrella when they were at school. But all of them had liked him as he was the most friendly teacher of the school. All those lovely days of school flashed like a movie in front of Anil’s eyes. The first day in school which was filled with fear and tension. The “Good Morning Sir” chorus which the kids wish when a teacher enter the class.The youth festivals, First Crush, Lunch time where all kids sit in circle in a corner of the class and share their lunch boxes.The teachers whom they were afraid of and the classes which they were eagerly wait for.The compositions, impositions, cane strokes and the prayer assembly. The fight for the window seat in school bus and the pain of departure once the final exams are finished.Everything flashed right in front of him and Anil realized a drop of tear in a corner of his eye.
**************************************************
“Yes, i will be there in another 15 minutes. Bharath will join us in another hour. His flight has been delayed. What about Deepak?Oh, ok.If he calls at your number again, ask him better not to come without what i have said. There is less coverage for my number here. ok. Will c u soon”
Anil was extremely happy after Kiran hung up. Finally, all of them are coming. It is a time to be cherished for the rest of their lives. He got ready without wasting any time and set off to the high school junction.That was the place where they met for the last time.
A luxurious Pajero came and stood infront of Anil. Kiran got out of the car and smiled at him.A heafty man with a golden bracelet, expensive clothing and cell phone, luxury car, costly sunshades; For a moment, Anil couldnt recognize his old class mate. He smiled back and Hugged Kiran tightly.
“You have changed a lot”, said anil in excitement
“But you look quite the same. so how are you? where are others?”
“They would be coming soon”
“Then lets go to some good restaurant and wait for them”
“Kiran, they will be here soon. Why dont we go and visit our old school first?”
“Oh, they might take some time and it is pretty hot in here now. I want to relax for some time.Get into the car Anil”
Both of them reached a five star hotel in the town. Anil had seen this hotel many times on his daily trip to office but never ever imagined of getting inside. Kiran dashed into the bar lounge with Anil.
“Chivas Regal Large for me. And you?”
Kiran asked Anil who was looking around the hotel as if he is in a wonderland. The upper class atmosphere was new to him and the neon lights in the dark room gave him a feel that he is in some other world.Bottles of Different color and shape were arranged in the Bar counter and slow music was playing all over.
“Anil, i asked you. what would you like to have?”
“No Kiran, i dont drink.Thanks”
Bearer took the order and disappeared in dark. Kiran was busy sending some mails from his palmtop.It was Anil who breaked the silence.
“So how is your business going on?”
“Oh, Dont ask man.A million tension it give as a gift and require attention each minute. When the game is for high money, the risk is also high. I was getting all cracked up with my hectic schedules and tensions and it is then you called up for a meet and i thought it would be a good change. So how is your work?”
“Yea its…”
A loud howl interrupted anil and he turned back to see what is happening. It was Bharath and Deepak
“You guys are enjoying with out us, huh?” Deepak hugged them both while Bharath asked this.
“No dude, we just came in. Sit down. How was the trip?”,asked Kiran
“Oh it was horrible. I missed my flight from mumbai.Then i had to really speed up to catch the next flight and it got delayed because of whether. I have a conference to attend here tomorrow and it cannot be missed.So i thought i will drop in for our reunion”, Deepak Said.
“Oh. You can never trust these Airline guys. And hey, By the way i saw your Facebook status. Cool that your industry is top on the list”, Said Bharath while settling down.
Anil couldnt understand what they were talking. He asked in doubt,
“Facebook??? What is that?”
“Facebook is a social networking site on internet where you connect with your friends. You can chat, update ur status, put some photos or videos, find some good old friends, Send mails as messages and its quite fun”, Said Deepak
By then bearer had brought drinks for Deepak and Bharath. They quickly finished it in one gulp and ordered for another.
“But isnt it more fun to send real handwritten letters to friends and families?” , Anil asked.
This time, Kiran sat straight and told, “In which world you are living in Anil? Look outside its a fast world. Who has the time to buy an envelope and then write a letter and go to post office and send it? You need to be faster in a fast world else you would be left behind”
Drinks poured in to the 3 glasses peg after peg. Music has changed from slow track to some western rock band.
Bharat lit up a Davidoff cigerette and asked,
“Anil, so whats the plan?”
“I had plans to visit our old school, that Banyan tree near to my home and…”
“Oh, cuhmon man. What is there at school now? You dont expect our old batchmates or the same teachers still there, do you?”
“No but… yea and i should say, i saw Sankaran Sir yesterday. He had enquired about all of you”
“Sankaran Sir? Oh..the one with the Umbrella?”, Kiran asked while taking in some peanuts
“Yes. He is in a bad condition now.His health is also not so good. May be we can visit him too”
“Are you crazy or something?All of us have come from different places breaking our busy schedules just to relax for a while. Not to visit the old school which is now on the verge of kissing the ground or to spoil some good time”, said Deepak in an irritated tone
“But guys, these are the good times which we make for our tomorrow.These little things mean a lot to them.You dont know how happy our old teachers become when they see their students. After today, we would be in our own world and may not see again. Then, these would be the memories which we cherish”
“Anil, Stop being so outdated. What you are telling is good to hear but is there any benefit for us for the time we spend? Look at us. We all 4 studied in same school for years, we lived nearby, passed out together. We 3 have moved on to get our goals and we know how this world is working. But you are still inside a shell. This place, the old Banyan Tree, the Pond where we used to sit when we bunk classes, Temple and all these are the world to you. But you dont know what is happening outside. come with us and we will show you what life is and how to live.” , Kiran took another peg after saying this and crushed the cigerette in the ash tray.
Anil was disappointed and quiet. He dint know what to say. He looked at Deepak and Bharath.
Deepak sat close to him and said,
“Look Anil, What Kiran said is right. You were the most brilliant student in our class and all of us were far behind you. But at some point of time, you dint chose the right way to travel in this modern world. That is why still you are just a clerk in a govt.organization waiting for your bills to be passed to get a salary hike. Some guys like you are happy in what you get out here. But there is more to do outside”
“If i am happy with what i am getting, then what more i want Deepak?. All of us are struggling hard for some happiness. That is the final goal. When i am happy with my stupid outdated shell, why should i come to your modern world?” , asked Anil
“because today or tomorrow there would be no one with you to give a company. Now that you have called, we 3 came here for friendship. But tomorrow you would be all alone. This society itself is changing. Fast life, metros, multiplexes, facebook, twitter, Food joints, Corporate life, Business Wars, Industrial hypes, Gambling….People are living in moving in a real fast pace. Who will spoil their life for a banyan tree and a pond?”, Said Bharath
“What you guys are telling might be true. There would be fun to race, but there is no point in living like that.There is no “Life” in it. You struggle to earn money, All day long, u spend in office to triple your bank balance.But you forget to smile or to kiss your kid at home. You forget to love your wife and family.You work hard like a dog and might earn millions.When your kids grow up, u retire from the race and take a rest.If you are thinking, then you will relax in life, then it would be too late. Enjoy your life at the right time. The Old memories and laughter which we shared are my bank balance. I might not have a million Rupees in my account. But i have smile in my face when i think about our past. I am sorry, i dont understand your hi-fi life culture and i love to write a letter with my old pen than sending a message through facebook”
,Anil said in a broken voice.
“Anil, we dint mean to make you emotional. All we are trying to say is you cannot succeed with all these stuff. Be Practical for God’s Sake. It is mandatory to swim with the flow to live out here. If you are happy with your current life, then fine. Its your wish. We have our own goals to do. Anyways, I gotto leave now guys. Told you right, i have a conference tomorrow. So need to make some preparations for that”,
Deepak said while sipping the last drink
“Yea, me too have to go.There is a deal being fixed tonight”, Kiran said and Deepak too got up.
“It was nice meeting you guys after 15 years. We had some good time”, Anil said and hugged each one of them.
All four came out of the hotel and they got into the cars, except anil.He preferred to walk to his home as it was nearby. Pajero raced off to the highway with a buzzing sound and Anil stood there looking at the car till it vanish from his eye with a blank mind
***************************************************
Anil thought a lot about what his friends said. He dint know what he had in mind. Was it the joy of meeting his friends after 15 years or was it the disappointment that things dint happen like what he had in mind. He never felt bad about his 3 friends as they mean the world to them. He knew them since childhood and he understand them more than anyone else. Their words were ringing in his ear. Anil had decided something. He got up from his bed and locked the front door. Anil got out of the house and started walking.
Sun was setting and the birds had already started singing their usual song. Anil crossed the Banyan tree and dint feel like he should stop by for a while. He reached the town and got into a cyber cafe which was run by his friend Susheel. With the help of Susheel, Anil opened a web browser and typed in http://www.facebook.com. He was getting ready to begin the race of the modern world. Anil started a new account and Susheel explained him about the site.
Yes,
“Anil Kumar has joined Facebook!!!”
He started to search vigorously for his friends in Facebook.
-G.Sarath Menon
****************************************************
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
“This Year’s Best foreign student award for outstanding performance goes to Keerthi Menon!!!”
My heart skipped a beat when i heard my name being called out. A hunderd butterflies were flying in my stomach. For a moment, i couldn’t belive that i am being honored by one of the finest universities in the United States of America. Yes, it is true and not a dream. It pained when i pinched myself as it was too good to belive. Finally, my fruit of labour and hardwork has riped. It’s the time to show the world, who i am. When i got up from my seat and walked to the diaz, i felt like i was in a time machine and the memories took me to the past.
****************************************************
Year 2006 – India
Just like any other girl who is fresh out of college and with an offer letter from the prestigious company in the country in hand, i was super excited. So is my family. I am learning to stand on my own feet and this is my first experience to venture into the free world. I have been selected by one of the IT Giants in the country along with my friends. Yes, it is true that i had my own tension, but the mere thought that my friends are also with me to help me out gave me the confidence to take up this challenge. With an excited at the same time a worried heart, i started off my journey to Bangalore, The IT hub of India.
Sinfypro Technologies Pvt Ltd.
The huge board which shined at the entrance of the company gifted me a proud moment to be the part of the organization as well as a fear at the deep bottom of my mind. I had come to know that the first 3 months would be the days of training and one can really become a part of this organization only if they succeed to pass the tests. Being a bright student at college, i was never afraid of the exams. Algorithms and geometry were my best friends and nuclear science and robotics were my love. But least did i knew that what was there in store for me was not only a test of theory but also a test of life.
Life in the new company was just like a dream come true.Company offered the trainees a five star accommodation. I felt like i was in a wonderland. The campus had tall buildings, Shopping Malls, Swimming Pool, Multiplex, Playgrounds, Indoor Games and you name it, you got it. This place seemed to be a tourist spot rather than a corporate. I did enjoy the initial stages at the new company but later things began to change. The training was nothing in sort of what i had in mind. It was really hectic and a tough nut to break. Mainframes, OOPS, Java Scripts, J2EE s, Symbian Technology and what not. They were teaching the stuff only to screw the happiness and excitement of the newly joined trainees and the things were going on top of my head. Yes, i know that there were people who had conquered these himalayan tasks but the new culture and the new system which is in place took some time for me to understand. At one point, i felt like, the company is showering the technical acid rain on the newly hired only to make them quit the organization or they were sure that half of the newly hired wont pass throught this acid test rather a walk on fire.
Slowly, tension creeped in my mind. The mere thought that i am far from home and my family and dear ones had send me here with high hopes increased my fear on losing the rat race. Things were becoming tough for not only me but also for my friends who had joined with me. We never ever got some free time to sit back and relax. Everyday we had something or the other to study as there were exams on every alternative days. I dint had concentration on what i am studying as i was always in a constant fear of being laid off. Months passed by and the results of the exams were not favorable. I tried to analyze what is the problem with me. I was good at college and topped in all the exams. But here, i cannot prove myself. I know i have the caliber in me. But what is holding me back from reaching my goal? I slowly realized that, this is not what i wanted. I understood that i am in a fool’s paradise. I did not just want to study something and become a corporate creature. I had my own dreams. To study further, to do something on my own. The job where i am currently in, is not what i yearned for.That is why i cannot top the exams and the trainings are giving me great fear every day. I did not want to live in constant fear. But at the same time, i was worried about what my parents and relatives would say if they come to know that i am not doing well out here.
Meantime, my friends were studying hard for their exams. They were also trying to help me out. I did try to deliver the best i could but i am not sure if i took an honest effort. I had relaized that this is not my cup of tea and my goal was not to sit behind a computer and slog whole day to see some money being deposited in my bank account at the end of month. But that was not the case with my friends. They had clear goals in life and wanted to achieve something. Kishore, my friend had nothing in mind rather than studies. I met him after joining this company and we became friends very soon. I could never see him without a text book in hand. He had nothing other than the technical stuff to talk. He had also helped me out in my studies. I was sure that. even though i cant clear the training at least my friend would get what he wanted. He was always worried of his family too. Kishore had told me how happy he was when he got the joining date letter from the company. That night, we talked a lot and for the first time, Kishore talked to me something other than studies. About his family, the high hope they had in him and how hard he is struggling to sustain that and lot more. I was happy for him not only because he was my friend, but he is doing something to finish off this damn training and to make his parents happy. Unlike me, who has ended up in a wrong place without really knowing what i wanted, he is in right track. Atleast he ended up in the corporate world which he wanted.
Next day was our first final exam and we were all worried about it. Kishore too was worried even though he had studied well. When i got the question paper, for a second, i thought i am reading a greek manuscript. There was not even one question which i could answer. When i thought about my parents and how happy they were while sending me off to bangalore, i really felt like crying in the examination hall. Once, in life, exams were my friends and i was in love with the subjects which i learned. But here, i felt irritated when i looked at the question paper. That moment, at the examination hall, i realized, People who really know what their aim is and work for it are really few compared to the ones who swim with the flow. Majority of them, stuggle themselves to sustain in the current situation where they are no matter if they love it or not. But just a handful of people swim against the flow and succeed in what they really wanted.
As Expected, that exam was a big disaster and i dint want to comment about that to anyone.That night i was all alone at my room. The five star accommodation which the company gave, dint amuse me or excite me. I had no hunger or no sleep. By around 1 A.M, i heard a knock on my door. I was quite suprised at first and opened the door. It was Swati, our batch mate. She rushed into our room and was breathing heavily. She wanted to say something but words were not coming out. After a while, she told me that shocking news. That, in the boys hostel, some one had committed a suicide by hanging on the ceiling fan and that was Kishore!!!
I couldnt belive what i heard. I called up my other friends immediately and they too confirmed the news. I broke into tears. Kishore had committed sucide because he dint do well in the exam and he feared to be chucked out of the company. It was not a new thing. Many students used to commit suicide inside th campus and the company had always covered the news from media. That was really hard for me to absorb. This incident had completely taken off my enthusiasm to study and to proceed further. Eventually, i had to leave the organization as i couldnt clear the final exams. On the day of leaving the company, i just looked back at the shining board of Sinfypro Technologies Pvt Ltd. I dint know what feeling i had. Was it guilt? or a Freedom pass to chase my destiny?
*****************************************************
The applause called me back from the time machine. I realized, i am in diaz and holding the prestigious award for the best student of the year for outstanding performance. I could see my family among the audience. They had a glimpse of pride in their eyes when i waved at them. Yes. The award which i am holding now is the price for chasing my dreams and the gift to my family for supporting at my hard times.
*****************************************************
Back at home from bangalore, i couldnt face my parents. I thought that they would shout at me for not completing the training. But on the contrary, my parents were always supportive. I talked to them why i couldnt succeed and my wish was to study further rather working under pressure to earn some money. I wanted to do something on my own.I told them clearly what i wanted in life. So they have decided to send me to the United States of America. I was going to pursue higher education in one of the esteemed universities at the states and it was the refreshing change which i wanted at that point of time more than anything else.
First day at college, was tensionful. But i was excited to be back in college once again. The culture was new and the campus was different. Teaching style was different and the students life was vibrant. Initially i had some difficultied to get accustomed to the new culture. But slowly, i was becoming one among them. The new level of knowledge was opening in front of me. Seven Seas away from home and all alone in a country like USA, i was moulding myself. The circumstances made me strong and to stand on my own feet. Me, who had been always dependant on my parents, is now living alone and standing on my own feet. I know how to run a home now and i have learned many things in life apart from the alphabets in the text book. This is what i wanted. A course that teaches you the technology and also on how to live your life at the same time.
Exams became my friends once again. When days passed by, i was getting more n more deeper into the subject. I realized, it is because i love what i do and i did what i loved. For few months i was busy with studies and preparing for project, submitting papers infront of professors and creating proposals for the college. I slowly realized, i am transforming from a frightened girl who lived in constant fear to a bright executive who have the caliber to build her own corporate kingdom. Yes. I did my masters in Management and now i am well versed and familiar with How a corporate runs.If wanted, i can start my own company now which shows the students how to maintain the balance in corporate as well as personal life.That’s the power in me, which i have acquired from the years passed by. I felt like i have run the rat race and came first with golden colors at an unbelievable pace.
When i look back now, I feel sad for Kishore. To be honest, i feel pity for him. He ended his life, just because of the fear that he would lose his job. Even i was not able to cross the himalayan boundry which some coporates would set only to chuck out the employees which they hire infront of media to balance their employee strength. If Kishore had just thought about a moment that Sinfypro is not the only one company in the world and if he had realized that he had the power within to become what he wanted, he would have been still alive. When i look at the award which is shining in my hands now, i realize, Yes… This world belongs to Survival of the fittest. Are you fit by heart or not, is decided by you yourself. It’s time to show the world how much aggression we have in mind and then success will follow us. My story is just an example to it.
(A Real Life Story)
-G.Sarath Menon
****************************************************
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Stories
(Malayalam translation of one of my old poem)
വരളുന്ന ഹൃദയത്തില് ഒരു വര്ഷ മാരിയായ്
നനവായ് കുളിരായ് പെയ്തതാരോ
ചെറു ചിരി തൂകിയെന് ഏകാന്ത ജീവനില്
നിറവായ്, നിറമായ്, നില്പതാരോ
തീരങ്ങള് തേടുന്നോരോളങ്ങള് പോലെ ഈ
മുത്തിനെ തേടുന്ന ചിപ്പിയാരോ
പൂ മണം തെടിയലഞോരാ വീഥിയില്
പൂന്കാവനമായ് പൂത്തതാരോ
ഒപ്പമില്ലെങ്കിലും കണ്ണടചീടുമ്പോള്
കാണുന്നുവേന്നാദ്യം ചോന്നതാരോ
വിങ്ങുമെന് ഹൃദയത്തിന് കദനങ്ങള് കേട്ടതും
അറിയാതെ കണ്ണീര് പൊഴിച്ചതാരോ
അറിയില്ല ഓമനേ എന്നെനിക്കാകുമാ
ജീവന്റെ പൊന് നാളം തെളിയിക്കുവാന്
എങ്കിലും ചാരുതെ –
ഇനിയൊരു ജന്മം എനിക്ക് ലഭിച്ചെന്നാല്
പിരിയില്ല നിന്നെ ഞാന് എങ്ങുമെങ്ങും…
-ജി.ശരത് മേനോന്
*****************************************************
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Poems
2 വര്ഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും അനേകം ഇന്ത്യക്കാരെ വെറും ഉറുമ്പുകളെ പോലെ കൊന്നൊടുക്കിയ മുംബൈ തീവ്ര വാദ കേസിലെ മുഖ്യ പ്രതി കസബ് ജയിലില് ചിക്കന് ബിരിയാണിയും തിന്നു സുഖമായി കഴിയുന്നു. 2 ജി സ്പെക്ട്രം അഴിമതിയില് രാജ്യം നാണം കെട്ടു തല കുനിച്ചു നില്ക്കുന്നു. തെലുങ്കാന പ്രശ്നം വീണ്ടും രൂകഷമാകുന്നു. കോമണ് വെല്ത്ത് ഗയിംസ് നടത്തി ലോകത്തിനു മുന്പില് തന്നെ ഇന്ത്യയുടെ മാനം കപ്പല് കയറി. അങ്ങനെ അറിഞ്ഞതും അറിയാത്തതും ആയി അനേകായിരം പ്രശ്നങ്ങള് നടക്കുന്നു. ഇതിനെല്ലാം നടുവില് ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാകി. എവിടെയാണ് നമ്മുടെ പ്രസിഡന്റ്റ് ? ഉത്തരം ഞാന് പറയാം. ഗോവയില്!!! രാജ്യത്തിന് അങ്ങേയറ്റം നേതൃത്വം ആവശ്യമുള്ള ഖട്ടത്തില് നമ്മുടെ പ്രസിടന്റ്റ് പ്രതിഭാ പാട്ടേല് ഗോവയിലെ വിനോദ സഞ്ഞാര കേന്ദ്രത്തിലും ബികിനി അണിഞ്ഞ മദാമ്മമാര് വിലസുന്ന ഗോവന് ബീച്ചുകളിലും ഉല്ലസിക്കുകയാണ്.
“പ്രതിഭ ഇന് പാരദൈസ് ” എന്നാ തലകെട്ടോട് കൂടി ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആണ് ഈ വാര്ത്ത ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത് . 4 ദിവസത്തെ ആഖോഷതിനായി ആണ് ബഹുമാനപെട്ട പ്രസിടന്റ്റ് ഗോവയിലെതിയത്. ഉള്ള സമയം നല്ല വണ്ണം പ്രസിടന്റ്റ് ആഖൊഷിച്ചു എന്ന് തന്നെ വേണം കരുതാന്. എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത്, സ്വന്തം രാജ്യതിനോടും രാജ്യത്തിലെ ജനങ്ങളോടും യാതൊരു പ്രതിബധ്ധതയുമില്ലാത ഒരു പ്രസിഡന്റിനെ എന്തിനു വേണ്ടിയാണ് സകല ചെല്ലും ചെലവും കൊടുത്ത് സര്ക്കാര് പോറ്റുന്നത് എന്നാണു? ഇന്ത്യയിലെ താഴെ കിടയിലുള്ള ജനങ്ങളില് ആരാണ് ഇന്ത്യന് പ്രസിടന്റ്റ് എന്നാ ഒരു സര്വെ നടത്തുകയാണെങ്കില് 90 ശതമാനം ആള്ക്കാരും പറയുക “ഡോ. ഏ. പി. ജെ. അബ്ദുല് കലാം ” എന്നായിരിക്കും. കാരണം കലാമിന് ശേഷം ഇന്ത്യക്ക് ഒരു പ്രസിടന്ടു ഉള്ളതായി ഭുരി ഭാഗം ജനങ്ങള്കും അറിയില്ല. പത്രങ്ങളിലോ ടി വിയിലോ പ്രതിഭ പാട്ടേല് എന്നാ ഒരു വ്യക്തി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതായി പോലും കാണിക്കുന്നില്ല. ഒരു രാജ്യം തന്നെ ആ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രഥമ വനിതയെ അവഗണിക്കുമ്പോള് ആ അവഗണന ഒരു ആക്ഹോഷമായി മാറ്റുകയാണ് നമ്മുടെ പ്രസിടന്ടു. ഗോവയിലെ ബെനോലിം ബീച്ചില് പ്രസിടന്ടു കാറ്റ് കൊള്ളുന്ന ചിത്രമാണ് ചുവടെ.
2007 ഇലെ പ്രസിടന്ഷ്യല് ഇലക്ഷനില് സോണിയ ഗാന്ധി നോമിനേറ്റ് ചെയ്ത്ടത് വഴിയാണ് പ്രതിഭ ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ വനിതാ പ്രസിടന്ടു ആയതു. അതിന്റെ നന്ദിയും കടപ്പാടും എന്നും സോണിയയോട് ഉണ്ട് താനും. പക്ഷെ തന്റെ കസേരയും അധികാരവും സോണിയയുടെ കാല്കീഴില് പണയം വെച്ച് ഉള്ള സമയത്ത് പരമാവധി രാജ്യങ്ങള് വെറുതെ സന്ദര്ശിക്കുകയും ഒരു ഭരണ ഖടനയുടെ പ്രസിടന്റ് എന്നാ പേരില് ലഭിക്കുന്ന സുഖ സൌകര്യങ്ങള് പരമാവധി വിനിയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു രാജ്യത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങള് പരിഹരിക്കുകയോ ജനക്ഷേമതിനു വേണ്ടി പ്രവര്ത്തിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത ഒരു പ്രസിഡന്റിനെ ഈ ഇന്ത്യ മഹാ രാജ്യത്ത് മാത്രമേ കാണാന് സാധിക്കുകയുള്ളൂ.
2 കൊല്ലം മുന്പ് മുംബൈ ഭീകരാക്രമണം ഉണ്ടായ സമയത്ത് , രാജ്യത്തിനെ നടുക്കിയ നാടകീയ മുഹുര്തങ്ങള് അരങ്ങേറിയപ്പോള് ഒരു വിദേശ രാജ്യത്ത് പാരാ ഗ്ലൈടിംഗ് നടത്തുകയായിരുന്നു ബഹുമാനപെട്ട പ്രസിടന്ടു. ആയിക്കോട്ടെ. വിരോധമില്ല. പ്രസിടന്റിനും പ്രധാന മന്ത്രിക്കും, മുഖ്യമന്ത്രിക്കും എന്തിനു ലോക്കല് പാര്ട്ടിയിലെ എം എല് ഏ ക്കും വരെ വിദേശ രാജ്യങ്ങള് സന്ദര്ശിക്കാന് വേണ്ടിയാണല്ലോ ഇന്ത്യയിലെ നുറു കോടി ജനങ്ങള് രാവും പകലും കഷടപെടുന്നത്. എന്നാല് ആ ദാരുണ സംഭവത്തിന് ശേഷം ആ ആക്രമണത്തില് പരുക്കെട്ടവര്ക്കോ മരിച്ചവര്ക്കോ വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് ഇന്ത്യന് ഗവര്ന്മേന്റിണോ പ്രധാന മന്ത്രിക്കോ സാധിച്ചോ? സംഭവത്തിന് ശേഷം പുറത്തിറങ്ങിയ പത്രത്തില് ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചതല്ലാതെ പ്രായോഗികമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? “സന്ദീപ് ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ വീടായി പോയി, അല്ലെങ്കില് പട്ടി പോലും കയറില്ല ” എന്ന പറഞ്ഞു രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി ജീവന് ബലി കഴിച്ച ഒരു ജവാന്റെ ഹത ഭാഗ്യരായ മാതാ പിതാകളെ അപമാനിച്ച നമ്മുടെ മുഖ്യ മന്ത്രിക്ക് . പ്രായശ്ചിത്തം എന്നാ വണ്ണം എങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് സാധിച്ചോ? നാടിനു വേണ്ടി ജീവന് ത്യജിച്ച ജവാന്മാരുടെ കുടുംബം ഇന്നും നീതിക്ക് വേണ്ടി അലയുകയാണ്. പ്രസിടന്റിന്റെയും മന്ത്രിയുടെയും വാഹന വ്യുഹങ്ങളില് 3 എണ്ണം കുറച്ചു ആ തുക എങ്കിലും അവര്ക്ക് നല്കിയിരുന്നുവെങ്കില് അത്രയും ആശ്വാസമായേനെ. താഴെ കാണുന്നത് ഗോവയിലെക്കുള്ള പ്രസിടന്റിന്റെ വരവും വാഹന വ്യുഹവുമാണ്.
സ്വന്തം നേട്ടങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടിയും സ്വന്തം ആളുകളെ സംരക്ഷിക്കാന് വേണ്ടി മാത്രവും ജനങ്ങള് വിശ്വസിച് ഏല്പിച്ച സ്ഥാന മാനങ്ങള് ദുര് വിനിയോഗം ചെയ്യുന്നത് കുറ്റകരമാണ് എന്ന തന്നെ ആണ് എന്റെ വിശ്വാസം. 2007 ഇല് ജാലഗോന് കോളേജിലെ പ്രൊഫസര് രജനി പാട്ടേല് തന്റെ ഭര്ത്താവിന്റെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരനായി പ്രതിഭ പാട്ടെലിന്റെ അനുജന് ജി . എന്. പാട്ടെലിനെതിരായ് കേസ് കൊടുത്തതും പ്രതിഭയെ അനുജനെ സംരക്ഷിച്ചതിന് കൂട്ട് പ്രതിയായി ചെര്ക്കപെട്ടതും പിന്നീട് ആ കേസ് “എങ്ങനെയോ” തേഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോയതും ഇന്ത്യന് ജനത കണ്ടതാണ്. അതേ പോലെ തന്നെ 1973 ഇല് മഹിലകല്ക്കായി “പ്രതിഭ മഹിള സഹകരി ബാങ്ക്” രൂപേകരിചതുമ് പിന്നീട് ആ ബാങ്കിന്റെ തിരുമറികളുടെ പേരില് റിസര്വ് ബാങ്ക് ആ ബാങ്കിന്റെ ലൈസന്സ് പിന്വലിച്ചതും ജനങ്ങള്ക് അറിയാവുന്നതാണ്. ഇത്രയും ഒക്കെ പ്രശ്നങ്ങളും കുരുക്കുകളും ഉള്ള ഒരു വ്യക്തി ഇന്ത്യയുടെ പ്രസിടന്റ്റ് ആകുമ്പോള് ജന നന്മയ്ക്കായ് കുടുതല് ഒന്നും നാം പ്രടീക്ഷിക്കെണ്ടതില്ല. എങ്കിലും അറിയാതെ ഒന്ന് ചോദിച്ചു പോവുകയാണ്, ഈ രാജ്യം എന്ന് നന്നാകും?
ചിത്രങ്ങള്ക്ക് കടപ്പാട് – http://timesofindia.indiatimes.com/articleshowpics/7221798.cms
ജി . ശരത് മേനോന്
*****************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Random Ramblings
I had been watching a lot of movies in the last two weeks and when i say that, i mean it. Out of the lot, only one movie which i felt like i should watch it again and again is , “Manmadan Ambu”. When Kamal Haasan pair up with Veteran Director K.S Ravikumar, the hype is high, so is the hope. The last time both of them created magic together was with Dasavataram and i don’t think i have to say what vibration it made to Indian Cinema. The best thing i like in Kamal is that, he does classic movies in serious subjects and much before we are out of that hangover, he delivers another 100% Entertainment movie. Manmadan ambu is such an entertainment which would tickle your bones for more than 2 hours.
Before i get into the review, one man whom i should appreciate is Madhavan. Madhavan and Kamal share an awesome rapport together and we have seen it already in Anpe Sivam. In this movie, Madhavan has done a great job. He has succeeded in playing his part of a doubtful lover, unlawful boss and a funny drunkard to the maximum extent. Kudos to Maddy for not making us Moody 🙂
Story starts with a film shooting. Nisha aka Ambu (Trisha) is a top heroine who is on demand. Madanagopal (Madhavan) is a successful industrialist and Ambu’s Fiance. From the first scene itself, director has portrayed that Madan’s family is not much happy in their son marrying a film actress. On top of it, Madhavan is constantly suspicious on Ambu, who mingles freely with her co actor Surya. While returning from the shooting spot, both of them get into a verbal argument, rather a big fight and Ambu who was driving Madan’s new Hummer clashes it with another car. Madan tries to sort out things with her after that narrow escape from car accident, but Ambu was in no mood to satisfy madan’s suspicious mind. It is then she decides to go on a vacation in a cruise ship. What more is needed to pour fuel to Madan’s already suspicious mind?
Ambu Starts her vacation on a cruise which visits several countries and it is then, Madan hires a detective and send in the same cruise to watch an eye on his love. That detective, is our hero Major Mannar (Kamal Haasan). Major Mannar is in urgent need of money to treat his friend who has been diagonissed for cancer. So he takes up this job. After observing Ambu for few days, Major is convinced that Madan is just imagining things and Ambu is truly innocent. So he gives a “Good Conduct Certificate” for Ambu to Madan. And, then when he asks for his payment to treat his friend, Madhan shows his real colors. “Detectives are paid when they find out something. You have not found anything and so there is no need to pay you.” That’s what Madan says to Major. Then, to teach him a lesson and to get the money of his labor, Major starts playing a double game. It is from this point, the movie gets interesting and the laughter wagon starts its journey.
Story and Dialogue of this movie is by Kamal Haasan itself and we can say, it is quite a refreshment. Kamal’s wittier dialogues are surely liked by the audience. Malayalam Actors Kunjan and Manju Pillai plays the role of Mr & Mrs Kunju Kurup who are producers and running behind Ambu to get her dates for their new film. They have done their part really well. During the initial stage of shooting, Both of them had very less number of scenes, and by getting impressed with their skills, Kamal expanded their roles and now they are throughout in the movie right from the first scene till the climax. Trisha, has matured a lot as an actress. After Jessy of VTV, Ambu is yet another powerful character which Trisha has handled with Caution and Care. Now she can be really called as an “Actress” rather than the female who appear just to run behind the hero. Other actors such as Sangeetha, Urvashi,Ramesh Aravind etc too have scored big time. Sangeetha proved that she is good at comedy and has a good timing.
I am no way qualified enough to Judge Kamal’s acting skills as the whole world know about it. But i must say, he once again proved to be the Real “Universal Hero”. The only actor who can break your tear glands by just using his eyes while enacting an emotional scene is Kamal Haasan. Watch out for the couple of emotional scenes in the movie and i am sure, there would be a drop of tear in a corner of your eye, even if you dont want to agree to that.
The flashback sequence is good and the way K.S Ravikumar portrayed it in an all Reverse manner is appreciable. Songs by DSP need a special mention out here. “Neela Vaanam” song, sung by Kamal Haasan is highly addictive just like the “Yaar Yaar Sivam” from Anpe Sivam and this is already topping the chartbuster list. Action sequence is less (as the story doesnt need it) and thankfully no items songs are tweaked in. Cinematography is yet another beauty and the camera has beautifully captured the entire cruise ship and major parts of Venice.
Overall, this movie is yet another festival in this festive season and definitely not to be missed. Watch it if you want to have a real nice time and to have a hearty laugh. This movie is worth the money you spent. Manmadan Ambu can be considered as a laughter festival before Kamal Haasan’s next upcoming historical thriller, “Maruthanayagam”
Rating – 8/10
-G. Sarath Menon
****************************************************
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Reviews
ഡിസംബര് 18 ആം തീയതി രാത്രി പത്തു മണിക്ക് ഏഷ്യാനെറ്റില് സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്ത “വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും” പരിപാടിയില് കാണിച്ചത് ഹരിപ്പാടിനടുത്തുള്ള “മറുത മുക്ക്” എന്നാ സ്ഥലമായിരുന്നു. ഏഷ്യാനെറ്റിലെ ചുരുക്കം ചില നല്ല പരിപാടികളില് ഒന്നാണ് ഇത്. പരസ്യത്തില് ഹരിപ്പാടിനടുത്തുള്ള സ്ഥലമാണ് എന്ന് പറഞ്ഞതിനാല് ഈ പരിപാടി കാണാന് തന്നെ ഞാന് തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ആ കഥ ഞാന് അറിയുന്നത്. ഒരു ഗ്രാമത്തെ മുഴുവന് വിറപ്പിച്ചു നിര്ത്തുന്ന, ആപതുകളുടെ ഒരു ഖോഷയാത്ര തന്നെ നാട്ടുകാര്ക് സമ്മാനിച്ച, വഴി യാത്രക്കാരെ കൊലപ്പെടുത്തുന്ന രക്ത ദാഹിയായ “മറുത” യുടെ കഥ.
സേലം -കന്യാകുമാരി നാഷണല് ഹൈവേയില് (NH -47 ) ഹരിപ്പാടിന് പോകുന്ന വഴിയില് നാഷണല് ഹൈവേയുടെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ കാണുന്ന ഒരു ചെറിയ പ്രദേശമാണ് “മറുത മുക്ക്”. ഈ സ്ഥലത്ത് മറുതയുടെ ശല്യം ഉണ്ടെന്ന നാട്ടുകാര് വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇത് വെറും ഒരു കള്ള കഥയാണെന്നും അങ്ങനെ ഒന്ന് ഇല്ലെന്നും വിശ്വസിച്ച ചില ജനങ്ങള് പോലും മറുതയുടെ പ്രതികാരത്തിനു പാത്രമാകുകയും, സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാല് ഈ വഴി സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്യാറില്ല. നാഷണല് ഹൈവേയില് നിന്ന് ഇറങ്ങി ഗ്രാമതിനുള്ളിലെക്ക് പോയാല് ഗ്രാമാതിര്തിയിലായ് കാടും പടലവും പിടിച്ചു പടര്ന്നു പന്തലിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു അരയാല് കാണാം. ഇവിടെയാണത്രെ മറുത വസിക്കുന്നത്. ഈ അരയാലിനു പുറകിലായ് ഒരു ചതുപ്പ് നിലവും ചെളികുണ്ടും നിറഞ്ഞ ചാലുമുണ്ട് . മറുത ആക്രമിച്ചു കൊലപെടുതുന്നവരുടെ മൃത ദേഹങ്ങള് പിറ്റേന്ന് ഈ ചാലിലാണ് കാണപെടുന്നത്. മറുത വസിക്കുന്ന ആല് മരം ഉഗ്ര വിഷമുള്ള സര്പ്പങ്ങളുടെ സങ്കേതമാണ്. എവിടെ നോക്കിയാലും പാമ്പുകള്. ഈ ആല്മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില് നിധി ഉണ്ടെന്നും, സര്പ്പങ്ങള് ആ നിധിക്ക് കാവല് നില്ക്കുകയാനെന്നുമാണ് ഇവിടെ ഉള്ള ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം. ഈ ആല്മരം നില്കുന്നത് സുശീല എന്നാ സ്ത്രീയുടെ വസ്തുവിലാണ്. ഹരിപ്പടുള്ള ഒരു ജ്യോത്സ്യന് പ്രശ്നം വെച്ച് പറഞ്ഞത്, ഇവിടെ നിധി ഉണ്ടെന്നും, അത് കാക്കുന്ന സര്പ്പങ്ങള്ക്ക് നിത്യവും വിളയ്ക്ക് വെയ്കണമെന്നും, അങ്ങനെ ചെയ്താല് കാലാ കാലത്തില് ആ നിധി വീട്ടുടമസ്തയ്ക്ക് തന്നെ ലഭിക്കും എന്നാണു. ഇന്റര്വ്യു ചെയ്ത ലേഖകനോട് സുശീല പറഞ്ഞത് നിധിക്ക് വേണ്ടി അല്ലെങ്കിലും മനസ്സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാന് വേണ്ടി എന്നും അവിടെ വിളക്ക് വെയ്ക്കാറുണ്ട് എന്നുമാണ്. സര്പ്പങ്ങള് നിറഞ്ഞു നില്കുന്ന കാട് പിടിച്ച ആല് മരത്തിനു വിളക് വെയ്ക്കാന് ചെല്ലുമ്പോള് പലപ്പോഴും പാമ്പുകളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്നും, ചിലപ്പോള് ആലില് നിന്നും തന്റെ ദെഹതെക്ക് പാമ്പുകള് വന്നു വീണിട്ടുന്ടെന്നും സുശീല പറയുന്നു. പക്ഷെ പാമ്പുകള് അവരെ ഇത് വരെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല. ചില ദിവസങ്ങളില് ഭര്താവുമായ് വഴക്കിട്ടു വിളയ്ക്ക് വെയ്കാതിരിക്കുംപോള് പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ പാമ്പുകള് സുശീലയുടെ വീട്ടിലെത്തും. അടുക്കളയിലും, കുളിമുറിയിലും മുറ്റത്തും പാമ്പുകള് എത്തും. പിന്നെ വിളക്ക് വെച്ച് മന്നാരശാലയില് നുരും പാലും വെച്ചതിനു ശേഷമേ പാമ്പുകളുടെ ശല്യം ഒഴിയു എന്നിവര് പറയുന്നു.
ഇനി മറുതയുടെ കാര്യം. നേരം ഇരുട്ടി കഴിഞ്ഞാല് ആരും ഈ ആല്മരത്തിന്റെ അടുത്തോ പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലോ പോകാറില്ല. സന്ധ്യക്ക് അവിടെ എത്തി പെടുന്നവര് ഒരു ഹിപ്നോട്ടിസത്തിനു അടിമപെടുകയും മറ്റൊരു ലോകത്തില് എത്തുകയും ചെയുന്നു. മുന്നില് ഉള്ള ചാല് , നീണ്ടു നിവര്ന്നു വിശാലമായ് കിടക്കുന്ന വയല് പാടമായ് അവര്ക് തോന്നുകയും ആരോ മുന്നോട്ടു നടക്കാന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതായി തോന്നുകയും അങ്ങനെ മുന്നോട്ടു നടന്നു ചാലില് വീണു മരിക്കുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഹരിപ്പടുള്ള ഒരു പ്രാദേശിക പത്രത്തില് ജോലി ചെയ്യുന്ന ഈ സ്ഥലവാസിയായ ഒരു ചെരുപ്പകാരനെയും ലേഖകര് ഇന്റര്വ്യു ചെയ്തിരുന്നു. അയാള് ഈ മായിക പ്രഭാവത്തിന്റെ അനുഭവ സാക്ഷിയാണ്. ഒരിക്കല് വളരെ വൈകി ഓഫീസില് നിന്ന് മടങ്ങിയ അയാള് ഈ സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോള് മാനസികമായി മറ്റൊരു ലോകത്ത് എത്തിയ പോലെ അനുഭവപെടുകയും ബോധം മറഞ്ഞു വാഹനം ഓടിക്കാന് ആകാതെ അപകടത്തില് പെടുകയും ചെയ്തു. നിരവധി ആളുകള് ഈ ചാലില് വീണു മരിച്ചതിനാല് നാടുകാര് ഈ ചാല് മണ്ണിട്ട് നികത്താന് ശ്രമിക്കുകയുണ്ടായ്. എന്നാല് ഇട്ട മണ്ണ് മുഴുവന് താഴ്ന്നു പോകുകയും, ചതുപ്പ് നിലം കൂടുതല് ആഴം പ്രാപിക്കുകയുമാണ് ചെയ്തത്. ആളുകള് വീണു മരിച്ച ചാലിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് ഒരു പ്രത്യേക തരം ചെടി വളര്ന്നു കാട് പോലെ രൂപ പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ചെടി വളര്ന്നാല് ആ പ്രദേശം മുടിയും എന്നാണു കാര്ന്നോന്മാരുടെ വിശ്വാസം. നാടുകാര് ഈ ചെടി വേരോടെ പിഴുതെറിയാന് ജെസിബി ഉപയോഗിച്ചുവെങ്കിലും, ജെസിബി കൊണ്ട് പോലും ഈ ചെടി പിഴുതെടുക്കാന് സാധിക്കാതെ വരികയും അത് കൂടുതല് ശക്തിയില് തഴച്ചു വളരുകയും ചെയ്തു..
രാത്രി കാലങ്ങളില് ഈ ചാലിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് ഒരു തീ ഗോളം ഉയര്ന്നു തെക്ക് നിന്ന് വടക്കെക്ക് പോകാറുണ്ട് എന്ന് ദ്രുക്സാക്ഷികള് പറയുന്നു. ഇത് “പോക്ക് വരവ്” ഉള്ള സ്ഥലം ആണെന്നും രാത്രിയില് മറുത തീഗോളമായും രണ്ടാള് പൊക്കമുള്ള ഭീകര രൂപമായും സന്ജരിക്കാരുന്ടെന്നും കരുതപെടുന്നു. നാഷണല് ഹെവെയുടെ ഈ ഭാഗത്താണ് രാത്രി കാലങ്ങളില് ഏറ്റവും കുടുതല് വാഹനാപകടങ്ങള് നടക്കാറുള്ളത്. അത് മറുതയുടെ ആക്രമണം കൊണ്ട് ആണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
ഇനി വര്ഷങ്ങള്ക് മുന്പുണ്ടായ കഥ. മറുത എന്ന് പറയപെടുന്ന ആത്മാവ് പണ്ട് ഇവിടെ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു സ്ട്രീയുടെതാനെന്നും ഈ ഗ്രാമ വാസികള് കാരണം ആണ് അവര് മരിച്ചതെന്നും ആ പകയാണ് തലമുറകള് പിന്നിട്ടു ഒരു ദുരന്തമായി ഈ ഗ്രാമത്തെ പിന്തുടരുന്നതെന്നും ഇന്ന് ഇവിടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാരണവന്മാര് പറയുന്നു. പണ്ട് ഈ ദേശത്ത് ചായ കട നടത്തിയിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീക് വസുരി ബാധിക്കുകയും അവര് സഹായതിനായ് ഈ പ്രദേശത്ത് ഓടി നടക്കുകയും ചെയ്തു. നാടുകാര് അവരെ മറുതേ എന്ന് വിളിച്ചു ആട്ടി പായിക്കുകയും കല്ലെടുത്ത് എറിയുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ മരിച്ച അവരുടെ ആത്മാവാണ് മറുതയായി ഈ നാടുകാരെ ഇന്നും ശല്യം ചെയ്യുന്നത്. എന്നാല് ഈ കഥകള് ഒന്നും വിശ്വസിക്കാത്തവരും ഉണ്ട്. അവര് പല തവണ ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ പേര് മാറ്റാന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും , അവിടം ഇന്നും “മറുത മുക്ക്” ആയി അറിയപെടുന്നു. സത്യം എന്ത് തന്നെ ആയാലും മനുഷ്യന്റെ സാമാന്യ ബുദ്ധിക്കു നിര്വചിക്കാനാത്ത തരത്തില് ഉള്ള സംഭവങ്ങള് ആണ് ഈ സ്ഥലത്ത് സംഭവിക്കുന്നത്., ഇതൊക്കെ സ്വാഭാവിക സംഭവങ്ങള് ആണെന്നും മറുതയുടെ ആക്രമണം അല്ല എന്നും വേണമെങ്കില് യുക്തിവാദികള്ക്ക് ആരോപിക്കാം. പക്ഷെ മനുഷ്യന്റെ യുക്തിക്കും അപ്പുറത്തുള്ള ശക്തിയാണ് ദൈവവും പ്രേതവും. ദൈവം ഉണ്ടെങ്കില് പ്രേതവും ഉണ്ടാകാം. പ്രേതം അല്ലെങ്കില് ആത്മാവ് എന്നാല് ഒരു പ്രത്യേക തരത്തില് ഉള്ള സത്വം ആയി ഞാന് കരുതുന്നില്ല. പക്ഷെ അവ ഉണ്ടാകുന്ന നെഗറ്റിവ് എനര്ജി നമുക്ക് തള്ളി കളയാന് ആവില്ല. ചില സ്ഥലങ്ങള് സന്ദര്ശിക്കുമ്പോള് നമുക്ക് അകാരണമായ ഒരു ഭയവും ഭീതിയും അസ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അത് ഇത് പോലെയുള്ള ആത്മാകളുടെ നെഗറ്റിവ് എനര്ജി മൂലമാണ്. മറുത മുക്കിലെ മരുതയെ തളയ്ക്കാന് എന്താണ് പോംവഴി എന്ന് അവിടുത്തെ ജനങ്ങള്ക് അറിയില്ല. മുന്പ് ചെയ്ത കര്മങ്ങളുടെ ഫലമായിരിക്കാം ഈ ആത്മാവിന്റെ രോഷത്തിനു കാരണം. മറുത മുക്കില് ഇന്നും അനിഷ്ടങ്ങളും ദുരുഹ മരണങ്ങളും തുടരുന്നു. അത് വര്ഷങ്ങള്ക് മുന്പ് ഒരു കൂട്ടം ആളുകള് കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലപെടുത്തിയ മറുതയുടെ പ്രതികാരമായിരിക്കാം, നിങ്ങള് അത് വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും….
-ജി. ശരത് മേനോന്
****************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Random Ramblings
കീര്ത്തിചക്രയ്കും കുരുക്ഷേത്രയ്കും ശേഷം കാണ്ഡഹാറിലൂടെ മേജര് മഹാദേവന് വീണ്ടും വരുന്നു എന്ന് കേട്ടത് മുതല് മറ്റേതൊരു മലയാളിയെയും പോലെ ഞാനും ത്രില്ലടിച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അന്നേ കരുതിയതാണ് പടം കണ്ടിട്ട് ഒരു റിവ്യു എഴുതണമെന്ന്. കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച റിലീസ് ആയ ഈ ചിത്രം കണ്ടു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോ എന്റെ മനസ്സില് ഒന്നേ തോന്നിയോള്ളു “എന്റെ മേജര് രവി, ഞങ്ങളോട് എന്തിനീ ക്രൂരത ചെയ്തു?”
ഇത് കണ്ടു ഞാന് ഒരു മമ്മൂട്ടി ഫാന് ആണെന്ന തെറ്റിധാരണ ഒന്നും വേണ്ട. ഞാന് കട്ടയ്ക്ക് മോഹന്ലാല് ഫാന് തന്നെ. ലാലേട്ടന്റെ ഒരൊറ്റ പടം പോലും വിടാതെ കാണുകയും ചെയ്യും. പറ്റിയാല് റിലിസിന്റെ അന്ന് തന്നെ. പക്ഷെ ഉള്ളത്, ഉള്ള പോലെ തന്നെ പറയണമല്ലോ. അല്ലെങ്കില് ചത്ത് മുകളില് ചെല്ലുമ്പോ ദൈവം പോലും എന്നോട് പൊറുക്കില്ല. പടം തല്ലിപോളിയാണ്!!! ഇത് എന്റെ മാത്രം ഏകപക്ഷീയമായ അഭിപ്രായമല്ല. കണ്ടവരുടെ എല്ലാം അഭിപ്രായമാണ്. ഈ ഒരു ചിത്രം മേജര് രവി ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നില്ല. പടം പ്രേക്ഷകന് അത്ര രസിക്കാതെ പോയതില് പ്രധാനമായ രണ്ടു കാരണം നീട്ടി വലിച്ച കാമ്പില്ലാത്ത ഫസ്റ്റ് ഹാഫും ചരിത്രത്തെ പാടെ അട്ടിമറിച്ചു കൊണ്ടുള്ള സെക്കണ്ട് ഹാഫും ആണ്. പണ്ട് നടന്നിട്ടുള്ള സംഭവങ്ങള് ഇതിനു മുന്പും ഒരുപാട് പേര് സിനിമ ആക്കിയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ ചരിത്രം വളചോടിചിട്ടുമുണ്ട്. അത് ഏറ്റവും അവസാനം കണ്ടു പഴശിരാജയിലായിരുന്നു . പക്ഷെ ആ സിനിമ ചിത്രീകരിച്ച മികവു കൊണ്ട് ചരിത്രം വളചോടിക്കപെട്ടിരിക്കുകയാനെന്നു പലരും തിരിച്ചറിഞ്ഞത് പോലുമില്ല. അവിടെയാണ് ഒരു സംവിധായകന്റെ ക്രാഫ്റ്റ് വെളിപ്പെടുന്നത്.പക്ഷെ കാണ്ഡഹാര് എന്ന ഈ ചിത്രം കണ്ടിറങ്ങുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ മനസ്സില് ശൂന്യത മാത്രം അവശേഷിപ്പിക്കാനെ മേജര് രവിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മണിക്കൂര് നേരം ഞാന് എന്താണ് കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നത് എന്ന് പ്രേക്ഷകന് സ്വയം ചോദിക്കുന്ന തരത്തില് ഉള്ള ശൂന്യത.
സിനിമ തുടങ്ങുന്നത് ഊട്ടിയിലാണ്. അവിടുത്തെ എല്ലാവരും ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരു അദ്ധ്യാപകന് ആണ് ലോകനാധഷര്മ്മ (അമിതാഭ് ബച്ചന്) അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനാണ് പൈലറ്റ് ആയ സുര്യ. പൈലറ്റ് ആണെങ്കിലും സൂര്യക്കു ജോലി ഒന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ല. തൊഴില് രഹിതനായ വിദ്യ സമ്പന്നന്. (നല്ല കാശും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസവും പൈലറ്റും ഒക്കെ ആയ സൂര്യക്കു ജോലി മാത്രമില്ല എന്ന് മേജര് രവി പറയുമ്പോ പ്രേക്ഷകന് ചോദിച്ചു പോകും “ഞങ്ങള് എന്നാടാ കുവേ മണ്ടന്മാര് ആണോ” എന്ന്. പക്ഷെ അവനെ തൊഴില് രഹിതന് ആയി വെചെക്കുന്നത് മോഹന്ലാലിന് വന്നു പട്ടാളത്തില് കൊണ്ട് പോകാന് ആണെന്ന് എനിക്കപ്പോഴേ മനസ്സിലായി. എന്റെ ഒരു കാര്യം) അങ്ങനെ നാട്ടില് അടിപിടിയും തല്ലുമായ് കഴിയുന്ന സൂര്യയെ അത് വഴി ചുമ്മാ പോയ മേജര് മഹാദേവന് വന്നു പട്ടാളത്തില് എടുക്കുന്നു (മനസ്സിലായില്ലേ? എടാ എല്ദോ, നിന്നെ സിനിമെലെടുതെന്നു!!! അങ്ങനെ ആര്കും ചുമ്മാ ഓടി കേറാന് പറ്റുന്ന ഒന്നാണ് ഈ പട്ടാളം പട്ടാളം എന്ന് പറയുന്ന സംഭവം എന്ന് സത്യം പറഞ്ഞാല് ഞാന് അപ്പോഴാ അറിയുന്നത്)
ഇന്റര്വെല് വരെ കാണിക്കുന്നത് സൂര്യയുദെ ട്രിയിനിങ്ങ് ആണ്. പുഷ് അപസ് എടുപ്പിക്കലും തവള ചാട്ടവും കണ്ടാല് ഉറക്കം വരുന്ന തരത്തില് ഉള്ള കോമഡി സീനുകളും കൊണ്ട് വലിച്ചിഴച്ചു നീട്ടാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി മേജര് രവി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ക്യാമറ റീലിനു നാക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് അത് ചോദിച്ചേനെ ഇങ്ങനെ നീട്ടാന് ഞാന് എന്നാ റബ്ബര് ബാന്ട് ആണോ എന്ന്. ഇന്റെര്വല് ആകുമ്പോഴേക്കും തീവ്രവാദികള് ഒരു തീരുമാനത്തില് എത്തുന്നു. ഫ്ലൈറ്റ് അങ്ങ് റാഞ്ചിയെക്കാമെന്ന് .ഇനിയെങ്കിലും കഥ അടിപൊളി ആകുമെന്ന് കരുതി ചായ കുടിക്കാന് പോയ ഞാന് മണ്ടനായെന്നു പറഞ്ഞാല് മതിയല്ലോ.
ഇന്റര്വെലിനു ശേഷം കഥ കമ്പ്ലീറ്റു മാറ്റി മറിചിരിക്കുകയാണ്. മുംബൈയില് നിന്ന് ഡല്ഹിയിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്ന എയര് ഇന്ത്യയുടെ വിമാനം തീവ്രവാദികള് റാന്ചുന്നു. വിമാനം പറന്നു അഞ്ചു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞു ഫ്യുവല് നിറയ്ക്കാന് ഡല്ഹിയില് ഇറക്കുന്നു. റാഞ്ചിയ ഉടനെ കാട്ടില് ഒരു ഓപ്പറേഷനില് ആയിരുന്ന മേജര് മഹാദേവന് വയര്ലെസ്സ് സന്ദേശം കിട്ടുന്നു. പിന്നെ കാണിക്കുന്നത് മേജര് മഹാദേവനും സങ്ഖവും ദല്ഹി എയര്പ്പോര്ട്ടില് ഫ്ലൈറ്റിന്റെ ചോട്ടില് വെയ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതാണ്. ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് മേജര് മഹാദേവന്റെ കയ്യിലെ വയര്ലെസ്സ് പോലെ മേജര് രവി ബ്രെയിന്ലെസ്സ് ആണെന്നാ. അതോ പ്രേക്ഷകര് ബ്രെയിന്ലെസ്സ് ആണെന്ന് രവി ചേട്ടന് കരുതിയോ? പതിവ് പോലെ മേലധികാരികളെ ധിക്കരിച്ചു മേജര് മഹാദേവന് ഫ്ലൈട്ടിലെക് തന്റെ ഗടികലേം കൂട്ടി ഓപ്പറേഷന് തുടങ്ങുന്നു. വിമാനത്തിന്റെ വീല് വഴി കേറി ഗുഡ്സ് സ്റ്റൊരെജില് എത്തുന്നു (ഗുരുവായുരപ്പാ ഇതെന്തൊരു പരീക്ഷണം. ഇങ്ങേരു രജനികാന്തിന് പഠിക്കുവാണോ) ഡല്ഹിയില് നിന്ന് പൊങ്ങിയ ഫ്ലൈറ്റില് പത്തു മിനിട്ട് കൊണ്ട് കമാണ്ടോസ് കേറി തീവ്രവാദികളെ മൊത്തം തട്ടുന്നു. ഇതോടെ കഥ തീര്ന്നു എന്ന് കരുതി ഇരിക്കുമ്പോഴല്ലേ ക്ലൈമാക്സ്. തീവ്രവാദികളുടെ വെടിയില് ഒരെണ്ണം പൈലറ്റിനു കൊള്ളുന്നു. അങ്ങനെ വിമാനം നിയന്ത്രണം വിട്ടു പോകുകയാണ്. മേജര് മഹാദേവനും ഗ്യാങ്ങും ഉള്ള വിമാനം അങ്ങനെ തകരാന് പാടില്ലല്ലോ. യുധഭൂമിയില് നിന്ന ജീവനോടെ തിരിച്ചു നാട്ടിലെത്തിയ പട്ടാളകാരന് തലയില് തേങ്ങാ വീണു ചാവാന് പാടില്ലല്ലോ. അത് കൊണ്ട്… അത് കൊണ്ട് മാത്രം വിമാനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കുകയാണ് മേജര് മഹാദേവന്. കാറ്റ് പോകാറായ പൈലറ്റ് പറയുന്നത് കേട്ടു വിമാനം മേജര് മഹാദേവന് ഓടിക്കുമ്പോള് അറിയാതെ മോഹന്ലാല് ഫാന്സ് അസ്സോസ്സിയെഷന്കാരുടെ തൊണ്ടയില് നിന്ന് പോലും വന്നു പോകും “കൂ” എന്ന ശബ്ദം.
പറയുമ്പോള് എല്ലാം പറയണമല്ലോ. കെ പി എസ് സി ലളിതയും അമിതാഭും ഒക്കെ തങ്ങളുടെ ഭാഗം വളരെ മനോഹരമായി തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പുതുമുഖം സുര്യ അത്ര പോര. മസില് ഉണ്ടെകിലും മുഖത്ത് ഒരു വികാരവും ഇല്ല. എന്തിനാനെണ്ണ് അറിയില്ല രഹസ്യയുടെ ഒരു ഐട്ടം സോങ്ങും കുത്തി കയറ്റിയിട്ടുണ്ട്. മേജര് രവിയും ഈ ചിത്രത്തില് അഭിനയിക്കുന്നുണ്ട്. പട്ടാളത്തില് ചേര്ന്ന സൂര്യയുദെ ട്രെയിനര് ആയി. പല രംഗത്തും നായര് സാബിലെ മമ്മൂട്ടിയെ അനുകരിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ മേജര് രവി എന്ന് തോന്നി പോകും. പിന്നെ, ട്രെയിനിങ്ങ് കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയ സുര്യ ഉടനെ തന്നെ ക്യാപ്റ്റന് ആയതും ഒരു ടീമിനെ ലീട് ചെയ്യുന്നതും എങ്ങനെ ആണെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞുട. ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞാല് ഉടനെ ക്യാപ്റ്റന് ആകുമെന്നരിഞ്ഞിരുന്നേല് ഞാനും പട്ടാളത്തില് ചെര്ന്നെനെ . ക്യാപ്റ്റന് ശരത് മേനോന് എന്ന് പറഞ്ഞാലെന്താ പുളിക്കുവോ?
കീര്ത്തിചക്ര വളരെ നല്ലൊരു പടം ആയിരുന്നു. മിഷന് 90 ടൈയസ് പൊട്ടി പോയെങ്കിലും സത്യം സത്യമായി തന്നെ കാണിച്ചിരുന്നു. കുരുക്ഷേത്ര അത്യാവശ്യം നന്നായി ഓടിയ ചിത്രമാണ്. നിര്മാതാവിന്റെ കൈ പൊള്ളിയില്ല. പക്ഷെ കാണ്ഡഹാര് ഇത്തിരി കടന്ന കൈ ആയിപ്പോയി. മുന്പ് ഉണ്ടാക്കിയ നല്ല പേര് മേജര് രവി കളഞ്ഞു കുളിച്ചു എന്ന വേണം കരുതാന്. സത്യത്തെ വളചോടിക്കുംപോള് കുറഞ്ഞത് അതില് കാശ് മുടക്കി പടം കാണാന് കയറുന്ന പ്രെക്ഷനെ രസിപ്പിക്കുന്ന തരത്തില് ഉള്ള എന്തെങ്കിലും വേണം. 1994 ഇല് ഇന്ത്യന് എയര്ലൈന്സിന്റെ IC 814 എന്ന കാട്മണ്ടുവില് നിന്ന ടല്ഹിയിലെക്കുള്ള വിമാനം റാഞ്ചിയപ്പോള് നമ്മള് കണ്ടത് 5 ദിവസം നീണ്ടു നിന്ന സംഭവബഹുലമായ തീവ്രവാദ നീക്കമാണ്. നാടകീയമായ സംഭവങ്ങള് ആയിരുന്നു അന്ന് അരങ്ങേറിയത്. അമൃത്സാറില് ഇന്ധനം നിറയ്ക്കാന് വിമാനം ഇറക്കിയതും ഇന്ത്യന് കമാണ്ടോസ് വെറും നോക്ക് കുത്തികള് ആയതും, കാബുളില് വിമാനം ഇറക്കാന് സമ്മതിക്കാഞ്ഞതും, റന് വെ ആണെന്ന് കരുതി പൈലറ്റ് നാഷണല് ഹൈവേയില് വിമാനം ഇറക്കാന് ശ്രമിച്ചതും ദുബൈയില് പകുതി ബന്ദികളെ മോചിപ്പിച്ചതും കാണ്ടഹാറില് വിമാനം ഇറക്കിയതും തുടര്ന്നുണ്ടായ സംഭവ വികാസങ്ങളും വേണമെങ്കില് വളരെ നല്ല രീതിയില് മേജര് രവിക്ക് ചിത്രികരിക്കാമായിരുന്നു. പട്ടാള ചിത്രങ്ങള് എടുക്കുന്നതില് മേജര് രവിക്ക് മറ്റാരെകാളും കഴിവും അനുഭവവും ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇനിയുള്ള ചിത്രങ്ങള് എടുക്കുംപോഴെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കുക. മേജര് രവിക്ക് മത്സരിക്കാനുള്ളത് മറ്റുള്ള സംവിധായകരോടല്ല, മറിച്ച് , മുന്പ് ചിത്രീകരിച് വിജയം കൊയ്ത സ്വന്തം ചിത്രങ്ങളോടാണ്
-ജി. ശരത് മേനോന്
****************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Reviews
“It’s all Over!!! Never ever come in front of me again. I dont want to see your face!!!”
, Shreya shouted at him. She was furious and frantic like a psychopath. Shreya had enough. For 3 years, they were in a relationship. But she couldn’t take it anymore. Amit had been avoiding her for past 3 months. No phone calls, No messages, No meetings. Shreya doubted that he is trying for a break up and have hooked up with some one else.
“Shreya, Dont Over React”, Amit Tried to console her
“I am over reacting??? What do you have in mind? U were avoiding me from 3 months!!! If you have someone else in mind, then go to her. Never come back to me”
,She walked away while wiping her tears.
Amit turned back and looked at the calm ocean infront of him. The beach was empty and sun was hiding behind the clouds, giving the sky a golden touch. He saw her fading like a spot in the far end of the bridge they were standing. Tears had filled in his eyes too.
****************************************************
They met few years back accidentally at a common friend’s place. Even in that crowd, they couldn’t help noticing each other. Amit couldn’t take his eyes off her and Shreya couldn’t stop admiring him. She had fallen for his cute smile. That day they looked each other and just smiled. But both of them din’t had the guts to go and talk. That night itself, Amit took her number from his friend and left her a message. Shreya was moody and silent after she left the friend’s place. She dint know why? It was a new feeling for. It was then she received Amit’s message. Suddenly her face brightened up and she could realize that it was him, the reason for her sadness. She was missing him….
1 Week later they met each other at the Cafe Coffee Day and thankfully Amit had the guts to tell her what he felt for her. Shreya was waiting for that moment. He proposed to her that day and she smiled in return. That was enough for Amit. He hugged her tightly and Shreya too felt that she had the entire world in her hands.
Things went well just like any other lovers, Untill one point of time. Shreya was becoming more and more possessive about Amit. Amit was well known in their friends circle, and many girls used to mingle with him leisurely. His Charm, Personality, Wittiness and his sense of humor made him lovable among his friends. When he is there, no one used to be sad or gloomy.The girls of the gang liked him a lot for his happy-go-lucky kind of nature. But Amit never used to exploit that and he always made sure that Shreya is happy. Even Shreya would be there with him along with the other friends and she behave normally and enjoys the evening. But at night, she used to spark a fight with him for being more comfy with others. It was her possessiveness that made her to do so. Shreya loved him a lot and she couldnt tolerate anyone else even looking at him. Be it their friends or a stranger in a public place. Amit was bit upset because of this. But he knew that she is doing all this because she loves him more than anyone and she dint want to lose him.
***************************************************
Shreya reached her home and was totally shattered. She couldnt even think how Amit could do this to her. She dashed into her bedroom and fell into the bed weeping. Tears made her pillow wet. Shreya did everything to keep Amit with herself. She was strict with him because she scared that someone much better than her would hit on him.He was such a nice guy and she dint want that to happen. But what she feared has happened right now. Before today, Last time she met him was 3 months back.
That evening also she had to fight with him when he said, he need to leave early. She had been waiting for him all the while in the park and he came 1 hour late. Much before they could relax, he told he has to leave early. That made her angry. She felt, he doesn’t want to be with her and he is trying to avoid her. He just came to the park for a namesake. She felt he doesnt love her like he did before. Shreya had doubts on Anjaly, who was working with Amit. She felt things began to change after Amit went for that late night party with his colleagues. Anjaly might also have been there. She remembered Amit talking about her and how good she is. The possessive mind in shreya needed just that much to soil the seeds of doubt in her.
Shreya had a quarrel with Amit that evening in the park. He would have been rushing to meet Anjaly. Shreya couldn’t accept this and she left the place crying like a baby. After that incident, Amit reduced calling Shreya. Whenever she calls him, he says he is busy in work or he will call back. But he never used to call her back. Before, he used to call her and text her a 100 times in a day but now it has reduced to 1 or 2 in a week. He used to wake her up in the morning and made sure that she had food on time. But now he doesnt even look like bothered. He has changed. Shreya felt like someone is plucking out her heart and the pain which she had was untolerable.
*****************************************************
Amit tried to recollect what had happened in last few months. He remembered that evening when they saw at the park. He knew Shreya would be waiting for him, and was rushing to the park. But just as he stepped out of his house, he felt bit uneasy and a dizzy feeling. He felt as if the place around him is revolving and his vision was blurred. Slowly his eyesight darkened and he fainted.
Somone took him to the nearest clinic and they gave him some medicines. They told it is because his body has become too weak due to lack of proteins and he has to take some rest. But Amit, was in no mood to listen to them. He rushed to the park. Just as he reached the park, he remembered that he has an Appointment with Dr.Suresh that evening. But he dint tell that to Shreya because he felt that she would get tensed. Shreya inturn had started to quarrel with him. She thought he was going to meet Anjaly. Amit dint correct her. He dint say anything. Let her think whatever she can….
Doctor was reading his reports when Amit reached the hospital. Amit was tensed but he pretended as if he is not.
“How are you Amit?”, asked Dr.Suresh
“I am good doctor, but some time back i fainted on the road.”
Amit noticed a sudden change in Doctor’s face. He had become more serious than usual.
“Amit, Last time when you came for the check up, i had warned you that the signs are not good. Then i had a mild doubt. But i have the reports now with me.”
Amit, looked into his eyes. He felt like the floor is moving and he prayed hard not to hear the bad news
“I am not supposed to say this Amit. But i have no choice. Sorry, but it is confirmed!!!”
Amit knew that this would happen. He felt like crying out loud. He had just started his life and did no harm to anyone. But still, God up there have taken a wrong decision
“Which stage doctor?”
, Amit asked in a trembling voice. He wished if the Doctor had not realized that he was crying.
“Final Stage…. You dont have much time left…”
Amit stood up and walked out of the room. Dr.Suresh, the Oncologist cursed his job once again. He wished what he said to Amit was untrue. But the reports of Amit was lying on the table , as a proof rather, like a Death Warrant
*****************************************************
By then, Amit had gathered strength to face the cruelty of Life. He was not worried to die, but he was worried about Shreya. He knew that she loved him a lot and wont be able to tolerate if he tell her the news. So he decided to keep it as a secret. Infact, he dint tell this to anyone. Not even his family or closed friends knew about it. Amit thought that the only way to help Shreya is to avoid her. When he avoids her, she would not let her ego down.She would develop a hatred towards him and then at one point of time, his Death news won’t shock her. So Amit decided not to talk to her or meet her.
Cancer was killing him inch by inch. When in the moment of pain, he feels like he should hear Shreya’s voice. So he called her once in a while. Eventhough she was yelling at him on the phone. he smiled because he knew that what he had planned is moving on the right path.
After around 3 months, he felt like he should See Shreya for one last time. He was not sure whether he would get a second chance.That’s why he called her to the Bridge near the Ocean.The perfect place to bid farewell. But she went crying that day. Amit felt it is better than the flood of tear that might happen tomorrow when she come to know about everything
*****************************************************
Two week’s later,
Shreya had started to forget Amit and to move on. She felt like if he doesnt need her then why would she need him. But at some lonley times, his thoughts would creep in her. It was then she decided to go to the balcony to get some air.
It was nearing to dark and the birds had began to settle in their nests.Cool breeze was kissing her cheeks. Loneliness was killing her. Shreya couldnt forget Amit how much ever if she wants to. At the same time, she felt angry when she thought about what he had done to her. It was then Shreya Noticed someone standing outside her gate. It was Amit.
What does he want now? 2 weeks back when he met me he had nothing to say. Now i am trying to forget everything and he has come back again to prick me. He dint see my tears that day.Then why the hell he has come now. Shreya reached down to the gate and he was there.
“What do you want now? Now you remembered about me? Did Anjaly ditch you? You left me because you wanted her right? Then why are you standing infront of my gate. I told you, i dont want to see your face again. Now leave this place before i call the police!!!”
Shreya slammed the gate and was walking back to home. It was then she got a call from Rahul, who was a common friend of Shreya and Amit. She knew why he was calling her. Rahul is trying to Patch up between them both. She picked up the phone in an irritated mood,
“What Rahul?
“Shreya…”
“Look, i know why you are calling Ok. Dont try to patch up things. I am not going behind him anymore. You said, i had locked him up with me. Now he is free. He can do whatever he wants”
“Shreya Stop it… I just called in to Say, Amit passed away an hour ago!!! He had cancer…”
Shreya couldnt believe what she heard. She ran to the gate but there were no one. She was shocked. She just saw Amit some minute’s back. She closed her eyes in guilt.Tears were flowing down as if they are in search of someone….
-G.Sarath Menon
*****************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Stories
Year 1995, Saint marys residential central school,Thiruvalla,Kerala,.
I saw that huge campus from the windshield of our white color maruti 800car. I was asked to wait in the office room while my mom and dad were called to the principal’s office.. I sat there looking at the grilled notice board and the various trophies on the shelf. Later I was called by the principal.
“Whats your name?:
Sarath.
“Aww that’s a good name. There are many famous personalities with that name”
“Yes, Sharad pawar is one among them”
He was impressed. He dint expect a boy seeking admission for 5th standard to know about sharad pawar.
Then I followed my parents through that narrow corridor which had a huge hall at the end and a staircase on one side. The staircase led to a huge dormitory which has around 100 double floored cots.I was asked to select one and I took the upper bed which was directly beneath the fan. There was a door on the corner of that dorm and beyond the door, was the dorm of +2 students. On the end of the dorm there was a way leading to the left direction. I just walked through it and it was again a corridor. On the left, instead of wall, it was a grilled window through which I could see the vehicles on the road.On the right, a vast area which has around 15 taps. Passing the taps, there were around 10 toilets.
I came back to the dorm and my mom kissed me and said “Balu, be a good boy. Study well. We will call you and write letters to you every month”I saw a drop of tear on the corner of her eye. From the window, I saw our car moving out of the gate,I felt moist in my eyes. I dint know why.Later I realized I was admitted to a hostel, somewhere far from home.That night I slept with a weeping heart and my pillow was wet with tears.
Next morning, 5 A.M.i woke up by hearing the shouting of Sulochana, our caretaker. I had to attend the christian prayers, which was the routine of the hostel.First day of class.I felt like an alien. It was difficult for me to find the 5th standard class which was on the top floor.Atlast I found it and sat on the middle bench. First lecture was Malayalam.I was pretty good in that subject.When the teacher asked something I stood up and replied “Teachere enikkariyam athu” (Teacher I know that).Class burst out into laughter.I dint know why.Later I realized students in that school address lectures as “Miss” instead of “Teacher” and that was why the laughter for.That concept dint digest me much.I continued to address her as teacher, ignoring the laughter of the entire class.Gradually, I got accustomed to the rest of the kids and I was gradually changing. I was becoming one among those NRI kids.My homesickness reduced and I felt okay of not seeing my parents.
At St.Mary’s, all letters the students would get from their parents would be first read by the warden and the students would get only opened envelopes. Those letters which I used to receive from my mom always brought tears to my eyes.Whenever I get letters from my parents I used to go near those grilled windows and stare at the outside world. I still have those 14 year old letters safe with me like a treasure.
It was then my brother also joined the same school for +2.It was a relief for me eventhough he was in another dorm, which was near the cabin of Vice principal Mr.Duke.Duke was an anglo Indian, heavily built. An iron rod with a small oval round shape at the end of it was his trademark.It was impossible to spot him without the rode and Duke was the nightmare of students.I had enormous respect for him due to his personality and also a bit of fear when I hear the name Duke!!! Donno why but he was always nice to me. He stayed with his wife n kid in the hostel itself.Did I mention our dorm was on first floor and the second floor was assigned to girls dorm.Next to girls dorm was the mess hall. My first love of life, Blessy Ann Mathew, lived there and we used to exchange that cute smile during our dinner hours.
I used to perform mimicry, mono act,speech, poem and many other art forms from childhood onwards.Youth festivals were always the days of joy, fame and appreciation for me.My mimicry and imitation of film stars were well received and it made me the kiddo star of the class.May be blessy was attracted to that.Anyways, I feel love is in our blood.My brother was the known romeo of the school.Visakh Menon.I still remember when a chechi(a girl much elder to me) named as jancy, started to mingle with me more and gave me many gifts, chocolates etc.Later I came to know that she was my brother’s girlfriend.Jancychechi was smart, n goodlooking.I liked her a lot for the gifts she give me.One was a toy of an eagle which balances itself on top of a cone.Well, as you guessed, it was just a teenage love of my bro.
Jerry, Ninan and Jyothish were my best friends then. Jerry was the studious boy of the class.How he became my friend is a story.One day there was an announcement in the class.”All students who are here from more than one year may enter bus no:2”I was a newbie and sat on my bench itself all alone.Later I understood, Jerry’s father had passed away and all students had gone to his home.So our friendship started on that sympathy but later he became my best friend.I should mention about Kuriakose Sir, Our geography lecturer.He was somewhere in 50’s then, thin, with a big spectacle and a long stick in his hand.He used to beat up the students mercilessly and was a real terror.For skipping his class, I used to hide in the hostel itself.There were many days when I was hiding in te hostel without food and being unnoticed by Sulochana.
There were many nights which I slept with flowing tears. My solitude life had begun at that age.It was then homesickness went away from me.It became an unknown feeling.I left the hostel by 10th standard.5 years of the hostel life made me stubborn and hard.Being away from home was never a problem for me.May be for those who had lived their wholelife with parents, and when asked to move away, it would be a great problem.But for me, I parted my dear family while in 5th standard itself. 5 years in school hostel. I graduated by staying in an college hostel again. From the last 3 years, I am away from my family. May be my likeness towards solitude had started then.
St.marys hostel moulded me. It gave me both good and bad experiences.To be away from home or away from parents never became a problem for me.I rarely visit my native.Once in 5 or 6 months.I love to be alone.Yes, at times, lonliness kills me, but at the same time its difficult to find someone of my same wavelength.So I prefer to be alone.While alone, I bare no responsibility to others.I can do whatever I want.But in one corner of my heart, those olden memories still hurts.My parents were forced to drop me in a hostel as they had to travel abroad when I needed their care the most.I don’t blame them at any cost. They taught me in a good and renowned school.That experience taught me to stand on my own feet. Till 10th I used to read bible daily and still respect Christianity to the most as same as Hinduism.Only because my parents left me in a Christian school, I came to know about the value of Christianity.Altogether, when I sit back and remember now, those days have a golden touch, eventhough at that time I considered it as the worst phase of my life. Days at school hostel and college hostel would everlast in my memories. Still there are hundreds of memories which I want to share.Everything is in my mind with a faded black n white touch….everything…..
-G.Sarath Menon
Filed under Random Ramblings
Their Diaries
December,8,2009
Dear Diary,
You dont know the phase of life i am passing through. You dont know the pain i am suffering. 4 long years. From the last 4 years she had been a part of my life. We were so happy together. The day when i saw her for the first time in college, i still cannot forget that. She was wearing a white churidar and with that mesmerizing smile, she looked like an angel from the heaven. Yes, she was one. Her wide eyes and those few strands of hair that keep on falling to her forehead. It is a beauty to watch her slowly setting back those strands back to her ear. Her lips were like a bud of roses and her smile, It was a ravishing beauty. I was falling in love with her from that instant onwards. I still remember the puzzled look at her face when i smiled at her. May be she was shy. I couldn’t hide the joy i had when i found that we belong to the same class. My days went by daydreaming about her and admiring her for the whole day. Slowly, she too began to notice me. Our eyes used to meet every now and then in class. But i dint had the guts to stand up and say my love to her. I was in fear of losing her. If she says a no, then that would be too much for me to bear.Months passed by and i was becoming restless. Apart from the casual “Hi,Bye”s nothing much happened. I should blame myself for not having the spine to tell her what’s there in my mind. By then, we had become friends and i got to know about her better. Every single moment of the day, i was thinking about her. The time we spent together in college, the wait for next day to come when we leave the college , the cute dreams about her when i sleep… It was sweet… Just like her.
It’s so funny when i think about the day when i proposed to her. Second year at the college and the last exam had just finished. I knew that we wont be seeing each other for 2 long months.That had created a big pain in me. After every exam, she used to come to me and we used to discuss the question papers. It’s wrong if i say,”we discuss”. Its actually she would be discussing the answers and i would be simply admiring the beauty of her eyes. That day, after the exam, she came to me and were discussing the answers,
“Do you have any clue about this 3D graphic design? I think i will lose marks for this” , she said in a worried expression and i replied,
“I love You…”
She looked at me for a second and went without saying anything. I was disappointed to the core. I felt hatred towards myself and thought that i had lost her. The whole world was appearing blank to me. I couldnt sleep that night and at midnight, i got an sms from her which said,
“Me too…”
You cant imagine how happy i was that night. I felt like running to her and hug her tightly. Yes… I was in love….
From then on, i had the feeling that she is mine and we had a thousand great memories to cherish. I really dont know what i am going to do tomorrow. It’s her marriage tomorrow morning. One thing i know, i cannot live without her.
December,8,2009
Dear Diary,
My life is going to change forever after tomorrow. I dont know what would happen to me. I am getting married to someone else and i am cheating my heart. I cannot forget the one i loved for 4 years. I noticed him the very first day at college. He was cute and decent. There is some magic in him which made me to look at him stealthily every time when he is not noticing me. The day when he smiled at me, i dint know what to do. My heart started to pump faster and i was kind of nervous. I became more nervous when i saw him in my class, eventhough i was praying hard for that to happen. He sat 3 row behind mine and i knew he was looking at me all the time. I too wanted to look back and smile at him, but i was too tensed to do so. But whenever i got a chance, i used to turn back and check out what he was doing. The day when we spoke for the first time, i was super excited but i dint express that.That evening, i couldnt sleep thinking about him. Was that an infactuation? Am i just attracted to him? I realized its not a mere infactuation when we became close friends.We used to share everything between us. Eventhough i was the one who talked all the time and he simply used to look at me, i was loving it. Even his silence had a hundred stories to tell.
That day after the last exam of second year, i was totally worried. 2 years had passed by and he never said that he loved me. I was waiting to hear that from him every single day. Yes, i could have told him what i felt, but my shy nature and nervousness hold me back from doing so. What if i am just a good friend to him? That day when i asked him something about the exam, he suddenly said I love you. It was totally unexpected and shocked me. It tooke me a while to realize that, yes, finally he said it. My heart was full with joy and happiness that i couldnt speak a word. I just turned back and walked away as i afraid that i would hug him right in the middle of other students. That night, i messaged him thath i love him too and i slept peacefull that night after many months. Yes, i was in love.
Followed by the best time of my life. We had nothing but happiness. I feel so complete with him and he could sense my right mood even if he cant see me. We were so attached each other and were in deep love.
Now my marriage is fixed with someone else without my consent and i am forced to marry him. I have no clue about what would happen tomorrow. 1 thing is for sure, i wont accept any other man in my life other than my love. If we cannot live together, we would atleast die together.
December,9,2009
Dear Diary,
December 9 2009. Today. I cannot forget this day ever in my life. It was my marriage today. The day each man cherish for his life time. The day that fulfils a thousand dreams. It was an arranged marriage. It’s not because i don’t believe in love. But it’s just that i believe in making some one who doesnt know me to love me with my love to her. I am not a cheesy film hero who fights with his family and run away with the girl by pushing my parents who struggled to bring me up into tears. I wanted to start my life with the better half with everyone’s blessings. That’s how this alliance was fixed. It was decided among the parents and the day when i saw her for the first time at her home itself, i had decided that this is the right partner for me.
From then, i started to have a thousand dreams of us. I started to plan our future. I was in some other world. Thinking about the life after marriage. Me and her. Our kids, Our home. I was least interested in shopping. But then on, i began to go for shopping every week and filled my cupboard with gifts for her. I did my level best to make her comfortable at my home. She shouldn’t feel anything missing in her life with me. I had never loved a girl at college or when i started working. I was waiting for the right person. Rather, i was storing my love to shower upon that one lucky girl. I have spent years thinking about the one i am going to marry and this is the girl, who would be getting all my love. She is good looking and well cultured. My parents too love her. They are waiting for her to come to handover the responsibilities of the house.I am sure she would be a good home maker and a great daughter in law to them. I am sure she would be considered as a daughter and not a daughter in law. I spent yesterday night with a million hopes and slept by dreaming about the great life we are going to have together.
Today, the marriage time was at 11:00 A.M. We reached the marriage hall on time and after a while, she too came to the wedding hall. When she sat next to me, i had a feeling that i am on top of the world.My heart was beating faster when the time arrived. With prayers for a bright future i took the wedding chain. It was then, she just pushed my hand away and got up. Then she rushed out of the wedding hall and went with a guy who was waiting outside. That was a shock to me. I dint realize what was happening. Her parents, my parents and every single person who had gathered in the hall was shocked. Later some time only i realized that she was in love with someone else, and was getting married to me without her consent. She just went with her lover and shattered my dreams. She just fled with him by stepping onto my hopes, which i had cherished for years. She could have directly told me that she dint like me and love someone else. If she had told, i would have happily withdrawn from this alliance. But she never did. If that had happened, me and my family wouldnt have been humiliated in front of thousand people. I just sat there in the wedding hall with a lowered head and i could hear the laughter of people for whom i appeared like a clown. That was heart breaking.
Dear Diary,
I had not done anything wrong to anyone in my life. I haven’t humiliated or cheated anyone. All i did was listening to my family and hoping a good life with my partner. All i did was building a million dreams and praying for them to come true. But still, i am punished with this misfortune. I am not sure if i would be alive after writing this. It’s not that i wont be getting someone else, but its just that i still cannot forget that humiliating smile i saw in the face of people who witnessed all these. Just a note to all lovers and who run away for their own benefit. You are not only cheating your family but you are also shattering the dreams and hopes of one person who had not done anything wrong to you and just only wanted to have a happy life with you.
-G.Sarath Menon
*****************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Stories
പുതുമഴ ചാറ്റലും ഒരു കുളിര് തെന്നലും
മെല്ലെ തഴുകുന്ന കായലിന്നോളവും
മായുന്ന സന്ധ്യയും മങ്ങുന്ന ഗാനവും
ഒരു കുഞ്ഞു താളമായ് മറയും എന്നോര്മയും
പാപങ്ങള് കൊണ്ടിഹം നരകമായ് മാറവേ
വേദനയിലാന്ടൊരു ജനത തന് തേങ്ങലോ
പുതുവര്ഷമേ നിന്നെ പെയ്യിച്ച്ചതാര്
ഭുമിയെ കാക്കുന്ന ദേവന്റെ കണ്ണീരോ
പ്രണയാര്ദ്രയായോരീ ഭുമിയെ കാണുവാന്
ഇരുളിന്റെ മറവില് നീ വന്നതാണോ
സീല്ക്കാരമില്ലാതെ ശബ്ദങ്ങളില്ലാതെ
മൌനമായ് നീ ഇന്ന് പോകയാണോ?
ഇഷ്ടങ്ങള് ഓരോന്നും ചൊല്ലി പറഞ്ഞിട്ടും
നഷ്ട വസന്തത്തിന് കണക്കു ഞാന് നോക്കവേ
ഏകനായ് പോയൊരീ ജീവന്നു കൂട്ടിനായ്
തോഴനായ് വന്നത് ദൈവത്തിന് ഇച്ച്ചയോ
മായ്ക്കുന്നു നിന് മഴത്തുള്ളികള് ഓരോന്നും
ചുട്ടു പഴുത്തോരെന് ചങ്കിലെ വേദന
ഏറ്റു വാങ്ങുന്നു ഞാന് നിന്നെ എന് മൂര്ധാവില്
കര്മ്മഫലങ്ങള് തീര്ക്കുന്ന തീര്ത്ഥമായ്
ജി.ശരത് മേനോന്
*****************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Poems
മരിക്കില്ല ഓര്മ്മകള് മറക്കില്ല നോവുകള്
മറക്കാന് കൊതിച്ച നിന് നിനവുകള് ഒക്കെയും
മറക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന നേരങ്ങള് ഒക്കെയും
ഓര്മ തന് തീ നാളം ജ്വലിക്കുന്നു ശക്തമായ്
ഒന്നിച്ചു പിന്നിട്ട പാതയിലേകനായ്
സഞ്ചരിചീടുന്നു നിന് നിഴല് തേടി ഞാന്
അന്ന് നാം കണ്ടൊരാ കാഴ്ചകള് ഒക്കെയും,
സ്മരണ തന് തീ നാമ്പില് ഒരു കനല് കഷ്ണമായ്
അന്ന് നാം പങ്കിട്ട പുഞ്ചിരികള് ഒക്കെയും
നോവുമീ ഹൃദയത്തില് പരിഹാസ മുഖങ്ങളായ്
മരിക്കില്ല നിനവുകള് മറക്കില്ല നിമിഷങ്ങള്
ഒരായിരം കനവുകള് നെയ്തോരാ സുദിനങ്ങള്
ഒന്നിച്ചു കണ്ടൊരാ സ്വപ്നങ്ങള് ഓരോന്നും
ചില്ല് കൊട്ടരമായ് തകര്ന്നു വീണുടയവെ
കാണാന് കഴിഞ്ഞില്ല നിന്റെ കണ്ണീരെനിക്ക്
അന്ധനായ് പോയി ഞാന് വീഴ്ച്ചന് തന് നോവിനാല്
കണ്ണടയ്കുമ്പോള് തെളിയുന്നു നിന് മുഖം
പുഞ്ചിരി മായാത്ത നിന് കണ്ണിന് സൌന്ദര്യം
വെളിച്ചം തന്നു നീ ഇരുട്ടില് മറഞ്ഞതോ
ഇരുളിലെ യാത്രയില് കൈ വിട്ടു പോയതോ
പിന്നിട്ട പാതയില് തുണയ്ക്കു നീ നില്ക്കാതെ
പാതിയിലെങ്ങു പോയി ഒരു വാക് മിണ്ടാതെ
അറിയില്ലെനിക്കിനി കാണുമോ പുണ്യങ്ങള്
പോകുന്ന പാതയില് പിന് വിളി കേള്ക്കുവാന്
മരിക്കില്ല ഓര്മ്മകള് മറക്കില്ല നോവുകള്
മരിക്കില്ല നിനവുകള് മരിക്കില്ല നിമിഷങ്ങള്
മറക്കില്ല പ്രാണനിന് അവസാന തുടിപ്പിലും
ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണിനുടമയാം നിന് മുഖം
-ജി. ശരത് മേനോന്
*****************************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Poems
Now, something which i am going to tell here is a much old beaten to death topic, but still an unanswered question. “The Existence of GOD”. Those who are not interested to read further or those who doesn’t want to board the wagon again have the full freedom to leave this Page.
Many people say that there is no one called as GOD or GOD doesn’t exist. Till one point of time, i used to debate and correct them,But later i left that try when i realized that the existence of GOD is not something which we should try to imbibe in other by words, but they have to experience themselves to know. Atheists say that, they don’t believe in something which they can’t see. They are skeptical or rather absolutely doesn’t believe that there is someone called THE ALMIGHTY, because they can’t see HIM. One quick question over here. When i send an e-mail, the recipient cannot see me in person. All he can see is an e-mail id. Does it mean that I do not exist, because he cannot see me? When you talk on phone, i cannot see you. Does that mean, you do not exist? No. You exist. Your presence is felt through a medium. E-Mail is a medium which says that is me and telephone is another medium which says i am alive.Similarly, GOD marks HIS presence through a medium. He doesn’t come all of a sudden in a golden robe with twinkling stars and with lightning and Aura. GOD appears as a medium. Now what is that medium through which GOD appears? It’s YOU…and ME…
From a personal experience, I have seen GOD many times. When i had a tragic bike accident and when i was lying on a road in mysore in a cold december night for 6 hours with bleeding, I saw GOD in the form of an engineering student. Among the crowd who gathered around me and were just talking to each other without trying to save me, I saw a girl called Shwetha, who had the courage to take me to the hospital despite the comments from the mob. I Saw GOD there. He chose her as a medium. Now this is my personal experience. In your life, you might have come across various situations where you are truly helpless. The state where money doesnt even have the value of paper. The situation where you cannot do anything but to stare. At those moments, there would be someone or the other who had come to your rescue. Be it anyone. The one’s whom you know or you doesn’t. Who do you think that was and why did they help you out? It was GOD’s will and his decision.To write a piece of note, you need a pen. With your bare fingers, you cannot do that. Same is the case with GOD. He make use of you or me or anyone but make sure that the needy gets help at the right place and at right time.
Now about idol worshiping. I am not against or for this ritual. GOD is present everywhere and in every form. Then what is the need of an idol? Good question. Why do people go to temple if GOD is present everywhere? That is because of something called the “Positive Energy”. The atmosphere in a temple is quite positive with mantras or people praying and with sanity. So when you visit a temple or church and spent some time over there, you inturn gets charged. The positive energy flows to you and your Aura turns to a positive form. For every human, there is something called as an “Aura” at all the time. When he does a good deed, it brightens up and when he is doing something not so good, then it diminishes. Aura is something which makes one to be optimistic and to progress in Life. When one goes to a temple, he gets peace of mind because the atmosphere in there. Is it the same if he is visiting a Bar? Definitely Not! The idol in temple is nothing but a shape which we believe is GOD. Until a sculptor had found it, it was just a mere stone. Then he shaped it,molded it and made an idol. The idol is given powers or positive energy by poojas, prayers and chanting mantra’s. Now that is not a stone anymore. But resemblance of GOD. When we look at an Idol and close eyes and when we pray, we don’t remember the sculptor who made it. Neither we think about the Stone in pre idoling stage. All we think about is GOD and pray to him. So what is the Idol doing there? When we open our eyes and see, we find an idol there and we feel satisfied to see the replica of GOD out there. That idol is just a representation of GOD for our satisfaction. When we look at the photo of Mahatma Gandhi, we dont think about the artist who painted it, but inturn we think about Gandhi. Similarly, when we look at an idol, we just think about GOD and that is where an idol is necessary. Even if you dont go to a temple, rather you sit in your room and pray with your eyes closed, i am sure GOD would be listening to it, because HE doesn’t need any form in particular and is everywhere.
So what is the conclusion over here. Does GOD exist or NOT? Certainly he does. He exist in the form of you and me. The GOD is within ourselves. Knowingly or unknowingly we have “Played the Role” of a GOD to someone who was in need. If i recall, i would have a huge list where i saw this Human form of GOD. It is we who have to decide that we should be a GOD or a SATAN. It doesn’t take much to change some one Else’s world. All you need is a heart of compassion and a willingness to be generous. We definitely are not going to take anything with us when we die. All we do throughout our life is to work hard today to build a better tomorrow. But there are people who neither have a today nor a tomorrow. Be kind to them. It is said, “Aham Brahmasmi”, meaning “I am GOD”. It means GOD is not a second person. It’s we ourselves. Next time, when you buy a biscuit from a shop and if you see a stray dog looking at you, please do not hesitate to give him a biscuit. It is your chance to play the role of a GOD. Every creature in this world is GOD’s creation. So be nice to everyone. Afterall, man is a social animal.
-Sarath Menon .G
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Filed under Philosophy
If you cant stand this nonsense anymore or if you just want to say a "Good Work". then here is an option : [email protected]
The Psychic Writer 