Ik ben het vrouwelijke rolmodel dat ik zelf nooit had

Als klein meisje bouwde Sophie (inmiddels 37) al websites met html en legde ze elektriciteitsnetwerken aan in haar zelfgebouwde stad in de game SimCity. Maar een carrière in IT? Die was alleen weggelegd voor briljante technerds. Tot ze tien jaar geleden werd benaderd door een IT-bedrijf. Nu maakt ze zich als managing consultant en software developer hard voor meer vrouwen in de techwereld.

Soms is ze nog weleens bang dat ze een verkeerd knopje indrukt en dat er iets misgaat. “Ik had vroeger een Tamagotchi”, vertelt ze. “Een digitaal diertje dat je in leven hield door hem eten en aandacht te geven. Ik dacht regelmatig: straks doe ik iets fout en gaat ’ie dood. Ook in mijn huidige werk voel ik af en toe die spanning om iets verkeerd te doen. Maar inmiddels weet ik wat ik kan.”

Plezier in zelf bouwen

Haar fascinatie voor digitale werelden ging verder dan haar Tamagotchi: de kleine Sophie was een fervent gamer. Van SimCity tot Rollercoaster Tycoon en Petz, een game waarin je voor zelfgemaakte huisdieren zorgde. “Daar zat een actieve community omheen met gamers die op eigen websites dieren aan elkaar showden. Via tutorials leerde ik zelf zo’n website bouwen.”

Hoe meer ze zich vastbeet in html, hoe meer plezier ze erin kreeg. “Zo bouwde ik voor familieleden verschillende websites. Veel uitzoekwerk, maar ik was trots dat ik zoiets kon maken.” Toch koos ze niet voor een IT-studie, maar voor Frans, religiestudies en taalkunde. “Ik ben nieuwsgierig naar dingen waar ik weinig van afweet. Zo wilde ik meer weten over religie en hoe mensen dat beleven. Ook het Frans trok me: ik heb in Frankrijk gewoond en ik hou van het praktische van een taal leren.”

“Ik vind het heerlijk om dingen tot op de bodem uit te zoeken”

Van Javaanse taal naar Javascript

Grammatica fascineerde haar, dus koos Sophie na haar bachelorstudies voor een researchmaster taalkunde. “Vanuit daar ging ik door met een PhD over de Javaanse taal, daar  was ik in mijn master al mee in aanraking gekomen. Na haar promotieonderzoek was het tijd voor een nieuwe baan. “Het idee om iets met programmeren te doen, trok me. Maar in die wereld zag ik alleen maar slimme whizzkids. Daar paste ik niet bij. Bovendien was ik ervan overtuigd dat je pas ergens je werk van kon maken als je het tot in de puntjes beheerst. Wat wist ik nou van programmeren?”

Tot een IT-bedrijf haar benaderde voor een traineeship. “Dat aanbod sloeg ik uiteindelijk af, want het bedrijf paste niet bij mij. Maar ik realiseerde me daardoor dat de IT-sector misschien tóch bereikbaar voor me was.” Via een oud-studiegenoot hoorde ze enthousiaste verhalen over Capgemini en ze greep haar kans. “Na een assessment ben ik voor het young professional -traject gegaan. In een track van drie maanden leerde ik programmeren en bouwde een applicatie via scrum.” Spannend? “Behoorlijk. In het begin typte ik nog codes over, maar al snel herkende ik patronen en doorzag ik structuren. En plotseling dacht ik: ik snáp dit. Dat gaf een kick.”

Tot de bodem gaan

Sophies achtergrond bleek een perfecte match. “Die logica van een taal lijkt veel op hoe coderen en programmeren werkt, dus dat sluit goed aan.” Voor een grote overheidsorganisatie bouwde ze vervolgens webapplicaties en implementeerde een nieuwe inlogmethode. Zo klom ze op van young professional naar senior en lead developer.

Inmiddels werkt ze als backend developer bij een andere overheidsorganisatie aan interne applicaties en datawarehousing. Haar speurneus komt haar goed van pas. Een bug in de software? Laat maar aan Sophie over. “Je moet behoorlijk creatief zijn om fouten op te sporen. Ik vind het heerlijk om tot op de bodem uit te zoeken waar het probleem zit. En ik werk samen met gemotiveerde en slimme mensen, dat maakt het extra leuk.”

“Vrouwen mogen meer vertrouwen op hun eigen vaardigheden”

Vooral mannen. Ik kende geen enkele vrouw die voor IT koos. Had ik die wel gekend, dan was ik zekerder van mezelf geweest en had ik eerder voor IT gekozen. Ik vind dat vrouwen meer mogen vertrouwen op hun eigen vaardigheden.” 

Techniek is géén man’s world

Nu coacht ze vrouwen in haar team, geeft presentaties op verschillende afdelingen en deelt in talks haar eigen verhaal. Ook buiten Capgemini is ze actief: als ambassadeur van HerFuture en spreker op events. Daarnaast geeft ze gastlessen op basis- en hogescholen. “Ik hoor vaak: vrouwen zijn toch gewoon minder geïnteresseerd in techniek? Goed dat je dat zegt, antwoord ik dan. Want hier gaat het vaak mis.”

Volgens Sophie spelen onbewuste aannames een grote rol. “Ik leg uit hoe ons brein shortcuts neemt: je ziet één voorbeeld en trekt daar een conclusie uit. Als je techniek met mannen associeert, wordt dat normaal en lijken vrouwen een uitzondering. Terwijl dat beeld cultureel is gevormd. Vrouwen willen echt wel. Daarom moeten we het gesprek blijven voeren.”

Want wat je niet ziet, kun je ook niet worden.” Tegelijk wil ze via trainingen de dialoog over vrouwen in tech stimuleren. “Ik haal zoveel plezier uit mijn werk, dat gun ik anderen ook. Tegen alle meisjes en vrouwen die twijfelen over de techsector, zeg ik: ga ervoor, je kunt veel moois bijdragen.”

“Als ik meer vrouwen in tech had gekend, had ik eerder voor deze sector gekozen”