«Πιστεύω στα θαύματα καθώς και στους στοιχειώδεις νόμους της φυσικής και της αριθμητικής.

«Πιστεύω στα θαύματα καθώς και στους στοιχειώδεις νόμους της φυσικής και της αριθμητικής. Το πρώτο αποτέλεσμα της πίστης είναι η αποδοχή των θαυμάτων (η οποία δεν έρχεται σε αντίθεση με τον σεβασμό που οφείλεται στους νόμους της λειτουργίας του σύμπαντος, που έχουν θεσπιστεί από τον Θεό).»

Nicolae Steinhardt (Journal of Happiness)

Η Λειτουργία είναι μια ανάμνηση της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους από τον Θεό. Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ (Ρόζενμπεργκ)

 

Μικρές ἀλήθειες:

 Μικρές ἀλήθειες: «Προσπάθησε να διακρίνης στήν ἱστορία τῆς ζωῆς σου τά "δακτυλικά ἀποτυπώματα" τοῦ Θεοῦ!... »(περ. Χπ).

«Χρησιμοποίησε τό τάλαντό σου, ὅσο μικρό καί ἄν εἶναι. Τά δάση θά ἦταν βουβά, ἄν μέσα σ᾿ αὐτά κελαϊδοῦσαν μόνο τα καλύτερα πουλιά» (περ. Χπ).

Raul Follereau: «Εἶναι σοβαρότερο καί ἀξιοπρεπέστερο γιά τόν ἄνθρωπο νά φροντίζη γιά 15 ἑκατομμύρια συνανθρώπους του (τούς λεπρούς), παρά να παίζη μέ ἀερόφουσκες στην Στρατόσφαιρα...» (περ. Χπ).

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

Ὁ Victor Pauchet προτείνει:

 

 Ὁ Victor Pauchet προτείνει: «Όταν πρό κηται νά καλλιεργήσετε ἕνα χωράφι, γιά νά καταστρέψετε τα σαλιγκάρια καί τά σκουλίκια, μήν προσπαθῆτε νά τά σκοτώσετε ἕνα-ἕνα βάλετε στο χωράφι σκαντζόχοιρους ἤ κότες τά παράσιτα θά ἐξαφανιστοῦν. Κάνετε τό ἴδιο καί γιά τίς κακές σας συνήθειες· μή θελήσετε νά τίς ξερριζώσετε δημιουργήστε καινούργιες, πού θά γίνουν ἰσοδύναμες ενεργετικές δυνάμεις καί θά ἀπορροφήσουν τά έλαττώματά σας» .

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

修道士テオクリトス・ディオニシアトス著／長司祭イオアン長屋房夫訳 天と地の間 / Theoklitos Monk, Between Heaven and Earth.

 

修道士テオクリトス・ディオニシアトス著／長司祭イオアン長屋房夫訳 天と地の間 

1990PDF

As text

Μετάφραση του βιβλίου του Γέροντος Θεόκλητου Διονυσιάτη, Μεταξύ ουρανού και γης. 

Μετάφραση: Αρχιερέας Ιωάννης Ναγκαγιά Φουο

Πρόλογος ― Με την ευκαιρία της επανέκδοσης

Χάρη στην εύστοχη απόφαση του Σεραφείμ Τσουτσίναγκ, Αρχιεπισκόπου Σεντάι και Βοηθού Επισκόπου Τόκιο, το βιβλίο «Μεταξύ Ουρανού και Γης», το οποίο μετέφρασα και εξέδωσα με δικά μου έξοδα το 1990, πρόκειται να επανεκδοθεί μετά από 30 χρόνια. Εάν το βιβλίο αυτό τραβήξει την προσοχή όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων, και ιδίως των Ορθόδοξων, αυτό θα αποτελέσει μεγάλη χαρά για μένα ως μεταφραστή, και θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου πρώτα απ’ όλα στον Αρχιεπίσκοπο.

Προσπάθησα να κάνω μερικές διορθώσεις στην πρώτη έκδοση, ώστε να γίνει όσο το δυνατόν πιο ευανάγνωστη, αλλά πιθανότατα θα υπάρχουν ακόμη τυπογραφικά λάθη και παραλείψεις. Το πρωτότυπο είναι γραμμένο στα ελληνικά και έχει ως θέμα τη μοναστική ζωή στο Άγιο Όρος, οπότε είναι δυσνόητο και χρησιμοποιεί πολλούς ορθόδοξους όρους. Επιπλέον, δεν παύω να ανησυχώ μήπως υπάρχουν σημεία όπου, λόγω της ανεπάρκειας του μεταφραστή, δεν έχει μεταδοθεί η πραγματική έννοια. 

序文 ― 再版にあたり

この度、仙台の大主教及び東京の副主教セラフィム辻永座下のご英断により、1990年に翻訳して自費出版した「天と地の間」が 30年ぶりに再版される運びとなり、少しでも多くの人々、特に正教徒の目にとまるなら、それは訳者としての大きな喜びであり、誰よりもまず大主教座下に謝意を表します。

初版に多少の訂正を加え、できるだけ読みやすくしたつもりですが、多分に誤字・脱字などもあるものと思います。原本はアトスの修道をテーマとしたギリシャ語なので難解で正教用語が多用されています。さらに訳者の力不足から真意が伝えられていない箇所もあるかと心配は尽きません。しかし、聖書にも次の言葉があるのを知って多少の安堵を覚えます。シラフの子イイススの知恵書（序の18 : 20）に「我々は、懸命に努力したのであるが、上手に翻訳されていない語句もあると思われるので、そのような個所についてはどうかお許し願いたい・・・（シラ、序の26）いったん翻訳されると、原著に表現されているものと少なからず相違してくるのである」。

私たちは 21世紀のデジタル時代にいるので、何かを理解しようとすれば、様々な手段で対象の認識へ近づくことができます。正教の真髄に触れていただきたいという思いで、悔恨の情を抱えながら拙い翻訳の再版に応諾しました。

祈りと悔改が信仰生活の中心である正教にあって、アトスという修道半島はまさに不断の祈りが修練されている唯一の場所です。1000年以上の女人禁制と祈りの修行を頑なに続けるアトス、正教会でも「特別な地域＝生神女の園」と認識されるアトスについて今では多くの人々の知るところとなっています。

この書は正教会の信者あるいは正教に関心を持つ読者の手に渡ると想定して短い叙文を書かせて頂きます。

修道者や修道院に憧れる人々が正教会だけではなく世の中に常に一定数います。そのような人々は何らかの方法で修道に関する情報を持っているだけでなく、福音書からも多く学び、ご存知だと思いますが、福音書から修道を志す人に向けられていると言われる箇所を引用します。「弟子たちは言った、『もし妻に対する夫の立場がそうだとすれば、結婚しない方がましです』。するとイイススは彼らに言われた、『その言葉を受けいれることができるのはすべての人ではなく、ただそれを授けられている人々だけである。というのは、母の胎内から独身者に生れついているものがあり、また他から独身者にされたものもあり、また天国のために、みずから進んで独身者となったものもある。この言葉を受けられる者は、受けいれるがよい』」（マトフェイ 19 : 10~12）。ここで述べている「他から独身者にされたもの」ですが、これは他の人から修道の話を聞き、あるいは諭されて修道の道に進む人を言います。最も尊いのは「みずから進んで独身者となったもの」だと言われています。聖ニコライ・カサトキン大主教は独身者を「閹者えんしゃ」と訳しています。正教の教えは観念的な神学論ではありません。修道とは人の生活全般に行われる言動と霊たましいの生活であって、それは決して修道者だけのものでもなく、また言動だけの実践でもありません。福音を道標とした心からハリストスを信じる者の天国への道です。

修道とは元来ギリシャ語のモナヒズモスから出ていて、その原義は「神に在って単独で生活する」を意味します。ただ長い歴史を経た現在では単独での修道が様々な理由から危険であるとされたため教会は修行形態としての隠遁を許可していません。例外はありますが、一般には共住修道院で修道生活を営みます。日本語の修道という語も「道を修める」という素晴らしい訳語だと思います。

アトスは女人禁制の地だけでなく、そこに住み修行する修道者は宣誓で「童貞、清貧、服従」を神に誓い剪髪式を行います。単純に修道者の修行に障害となりうる女性、金品などを可能な限りなくし、修道院の決まりを守り院長や長老に服従した生活をします。すべては真の謙遜を獲得するためで、福音書には「同じように、若い人たちよ。長老たちに従いなさい。また、みな互に謙遜を身につけなさい。神は高ぶる者をしりぞけ、へりくだる者に恵みを賜うからである」（ペトル前 5 : 5）とあるように、最終的に救いに与るための神の恩寵を獲得する手段と条件です。

世俗では実行不可能と思えるハリストスの教えを愚直にまで守り通すために存在する環境がアトスという秘境の地です。一例を挙げると、福音書には「だれでも、情欲をいだいて女を見る者は、心の中ですでに姦淫をしたのである。もしあなたの右の目が罪を犯させるなら、それを抜き出して捨てなさい。五体の一部を失っても、全身が地獄に投げ入れられない方が、あなたにとって益である。もしあなたの右の手が罪を犯させるなら、それを切って捨てなさい。五体の一部を失っても、全身が地獄に落ち込まない方が、あなたにとって益である。」（マトフェイ 5 : 28~30）との誡めがありますが、これを死守する情熱は厚い信仰が支えとなって行われる長期の斎や不断の祈りによってしか達成できないでしょう。一言で言うと、修道とはハリストスの誡めを守って歩む天への道です。誰もが持つ人間としての弱さをなくするため、霊体的に強くなるまで修行するのです。それは一般に考えられているように、決して「肉体と闘っている」のではなく、南国でしか育たない植物も北国の温室なら生長し実をつけるのに似ているかもしれません。また列聖された修道士の存在を「земной ангел и небесный человек」（地上の天使と天上の人）と呼びますが、まさに修道の鏡となった人たちです。

人間がいるところには必ず何らかのルールがありますが、修道院に関して次のような表現があります。それは「В чужой монастырь со своим уставом не ходят」（他の修道院に自分の修道院の規則を持ち込まない＝郷に入っては郷に従え）ですが、それぞれの修道院に自前の修行形態や特別な規則があることを示唆する言葉です。俯瞰的に正教修道を見ると一つの共通した形態と伝統、その理念の実践が見えます。まさに正教のオイコノミアを柔軟に蓄えているのも正教の修道制だと言えます。

画像3 - 天と地の間ロシア語で「ドゥホヴニク духовник」という語がありますが、普通は「痛悔神父とか長老」と訳されているようです。しかしこれは一部間違いです。まず「ドゥホヴニク」は神品職だけに限られません。稀な現象ですがロシアやギリシャでは霊的に長けている信者がこのように呼ばれることがあり、年齢も関係ありません。言うなら「適切な霊的アドバイスのできる正教徒」です。霊的な人とは本来正教徒のあるべき姿で、簡単に言うと「福音書の誡めに基づいて生活する人」で、これは決して外面的な容姿とか、客観的な生活態度ではありません。それは目に見えない心の状態、たましいの状態で、福音書の誡めに沿った神しん゜の状態を属神性（霊性）と言います。聖使徒パウェルが「神゜を消すなかれ」と言うのは、私たちは「神゜と火」によって洗礼を受けたのですから、神゜も火も消してはならないと諭しているのです。この霊性は救いの条件で、それは火のように近くの者にも移り点火させます。人は一人では救われません。神と隣人がいて救いは可能になります。残念ながら日本にはドゥホヴニクはおりません。この書がその代わりになって皆様に何らかの知恵を与えることを願っています。

また誡めにはどんなものがあるか、との質問をよく耳にします。神の誡めとはモイセイの十戒や真福九端（山上の垂訓）だけではありません。誡めとは聖書の中で読者に向けて命令形で書かれている文言を言います。また誡めは神の命令ではなく、それは母が子に与えるアドバイスのようなもので、神は決して人の自由を侵しません。どうかこの書を読まれて、修道への憧れや想像を掻き立てるのではなく、正教徒として福音を喜ばしく受け入れて実践し、実を結ぶ霊的な生活の一助になるよう願うものです。

最後に、この出版のために編纂など多方面に尽力されたクリメント児玉長司祭に謝意を表します。

長司祭 イオアン長屋房夫　2020年 12月

Γράφει ή χριστιανή συγγραφέας Eugenia Price:

  

Γράφει ή χριστιανή συγγραφέας Eugenia Price: «Μια μέρα, ἐκεῖ πού ὅλα ἦταν μιά χαρά, την ὥρα κατά τήν ὁποία καθόμουν στο γραφείο μου κι ἔγραφα, χτύπησε τό τηλέφωνο. Μιά ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρουσα φωνή ἀπ' τήν ἄλλη άκρη του σύρματος εἶπε:

"Δεν τηλεφωνῶ γιά νά σοῦ ζητήσω νά σώσης την ψυχή μου, άπλούστατα θέλω σοῦ πῶ ὅτι, κατά τη γνώμη μου, το Απελευθερωμένοι εἶναι ἕνα συγγραφικό αριστούργημα! Καί ἐπιπλέον στην παραγωγή τοῦ προγράμματος ἔχεις κάνει φανταστική δουλειά. Ἀλλά αὐτό εἶναι ὅλο κι ὅλο τό ὁποῖο θέλω νά σοῦ

πῶ. Σε διαβεβαιώνω πώς δέν ἐνδιαφέρομαι καθόλου

γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μου!"» 

Κρίμα! Δεν θέλουν τό σπόρο τοῦ Θεοῦ!

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

ΜΠΡΆΒΟ ΣΤΟΝ ΜΑΘΗΤΗ.

Άγια πράγματα γίνονται στην εκκλησία, όχι επίγεια πράγματα, αλλά ουράνια πράγματα.

«Άγια πράγματα γίνονται στην εκκλησία, όχι επίγεια πράγματα, αλλά ουράνια πράγματα. Η κατοικία του Θεού είναι ουράνια και μόνο ουράνια πράγματα γίνονται σε αυτήν. Τι κάνουμε στην Αγία Εκκλησία; Υπηρετούμε τον Θεό συνειδητά, εκδηλώνουμε την πίστη μας στον Θεό, δοξάζουμε τον Θεό, σύμφωνα με την τάξη της Εκκλησίας μας, κάνουμε εδώ στη γη ό,τι κάνουν οι άγγελοι στον Ουρανό, αυτό ιδιαίτερα στη Θεία Λειτουργία· η Θεία Λειτουργία είναι η Βασιλεία του Θεού εδώ, στη γη.»

Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος Παραϊάν (Πώς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Μέσα πνευματικής βελτίωσης)

Ιερομόναχος Savatie Baştovoi (Ανάμεσα στον Φρόιντ και τον Χριστό).

«Δεν μπορείς να αναγκάσεις έναν νέο να εγκαταλείψει τις ψυχαγωγίες που χαρακτηρίζουν την εποχή του και να διαβάσει τους Αγίους Πατέρες, αν και αυτά τα βιβλία των Αγίων Πατέρων είναι γεμάτα δημιουργική ενέργεια και δυναμισμό, είναι βιβλία κατ' εξοχήν για νέους. Αλλά, τουλάχιστον, θα μπορούσε κανείς να εγκαταλείψει, σε πρώτο στάδιο, την βλακεία που ξεσπά από τις τηλεοράσεις και τα μοντέρνα τραγούδια. Να εγκαταλείψει το ιδανικό του μασκοφόρου υπεράνθρωπου με τον οποίο ερωτεύεται ένα φωτομοντέλο που ξέρει να κλωτσάει καλά. Αυτό δεν γίνεται για να περιορίσει τις μεταξύ σας σχέσεις, αλλά για να σας κρατήσει ενωμένους, για να αποφύγει έναν οδυνηρό χωρισμό».

Ιερομόναχος Savatie Baştovoi (Ανάμεσα στον Φρόιντ και τον Χριστό)

How Christ is Choosing the "New Crew" of His Ship.

 

LIVE | Ο Άγιος Παπά Τύχων όπως δεν τον γνωρίζαμε | Μητροπολίτης Νεκτάριος.

 

Szent Jusztin Popovics előadása Belgrádban, Hrapovickij Antonij metropolita emlékére rendezett ünnepélyes összejövetelen.

„Semmi sem annyira idegen az ortodoxiától, mint az élettelen skolasztika és a jeges racionalizmus. Az ortodoxia mindenekelőtt és mindenek felett a kegyelem megtapasztalása és élete, és ezen keresztül Isten áldott megismerése és az ember áldott megismerése. Az ortodox egyház az egész életet átöleli, minden bonyolultságával együtt, csak a rosszindulatnak és a bűnnek nem hagy benne helyet.”

Szent Jusztin Popovics előadása Belgrádban, Hrapovickij Antonij metropolita emlékére rendezett ünnepélyes összejövetelen

Γράφει ὁ Μενέλαος Παλλάντιος: «Ἂν δέν ἔχης λόγους νά σέ ἀτιμάζη τό ὄνομά σου, προτίμησέ το ἀπό τούς τίτλους σου. Εἶναι τό μόνο πού θά σέ ἀκολουθήση ὥς τό τέλος τῆς ζωῆς σου»

Μικρές αλήθειες.

Μικρές αλήθειες: «Η Θεία Πρόνοια μᾶς

προσφέρει καρύδια, ἀλλά δέν μᾶς τά τσακίζει κι ὅλας»

«Ἡ εὐτυχία κατοικεῖ στήν καρδιά, ὄχι στήν τσέπη τοῦ ἀνθρώπου»

«Ἐάν οἱ δύσκολες περιστάσεις μᾶς βροῦν κοντά στο Θεό, τότε θά βροῦμε τό Θεό μέσα στίς δύσκολες περιστάσεις»

«Πολλοί ἄνθρωποι θυμοῦνται τό Θεό, μόνο ὅταν πρόκειται νά βλασφημήσουν» .

«Στα νιάτα μου τρέχαν τά πόδια καί ἀργοῦσε ὁ χρόνος. Τώρα τρέχει ὁ χρόνος καί ἀργοῦν τά πόδια μου»

Σκόρπιες ἀλήθειες: «Τα πάθη καί τά κλεφτο-

φάναρα μοιάζουν: ρίχνουν φῶς μόνο σε μία κατεύθυνσι, ἐνῶ παντοῦ ἀλλοῦ βασιλεύει σκοτάδι».

«Οστεοπώρωσι, λοιπόν. Πάλι καλά. Διότι ὑπάρχει καί ἡ ψυχή πού προσβάλλεται ἀπό τήν ἀρρώστια τῆς πωρώσεως. Θέλω να πιστεύω πώς τή γλύτωσα!» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

ΤΊ ΚΡΙΜΑ.

Διαβάζουμε: «Κάνω ἕνα λάθος πάντα στή ζωή μου. Στενοχωρήθηκε ποτέ κανείς, ἐπειδη τά κάστανα ἔχουν ἐξωτερικά βελόνες πού τρυποῦν;

τά καρύδια ἔχουν χονδρή σάρκα πού μαυρίζει τά χέρια;

τά ἀμύγδαλα καί τά φουντούκια ἔχουν σκληρό περίβλημα;

το σιτάρι βελόνες;

τα φραγκόσυκα ἀγκάθια;

Κανείς ποτέ. Απλά καί εἰρηνικά τά παραμερίζουν ὅλα τοῦτα. Καί παίρνουν καί γεύονται τόν ὡραῖο καί θρεπτικό καρπό τους.

Ἐγώ ὅμως στέκομαι μόνο σε αυτά τῶν συνανθρώπων μου. Τῶν οἰκείων μου. Τῶν ἀδελφῶν μου.

Στη λίγη σκληράδα στον τρόπο.

Στο λίγο τσίμπημα στην ψυχή.

Στα λίγα ἀγκαθάκια στη συνεργασία.

Καί στενοχωροῦμαι. Δέν τά παραμερίζω, να πάω

στον καρπό τῆς ψυχῆς τῶν ἄλλων. Καί ἔτσι μένω νηστικός. Κάνω τό λάθος, τό ὁποῖο κανείς δέν κάνει γιά τούς καρπούς. Καί τό κάνω γιά τίς ψυχές τῶν ἀδελφῶν μου.

Τι κρίμα!»(περ. Λυ, φ. 128, 3).

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 95

"Ἡ Χειροτονία τοῦ Πατρὸς Θεοκλήτου"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Σήμερα, Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου, ἡ Καλαμπάκα ξύπνησε μὲ καμπανοκρουσίες ποὺ ἀντηχοῦσαν στὰ βουνά. Στὸν ναὸ τῶν Ὁσίων Μετεωριτῶν Πατέρων, ἡ χαρὰ ἦταν οὐράνια. 

Ἀρχιερεῖς μὲ χρυσᾶ ἄμφια, ἡγούμενοι μὲ ἀσημένιες ράβδους, ἱερεῖς μὲ λαμπερὰ ἐπιτραχήλια. Οἱ χορωδίες ὕμνησαν πανηγυρικά, οἱ φωνές τους ἀνέβαιναν σὰν ἀγγελικὲς ψαλμωδίες. Πλῆθος πιστῶν γέμισε τὸν ναό, ξεχειλίζοντας μέχρι τὴν αὐλή. 

Καὶ στὸ κέντρο ὅλων, ὁ πατὴρ Θεοκλῆτος, ἀδελφὸς τῆς ἱερᾶς Μονῆς Βαρλαάμ, γονάτιζε μὲ δέος. 

Ἡ χειροτονία ἄρχισε. Τὸ "Ἄξιος!" ξέσπασε σὰν βροντὴ ποὺ τρανταζε τὰ τείχη. "ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ!" φώναζαν ὅλοι μὲ δάκρυα χαρᾶς. 

Ὁ νέος διάκονος σηκώθηκε τρέμοντας. Τὰ μάτια του ἔλαμπαν. Ὁ ἡγούμενός του, ὁ Γέροντας Βενέδικτος, τὸν ἀγκάλιασε μὲ τρυφερότητα. 

"Σήμερα, τέκνον μου," τοῦ ψιθύρισε, "γίνεσαι ὑπηρέτης τοῦ Ὑψίστου. Ὅπως ὁ Παραλυτικὸς σήκωσε τὸ κρεβάτι του, ἔτσι κι ἐσὺ θὰ σηκώνεις τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Θεό." 

Ὁ πατὴρ Θεοκλῆτος ἔκλαψε. Ὄχι ἀπὸ λύπη, ἀλλὰ ἀπὸ ὑπέρμετρη εὐγνωμοσύνη. 

Ἡ πανήγυρις συνεχίστηκε μὲ ἄρτο καὶ κρασί, μὲ ἀγκαλιὲς καὶ εὐλογίες. Οἱ Ὅσιοι Μετεωρῖτες Πατέρες, ἀπὸ τὰ οὐράνια, χαμογελοῦσαν. Ἕνας νέος διάκονος προστέθηκε στὴν ἁλυσίδα τῶν ὑπηρετῶν τοῦ Χριστοῦ. 

Καὶ ἡ Καλαμπάκα ἔλαμπε σὰν νέα Ἱερουσαλήμ. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Κάθε χειροτονία εἶναι μιὰ θεία κλήση ποὺ ἀνανεώνει τὴν Ἐκκλησία. Ὅπως ὁ Παραλυτικὸς ἔλαβε νέα ζωή, ἔτσι καὶ ὁ νέος διάκονος γεννιέται γιὰ νὰ φέρει ζωὴ στοὺς ἄλλους.

Ἀποκαλύπτει ὁ Αἰμίλιος Μπουρατίνος:

Ἀποκαλύπτει ὁ Αἰμίλιος Μπουρατίνος:

«Ἡ λέξι "ἁμαρτία" προέρχεται ἀπό τό ρῆμα "ἀμβροτάζω", πού βγαίνει ἀπό τό στερητικό "α" καί τό οὐσιαστικό “βροτός" (ἄνθρωπος). Δηλαδή, ἁμαρτία ἴσον ἀπανθρωπισμός (ἀφαίρεσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ἑαυτό του)»(περ. Ετ, Απ 79, 338 ὑπ.).

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

Ἀλήθειες ἀπό τό Μενέλαο Παλλάντιο:

Ἀλήθειες ἀπό τό Μενέλαο Παλλάντιο: «Μην

προσπαθῆς νά ἀνεβῆς ψηλά, ἄν δέν εἶσαι βέβαιος πώς ἀντέχεις στόν ίλιγγο. Διαφορετικά, ἤ θά πέσης μόνος σου ἢ θά σέ ρίξουν μέ τόν εὐκολότερο τρόπο» 

«Κανείς δέν θά προφτάση να φύγη ὡς ἀπόφοιτος ἀπό τό Μεγάλο Σχολεῖο τῆς Ζωῆς» Μόνο οἱ Ἅγιοι.

«Ἄς μή ζητᾶμε μόνο χρόνια στή ζωή, ἀλλά καί

ζωή στά χρόνια» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

Σημειώνει ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς:

 Σημειώνει ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς:

«Ὅπως δέν ἀνάβει το καντήλι χωρίς τα δικά

χέρια, ἔτσι καί τό ἐσωτερικό καντήλι τῆς καρδιᾶς μας δέν ἀνάβει χωρίς τά χέρια τοῦ Θεοῦ. Οἱ κόποι τῶννἀρετῶν μας εἶναι ἡ καύσιμη ύλη (το φυτίλι καί τό

λάδι), πού γιά νά ἀνάψουν καί νά φωτίσουν χρειάζο νται τό "πῦρ” τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

Ὁ Elie Wiesel μᾶς διηγεῖται γιά κάποιο ραββίνο....

 «Ὁ Elie Wiesel μᾶς διηγεῖται γιά κάποιο

ραββίνο πού ἔλεγε ὅτι, ὅταν σταματήσουμε νά ζοῦμε καί παρουσιασθοῦμε μπροστά στο δημιουργό μας, ἡ ἐρώτησι τήν ὁποία θά μᾶς κάνη δέν εἶναι γιατί δέν

ἔγινες μεσσίας, δημοφιλής ἡγέτης ἤ δέν ἔλυσες τά μεγάλα μυστήρια τῆς ζωῆς. Ἡ ἐρώτησι θά εἶναι μόνο: γιατί δέν ἔγινες ἐσύ, τό ὁλοκληρωμένα δραστήριο,

συνειδητό πρόσωπο, πού μόνον ἐσύ εἶχες τή δυνατότητα νά γίνης; »

Αγίου Θεοφάνους τοῦ ῾Εγκλείστου. Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ.

Αγίου Θεοφάνους τοῦ ῾Εγκλείστου

Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Μου  γράφετε ὅτι δεχθήκατε χθές ἐπισκέπτες, ὅτι εἶχατε μιά

έντονη συζήτηση μαζί τους, γιατί δέν πίστευαν στην

ἀνάστασι τῶν νεκρῶν, καί ὅτι ἀπό τήν συζήτηση αυτή ταραχθήκατε ἐπειδή οἱ ἐπισκέπτες ἦσαν ἄνθρωποι καλοί.

Αφιβάλλω ἂν ἦσαν πραγματικά καλοί, διότι τότε δέν θά

ἔλεγαν ἀντίθετα ἀπ' αὐτά πού δίδαξε ὁ Κύριος. Ο Κύριος

εἶπε: «Πορεύομαι... καί πάλιν ἔρχομαι» (Ἰωάν. ιδ' 3). Καί άκόμη: «Ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς

φωνῆς αὐτοῦ, καί ἐκπορεύσονται οἱ τά ἀγαθά ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δέ τά φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως» (Ἰωάν. ε΄ 28-29).

Δέν καθώρισε τόν χρόνον τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, βεβαίωσε

ὅμως μέ τόν θεῖο Του λόγο ὅτι ὁπωσδήποτε θά γίνη καί μάλιστα ξαφνικά: «Ὥσπερ ἡ ἀστραπή εξέρχεται ἀπό ἀνατολῶν καί φαίνεται ἕως δυσμῶν οὕτως ἔσται καί ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου... Φανήσεται τό σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ... καί ὄψονται τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπί τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετά δυνάμεως καί δόξης πολλῆς... Ὥσπερ δέ αἱ ἡμέρα τοῦ Νῶε, οὕτως ἔσται καί ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Ὥσπερ γάρ ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις ταῖς πρό τοῦ κατακλυσμού... ἄχρι ἧς ἡμέρας εἰσῆλθε Νώε εἰς τήν κιβωτόν, καί οὐ ἔγνωσαν ἕως ήλθεν ὁ κατακλυσμός καί ἦρεν ἅπαν

τας, οὕτως ἔσται καί ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου... 

Γρηγορείτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε ποία ὥρᾳ ὁ Κύριος ὑμῶν ἔρχεται» (Ματθ. ιδ΄ 27-42).

Καί γιά νά μήν ἀμφιβάλλη κανείς γι' αυτά προσθέτει: «Ο ουρανός και ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δέ λόγοι μου οὐ μή παρέλθωσιν» (Ματθ. ιδ΄ 35).

Αργότερα, κατά τήν θ. ἀνάληψη, παρουσιάσθηκαν στούς ἀποστόλους ἄγγελοι καί τούς διαβεβαίωσαν: «Οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀναληφθείς ἀφ᾽ ὑμῶν εἰς τόν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται ὅν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτόν πορευόμενον εἰς τόν οὐρανόν» (Πράξ α΄ 11).

Εἶναι τόσο σοβαρό το θέμα αὐτό στό ἔργο τῆς σωτηρίας μας. Οἱ Πατέρες τό συμπεριέλαβαν στο σύμβολο τῆς πίστεως: «Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης, κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς...». Αλλά καί γιά τήν ἀνά- στασι περιέχεται ἡ φράσις: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν».

Ἴσως στούς καλούς επισκέπτες σας φαίνεται απίστευτη ὄχι τόσο ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου, ὅσο ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν. Γιά τόν νοῦ ἀσφαλῶς καί τά δύο εἶναι ἀκατάληπτα. Ἐμεῖς ὅμως τά πιστεύουμε ὄχι διότι τά κατανοήσαμε, αλλά διότι ἔτσι τά δίδαξε ὁ Κύριος. Ὁ νοῦς ἐδῶ δέν ἔχει καμιά θέσι, ἄν πραγματικά τά δεχθοῦμε σά λόγια τοῦ Θεοῦ. ῎Ας διαφωνῆ, ὅποιος διαφωνεῖ. 

Ας παραμένη ἄπιστος, περιμένοντας τήν τύχη τῶν ἀπίστων.

Ο Κύριος πολλές φορές μιλοῦσε γιά τήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν καί  ἔλεγχε ὅσους δέν πίστευαν σ' αυτή. Οἱ Ἰουδαῖοι πίστευαν γενικά στην ἀνάστασι τῶν νεκρῶν, ἐκτός ἀπό τήν αἵρεσι τῶν Σαδδουκαίων. Οἱ μορφωμένοι τῆς Κορίνθου λογομαχούσαν γιά τήν ἀνάστασι καί γι' αὐτό ὁ ἀπόστολος Παῦλος τούς ἔγραψε να πιστεύουν αναμφισβήτητα σ' αὐτή.

Στο ιε΄ μάλιστα κεφάλαιο τῆς Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς του παραλληλίζει την κοινή ἀνάστασι μέ τήν ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Κατοχυρώνει τήν ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἀναφέροντας τούς μάρτυρες τῆς ἀναστάσεως αὐτούς πού μίλησαν μαζί Του καί Τόν ψηλάφησαν αναστημένο, καί τελικά θέτει τό ἐρώτημα: «Εἰ δέ Χριστός κηρύσσεται ὅτι ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται, πῶς λέγουσι τινες ἐν ὑμῖν ὅτι ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν;» (Α΄ Κορινθ. ιε΄ 12).

Ο Χριστός ἀναστήθηκε σάν ἀπαρχή τῆς ἀναστάσεως ὅλων τῶν

νεκρῶν. Κατά τήν δευτέρα παρουσία Του θ' αναστηθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Θ' ἀρχίση νέα περίοδος, νέα ζωή με νέο οὐρανό καί γῆ.

Ὁ ἀπόστολος συνεχίζοντας γράφει στην επιστολή του ὅτι ὅποιος

δεν πιστεύει στήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν, δέν πιστεύει οὔτε στήν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ. Αλλά ἐάν δεν πιστεύουμε στην ανάσταση τοῦ Χριστοῦ, τότε ὅλη ἡ πίστις μας εἶναι κενή. Βλέπετε λοιπόν πόσο επιζήμιο εἶναι νά μήν πιστεύη κανείς στήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν; Αὐτό καί τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ ἀφανίζει καί τό ἔργο τῆς σωτηρίας καταστρέφει.

Σᾶς συμβουλεύω νά κλείνετε τ' αυτιά σας σε τέτοιες κούφιες συζητήσεις. Ποιό ὄφελος να συγκεντρώνετε ἀσέβειες καί νά γεμίζετε τό νοῦ καί τήν καρδιά σας; Ο Κύριος νά σᾶς εὐλογεῖ.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ  ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2026

Παρακλητικός Κανών εις τον Αγιον Οίκουμένιον Α Επίσκοπον Τρίκκης Ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

῞Αγιος Οἰκουμένιος Αʹ

῾Ο ῞Αγιος Οἰκουμένιος κα­ταγόταν ἀπὸ τὴν Καπ­παδοκί­α, γεννήθηκε ἀπό γονεῖς ἐπίσημους καί περι­φανεῖς καὶ ἦ­ταν ἀνιψιὸς τοῦ ῾Αγίου  ̉Αχιλ­λείου Λαρίσης καὶ ἐξάδελφος τοῦ ἁγίου Ρηγί­νου, ἐπι­σκόπου Σκοπέλου.

    ̉Ακο­λούθησε τόν ῞Αγιο  ̉Αχίλλειο στὴ Λάρι­σα.  ̉Αρ­γότερα, μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη κλήρου καὶ λαοῦ, ἐ­κλέ­χτηκε ἐπίσκοπος Τρίκκης. Οἱ δυὸ τους, ἅγιοι  ̉Αχίλ­λειος καὶ Οἰκουμένιος, ἔ­λαβαν μέρος στὴν Αʹ Οἰκου­μενικὴ Σύ­νοδο, ποὺ συνῆλθε τὸ 325 μ. Χ. στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας, ὅπου καὶ θαυματούρ­γησαν εἰς ἀπό­δειξη τῆς ὀρ­θῆς πί­στεως (λίθος ἀνέβλυσε νερό).

   ῾Ο ῞Αγιος ἀγαποῦσε τὴν ἡσυχία καὶ τὴν προσευχή καὶ γι̉ αὐτὸ ἀποσύρονταν στὸ ἀσκητήριο του τὸ ὁποῖο βρίσκεται ὀκτὼ χιλιόμετρα βορεί­ως τῶν Τρικάλων, στὸ χωριό Χαϊδε­μένη. Κατὰ τὸν 14ο αἰ. μ. Χ., τὸ ἀσκητήριό του λεγόταν «Καταφύγιον» ἐνῶ σήμερα εἶναι γνωστό σὰν «Καταφεῖ­δι».

   ῾Ο ῞Αγιος κοιμήθηκε πλήρης ἡμε­ρῶν καὶ ἀ­ναδείχτηκε θαυματουργός. Τὰ τίμια λείψανά του φυλάσ­σονταν σὲ λάρνακα στὸν ναὸ τοῦ  ̉Αρχαγ­γέλου Μιχαήλ, ποὺ βρισκόταν μέσα στὸ φρούριο τῶν Τρικάλων.

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Αγιον Οἰκουμένιον Αʹ ̉ Επίσκοπον Τρίκκης

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τῷ ῾Ιεράρχῃ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν* τῶν  ̉Ορ­θοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν με­τα­νοίᾳ, κράζοντες αὐτῷ ταπεινῶς˙* ῞Αγιε, σπλαχνή­σθη­τι καὶ βοήθησον πάντας˙* σπεῦσον ἀπολλύμεθα ὑπὸ πλή­θους πταισμάτων˙* μὴ ἀποστρέψῃς ἱκέτας κε­νούς˙* Σὲ γὰρ προστάτην ἀκοίμητον ἔχομεν. 

 

Δόξα Πατρὶ...  ̉ Απολυτίκιον.  Ἦχος γʹ. Θείας πίστεως.

Τρίκκης κλέϊσμα καὶ φωτοδότης* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθης,* ̉Αρχιθύτα Οἰκουμένιε ἔνδο­ξε,* σὺ ἐν τῇ Πρώτῃ Συνόδῳ κατέδειξας* τὰ τοῦ  ̉Αρεί­ου διδάγματα βλάσφημα.* Μάκαρ ὅσιε,* τῷ Λόγῳ Χρι­στῷ τῷ Θεῷ ἱκέτευε* δωρήσασθαι ἡμῖν πταισμά­των ἄφεσιν.

 

Καὶ νῦν ...  Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι·* εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ·* σοὺς γὰρ δούλους σῴ­ζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

 

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος[1].

 

ᾨδὴ αʹ.  Ἦχος πλ. δʹ Ὑγρὰν διοδεύσας…

Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς,* πρὸς Σὲ κα­τα­φεύγω,* Οἰκουμένιε θαυμαστέ,* καὶ δέομαι πό­θῳ ὁ ἀχρεῖος* τὴν σὴν βοήθειαν ταχέως παρά­σχου μοι.

 

 ̉Αφρόνως ἐβίωσα ἀληθῶς* διὸ καὶ στενάζω ὑπὸ τύ­ψεων ἰσχυρῶν˙* σοί, μάκαρ, προσπίπτω ὁ ἀ­χρεῖος* καὶ ἐξαιτοῦμαι τὴν σκέπην σου, ὅσιε. 

 

Τὰ πάθη ἐμόλυναν πολλαπλῶς* ψυχὴν μου καὶ σῶ­μα,* Οἰκουμένιε θαυμαστέ˙* διὸ σοι προστρέ­χω ἀ­νακράζων˙* ἐκ τούτων τάχος με ρῦσαι, τρι­σόλβι­ε.

 

Θεοτοκίον.

Νεότητα Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ,* προστάτευσον τά­χος,* ἐκ κινδύνων καὶ ἐθισμῶν,* καὶ ἐκ χει­ρῶν ἀν­θρώπων δολίων,* Σὺ διαφύλαξον πά-ντας, Πανύμνη­τε.

 

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

῾Ικετεύομεν πάντες, τὸν Πλαστουργὸν Κύριον,* καὶ τὸν Ποιητὴν τῶν ἁπάντων* σὺ ἐξευμένι­σον,* ἵνα  σωθῶμεν  ἡμεῖς* ἐκ  τῶν  ποικίλων  παγί­δων* τοῦ δο­λίου δράκοντος, ὦ Οἰκουμένιε.

 

Σὺ ἰάσεις παρέχεις, θαυματουργὲ ὅσιε,* ἡμῖν τοῖς πι­στῶς δεομένοις* καὶ ἀνακράζουσι˙* σπεῦσον καὶ σῶσον ἡμᾶς* ἐκ τῶν δεινῶν νοσημάτων* καὶ ἐξ ὄ­γκων, ῞Αγιε, πάντας ἀπάλλαξον.

 

Τῶν Τρικκαίων τὴν πόλιν* ἐκ τοῦ σεισμοῦ φύλα­ξον* καὶ ἀπὸ ἐχθρῶν ἀλλοφύλων ταύτην διάσω­σον˙* τοὺς δὲ κατοίκους αὐτῆς* ἐξ αἰφνιδίου θανά­του,* μά­καρ Οἰκουμένιε, πάντας προστάτευσον.

 

Θεοτοκίον.

῾Ραθυμίας κατέστην,* ἐργάτης ὁ ἄθλιος,* διὸ πρὸς Σὲ καταφεύγω* καὶ πόθῳ δέομαι,* σπεῦσον τα­χύ, Μαριάμ,* καὶ σῶσον, Κόρη, ἱκέτην,* καὶ Υἱὸν Σου, ῎Α­χραντε, Σὺ ἐξευμένισον.

 

Διάσωσον* ἀπὸ τῆς πλάνης τὰ τέκνα σου, ῾Ιεράρ­χα,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 

̉Επίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴ­α­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶ­τα  Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ι­ε­ρέως  καί τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ Πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον˙* ἐ­λέους πηγὴ* καὶ πάντων καταφύγιον˙* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν Σοί,* Οἰκουμένιε μάκαρ, πρόφθασον˙* καὶ ἐκ κινδύνων φύλαττε ἡμᾶς˙* τοὺς πόθῳ καὶ πί­στει σοι προσφεύγοντας. 

 

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα Κύριε…

Τοῦ νοὸς μου τὴν ἔπαρσιν* Τρίκκης Οἰκουμένιε, τά­χος κοίμησον* καὶ τὰ πάθη μου θεράπευσον*  ̉Αρχι­θύτα, πάντων καταφύγιον.

 

Οἱ ἐλπίδα καὶ στήριγμα* καὶ τῆς σωτηρίας τεῖχος ἀ­κράδαντον,* σὲ κατέχοντες  ̉Ορθόδοξοι,* δυσχερεί­ας πάσης ἐκλυτρούμεθα.

 

Τὴν χαρὰν τὴν οὐράνιον* μὴ στερήσῃς, πάτερ, ἀ­πὸ τοὺς δούλους σου* καὶ τὰ νέφη τὰ σκοτίζο­ντα* τὰς ψυχὰς μας τάχως σὺ διάλυσον.

 

Θεοτοκίον.

Παρθένε θεόνυμφε,* τὸν υἱὸν σου σκέπε καὶ διαφύ­λαττε* καὶ τὸ στόμα μου  διάνοιξον,* τοῦ δο­ξάζειν Σε, Θεοκοινώνητε.

 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Φύλαττε ἀεὶ* ἐκ κινδύνων, Οἰκουμένιε,* τοὺς σοὶ προ­σφεύγοντας, θεόφρον, θερμῶς* καὶ  σῶσον ἅπα­ντας ἐκ πλάνης, ἀκατάβλητε.

 

Κλαίω καὶ θρηνῶ,* Οἰκουμένιε μακάριε,* ἐρευ­νῶν τὰς τοῦ βίου πράξεις, σεμνέ,* διὸ σὺ προ­σφεύγω ὁ τάλας, Θεοδόξαστε.

 

Λῦσον τὴν ἀχλὺν* τῶν πταισμάτων μου, θεόφιλε,* τῷ φωτισμῷ τῆς σῆς καθαρότητος* καὶ τὸν βίον μου ταχέως σὺ καταύγασον.

 

Θεοτοκίον.

̉Αχραντε θερμῶς,* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος,* ἐκ τῶν πα­γίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ,* τὸν Σὸν ἱκέτην,* ἀπαύ­στως Μαριάμ, προστάτευσον.

 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Προστάτην σε τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι* καὶ φρουρόν, θαυματουργέ ῾Ιεράρχα,* τῶν πειρασμῶν διαλύ­εις τὰ βέλη* καὶ τοῖς νοσοῦσι παρέχεις τὴν ἴασιν.* Σοῦ δέ­ομαι, ὁ δυσμενής,* ἐκ παθῶν ὀλεθρίων διά­σωσον.

 

Θλιβόμενον παραμύθησαι, πάτερ,* ἀσθενοῦντι δώ­ρησόν μοι ὑγείαν* καὶ ἀδικούμενον ῥῦσαι ἱκέ­την* καὶ τῆς ψυχῆς εὐμορφίαν σὺ χάρισαι* τὸν θέλο­ντα διακαῶς* σωτηρίας τυχεῖν σαῖς δεήσεσι.

 

Τὸν νοῦν μου σὺ ἀποκάθαρον τάχος,* Οἰκουμέ­νιε, Τρικκαίων προστάτα* καὶ τὴν καρδίαν μου φώτι­σον, πάτερ,* σὺ καὶ τὸ σῶμα μου σπεῦσον καὶ ἴ­ασαι˙* σοῦ δέομαι γονυκλινῶς* ἐκ  τῶν  ματαίων φρο­ντίδων ἀπάλλαξον.

 

Θεοτοκίον.

Νευρώσεις Σύ, ἀπελαύνεις, Ἄχραντε,* καὶ τὰς νό­σους θεραπεύεις Σῶν δούλων,* καὶ ταῖς ψυ­χαῖς ἱκε­τῶν Σου παρέχεις,* ἀκαταπαύστως βοήθειαν ἔνδο­ξε˙* Σοῦ δέομαι ὁ δυσμενής,* τῆς ψυχῆς μου τὰ ὄμμα­τα ἄνοιξον.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,  ̉Αρχιθύτα,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγομεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 

Α

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

    Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος β´. Προστασία.

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος.* Μὴ πα­ρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθα­σον, Θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν* τῶν πι­στῶς δεομένων σου˙* τάχυνον εἰς πρεσβείαν* καὶ σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν,* ὁ ἀντι-λήπτωρ  τῶν πιστῶν,* Οἰκουμένιε μακάριε.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δʹ.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέ­σχε μοι.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου  ὁ θάνατος  τοῦ  Ὁσίου αὐ­τοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉ Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁ­γίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ ̉Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδι­νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πο­λὺ τοῦ λαοῦ ἀ­πὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιε-ρουσα­λὴμ καὶ τῆς παρα­λίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰα­θῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐ­τῶν, καὶ οἱ ὀ­χλούμενοι ἀπὸ πνευμά-των ἀκαθάρτων, καὶ ἐθερα­πεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐ­τοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πά­ντας. Καὶ αὐτὸς ἐπά-ρας τοὺς ὀ­φθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μα­θητὰς αὐ-τοῦ ἔλεγε˙ μακά­ριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πει­νῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακά­ριοι οἱ κλαίο­ντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσω­σιν ὑ-μᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσω­σιν ὑ­μᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πο­νηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ…

Ταῖς τοῦ σοῦ ῾Οσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα…

 

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* τῶν ̉Ορθοδόξων προστάτα* μάκαρ Οἰκουμένιε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέ­τους σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι,* τῶν δαιμόνων τὰ τοξεύματα,* σκέπην οὐ κέ­κτημαι,* οὐδὲ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος,* πάντοθεν πολεμούμε­νος καὶ παντοδαπῶς χειμαζόμενος,* πά­τερ ῾Ιερά­ρχα,* ἐλ­πὶς σὺ καὶ προστάτης τῶν πιστῶν* μὴ παρα­βλέψῃς ἱ­κέτην σου* τὸν πρὸς σὲ προστρέ­χοντα.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός: ̉ Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

 

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

῾Η εἰκών σου ἐδείχθη ἰατρεῖον ἀδάπανον, Οἰκου­μένιε,* θεόφρων ῾Ιεράρχα* καὶ Τρίκκης ποιμενάρ­χα* διὸ πάντες κραυγάζομεν˙* ῾Ο τῶν Πα­τέρων ἡ­μῶν,* Θεός, εὐλογητὸς εἶ. 

 

Τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἔλκη,* Οἰκουμένιε, τάχος θερά­πευσον* καὶ δίδου σοῡ ἱκέτας* τὴν μνήμην τοῦ θα­νάτου,* ἵνα πόθῳ βοῶμεν σοι˙* ῾Ο τῶν Πατέρων ἡ­μῶν,* Θεός, εὐλογητὸς εἶ. 

 

Χαλινὸν συ τῆς γλώσσης* καὶ καιρὸν μετανοίας πα­ράσχου, ῞Οσιε,* ἐμοὶ τῷ τρισαθλίῳ* τῷ πόθῳ σοι ἐλ­θόντι* καὶ ἐν πίστει κραυγάζοντι˙* ῾Ο τῶν Πα­τέρων ἡμῶν,* Θεός, εὐλογητὸς εἶ. 

 

Θεοτοκίον.

Μὴ παρίδῃς ἱκέτας,* Θεοδόξαστε κόρη, πιστῶν τὸ καύχημα,* ἀλλὰ ταῖς εὐχαῖς Σου,* ἐκ νόσου τοῦ καρκίνου,* πάντας, Μῆτερ, διάσωσον,* ἵνα ὑ­μνῶ­μεν θερμῶς,* τὸν Λόγον Θεοτόκε.

 

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τὸν ῾Ιεράρχην,* τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας* στρατι­αὶ ̉Ορθοδόξων ὑμνεῖτε* καὶ δοξολογεῖτε* εἰς πά­ντας τοὺς αἰῶνας.

 

Τοὺς προσελθόντας* ἐν τῷ σεπτῷ σου τεμένι,* μὴ παρίδῃς, σοφὲ ῾Ιεράρχα,* καὶ ἐκ τῶν  κινδύνων*  ἀπάλλαξον ἱκέτας.

 

Σὴν μεσιτείαν* οἱ ἐν τῇ Τρίκκῃ οἰκοῦντες,* Οἰκου­μένιε, πόθῳ ἐξαιτοῦμεν,* ἵνα λυτρωθῶμεν* πυ­ρὸς τοῦ αἰωνίου.

 

Θεοτοκίον.

῾Ελλήνων Κόρη,* καταφυγὴ ἀνεδείχθης,* καὶ ἀ­κοίμητος πάντων προ­στάτης˙* διό, Θεοτόκε,* ἀ­παύστως Σὲ ὑμνοῦμεν.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

Θεόφρων ῾Ιεράρχα,* σοὶ ἀκαταπαύστως* τῶν  ̉Ορθο­δόξων τὰ πλήθη κραυγάζουσι,* ἐκ τῶν αἰ­ρέ­σεων πλάνας* πάντας προφύλαττε.

 

Μὴ παύσῃς, Θεοφόρε,* σὲ καθικετεύω* φρου-ρεῖν ἀ­παύστως ῾Ελλάδαν καὶ πόλιν σου* καὶ τὴν  ̉Ορθό­δοξον πίστιν* τάχος ἐξάπλωσον.

 

̉Ορθόδοξοι ὑμνοῦσιν* καὶ δοξολογοῦσιν* ἀπαύ­στως σόν, Οἰκουμένιε, ὄνομα* καὶ τῇ σεπτῇ σου εἰκόνι* πόθῳ προσπίπτουσι.

 

Θεοτοκίον.

̉Ι λέωσαι Υἱὸν Σου,* Κεχαριτωμένη,* τὸν ἐπ̉ ἐμοὶ ὀρ­γισθέντα  δικαίως ῾Αγνή,* καὶ  τοῦ πυρὸς  τοῦ  ἀσβέστου,* τάχος μὲ λύτρωσε.

 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Με­γα­λυ­νά­ρια.

Α

­῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ πα­να­μώ­μη­τον καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐνδοξοτέ­ραν* ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν  ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

 

Χαίροις, Οἰκουμένιε θαυμαστέ,* οἰκουμένης κλέ­ος καὶ ῾Ελλήνων καταφυγή.* Χαίροις, τοῦ  ̉Α­ρείου πο­λέμιος ἀνδρεῖος* καὶ τῆς  ̉Ορθοδοξί-ας,* πα­τὴρ τρι­σμέγιστος.

 

Τῆς Καππαδοκίας μέγας βλαστὸς* καὶ τῆς Θετ-τα­λίας ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός.* Τῶν Τρικκαίων, μάκαρ, ἐδείχθης Ποιμενάρχης* καὶ πάντων τῶν δογ­μάτων φρουρὸς ἀκοίμητος.

 

Φύλαττε τὴν Τρίκκην, θαυματουργέ,* καὶ τὴν Θετ­ταλίαν ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς* καὶ τοὺς  ̉Ορ­θοδό­ξους  διάσωσον  ἐκ  λοίμης* τοὺς  πόθῳ  προσιόντας* πρὸ τῆς εἰκόνος σου.

 

῎Εχουσι ̉Ορθόδοξοι ἀληθῶς* σέ, ὦ ῾Ιεράρχα, ὡς προ­στάτην καὶ ἀρωγόν,* διὸ σοι προσέρχονται πά­ντες,  ̉Αρχιθύτα,* καὶ πόθω ἐξαιτοῦσιν τὴν μεσι­τεί­αν σου.

 

Χ

Χαίροις, τῶν Τρικκαίων ὁ ἀρωγὸς* καὶ τῶν ἐν ἀ­νά­γκαις, Οἰκουμένιε, βοηθός.* Χαίροις, τῆς πα­τρί­δος ἡμῶν μέγας προστάτης* καὶ τῶν νο-σοῦντων, μάκαρ,* θεράπων ἄριστος.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

 

Εἶτα ὁ Χορὸς: Τρισάγιον,  Δόξα Πατρὶ ... Παναγία τριάς,... Κύριε ἐλέησον (τρίς), Δόξα Πατρὶ ..., Πάτερ ἡμῶν...  Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: ῞Ο­τι Σοῦ ἐ­στιν …, Ὁ Χορός:  ̉Α­μήν.  

 

Καὶ τὸ ̉̉̉Απολυτίκιον.  Ἦχος γʹ. Θείας πίστεως.

Τρίκκης κλέϊσμα καὶ φωτοδότης* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθης,*  ̉Αρχιθύτα Οἰκουμένιε ἔνδο­ξε,* σὺ ἐν τῇ Πρώτῃ Συνόδῳ κατέδειξας* τὰ τοῦ  ̉Αρεί­ου διδάγματα βλάσφημα.* Μάκαρ ὅσιε,* τῷ Λόγῳ Χρι­στῷ τῷ Θεῷ ἱκέτευε* δωρήσασθαι ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς … καὶ μνημονεύει τὰ  όνόματα ὑπὲρ ὧν τελεῖται ἡ Παρά­κλησις καὶ ποιεῖ μοκρᾶν ἀπόλυσιν, Δόξα σοι Χριστὲ ὁ Θεὸς …

῾Ο Χορός: Δόξα Πατρὶ … Καὶ νῦν … Κύριε, ἐλέησον (τρίς) Πάτερ, ἅγιε εὐλόγησον.

Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς  εἰκόνας  τῶν ῾Αγί­ων ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Πάντας προστατεύεις, ἀγαθέ,* τοὺς πιστῶς προ­σφεύγοντας πόθῳ* τῇ κραταιᾷ σου χειρί˙* ἄλ­λον γὰρ οὐκ ἔχομεν* ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεόν,* ἐν κιν­δύνοις καὶ θλίψεσιν,* ὡς μέγαν μεσίτην* οἱ κατακαμπτόμε­νοι ὑπὸ ποικίλων παθῶν,* πάτερ Οἰκουμένιε, σπεῦσον* καὶ τοὺς σοὶ προσπίπτοντας ῥῦσαι* πάσης περι­στάσεως* πρεσβείαις σου. 

 

Ἦχος πλ. δʹ.

Δέσποινα προσδεξαι,* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου,* καὶ λύτρωσαι ἠμᾶς,* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

 

Ἦχος βʹ.

Τὴν πάσαν ἐλπίδα μου,* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡµῶν, Κύ­ριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡµᾶς.

Ὁ Χορ­ός:  ̉ Α­μήν.

 

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Α­γιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν….