Christina's World by Andrew Wyeth

Ντοκιμαντέρ του BBC με τίτλο "Michael Palin in Wyeth´s World",
διάρκεια 59 λεπτά,
με αγγλικούς υπότιτλους.


[Michael Palin heads for rural Pennsylvania and Maine to explore the extraordinary life and work of one of America's most popular and controversial painters, Andrew Wyeth. Fascinated by his iconic painting Christina's World, Palin goes in search of the real life stories that inspired this and Wyeth's other depictions of the American landscape and its hard grafting inhabitants.
Tracking down the farmers, friends and family featured in Wyeth's magically real work, Palin builds a picture of an eccentric, enigmatic and driven painter. He also gets a rare interview with Helga, the woman who put Wyeth back in the headlines when the press discovered he had been painting her nude, compulsively but secretly for 15 years.]

Wheatfield with Crows

τα βάσανα

Κάθε πρωί στη γιόγκα, κοιτάζω τα ξυπόλητα ποδαράκια μου, τεντώνω τα ξερά σαν κούτσουρα και πονεμένα μονίμως από τη γυμναστική εδώ και τρεις μήνες χέρια μου, και σκέφτομαι ότι πέρασα παραπάνω από τη μισή μου ζωή υποτιμώντας αυτό το σώμα και υπερτιμώντας το μυαλό μου, αφήνοντας στην άκρη αυτό το σώμα και χρησιμοποιώντας συνέχεια και πολύ το μυαλό μου, με περηφάνια μάλιστα, με αναίδεια. Τώρα (αργά πια, αλλά έστω) παρατηρώ -και είναι για γέλια και για κλάματα-, πως το σώμα δεν είναι μόνο ένα πράγμα που σε κουβαλάει και που του ρίχνεις φαγητό, αλλά είναι ένα σωρό διαφορετικά εξαρτήματα, και το καθένα απ΄αυτά μπορείς να το παρατηρήσεις, να το ακουμπήσεις, να το μετακινήσεις, να στηριχτείς επάνω του, και κυρίως να δοκιμάσεις τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει, και πώς μπορείς να το αλλάξεις αυτό.

* O πίνακας της Maki Horanai.

απογευματινό χαικού

πετάγομαι στο περίπτερο, θέλεις τίποτε;

ναι, μια σοκολάτα

~ Settai Komura (1887 - 1940)

η αποθέωση του τοπίου

"Σήμερα στην Καλών Τεχνών δεν κάνουν ζωγραφική. Λίγη ζωγραφική δεν βλάπτει. Κάνουν τα σύγχρονα, τα ψηφιακά, τα ηλεκτρονικά. Είναι ένας άλλος κόσμος για μένα."
(Να ξέρατε πόσο συμφωνώ κύριε Τέτση..)

~ Το λινκ της συνέντευξης με αφορμή την έκθεση "Π. Τέτσης: Η αποθέωση του τοπίου" στο μουσείο Θεοχαράκη.

winter landscape

Μην τύχει και πέσει μπροστά σου πίνακας Φλαμανδού χειμωνιάτικος. Αρχίζει τότε μια χιονοστιβάδα -σχεδόν κυριολεκτικά μιλώντας- ονειροπόλησης που ποτέ δεν καταλήγει. Χρόνια τώρα. Ποιος να ξέρει άραγε το γιατί.

~ Lucas van Valckenborch (1535-1597)

καλοκαίρι

Αυτό και τέρμα, πάω να βάλω τα γεμιστά να γίνονται.
 

~ Sir John Lavery

art

Μερικές μέρες όλα φαίνονται δύσκολα, φοβάσαι να κουνηθείς.

~ Harry Watson

at the city

O Henri Hayden (1883-1970) έγινε φίλος-για-πάντα του Σάμιουελ Μπέκετ όταν συναντήθηκαν στο χωριό Ρουσιγιόν της Νότιας Γαλλίας όπου είχαν καταφύγει με τις συντρόφους τους κατά την διάρκεια του πολέμου (1942-1945).

Ο πρώτος, κουβαλούσε τα πινέλα του και ζωγράφιζε μεσα στη φύση ενώ δίπλα του ο Μπέκετ, ο οποίος είχε περάσει μέρες και μήνες μέσα στα μουσεία της Ιρλανδίας, του Λονδίνου, της Γερμανίας και του Παρισιού, και είχε διαβάσει σωρούς βιβλίων τέχνης,  δούλευε στη γη.

η τέχνη που ευφραίνει

O Jack Butler Yeats (1871-1957) ήταν ο αδελφός του ποιητή. Ο Μπέκετ-αυτός ο τόσο μοναχικός και δύσκολος άνθρωπος, τον είχε σε πολύ μεγάλη εκτίμηση σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Γεννημένος το 1906, γύριζε πάντα κοντά στον ζωγράφο και έπαιρνε δύναμη από τα έργα του κι από τις κουβέντες τους.

~ ο πίνακας Queen Maeve Walked Upon this strand

η μικρή πόλη (V)

Λοιπόν όταν πήγαμε στη Βιέννη ήμασταν λυσσασμένες να δούμε Κλίμτ. Και είδαμε τόσο Κλιμτ σε γραβάτες, τασάκια, πετσέτες κουζίνας, και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, που όταν είδαμε τους αληθινούς πίνακες, σταθήκαμε μισό λεπτό και την φύγαμε τρέχοντας... Αντίθετα, ο Σίλε στάθηκε για μένα μια αποκάλυψη. 
Δεν ήξερα ότι έζησε στη Βιέννη, ούτε ότι κάποιος εκεί συνέλλεγε τα έργα του κι έτσι τώρα υπάρχει ολόκληρο μουσείο στην πόλη με αυτά. Δεν είχα ποτέ ξαναδεί ανθρώπινο σώμα ζωγραφισμένο με τόσο άσχετα χρώματα-πρασινο-και-μαύρα, τόσο παράξενα ζωγραφισμένο. Δεν ήξερα ότι η ασχήμια μπορεί να έχει τόση ομορφιά. Άλλο τρόπο δεν έχω να το εκφράσω. Τον λατρεύω.

H @Stavroula μου πρότεινε να μιλήσω για τον Σίλε, και σε όποιον κάνει λαικ σ'αυτό το ποστ, θα προτείνω έναν ζωγράφο για τον οποίο αν θέλει θα μιλήσει και θ'ανεβάσει έναν πίνακά του.

Ο πιο αγαπημένος μου πινακας του Egon Schiele δεν είναι ανθρώπινο σώμα, είναι ο KRUMAU - CRESCENT OF HOUSES (THE SMALL CITY V)

όμορφες φθινοπωρινές μέρες

Τέτοιες που σου δίνουν το χρόνο να ετοιμαστείς με την ησυχία σου για το χειμώνα.

~ Old Woman Reading at Window by Abraham van Strij

και το πλεκτό στην καρέκλα

~ An interior with a woman reading by Carl Larsson

ποίημα

Δεν θέλω πια παρά ένα μόνο δρόμο

και τη σιωπή για να κρυφτώ,

κι ένα άρμενο που να 'ρθει γρήγορο με βήματα του ανέμου,

και τη γαλέρα με ανοιχτά τα σπλάχνα στο ακρογιάλι

εκτεθειμένη στα κύματα της ανταρσίας.

Οι λέξεις μου έχουν τη θλίψη του πηλού που ψήθηκε χωρίς αγάπη
και ξέρω πως μάχομαι για ένα λυκόφως καταδικασμένο.

Ξέρω τι αξίζει η απατηλή τάξη

μιας εξοχής του απομεσήμερου, όταν η μοίρα την περπατά.

Ανάμεσα στις λέξεις, ανάμεσα στους νεκρούς,

δεν το βλέπετε;

υπάρχει ο αέρας που ανασαίνει και χάνεται η ζωή.

* * *

Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1925. Στοιχειώδης και μέση εκπαίδευση στην Ορλεάνη. Πτυχίο φιλολογίας και νομικής στο Παρίσι. Το 1950 ξεκινά με τα πόδια με προορισμό την Ινδία, αλλά τελικά προτιμά την Ελλάδα και την Εγγύς Ανατολή, όπου θα ζήσει πολλά χρόνια μένοντας κυρίως στην Ύδρα και την Πάτμο μέχρι το 1960. Ο Ζακ Λακαριέρ.
~ Συγγραφική πορεία, από το ημερολόγιο ενός φιλέλληνα, εκδόσεις Χατζηνικολή

winter is coming

Έτσι άσχετα. Ανάμεσα στα πράγματα που μας σώζουν, η ομορφιά.

 

Κοιτάζοντας του πίνακες του Antoine Blanchard νομίζεις πως κάτι έχουν τα μάτια σου και τα ανοιγοκλείνεις, τα τρίβεις για να καθαρίσουν. Αλλά η εικόνα παραμένει φλου, σαν παραμύθι.

~ Πίνακeς του Antoine Blachard

στην ακροθαλασσιά

Όταν πηγαίνουμε με την Σταυρούλα σε εκθέσεις ζωγραφικής, το καλύτερό μας  είναι ότι ανακαλύπτουμε ζωγράφους που μας αρέσουν πάρα πολύ και οι οποίοι μας είναι άγνωστοι μέχρι τότε.
Αυτοί δεν είναι οι πίνακες που είδαμε στην έκθεση της Συλλογής Αβέρωφ στο μουσείο Θεοχαράκη. Είναι όμως οι ζωγράφοι που ξεχωρίσαμε.

Σκαρβέλης Σπυρίδων (1868-1942)

Περικλής Πανταζής (1849-1884)

Θωμόπουλος Επαμεινώνδας (1878-1976)

Ιθακήσιος Βασίλης (1889-1977)

Ορέστης Κανέλλης (1910-1979)

Άγγελος Γιαλλινάς (1857-1939)

οδός Αναπαύσεως

Σταθμός μετρό Ανθούπολη.

βιβλίο

Διάβασα το Συγγενής, της Καρολίνας Μέρμηγκα, χθες το βράδυ. Ολόκληρο. Το άνοιξα για να δω αν με τραβάει για να είναι το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω, και μετά (όταν τελείωσε) έκλεισα το φως (και το πρωί δεν μπορούσα να ξυπνήσω).
Δεν ξέρω να πω αν ήταν ωραίο. Δεν θα το ξαναδιάβαζα. Δεν θα το χάριζα σε κάποιον. Με εκνευρίζει (κάπως) το θέμα του. Αλλά αυτό το (τόσο, τόσο σπάνιο) να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου; Τι να πω; Αυτό και μόνο κάνει το τελικό αποτέλεσμα απολύτως θετικό.

* Ο πίνακας: Heather Horton: Storm Over Wesleyville

αυγή

~ Childe Hassam (Geraniums 1888-89)

Η κυρία Κολήν κλάδευε, σκάλιζε, έσκαβε, έριχνε λίπασμα, πότιζε με φρενίτιδα.
- Το ραδιόφωνο είπε κακοκαιρία για αύριο, είπε.
Τι παράξενο πλάσμα ο άνθρωπος, τι θαύμα. Μέσα (παρ'όλη την) στην προσωρινότητά του βρίσκει κάτι να κάνει κι επιδίδεται σ'αυτό με πάθος, κουράζει το σώμα του, κρατάει ξεκούραστη την ψυχή του.

Ο πίνακας είναι του Jame Tissot: Reading the News, και το απόσπασμα από Ένα Μωβ Ταξί του Michen Deon, εκδόσεις Ιωάννας Χατζηνικολή.