Στρατηγικός σχεδιασμός (λείπει)

Αν κάτι κατάλαβα από το μπουκάρισμα στο Ιράν, αυτό είναι ότι θα καίμε ορυκτά καύσιμα τουλάχιστον για τα επόμενα 40 χρόνια. Ακόμα και αν τελειώσει σήμερα ο πόλεμος, όποιος και να νικήσει θα βγάλει το πρώτο ευρώ κέρδους από αυτόν σε 10 χρόνια, στην καλύτερη. Φυσικά δεν θα σταματήσει στο πρώτο ευρώ, θέλει άλλα 30 χρόνια κερδοφορίας.

 

Αυτό επιβεβαιώνεται σε πολύ μικρότερα μεγέθη και χωρίς την εισβολή στο Ιράν. Πρόσφατα έδωσε η Ελλάδα την άδεια για έρευνες για πετρέλαιο νότια της Κρήτης.  Μέχρι να ερευνήσουν, μέχρι να βρουν (ΑΝ βρουν), μέχρι να τρυπήσουν θα περάσουν τουλάχιστον 10 χρόνια. Μετά προσθέτουμε άλλα 15 για την απόσβεση (τουλάχιστον) συν άλλα 15 για την κερδοφορία - τσουπ, νάτα τα 40 χρόνια.

 

Παρανοϊκοί δικτάτορες που ξεκινάνε πολέμους υπήρχαν σε όλους τους αιώνες - αν και στον αιώνα μας έχουν γίνει υπερβολικά πολλοί ;-( 

Το ερώτημα είναι πως μπορεί μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα να την βγάλει σχετικά καθαρή μέσα στο χάος, στο μέτρο του δυνατού. 

Η απάντηση είναι ο στρατηγικός σχεδιασμός. Το να παραμερίσεις δλδ τα μικροκομματικά σου συμφέροντα, να οραματιστείς το πως θέλεις να είναι η χώρα σου σε 40 χρόνια και να σχεδιάσεις το πως θα υλοποιήσεις αυτό το όραμα. Είναι αυτό που λείπει από την Ελλάδα εδώ και δεκαετίες.

 

Πρόσφατα διάβασα ότι η Τουρκία μας προσπέρασε στο μέσο εισόδημα, για πρώτη φορά στην Ιστορία. Μια χώρα που ξεκίνησε από πολύ πιο χαμηλά - ξεκινώντας το 1981, είχε πολύ χειρότερες συνθήκες, πέρασε δικτατορίες, οικονομικά κραχ και παρ' όλα αυτά μας ξεπερνάει σε έναν πολύ βασικό οικονομικό δείκτη. Προσεχώς και σε όλους τους άλλους.

 

Πως γένεν αυτό; Η Τουρκία έκανε έναν στρατηγικό σχεδιασμό το 1981 και τον κράτησε μέχρι σήμερα. Αποφάσισε τότε να γίνει κατασκευάστρια χώρα - δηλαδή Μηχανικοί. Σήμερα η Τουρκία φτιάχνει drones, πυραύλους, έχει αυτοκινητοβιομηχανίες (πληθυντικός αριθμός), βαρέα οχήματα κλπ κλπ κλπ. 

 

Το 1981 η Τουρκία ήταν μια χώρα από αγράμματους τσοπάνηδες, χωρίς λεφτά, με έναν διαρκή πόλεμο στα ανατολικά της σύνορα. 

Το 1981 η Ελλάδα ήταν μια χώρα που μόλις είχε μπει στην Ε.Ε., πνίγονταν στα λεφτά, με διαρκή ειρήνη.

 

Στην Τουρκία σχεδίαζαν όμως να γίνουν Μηχανικοί. 

Στην Ελλάδα δεν σχεδίαζαν ΤΙΠΟΤΑ.

 

Ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξουμε. 

Επί 45 χρόνια ένας βαθύς, βρωμερός βόθρος από διορισμούς στο δημόσιο, πανωσηκώματα, ημιυπαίθριους, επιδοτήσεις, λαμογιές,  ποδοσφαιρο- μπάσκετ ( = διεφθαρμένοι ολιγάρχες που πλουτίζουν μαζί με διαφθαρμένους πολιτικούς έχοντας για πιόνια τους κρετίνους που φωνάζουν για ομαδάρες).

 

Από κοντά και ο Τουρισμός. Ούτε αυτός σχεδιάστηκε ποτέ. Ήταν απλά μια πολύ γρήγορη μέθοδος να βγάλεις λεφτά με αρπαχτές. Και μάλιστα μαύρα λεφτά, που είναι πιο γλυκά από τα φορολογημένα. Γι αυτό ο τουρισμός έγινε το αγαπημένο παιδί πολιτικών και πολιτών. Οι μεν έσπερναν μαύρο χρήμα, οι δε ήταν οι καπάτσοι και οι μάγκες με τις καγιέν και τα κότερα.

 

Με αφετηρία το 1981, η Τουρκία ξεκίνησε 20 σκαλοπάτια πιο χαμηλά, είχε 10Χ χειρότερες συνθήκες και μας προσπέρασε. Γιατί είχε τον στρατηγικό σχεδιασμό να γίνει κάτι και το κατάφερε. 

 

Φαντάσου το που θα είχε φτάσει η Ελλάδα αν είχε σχεδιάσει κάτι (οτιδήποτε) το 1981, έχοντας ξεκινήσει από τα ψηλά ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΗΔΗ τότε και έχοντας στην τσέπη της τα άπειρα δισεκατομμύρια της Ε.Ε. επί 40 χρόνια. Στα 80s η Ελλάδα είχε ΗΔΗ αυτοκινητοβιομηχανία, άλλες βιομηχανίες, ορυκτά κλπ., έτσι χαλαρά για το start. 

 

Οι Τούρκοι ξεκίνησαν από τσοπάνηδες και έφτιαξαν βιομηχανίες.

Οι Έλληνες ξεκίνησαν από βιομηχανίες και έφτιαξαν ξαπλώστρες (εισαγόμενες).

Στο θεωρητικό ερώτημα για το που θα είχε φτάσει η χώρα, δεν μιλάω για σύγκρισεις με την Τουρκία. Μιλάω για συγκρίσεις με την Γερμανία και την Ολλανδία.

 

Μια προσωπική μου εμπειρία δίνει ένα δείγμα του τι θα μπορούσε να είχε γίνει: Κάποτε γνώρισα τυχαία έναν τύπο, μια γενιά μεγαλύτερο μου. Αυτός ανήκε σε μια μεγάλη φουρνιά επιστημόνων που είχε φέρει ο Αντρέας το 1981 από το εξωτερικό.

 

Άνθρωποι με διδακτορικά, με περγαμηνές, φτασμένοι, διευθυντές μεγάλων επιχειρήσεων, όπως αυτός που γνώρισα. Δεν ήταν ο μόνος - ήταν εκατοντάδες τέτοιοι. Αυτοί είχαν τα πάντα στο εξωτερικό, αλλά γύρισαν στην Ελλάδα γιατί είχαν το όραμα να φτιάξουν την χώρα. 

 

Ο Αντρέας όντως τους έδωσε επιτελικές θέσεις στην αρχή, για να τους φτύσει αργότερα. Αν και είχαν γερές θέσεις, δεν μπόρεσαν υλοποιήσουν τίποτα. Κάθε μεταρυθμιστική πρόταση τους έπρεπε να περάσει πρώτα από τους λαϊκιστές του κόμματος και εκεί την έτρωγε η μαρμάγκα. 

Όπως ο δικός μου γνωστός, οι περισσότεροι ήταν Μηχανικοί. Πρότειναν λοιπόν στον Αντρέα να γίνει η Ελλάδα ενεργειακά ανεξάρτητη με ΑΠΕ (ήλιος και αέρας). 

Το 1981 !!!!!! ΓΑΜΩΤΟ

Μηχανικοί ήταν οι άνθρωποι, έκαναν τις μελέτες τους, σχεδίασαν τα πάντα, εξασφάλισαν την χρηματοδότηση - ας είναι καλά η Ε.Ε. - και ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν. 

Οι μελέτες τους ακόμα σαπίζουν σε κάποιο συρτάρι υπουργείου ή κόμματος ;-(

Τι θα είχε γίνει αν η Ελλάδα ήταν ενεργειακά ανεξάρτητη με ΑΠΕ από το 1981; 

Πρώτον θα γράφαμε στα τέτοια μας τον (κάθε) πόλεμο. Δεν μας απασχολούν οι τιμές του πετρελαίου, εδώ και 40 χρόνια δεν υπάρχει ενεργειακή κρίση για εμάς.

Μαζί με το πετρέλαιο είμαστε ανεξάρτητοι και από γεωπολιτικά παιχνίδια, αφού οι πόλεμοι για το πετρέλαιο γίνονται.

 

Δεύτερον εξάγουμε ενέργεια και μάλιστα χωρίς κίνδυνο χρηματιστηριακών μεταβολών. Ήλιο και αέρα διαθέτουμε πάντα, δεν εξαρτιώμαστε από κανέναν, ενέργεια πάντα θα χρειάζεται και πάντα θα μπορεί να πουληθεί.

 

Τρίτον δεν θα είχαμε περάσει χρεωκοπία και μνημόνια. Μια ανεξάρτητη χώρα με ανεξάντλητη ενέργεια ( = λεφτά) δεν χρεωκοπεί ποτέ.

 

Τέταρτον όλες οι βιομηχανίες θα έρχονταν σε εμάς, αφού οι τιμές της ενέργειας είναι από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες για το που θα πάνε. Άρα βιομηχανία και άφθονες καλοπληρωμένες δουλειές.

 

Ίσως αντιτείνει κάποιος, ότι οι ΑΠΕ χαλάνε την αισθητική του τοπίου. Χιλιάδες φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες παντού.

 

ΟΚ, οι ξαπλώστρες στις παραλίες και τα τσιμεντένια εκτρώματα δεν χαλάνε την αιθητική του τοπίου;

Το Σαρακήνικο ρε αρχιμαλάκες, ρε κρετίνοι, ρε πανηλίθια ανδράποδα, ρε αυνείδητα καθίκια το τσιμεντώσατε για ένα σακί λεφτά ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΤΕ ΚΑΝ, αφού θα είναι μαύρα. Περιοχές απαράμιλλης ομορφιάς, προστατευόμενες περιοχές NATURA (στην Πύλο π.χ.) τις ξεκοιλιάσατε και τις γεμίσατε τσιμέντο.

 

Τολμάτε ρε ανεγκέφαλες αμοιβάδες να μιλάτε για αισθητική του τοπίου, εσείς που γεμίσατε τις πιο όμορφες παραλίες της χώρας με ξαπλώστρες και μπητσόμπαρα; Που πνίξατε κάθε φυσική ομορφιά της χώρας στο τουριστικό σκατό και στο σκουπίδι; 

Πληρώστε τώρα 2,5 ευρώ την βενζίνα και ζεσταθείτε με τζάκια και αμπέχωνα αρχιμαλάκες. Που δεν σας χαλάνε τα τσιμέντα, τα σκατά και τα σκουπίδια, δεν σας χαλάει να ασφαλτοστρώνονται τα πνευμόνια σας με πίσσα, αλλά σας χαλάει ένας ανεμόμυλος στην κορφή του βουνού.

Κρετίνοι.

Βλαμμένοι.

Καθυστερημένοι.

 

Να μην ξεχάσω και την ακραία σκοταδιστική ορθόδοξη εκκλησία που τα παίρνει από την Ρωσία (ομόδοξοι γαρ) για να προωθεί την εξάρτηση από τα πετρέλαια και θεωρεί κάθε προηγμένη Μηχανή όπως οι ΑΠΕ ότι είναι "του Σατανά".

 

* * * *

Ένα υστερόγραφο για τον πόλεμο στο Ιράν και το Ντουμπάι: Πήγαιναν εκεί οι (ελληνίδες αλλά όχι μόνο) πουτάνες και έδιναν κώλο με αντάλλαγμα μερικά φανταχτερά ρούχα και μερικά λάικ στα σόσιαλ. Όλες οι ινφλουενσερούδες έκαναν παρέλαση στο Ντούμπαι, διαφημίζοντας στα σόσιαλ το πόσο καλό κώλο δίνουν.

 

Έπεσαν οι βόμβες των Ιρανών και ξαφνικά πληρώνουν όσο όσο για να φύγουν από εκεί.

 

Δεν θα κριτικάρω τις πουτάνες, ούτε για το ότι πήγαν στο Ντουμπάι, ούτε για το ότι φεύγουν πανικόβλητες. Τι άλλο να περιμένεις από πουτάνες;

 

Αλλά τα κατοικίδια σας ρε σάπιες σκατόψυχες  καργιόλες; Τα αφήνουν κλειδωμένα στα πολυτελή διαμερίσματα, τα πετάνε στην έρημο, τα σκοτώνουν. Είμαι 100% σίγουρος ότι στην πανικόβλητη φυγή τους παίρνουν μαζί τους 20 μπαούλα με ρούχα, αλλά "δεν έχουν χώρο" για ένα κλουβάκι με μια γατούλα ή ένα σκυλάκι μέσα.

 

Ξεσκισμένες, εύχομαι να πέσει το αεροπλάνο σας στην ίδια έρημο ή στην ίδια θάλασσα που πετάξατε τα ζώα σας. Εύχομαι να πνιγείτε από τα ίδια σας τα γαμημένα ρούχα.

Η Πραγματικότητα και τα Μαθηματικά

Πολλές φορές με έχουν κατηγορήσει ότι σκέφτομαι δια της τεθλασμένης. Ότι δεν έχω στοιχεία, η πραγματικότητα είναι διαφορετική από αυτήν που έχω στο κεφάλι μου κλπ. κλπ.

 

Ωραία λοιπόν, αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτά είναι τα στοιχεία:

Αυτό είναι το ολοκλήρωμα μιας αντίστροφης διασποράς από το μηδέν στο άπειρο.

Τι δείχνει αυτό το ολοκλήρωμα; Αποδεικνύει με μαθηματικό τρόπο πέρα από κάθε αμφιβολία ότι το κόμμα των Δημοκρατικών των ΗΠΑ και όλων όσων τους μιμούνται (π.χ. τα αστικά κόμματα της Ευρώπης) είναι προδότες και απατεώνες. 

Δεν θα το εξηγήσω. Γιατί αν δεν έχει σπουδάσει κάποιος 5 χρόνια Μαθηματικά δεν μπορεί να το καταλάβει. Λυπάμαι, αλλά αυτό το μπλογκ δεν μοιράζει πτυχία Μαθηματικών μέσω ίντερνετ. Μακάρι να μπορούσα να μοιράζω πτυχία, θα έβγαζα χοντρά φράγκα. Αλλά δεν.

 

Δεν φταίω εγώ αν η δική μου πραγματικότητα βασίζεται στα Μαθηματικά. Επίσης δεν φταίω αν ένα μεγάλο ποσοστό συνανθρώπων μου δεν καταλαβαίνει Μαθηματικά. Δείχνω κατανόηση στους μη-μαθηματικούς, καταλαβαίνω ότι χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις θα καταλήξουν σε θεωρίες συνομωσίας. Ας μείνουν λοιπόν στα αλουμινένια καπελάκια τους, εγώ θα μείνω στα μαθηματικά.

 

Το ότι όμως η πλειοψηφία δεν τα καταλαβαίνει, δεν σημαίνει ότι τα μαθηματικά είναι λάθος. Ορίστε η πραγματικότητα, ορίστε οι αποδείξεις. Αν δεν μπορεί κάποιος να τις καταλάβει, δεν φταίω εγώ.

 

* * * *

Carthago delenda est. Ένας αρχαίος πρόγονος είχε κόλλημα με την Καρχηδόνα και έβαζε αυτήν την φράση σε κάθε κείμενο που δημοσίευε.

Έτσι κι εγώ έχω κόλλημα με τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ (και όσους τους μιμούνται). Τους βρίζω εδώ και 10 ποστ συνεχόμενα. Είναι προδότες και απατεώνες. Ο μαθηματικός τύπος πιο πάνω το αποδεικνύει - εντελώς αντικειμενικά.

 

Γιατί όμως το κόλλημα; Επειδή με τις πολιτικές τους  έβλαψαν βαριά την πατρίδα μου, την Ε.Ε., και κατέστρεψαν την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Ελλάδα.

Η διαχείριση της κρίσης του 2008 από τον Μπάμια έφερε τα μνημόνια.

Ξανα-ματα-διευκρινίζω ότι το Μπάμιας είναι σεξουαλική βρισιά, όχι ρατσιστική. Είναι μπάμιας επειδή έχει μικρό πουλί, όχι επειδή είναι μαύρος.

Σε μεταφορικό επίπεδο, είναι μπάμιας επειδή εξάγγειλε πολλά, έκανε ελάχιστα και αυτά ακόμα ήταν λάθος.

 

Πάντως το δικό μου κόλλημα με τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ τελειώνει με αυτό το ποστ. Εξακολουθώ να τους απεχθάνομαι και να τους θεωρώ απατεώνες, εξακολουθώ να τους θέλω εξαφανισμένους από την πολιτική σκηνή, ελπίζω ο Πρόεδρος Τραμπ να τους διαλύσει στις επόμενες εκλογές.

Αλλά βαρέθηκα να ασχολούμαι μαζί τους.

* * * *

Ξαναγυρίζω στην εξίσωση. Είναι πολύ παλιά, κάπου 170 χρονών. Επίσης πολύ γνωστή, χιλιάδες διατριβές έχουν γραφτεί πάνω σ' αυτήν. Δεν μιλάω λοιπόν για κάποιαν μυστικιστική, απόκρυφη γνώση. Μιλάω για μπανάλ (αν είσαι μαθηματικός) πραγματάκια. 

 

Η εξίσωση δείχνει το κατά πόσο ένα οποιοδήποτε παιχνίδι είναι στημένο. 

Χαμηλές τιμές δείχνουν τυχαιότητα, μη-επηρεασμό. Οι χαμηλές τιμές είναι ένα είδος "δικαίου", γιατί κάτι μπορεί να συμβεί είτε από σύμπτωση είτε από αναλλοίωτους (φυσικούς) νόμους. 

Ψηλές τιμές αντίθετα δείχνουν στημένο παιχνίδι. Κάποιος ή κάτι φτιάχνει έτσι τους κανόνες του παιχνιδιού, που το αποτέλεσμα να είναι προδιαγεγραμμένο.

 

Τις έννοιες του "δίκαιου" και του "στημένου παιχνιδιού" τις δίνω εδώ κάπως υπεραπλουστευμένα. Κανονικά αποδεικνύονται με μαθηματικά.

Επειδή δεν θέλω να παραθέσω εδώ τις μαθηματικές αποδείξεις, θα δώσω μερικά παραδείγματα.

 

Το αν θα πάθεις καρκίνο είναι τυχαίο. Το αν θα γίνεις ψηλός ή κοντός, έξυπνος ή χαζός, καστανομάτης ή γαλαζομάτης εξαρτάται μεν από τα γονίδια σου, αλλά ο συνδυασμός των γονιδίων σου είναι τυχαίος. Το αν θα κερδίσεις το λόττο ή αν θα σε χτυπήσει κεραυνός είναι επίσης τυχαίο.

Αυτά είναι "δίκαια" παιχνίδια, επειδή η τιμή της παραπάνω εξίσωσης είναι χαμηλή. Το αποτέλεσμα του κάθε παιχνιδιού είναι είτε τυχαίο είτε βασισμένο σε αναλλοίωτους (φυσικούς) νόμους.

 

Τα σόσιαλ μήδια είναι το κλασσικό αντιπαράδειγμα. Εδώ οι τιμές της εξίσωσης είναι ψηλά, στο ταβάνι. Πρόκειται για στημένα παιχνίδια, γι' αυτό και οι περιβόητοι αλγόριθμοι - δηλάδή οι κανόνες του παιχνιδιού - κρατιούνται αυστηρά μυστικοί. Το αποτέλεσμα αυτών των παιχνιδιών είναι αποφασισμένο από πριν.

 

Από τα σόσιαλ μπορείς φυσικά να απέχεις. Τι γίνεται όμως όταν το παιχνίδι είναι η σύνταξη σου, το εισόδημα σου, το σπίτι σου και η υγεία σου; Τι γίνεται όταν ένας προδότης απατεώνας πολιτικός (δηλαδή οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ) στήνει παιχνίδια εναντίον σου από τα οποία δεν μπορείς να βγεις όπως στα σόσιαλ;

  

Μόνο οι τίμιοι πολιτικοί (ελαχιστότατοι) πετυχαίνουν χαμηλές τιμές στην εξίσωση. Ξανα-ματα-λέω εδώ ότι και η εξίσωση είναι γνωστότατη εδώ και κάτι αιώνες και οι τρόποι για να πετύχεις χαμηλές τιμές (να είσαι τίμιος δλδ) είναι αντικειμενικά μετρήσιμοι.

Δεν εννοώ στατιστικές, που μπορεί να είναι και μαγειρεμένες. Εννοώ καθαρά και ξάστερα αντικειμενικά μαθηματικά μεγέθη.

Το εξωφρενικό είναι ότι όλοι ξέρουν. Οι μέθοδοι για να σπρώξεις τις τιμές της εξίσωσης προς τα πάνω ή κάτω είναι παλιοί, δοκιμασμένοι και έχουν περιγραφτεί σε επιστημονικά συγγράμματα. Που σημαίνει πολύ απλά ότι όταν ένας πολιτικός ανεβάζει τις τιμές της εξίσωσης, τότε στήνει το παιχνίδι ΑΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗ. Γι αυτό δεν θα κουραστώ να τους αποκαλώ προδότες.

Για όσα χρόνια κυβερνούσαν οι Δημοκρατικοί, η τιμή της εξίσωσης ανέβαινε σταθερά. Το παιχνίδι γίνονταν όλο και πιο στημένο. Ήταν επιλογή τους και στόχος τους.

Στις περιόδους που κυβερνούσαν οι Ρεπουμπλικάνοι, η εξίσωση έμεινε σε σταθερή τιμή. Δεν ανέβηκε, δεν κατέβηκε. Θα όφειλαν να την κατεβάσουν, αλλά μην περιμένουμε πολλά από σούργελα σαν τον Μπους και τον Τραμπ. Τουλάχιστον δεν την ανέβασαν.

 

Τα ίδια γίνονται σε όλες τις χώρες. Ελλάδα, Γερμανία κ.ο.κ. δεν αποτελούν εξαίρεση. Απλά στην Ευρώπη οι τιμές της εξίσωσης είναι σημαντικά μικρότερες. Τα νούμερα δείχνουν ότι στην Ευρώπη τα παιχνίδια είναι πολύ λιγότερο στημένα από ότι στις ΗΠΑ, πολύ πιο δίκαια. 

Κάτι κάνουμε καλύτερα εμείς οι πολίτες της Ευρώπης.

 

* * * *

Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για να διαπιστώσει αν το παιχνίδι της ζωής του (εισόδημα, υγεία, σύνταξη, στέγη) είναι δίκαιο ή αν κάποιος προδότης το έχει στημένο εναντίον του;

Η μία μέθοδος είναι το αλουμινένιο καπελάκι. Φτιάχνεις μια θεωρία συνωμοσίας με μπόλικη ιστορικο - θρησκευτικό - κοινωνική θολούρα, ανακατεύεις μέσα τους παππούδες σου, τους παππούδες των άλλων, το έθνος σου, ότι άλλο σου βρίσκεται πρόχειρο και έτσι εξηγείς τον κόσμο. Πολύ βολική μέθοδος, όσοι δεν συμφωνούν μαζί σου είναι χαζοί, νεαντερντάλ, παραπλανημένοι, πρόβατα, γίδια, maga κ.ο.κ.

Η άλλη μέθοδος είναι το "πουτάνα όλα, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή". Όπως έχω ξαναγράψει, τα περισσότερα θηλαστικά έχουν έμφυτο το ένστικτο Δικαίου. Ίσως το ίδιο βασικό όπως το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. 

Όταν ένα θηλαστικό καταλαβαίνει ότι το παιχνίδι είναι στημένο - ακόμα και όταν δεν κατέχει τα μαθηματικά για να το αποδείξει - τσαντίζεται και τα σπάει όλα.

Αυτή είναι και η εξήγηση για την άνοδο των ακροδεξιών και των λαϊκιστών στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη.

 

Η τρίτη μέθοδος είναι αυτή της έμμεσης απόδειξης. Μπορεί να μην είσαι μαθηματικός, μπορεί να μην γνωρίζεις την εξίσωση, τους μαθηματικούς τύπους. Έχεις όμως έμμεσες ενδείξεις (θα δείξω μερικές παρακάτω) ότι το παιχνίδι είναι στημένο. 

 

Η τέταρτη μέθοδος είναι να βάλεις τα στοιχεία στην εξίσωση και να υπολογίσεις το ολοκλήρωμα. Αυτή είναι μόνο για τους Μαθηματικούς.

* * * *

Για να τελειώσω το ποστ, απομένει να δείξω μερικές έμμεσες ενδείξεις (δεν θέλω να βάλω τα μαθηματικά). Πως καταλαβαίνουμε έμμεσα ότι το παιχνίδι είναι στημένο;

- Ένα ευκολάκι: Στο νετφλιξ (και στο γιουτουμπ) το 1% των βίντεο παίρνει το 99% των χρημάτων. Αυτό το παιχνίδι είναι ξεκάθαρα στημένο. Δεν είναι δυνατόν μέσα σε 1.000 έργα τα 10 να είναι αριστουργήματα και τα 990 να είναι σκουπίδια.

 

- Ευκολάκι νο. 2: Το ίδιο και στο ινσταγκραμ. Το 1% των χρηστών μαζεύει το 99% του τζίρου. Το υπόλοιπο 99% των χρηστών δεν έχει ποτέ καμία ελπίδα να βγάλει λεφτά. Έιναι άχρηστοι όλοι αυτοί; Οχι, σίγουρα όχι. Ισα-ίσα, που πάρα πολλοί από το 99% μάλλον είναι καλύτεροι από το 1% των "φτασμένων". 

 

Απλά όλοι νομίζουν ότι όλες αυτές οι πλατφόρμες (νετφλιξ, ινστα, γιουτουμπ κ.α.) παίζουν ένα τίμιο παιχνίδι και αρκεί μια καλή δουλεία για να αναδειχτείς. Αγνοούν ότι το παιχνίδι είναι στημένο.

Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα.

Το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού των ΗΠΑ κατέχει το 70% του πλούτου. Όποιος πιστεύει ότι αυτό έγινε τυχαία είναι ηλίθιος. 

 

Από το 1993 - τότε που ανέβηκε στην εξουσία ο δημοκρατικός γκόμενος της Μόνικα - μέχρι σήμερα το πλουσιότερο 1% των ΗΠΑ αύξησε την περισουσία του 1.000 (χίλιες) φορές περισσότερο από το φτωχότερο 30% του πληθυσμού. Τυχαίο; Ποτέ των ποτών.

Ξανά, με νούμερα: 

Το 1993 εσύ έχεις 1 ευρώ, εγώ 1.000. 

Το 2023 εσύ έχεις 5 ευρώ, εγώ 5.000.000.

Να γιατί οι Δημοκρατικοί είναι προδότες και απατεώνες.

 

Ο Μπάμιας (η βρισιά είναι σεξουαλική, όχι ρατσιστική) διαχειρίστηκε την οικονομική κρίση του 2009 έτσι ώστε το πλουσιότερο κομμάτι της κοινωνίας διπλασιάσε την περισουσία του στην περίοδο 2009 - 2014. Το φτωχότερο κομμάτι της κοινωνίας στο ίδιο διάστημα πήρε τα @@ του.

Ξανά, με νούμερα:

Το 2009 εσύ έχεις 2 ευρώ, εγώ 2.000.000

Το 2014 εσύ έχεις 1 ευρώ, εγώ 4.000.000.

Να γιατί είναι Μπάμιας και πάλι Μπάμιας.

 

Το παιχνίδι είναι στημένο, γιατί μόνο αν είναι στημένο μπορούν να γίνουν αυτές οι ανακατανομές πλούτου.

Γενικά, αν δεν "φτάνουμε" να το αποδείξουμε με Μαθηματικά, έχουμε δύο έμμεσες ενδείξεις:

- Όπου βλέπεις μεγάλες ανισοκατανομές (δηλαδή το 1% να κατέχει το 99%), το παιχνίδι είναι στημένο.

 

- Το ένστικτο που έχεις περί Δικαίου σε οδηγεί σωστά τις περισσότερες φορές. Αν εξαιρέσουμε ψυχο- παθολογικές περιπτώσεις και το να έχεις ίδιον συμφέρον, ότι ενστικτωδώς θεωρείς Άδικο μάλλον είναι.

Η Γεωμετρία του χρήματος

Έγραφα τις προάλλες για την συνύπαρξη πολιτικής και οικονομίας. Που γίνεται είτε νόμιμα (λόμπυ) είτε παράνομα (μίζες). 

Το λόμπινγκ το αφήνω σήμερα απ' έξω. Κακώς υπάρχει, αλλά υπάρχει. 

Πως όμως γίνεται ακριβώς η παρανομία, πως πέφτει η μίζα; 

Ο πιο άμεσος τρόπος είναι να συναντηθούν οι εμπλεκόμενοι σε ένα σκοτεινό υπόγειο και να ανταλλάξουν χέρι με χέρι μερικές κούτες με λεφτά. Αυτό έχει γίνει (και) στην Ελλάδα με τον Κοσκωτά στις αρχές των 90s. 

Αλλά προϋποθέτει ότι ο μεν πολιτικός θα αφαιρέσει απροκάλυπτα από το κρατικό ταμείο ένα ποσό και ο δε επιχειρηματίας θα βρεθεί με το ίδιο ποσό στα χέρια του σαν μαύρα. Ξέρεις πόσο πάει το ξέπλυμα;

Ο κίνδυνος να τσακώσουν και να μπουζουριάσουν και τους δύο σε αυτήν την διαδικασία είναι τεράστιος. 

Δεν χρειάζεται όμως να μπαίνουν σε κινδύνους. Υπάρχουν πολύ πιο εύκολοι τρόποι για να γίνει η βρώμικη συναλλαγή που λέγεται μίζα. Εντελώς νόμιμα, ώστε να μην μπορεί κανένας εισαγγελέας να κυνηγήσει αυτά τα αγγελούδια.

 

Ο πρώτος τρόπος είναι να στήσεις το παιχνίδι. Να φτιάξεις δλδ. ένα πλέγμα κανόνων - με ιδιαίτερη έμφαση στην νομιμότητα -, που φαινομενικά θα ωφελεί το σύνολο, φαινομενικά θα είναι αντικειμενικό, ενώ στην πραγματικότητα θα ωφελεί αυτόν που θέλεις εσύ.

 

Ένα παράδειγμα που δεν έχει καν σχέση με την πολιτική είναι τα σόσιαλμηδια. Φαινομενικά, ακολουθούν αντικειμενικούς κανόνες. 

Φαινομενικά, αν δημοσιεύεις κάτι στα σόσιαλ και είναι καλό θα έχει απήχηση. Αμ δε! 

Οι αλγόριθμοι των σόσιαλμηντια είναι στημένοι - γι αυτό και αποτελούν επτασφράγιστο μυστικό. 

Το παιχνίδι είναι στημένο ώστε οι κανόνες / αλγόριθμοι να φαίνονται αντικειμενικοί και τυχαίοι, αλλά στην πραγματικότητα να ωφελούν αυτούς που θέλει ο ιδιοκτήτης του σοσιαλμηδιου.

Με αυτήν την μορφή της διαπλοκής, δλδ. τα στημένα παιχνίδια, θα ασχοληθώ στο επόμενο ποστ.

 

Ο επόμενος τρόπος για να πάρεις / δώσεις μίζες είναι το οικονομικό τρίγωνο.  Που στην πραγματικότητα είναι πολύγωνο. Με αυτές τις γεωμετρίες θα ασχοληθώ σήμερα.

 

Πως στήνεται αυτό; Ας υποθέσουμε ότι ο πολιτικός Π θέλει να δώσει κρατικό χρήμα στον επιχειρηματία Ε. Δεν γίνεται είπαμε να σπάσει το κρατικό ταμείο και να πάρει λεφτά, θα τον πάνε μέσα.

Ιδρύεται λοιπόν μια εταιρειούλα που - εντελώς συμπτωματικά - ανήκει στην ερωμένη του πολιτικού Π μαζί με την κουμπάρα του φίλου της ξαδέρφης του επιχειρηματία Ε. Η εταιρειούλα αυτή - εντελώς συμπτωματικά - παίρνει μια κρατική δουλίτσα. Την δουλίτσα αυτήν την αναθέτει σε μια άλλη εταιρεία που ανήκει στον αδελφό της ερωμένης της κολλητής του Ε και την συντρόφισσα του γιού της ξαδέρφης του Π.

Αυτή με την σειρά της αναθέτει την δουλίτσα σε μια ακόμα εταιρεία που ανήκει στους ...

 

Ουσιαστικά παίρνεις τις λέξεις γιος, κόρη, κουμπάρα, ξάδερφος, ερωμένη, κολλητός, αδερφός, ανιψιά, τις συνδυάζεις δυοδυό είτε τρειςτρεις και ιδρύεις εταιρείες που ανήκουν σε αυτούς. Η πρώτη από αυτές τις εταιρείες παίρνει με ένα μικρό "σπρωξιματάκι" του πολιτικού Π μια κρατική δουλειά. Πάντα νόμιμα, πάντα αθώα. Την δουλειά την μεταβιβάζει στην επόμενη εταιρεία κ.ο.κ.

 

Κάπου στο βάθος όλων αυτών των εταιρειών υπάρχει ο επιχειρηματίας Ε που τσεπώνει το κρατικό χρήμα. Μόνο που πρέπει να ξεμπερδέψεις ένα απίθανο κουβάρι από σχέσεις ιδιοκτησίας και σχέσεις ανάθεσης έργου για να βρεις το ονοματάκι του.

 

Όλες αυτές οι εταιρειούλες ιδρύονται σήμερα, κάνουν την δουλειά για την οποία προορίζονται και κλείνουν μετά από 3-4 μήνες.

 

Αν θέλει κάποιος να τελειοποιήσει την μέθοδο,  ανοίγει μερικές (όχι όλες) από αυτές τις ενδιάμεσες εταιρείες στην Κύπρο (από τα μεγαλύτερα πλυντήρια χρήματος, κυρίως ρωσικού) είτε στην Ρουμανία είτε σε μια ανάλογη χώρα.

Αντε τώρα να ψάξει ο εισαγγελέας το ιδιοκτησιακό καθεστώς και τα τιμολόγια μιας εταιρειούλας που ιδρύθηκε σε ξένο κράτος, ήταν ενεργή για 4 μήνες και μετά έκλεισε. 

Με αυτό το πολύγωνο εταιρειών μπορείς να μεταφέρεις εντελώς νόμιμα άπειρο χρήμα και από τον πολιτικό προς τον επιχειρηματία αλλά και ανάποδα. 

Για να καταλάβουμε τις τάξεις μεγεθών: Χθες έγραψαν οι εφημερίδες για ένα _μέρος_ των επιδοτήσεων του οπεκεπε που διακινούνταν μέσα από ένα "μικρό" πολυγωνάκι 400 ( !!! ) εταιρειών.

 

Κι άλλο παράδειγμα, πιο πρόσφατο: Ξήλωσε η ΑΑΔΕ προχθές ένα δίκτυο "μόνο" 370 σουβλατζήδικων που το καθένα φαινομενικά ανήκε στον ξάδερφο της ερωμένης της κουμπάρας αλλά στην πραγματικότητα έστελναν τα λεφτά παράνομα από τον Α στον Β.

 

Όλα αυτά τα μαγαζιά είναι δίπλα μας και μπροστά μας. Περνάμε κάθε μέρα μπροστά τους, ίσως και να ψωνίζουμε από αυτά. Να φανταστούμε τώρα ότι η ΑΑΔΕ πιάνει τους πιο ατζαμήδες από δαύτους, τα πιο μικρά ψαράκια. Οι πραγματικά μεγάλοι ξέρουν να στήνουν τις 400 (ή 1500) εταιρείες τους έτσι που να μην τους πιάνει κανένας.

 

Σε μια χώρα-κουτσουλιά, με οικονομικά μεγέθη της πλάκας, για μια ανθ-υπο-μιζούλα της συφοράς ο άλλος είχε ιδρύσει 400 εταιρείες ώστε να μεταφέρει λεφτά από τον Α στον Β.

Φαντάσου τι γίνεται τώρα στις χώρες που είναι 50 τάξεις μεγέθους πιο πλούσιες από την (Γ)Ελλάδα.

 

Για να ιδρύσεις 400 εταιρείες χρειάζεσαι ένα δίκτυο με περίπου 1.000 ανθρώπους (ερωμένες, ξαδέρφους, κουμπάρες κλπ) που θα βάλουν την υπογραφούλα τους, το ονοματάκι τους και θα κάνουν αυτό που θέλεις εσύ ακριβώς.

 

Αν μιλάμε για τα πραγματικά χοντρά λεφτά, τότε χρειάζεσαι ένα δίκτυο ~30.000 ανθρώπων που θα κάνουν ακριβώς αυτό που θέλεις εσύ.

 

Το "ακριβώς" τονίζεται επειδή το κόλπο με τις πολυγωνικές συναλλαγές δουλεύει όσο οι εμπλεκόμενοι κάνουν αυτό που θέλεις εσύ. Εσύ σαν αποδέκτης του χρήματος βρίσκεσαι στο τέλος του πολυγώνου. Αν έστω και μια από αυτές τις ενδιάμεσες εταιρείες στείλει τα λεφτά αλλού από εκεί που σχεδίασες, εσύ δεν παίρνεις τίποτα.

Νομικά, όλοι οι ενδιάμεσοι, όλες αυτές οι εταιρείες με τους χιλιάδες ιδιοκτήτες έχουν κάθε δικαίωμα να αγοράσουν / πουλήσουν ότι θέλουν σε όποιον θέλουν. Νομικά, δεν μπορείς να τους εμποδίσεις όλους αυτούς γιατί τότε θα φανεί το ονοματάκι σου και η απάτη σου. 

 

Πως λοιπόν εξασφαλίζεις ότι οι 400 (ή 1000) φαινομενικά και νομικά ανεξάρτητες εταιρείες που έφτιαξες θα δώσουν ακριβώς τα λεφτά όπως εσύ τα σχεδίασες ώστε να φτάσουν σε εσένα που βρίσκεσαι στο τέλος του πολυγώνου;

 

Η απάντηση είναι ο εκβιασμός. Στυγνός, ανόθευτος εκβιασμός. Ξέρεις τα πάντα για τους πάντες, κρατάς σημειώσεις για τους πάντες, εκβιάζεις τους πάντες. Νομικά όλοι αυτοί οι ξάδερφοι, κολλητοί, ερωμένες κλπ. είναι ανεξάρτητοι. Πρακτικά, τους κρατάς όλους από τα @@. 

Που καταλήγω; Ναι, μπορείς να πάρεις και να δώσεις (κρατικά, αλλά όχι μόνο) δισεκατομμύρια από όποιον θέλεις σε όποιον θέλεις. Νομιμότατα, χωρίς κανέναν κίνδυνο να επέμβει ο εισαγγελέας.

Για να μπορείς να το κάνεις αυτό χρειάζεσαι ένα δίκτυο χιλιάδων ανθρώπων που μπορείς να εκβιάσεις. Όσο πιο πολλούς εκβιάζεις, τόσο μεγαλύτερα τα ποσά που μπορείς να διακινήσεις.

* * * *

Που κολλάνε όλα τα παραπάνω; 

Πρώτον είναι όλα πασίγνωστα και μπανάλ. Δεν αποκαλύπτω εδώ κάποια μυστικά. Όλα όσα γράφω εδώ είναι της κατηγορίας "σπουδαία τα λάχανα". 

Δεν κάνω λοιπόν κάποια ενημέρωση ή καταγγελία, αφού αυτά τα ξέρουν όλοι. Δίνω μόνο ένα κριτήριο για να κρίνουμε έναν πολιτικό.

 

Ο προδότης πολιτικός, ο απατεώνας, το λαμόγιο χρησιμοποιεί αυτές τις πρακτικές, είναι στο πετσί του, αποτελούν το ψωμοτύρι του. 

Ο τίμιος πολιτικός αναδεικνύει αυτές τις πολιτικές, τις ξεσκεπάζει και φέρνει νόμους υπέρ της διαφάνειας.

 

* * * *

Τους τελευταίους μήνες ο δημόσιος λόγος στις ΗΠΑ κατακλύζεται από έναν καταδικασμένο παιδόφιλο που εκφράζει ακριβώς όσα γράφω πιο πάνω.

Επίτηδες δεν αναφέρω όνομα, βρίσκεται πάνω-πάνω σε όλες τις ειδήσεις, ιδίως τις αμερικάνικες. 

 

Αυτός ο παιδόφιλος ήταν γνωστός στις αρχές από το 2006 (βικιπέδια), καταδικάστηκε το 2011 και το 2019, όπου και τον αυτοκτόνησαν στο κελλί του.

 

Άφησε πίσω του έναν υπερτεράστιο όγκο σημειώσεων (άλλοι λένε 3, άλλοι 6 εκατομμύρια σελίδες), όπου αναφέρονται όσοι ανήκαν στο δίκτυο του και εκβίαζε.

Ανάμεσα τους όλη η πολιτική και οικονομική ελίτ Αμερικής, Ευρώπης και Ασίας. Αναφέρεται π.χ. ο Βαρουφάκης, η πριγκήπισσα της Νορβηγίας και πάμπολλοι άλλοι. Ίσως με αναφέρει κι εμένα κάπου ;-)

 

Εννοείται ότι το να βιάζεις ανήλικα αποτελεί ένα φριχτό έγκλημα. Ιδίως όταν συμμεττέχουν τόσα πολλά καθάρματα για τόσο μεγάλο διάστημα.

Το να σε αναφέρει ένας παιδόφιλος εγκληματίας στις σημειώσεις του δεν σε κάνει αυτόματα κι εσένα παιδόφιλο φυσικά. Αλλά οι σημειώσεις δείχνουν κάποιο οικονομικό αλισβερίσι με τον συγκεκριμένο.

 

Όλοι αυτοί οι βιασμοί οργανώνονταν από τον λεγάμενο για να μπορεί να εκβιάζει όσους συμμετείχαν στο κύκλωμα του.

Δεν είναι δυνατόν να κάθησε ο τύπος και να έγραψε 6 εκατομμύρια σελίδες με σημειώσεις έτσι για την πλάκα του, στο ντούκου. Πόσες εργατοώρες χρειάστηκε; Κάποιον λόγο είχε για να τεκμηριώνει με φωτογραφίες και σημειώσεις όλους αυτούς τους βιασμούς και τα οικονομικά αλισβερίσια. 

Υπήρξε λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, έκανε αυτά που έκανε (φριχτά), τον καταδίκασαν, τον αυτοκτόνησαν. 

Πως θα αντιδρούσε ένας τίμιος πολιτικός σε όλα αυτά; Πως θα αντιδρούσε κάθε λογικός άνθρωπος;

 

Κάθε τίμιος πολιτικός θα έβγαινε και θα έλεγε ότι 

α) οι βιαστές θα πρέπει να τιμωρηθούν αμείλικτα, κάτι που είναι αρμοδιότητα της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης και  

β) πρέπει να φτιάξουμε διαφανείς διαδικασίες, ώστε τέτοιοι τύποι να μην μπορούν να στήνουν τέτοια εξωφρενικά δίκτυα παράνομων συναλλαγών.

 

Τι κάνουν αντί γι' αυτό οι διεφθαρμένοι μέχρι το μεδούλι, προδότες πολιτικοί των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ; 

Σκίζουν τις κυλότες τους να αποδείξουν ότι ο πολιτικός τους αντίπαλος (ο Τραμπ) βίαζε ανήλικα. ΜΟΝΟ αυτό, ΤΙΠΟΤΑ άλλο.
Παραβλέπουν - ΗΘΕΛΗΜΈΝΑ - όλο το κύκλωμα διακίνησης χρήματος, που στηρίζονταν στους εκβιασμούς. 

Παραβλέπουν - ΗΘΕΛΗΜΈΝΑ - όοοοοοολους τους άλλους βιασμούς ανηλίκων που έγιναν από τα άλλα καθάρματα.

 

Υστερία χωρίς προηγούμενο, δισεκατομμύρια δημοσιεύσεων, κραυγές και αφροί στα σόσιαλ, standup comedy. Τραμπ και πάλι Τραμπ και δώστου Τραμπ.

Ναι, ο Τραμπ εμφανίζεται στις σημειώσεις του λεγάμενου. Λογικό, ήταν κολλητάρια για ένα φεγγάρι. Μαζί με τον Τραμπ εμφανίζεται όλη η οικονομικο-πολιτική ελίτ 3 ηπείρων. Και λοιπόν τι αποδεικνύει αυτό;

 

Πρώτον ποτέ των ποτών δεν θα μπορέσουν να αποδείξουν ενώπιον δικαστηρίου ότι ο Τραμπ πήδαγε ανήλικα (και το ξέρουν αυτό). Αλλά ακόμα και αν το αποδείξουν, η μισή Αμερική θαυμάζει τον Τραμπ για την βαρβατίλα του. 

Ο Τραμπ μπορεί άνετα να βιάσει ένα ανήλικο πάνω στο γκαζόν του Λευκού Οίκου, να το δείξουν όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα σε ζωντανή μετάδοση και πάλι οι μισές ΗΠΑ θα τον ραίνουν με ροδοπέταλα.

Είναι φριχτό και αποτρόπαιο αυτό. Οι οπαδοί του Τραμπ εθελοτυφλούν ακόμα και στα πιο τερατώδη γεγονότα. Γι αυτήν την εθελοτυφλία οι Δημοκρατικοί είναι τουλάχιστον συνυπεύθυνοι.

 

Ρε διεφθαρμένε προδότη είσαι πολιτικός. Αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο με βιασμούς και οικονομικές απάτες δισεκατομμυρίων.

Πως θα έπρεπε να αντιδράσεις σε αυτό το σκάνδαλο, αν είχες ΙΧΝΟΣ τσίπας πάνω σου;  

Θα έλεγες ότι οι βιασμοί είναι φρικιαστικοί, αλλά για τους βιασμούς υπάρχουν ήδη οι νόμοι, υπάρχει ήδη η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη που θα κάνει την δουλειά της. Άρα, όσο αποτρόπαιοι και να είναι, οι βιασμοί δεν είναι δική σου αρμοδιότητα σαν πολιτικός.

 

Σαν πολιτικός η δική σου αρμοδιότητα είναι να ξεριζώσεις το νομικό και οικονομικό πλέγμα που επιτρέπει σε αυτά τα καθάρματα να στήνουν πολύγωνα εταιρειών και να διακινούν μάυρο χρήμα. 

Οι βιασμοί ανηλίκων είναι άλλωστε το μέσον για να γίνουν τα υπόλοιπα. Το πρώτο συνεπάγεται το δεύτερο. Αν ξεριζώσεις τις οικονομικές απάτες, δεν θα έχει κίνητρο ο κακοποιός να εκβιάζει το κύκλωμα του με ένοχες φωτογραφίες.

Αν αγνοείς την δουλειά σου (= να εμποδίζεις τις οικονομικές απάτες) και εστιάζεις μόνο στους βιασμούς ( = δουλειά της Δικαιοσύνης) είσαι απλά διεφθαρμένος.

 

Οι Δημοκρατικοί μετράνε το πόσες φορές εμφανίζεται ο Τραμπ στις σημειώσεις του κακοποιού. Και προσπαθούν να τον αποδείξουν σαν βιαστή για να πάρουν ψήφους. Ας δεχτούμε ότι είναι όντως βιαστής. Αλλά είναι η δουλειά της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης να το αποδείξει αυτό και να τιμωρήσει τον ένοχο. Για τα οικονομικά εγκλήματα που είναι η αρμοδιότητα σου σαν πολιτικού, τι έχεις να προτείνεις;

 

Για τα οικονομικά αλισβερίσια που φαίνονται ξεκάθαρα σε 6 εκατομμύρια σελίδες σημειώσεων, μούγκα στην στρούγκα.

Επειδή οι Δημοκρατικοί είναι οι ίδιοι χωμένοι μέχρι τον διεφθαρμένο λαιμό τους μέσα στις οικονομικές απάτες και τρέμουν μήπως και τυχόν στερέψει η πηγή του πλούτου τους.

* * * *

Ένας από τους πιο θεμελιώδεις πυλώνες κάθε δημοκρατικού Συντάγματος σε όλες τις χώρες, σε όλες τις εποχές είναι η διάκριση των εξουσιων. Κομμάτι της είναι η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Το πρώτο πράγμα που κάνει ένας δικτάτορας είναι να διασύρει τον θεσμό της Δικαιοσύνης και να τον κάνει τσιράκι του.

 

Η Δικαιοσύνη των ΗΠΑ είχε τα στοιχεία για τον εγκληματία από το 2006, τον καταδίκασε το 2011 και το 2019. Όταν τον αυτοκτόνησαν, αυτό το κάθαρμα έκτιε πολυετή ποινή φυλάκισης. Στο κελί του πέθανε, όχι σε κάποια έπαυλη.

Άρα η αμερικάνικη Δικαιοσύνη απέδειξε ήδη ότι λειτουργεί. Τα υπόλοιπα καθάρματα που βίαζαν παιδάκια ήταν ήδη γνωστά στην Δικαιοσύνη και θα έπαιρναν την σειρά τους. Δεν χρειάζεται να βγουν οι σημειώσεις στην φόρα, δεν χρειάζεται καμία υστερία στα μήδια, δεν χρειάζεται απολύτως τίποτα. Αφού οι δικαστές απέδειξαν ήδη ότι ξέρουν την δουλειά τους, εσύ γιατί υστεριάζεις έτσι;

Αλλά η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί με εκλογικούς ρυθμούς. Δεν ενδιαφέρεται για την ημερομηνία των επόμενων εκλογών, ενδιαφέρεται μόνο για στοιχεία και για ενόχους.

 

Αυτό δεν βολεύει τους προδότες του δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ, που προτιμάνε να καταργήσουν την Δικαιοσύνη της χώρας τους, προτιμάνε να την κάνουν δικτατορία προκειμένου να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές.

 

Τους δημοκρατικούς δεν τους ενδιαφέρει ούτε το ποιος είναι εγκληματίας που βιάζε ούτε το ποιος είναι απατεώνας και διακινούσε μαύρο χρήμα. Όλα τα εγκλήματα τους είναι αδιάφορα, εκτός από ένα. 

 

Το ένα που τους ενδιαφέρει είναι να δείξουν ότι ο Τραμπ πήδαγε ανήλικα. 

Και βίαζονται, καίγεται ο κώλος τους.

Αυτό πρέπει να το αποδείξουν πριν από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Μετά την εκλογική ημερομηνία, να κι αν πήδαγε, να κι αν δεν πήδαγε - τους είναι αδιάφορο.

Δεν μπορούν να κερδίσουν τον Τραμπ στα ίσα με πολιτικά επιχειρήματα, γι' αυτό θέλουν να τον βγάλουν βιαστή - και μάλιστα πριν τις εκλογές. Στην προσπάθεια τους προτιμάνε την κατάλυση της Δικαιοσύνης - η κουτάλα είναι σημαντικότερη από την Δημοκρατία.

Είμαι 100% σίγουρος ότι μόλις ο Τραμπ εξαφανιστεί από την σκηνή, θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας και όλο το σκάνδαλο. Οι διεφθαρμένοι Δημοκρατικοί ενδιαφέρονται μόνο για τον Τραμπ και μόνο μέχρι τις εκλογές. 

Λες και δεν υπάρχουν δισεκατομμύρια μαύρου χρήματος που διακινήθηκαν. Λες και δεν υπάρχουν 200 άλλοι που βίαζαν ανήλικα.

 

* * * *

Πως λύνεις  αυτήν την αμαρτωλή γεωμετρία του χρήματος; Είναι απλό, είναι πασίγνωστο - αλλά κανένας δεν θέλει να το κάνει.

Σπάσε τις συναλλαγές ανάμεσα σε εταιρείες - φάντασμα. Για αρχή, ξεκίνα να αποκλείεις το σύνολο του κρατικού χρήματος από εταιρείες που ιδρύθηκαν προχθές από ξαδέρφους και κολλητούς.

Μπούμερ εναντίον κλόουν

Γύρω στο 1950 γεννήθηκαν τα μωρά που αργότερα έγιναν η γενιά του '68, οι hippies.

 

Οι hippies ήταν παιδιά αστών που βγήκαν από βαθιά συντηρητικές κοινωνίες και θέλησαν να τις γκρεμίσουν. Πως; Με μουσική, με μαριχουάνα και κυρίως με ελεύθερο σεξ. 

Πριν το 1968 οι αμβλώσεις ήταν απαγορευμένες. Οι γυναίκες έπρεπε να έχουν έγγραφη άδεια του συζύγου τους για να δουλέψουν (στην "προηγμένη" Γερμανία αυτό). Στις βαλκανικές χώρες ακόμα έσφαζαν τα κορίτσια για "λόγους τιμής".

 

Το να πεις λοιπόν σε εκείνες τις εποχές ότι δεν υπάρχει ιδιοκτησία, όλα είναι κοινά, ότι όποιος θέλει μπορεί να κάνει σεξ με όποιον θέλει, ότι η γυναίκα έχει την ίδια φωνή με τον άντρα, αποτελούσε βαθιά επαναστατική πρόταση. 

Ο κόσμος μας όντως θα ήταν καλύτερος αν είχαν εφαρμοστεί αυτά. Αλλά οι hippies ήταν απελπιστικά λίγοι. Ούτε το 5% της νεολαίας, ούτε το 1% της κοινωνίας.

 

Παρά τον απελπιστικά μικρό αριθμό τους, οι hippies κατάφεραν να αλλάξουν τον κόσμο. Λίγο, ελάχιστα. Αλλά προσπάθησαν και κατάφεραν κάμποσα θετικά. Ακόμα και αν αγνοήσουμε όλα τα άλλα, η Μουσική που μας άφησαν ήταν ένα διαμάντι.

 

Για καλή τύχη όλων μας, τους hippies τους διαδέχτηκαν οι μπούμερς. Τα μωρά που γεννήθηκαν κάπου γύρω στο 1960. Αυτές τις χρονιές έγινε ένα μπουμ γεννήσεων (από εκεί και η λέξη). Οι μπούμερς αγκάλιασαν τις ιδέες των hippies, που στα μέσα των 70s είχαν αρχίσει να εξαφανίζονται, και τους έδωσαν παράταση ζωής. 

Το ελεύθερο σεξ, ο αντικονφορμισμός, το σπάσιμο των μικροαστικών προτύπων, η αμφισβήτηση της ιδιοκτησίας, η επανάσταση κράτησαν χάρη στους μπούμερς τουλάχιστον για ακόμα μια δεκαετία.

 

Ο Παπαντρίκος πούλησε "σοσιαλισμό" φορώντας ζιβάγκο αντί για γραβάτα και έγινε ήρωας. Το ζιβάγκο έδειχνε χίπικο αντικονφορμισμό. Αργότερα καποια σούργελα προσπάθησαν να πουλήσουν κι αυτά σοσιαλισμό χωρίς γραβάτα. Αλλά το 2015 δεν ήταν 1981.

 

Οι μπούμερς τα πήγαν κάπως καλύτερα από τους hippies. Δεν χρειάστηκε να ξεκινήσουν από το μηδέν, ήταν και αριθμητικά περισσότεροι (μπουμερς γαρ), οπότε επηρέασαν περισσότερο την κοινωνία.

 

Φυσικά, ήταν καταδικασμένοι να αποτύχουν. Άντε στα καλύτερα τους να έγιναν το 10% της νεολαίας. Πολύ λίγοι για να φέρουν πραγματικές αλλαγές. 

Άσε που το ελεύθερο σεξ σαν εργαλείο απελευθέρωσης είναι επαναστατικό μεν, ουτοπικό δε. 

Κάπου στις αρχές / μέσα των 80s ήρθε το aids και το θέμα με το ελεύθερο σεξ έληξε εκεί.

 

* * * *

Αυτό δεν είναι ένα νοσταλγικό ποστ για τον παλιό καλό καιρό και τις γενιές που χάθηκαν. Όπως όλα τα πρόσφατα ποστ μου και αυτό αφορά την Οικονομία. Προσπαθώ να περιγράψω το πως φτάσαμε εδώ και το τι πρέπει να κάνουμε από εδώ και πέρα - πατώντας πάνω σε οικονομικούς όρους. 

 

Η αναπόληση των hippies και των μπούμερς, η σύγκριση τους με τις σημερινές οικονομικά ενεργές γενιές δεν γίνεται με νοσταλγία. Γίνεται για να αποτυπώσω τι υπήρχε, τι υπάρχει και τι μπορεί να γίνει.

Ναι, οι σκέψεις μου πηγαίνουν δια της τεθλασμένης. Δικό μου είναι το μπλογκ, ότι θέλω γράφω ;-) 

Δεν κρίνω γενιές. Θεωρώ ανόητη την φράση ότι μια γενιά είναι "καλύτερη" από μια άλλη. Καλύτερη σε τι;

Όλες οι γενιές κάτι παίρνουν από τους προηγούμενους, κάτι αφήνουν στους επόμενους και κάποια μαλακία θα κάνουν όσο είναι στα πράγματα. Το θέμα μου δεν είναι να συγκρίνω τις γενιές. Είναι να συγκρίνω τις οικονομικές πρακτικές και τους στόχους της κάθε γενιάς. Το οικονομικό Τότε με το οικονομικό Τώρα.

 

Οι hippies και οι μπούμερς είχαν σαν στόχο να απελευθερώσουν την κοινωνία, να φτιάξουν τον κόσμο.

Είχαν σαν μέσον το ελεύθερο σεξ. 

Οι σημερινές γενιές έχουν σαν στόχο να πλουτίσουν σαν άτομα. Γρήγορα και χωρίς να δουλέψουν. 

Έχουν σαν μέσον το να γίνουν πουτάνες στο ονλυφανς και να παίρνουν λαϊκς.  

Και οι μεν και οι δε είχαν/έχουν εντελώς ουτοπικούς και μη πραγματοποιήσιμους στόχους.

Και οι μεν και οι δε χρησιμοποιού(σα)ν εντελώς λάθος μέσα. 

Αλλά πόσο τεράστιο είναι το χάσμα στους στόχους ανάμεσα 1968 και 2026...

Οι μεν χρησιμοποιούσαν το ελεύθερο σεξ για να φτιάξουν τον κόσμο. Οι δε χρησιμοποιούν το πληρωμένο σεξ για να βγάλουν φράγκα. Ω, τι κόσμος μπαμπά...

 

* * * *

Οι μπούμερς σήμερα θεωρούνται ξεπερασμένοι, συντηρητικοί. Η λέξη έγινε πλέον βρισιά. Όντως είναι ξεπερασμένοι και συντηρητικοί. Αλλά όχι επειδή είναι μπούμερ, επειδή είναι 60ρηδες και πάνω.

 

Δεν είναι η γενιά που σε κάνει συντηρητικό, είναι η ηλικία. Το να είσαι συντηρητικός στα 60+ σου είναι βιολογική πραγματικότητα. Δεν έχει καμία σχέση με το αν γεννήθηκες το 1900, το 1960 ή το 2010. Απλά αν τυχαίνει να γεννήθηκες το 2010 δεν έχεις βιώσει ακόμα το αίσθημα του να είσαι 60. 

Τι θα έπρεπε να φέρνει τρόμο στους σημερινούς νέους:

Οι hippies και οι μπούμερς ξεκίνησαν με όλον αυτόν τον αγνό ιδεαλισμό, από το όλοι-μαζί, όλα-κοινά, κάτω η ιδιοκτησία, make love not war και κατάντησαν κατάπτυστα συντηρητικά ανθρωπάκια.

Αν αυτοί που ξεκίνησαν έτσι κατάντησαν έτσι, που θα καταντήσουν οι σημερινοί νέοι σε 40 χρόνια;

Όταν σήμερα, στα 20 τους, στρίβει ο ένας το λαρύγγι του άλλου για τα λεφτά και τα λαϊκς, τι θα κάνουν στα 60 τους;

 

Οι μπούμερς ξεκίνησαν από το ελεύθερο σεξ, την ουτοπική κοινοκτημοσύνη και κατάντησαν μηχανικοί, δάσκαλοι και τεχνίτες. Συντηρητικοί μεν, μηχανικοί δε.

Οι σημερινές πουτάνες ονλυφανατζούδες, οι ινφλουένσερ, οι μπαρίστα και οι personal trainer τι σκοπεύουν να κάνουν όταν γίνουν 65;

 

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι θα βγάλουν τα φράγκα που ονειρεύονται (ποσοστό επιτυχίας 0,0001% ), τι προοδευτικό και χρήσιμο θα κάνουν με αυτά; 

Ρε βλαμμένο, όταν βρίζεις σήμερα έναν μπούμερ επειδή είναι συντηρητικό ανθρωπάκι, εσύ τι ριζοσπαστικό και προοδευτικό σκοπεύεις να κάνεις στα 65 σου;

 

* * * *

Οι μπούμερς διευκόλυναν τους απατεώνες πολιτικούς στο να πουλήσουν το παραμύθι της αιώνιας οικονομικής ανάπτυξης. 

 

Οι μπούμερς δεν ήταν ούτε πιο ικανοί ούτε πιο έξυπνοι ούτε πιο εργατικοί σε σύγκριση με τις άλλες γενιές - προηγούμενες και επόμενες. Ήταν απλά αριθμητικά πολλοί. Πολλοί που έφτιαχναν, πολλοί που κατανάλωναν. Δεν είναι θέμα εργατικότητας ή ικανοτήτων, είναι θέμα αριθμών. Όσο έχεις πολλούς, μπορείς να πουλάς φούμαρα περί ανάπτυξης. 

 

Σήμερα οι μπούμερς έχουν γίνει 65+, είτε βρίσκονται ήδη στην σύνταξη, είτε θα την πάρουν στα επόμενα 2-3 χρόνια. Ακόμα και έτσι, πάλι οι μπούμερ βολεύουν την απάτη των μαυρογιαλούρων. Η οικονομία πηγαίνει κατά διαόλου, κανονικά όλοι αυτοί θα ήταν απολυμένοι άνεργοι δλδ. κάτι πολύ αρνητικό για έναν πολιτικό.

Αντί για άνεργοι είναι συνταξιούχοι. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν μαυρογιαλούρο για τον μεγάλο αριθμό των συνταξιούχων.

 

Παρά την - συγκυριακή και τυχαία - βοήθεια των μπούμερ προς τους πολιτικούς λόγω της ηλικίας τους, το οικονομικό μοντέλο καταρέει. Το παραμύθι της ανάπτυξης ήταν σάπιο τότε που ξεκίνησε και είναι ακόμα πιο σάπιο σήμερα.

 

Πρώτον λιγοστεύουν οι καταναλωτές. Σε ποιον θα πουλήσεις τώρα που έφυγαν οι πολυπληθείς μπούμερ και έμειναν κάτι λίγα άφραγκα μαλακισμένα που περιμένουν το χαρτζηλίκι από την γιαγιά για να αγοράσουν καφέ;

Πως θα πετύχεις ανάπτυξη, δηλαδή αύξηση των πωλήσεων σε όλο και λιγότερους καταναλωτές που διαθέτουν όλο και λιγότερα λεφτά;

 

Ναι, οκ, οι προδότες του δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ και τα ευρωπαϊκά αστικά κόμματα κατάφεραν να δημιουργήσουν 500 απιθανοδισεκατομμυριούχους. Έφτιαξαν αυτά τα καθίκια έναν μπέζος και έναν μασκ που διαθέτουν 500+ δισεκατομμύρια ο καθένας χωρίς να πληρώνουν φόρους. Και λοιπόν τι έγινε; 

 

Ποιος θα αγοράσει όλα τα σκουπιδοπροϊόντα τους τώρα που έφυγαν οι μπούμερς; Αντε οι 500 πλούσιοι να αγοράσουν χρυσούς καμπινέδες και κότερα των 100 εκατομμυρίων (τα έχουν αγοράσει ήδη). Πόσους καμπινέδες και πόσα κότερα χρειάζεσαι ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ για να πετύχεις ανάπτυξη; Δεν βγαίνουν τα νούμερα.

 

Στο διάστημα 1993-2025 η περιουσία των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε κατά 465% ενώ οι μισθοί του κοσμάκη αυξήθηκαν κατά 5%. Μπράβο σας καθίκια δημοκρατικοί, τα καταφέρατε. Το πρόβλημα σας είναι ότι κάποιος που χθες είχε 100 δις και σήμερα έχει 200 δις δεν θα φέρει την ανάπτυξη που εξαγγέλετε. Γιατί ούτε θέλει ούτε μπορεί να καταναλώσει τα παραπανίσια. 

Όσο είχαμε τον μεγάλο αριθμό των μπούμερς που κατανάλωναν σπίτια και αυτοκίνητα, η κατάσταση σώζονταν. Τώρα που οι μπούμερς έγιναν συνταξιούχοι τι θα κάνετε; Θα φορολογήσετε τις ονλυφανατζούδες ή θα αναγκάσετε τους αυνάνες να αυνανίζονται ακόμα περισσότερο για να πληρώνουν περισσότερα στις πουτάνες; 

Η μήπως θα τους αναγκάσετε να πίνουν περισσότερους εσπρέσσο; 

Αν και αυτό το τελευταίο γίνεται ήδη. Όποιος περπατάει στον δρόμο χωρίς πλαστικό κύπελλο με καφέ στο χέρι, τουφεκίζεται.

Τι σκατά οικονομικό μοντέλο (ανάπτυξης) φτιάξατε ρε προδότες; Μόνο και μόνο για να δώσετε στους εαυτούς σας και σε μια δράκα επιτήδειων εκαντοντάδες δις - που είναι αδιάφορα για την Οικονομία. Οταν ήδη έχουν εφτά δις, τι σκατά το χρειάζονται το όγδοο;

 

Να μην μιλήσω για τις συντάξεις. Το 1960 δούλευαν 4 άνθρωποι και με τις κρατήσεις τους πλήρωνες 1 συνταξιούχο. Σήμερα δουλεύουν 1,5 άνθρωποι για να βγάλουν την σύνταξη 1 συνταξιούχου. 

Ο μεγάλος αριθμός των μπούμερ - που μόλις τώρα αρχίζει να αποτυπώνεται στο συνταξιοδοτικό - χειροτερεύει τις συνθήκες. Ακόμα λιγότεροι εργαζόμενοι θα πρέπει να πληρώνουν τις συντάξεις για ακόμα περισσότερους μπούμερ.

Το συνταξιοδοτικό έχει καταρρεύσει ήδη και το κρατάνε με ημίμετρα σε κατάσταση ζόμπι.

Μπορείς φυσικά να δολοφονήσεις (καταδικάσεις στην πείνα) όλους τους μπούμερ συνταξιούχους για να "σώσεις" το συνταξιοδοτικό. Μόνο που το συνταξιοδοτικό είναι το μικρότερο από τα προβλήματα σου.

 

Όλη η οικονομία κρατιέται με ημίμετρα. 

Δεν φταίνε οι μπούμερ γι' αυτό. 

Φταίει το συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο της clown economy. 

Φταίει ότι το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι να πλουτίζεις τους ήδη πλούσιους.

Φταίει ότι χώνεις όλους τους υπόλοιπους σε μια κλόουν πραγματικότητα με άπειρα μπλιμπλίκια και φωτάκια, αλλά από φαϊ, στέγη, υγεία, παιδεία τίποτα.

 

* * * *

Ποια είναι τα ημίμετρα; Ένα το ανέφερα ήδη: Το να κρατάς υποχρεωτικά έναν καφέ στο χέρι, λες και δεν μπορείς να ζήσεις 15' χωρίς καφέ. 

Αυτή ακριβώς είναι η clown economy. Ένας πολύχρωμος παρδαλός κλόουν χοροπηδάει σαν μανιακός μπροστά στην μούρη σου, 24 Χ 7. 

 

Τα "καινούργια" και "απαραίτητα" προϊόντα εναλλάσσονται σε καταιγιστικό ρυθμό, σαν πολύχρωμα φωτάκια σε ένα διαρκές λουναπαρκ. Αλοίμονο σου αν είσαι χωρίς καφέ στο χέρι, αλοίμονο σου αν είσαι πολύ χοντρός ή πολύ αδύνατος, αν δεν πηγαίνεις στις ξαπλώστρες στα κωλονήσια, αν δεν τρως στα τρεντυ εστιατόρια, δεν διασκεδάζεις στα τρέντυ μαγαζιά και δεν φοράς τα viral ρούχα.

 

Οι κατάπτυστοι, συντηρητικοί και βλάκες μπούμερ έπαιρναν μια κιθάρα και ένα σληπιγκμπαγκ στην πλάτη και την έβγαζαν σε μια αμμουδιά για 3 μήνες. Με άφθονο και πλούσιο σε εναλλαγές σεξ από το πρωϊ μέχρι το βράδυ. Συν λίγο χασισάκι. Από τα γειτονικά μποστάνια έκλεβαν ντομάτες και καρπούζια. Άντε να πήγαιναν και σε κανένα ταβερνάκι του χωριού με ρεφενέ κρασί και σουβλάκι.

 

Ο σημερινός έξυπνος και προοδευτικός νεολαίος χρειάζεται ένα πεντοχίλιαρο για να πάει 10 μέρες διακοπές - άν του φτάσει. Και το αν θα πηδήξει σε αυτές τις 10 μέρες δεν είναι καθόλου σίγουρο.

 

Δεν φταίνε οι διαφορετικές γενιές σε τίποτα. Το έξυπνος/βλάκας που γράφω πιο πάνω είναι 100% ειρωνικό. Ούτε οι μπούμερ ήταν έξυπνοι ούτε οι σημερινοί είναι βλάκες. 

Η διαφορά δεν βρίσκεται στις γενιές, βρίσκεται στους κλόουν. Στην clown economy, τον παρδαλό κλόουν που σου πασσάρει διαρκώς σκουπιδοπροϊόντα και στην δήθεν διαρκή ανάπτυξη.

 

Όλο αυτό έχει ενορχηστρωθεί και εφαρμόζεται από προδότες πολιτικούς που έχουν σαν μόνη έγνοια το να χαρίσουν το 25ο δις σε αυτούς που έχουν ήδη 24.

 

Οι μπούμερς, αυτό το μικρό ποσοστό του 10% που κάποτε έζησαν σαν hippies, αυτοί που κάποτε θέλησαν να αλλάξουν τον κόσμο, ίσως θα μπορούσαν σήμερα να δημιουργήσουν οικονομικές νησίδες. 

Μικρές οικονομικές ανεξάρτητες και αυτοδύναμες οικονομικές μονάδες που θα παράγουν χρήσιμα πράγματα.

Έχουν τα φράγκα, τα κεφάλαια για να το κάνουν. Δεν ξέρω αν στα 65+ τους έχουν τις βιολογικές αντοχές. Και από την στιγμή που το μπούμερ θεωρείται βρισιά, σίγουρα δεν έχουν κανένα κίνητρο.

Για ποιον λόγο να (ξανα)θέλει σήμερα ένας 65ρης να ξαναφτιάξει τον κόσμο; Για να τον βρίζουν περισσότερο;

 

Η  clown economy είναι εδώ για να μείνει. 

Ότι είναι σημαντικό - φαγητό χωρίς δηλητήρια, αξιοπρεπές σπίτι, υγεία, παιδεία - θα γίνεται όλο και πιο απλησίαστο για όλο και περισσότερους. Αν το θέλεις, θα το πληρώσεις $$$$. Και για να μπορείς να το πληρώσεις, θα κάνεις αυτό που σου λέμε εμείς.

 

Ότι είναι φανταχτερό σκουπίδι και μπλιμπλίκι - φαστ φαγητό (ιδίως κρέας) με δηλητήρια, φαστ ρούχα, δηθενιά, μαζική "ψυχαγωγία" (κατευθυνόμενη φυσικά), σόσιαλ, τρεντ και βάϊραλ - θα γίνεται ολοένα πιο φτηνό, πιο προσιτό για όλους. Πιο δημοφιλές, πιο απαραίτητο για να ανήκεις κάπου, για να έχεις "φίλους".

Ένας πολύχρωμος κλόουν θα σου λέει διαρκώς τι δεν πρέπει να παραλείψεις να καταναλώσεις.

 

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι οι μπούμερς είναι πολύ τυχεροί που θα πεθάνουν σύντομα...

Πως φτιάχνεις μια βιομηχανία

Κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα υπήρχαν τρεις εναλλακτικές για να καλύψεις μεγάλες αποστάσεις. Τα άλογα, ο σιδηρόδρομος και τα αυτοκίνητα.

Σήμερα ξέρουμε ότι επικράτησε το αυτοκίνητο. Tότε αυτό δεν ήταν καθόλου σίγουρο.

 

Σήμερα θεωρούμε  π.χ. αυτονόητο ότι το αυτοκίνητο είναι ταχύτερο από το άλογο. Αλλά τότε τα αυτοκίνητα είχαν μέση ταχύτητα 10 χλμ/ώρα για 2 επιβάτες ενώ μια άμαξα γύρω στα 12 χ.α.ω. για 6 επιβάτες. Τα δε τραίνα είχαν μέση ταχύτητα 25 χ.α.ω. για 200 επιβάτες.

 

Το κριτήριο της επικράτησης δεν ήταν η ταχύτητα, αλλά οι υποδομές.

Οι άμαξες χρειάζονται σταθμούς ανεφοδιασμού με φρέσκα άλογα. Κανένα άλογο δεν μπορεί να τραβήξει άμαξα για 2 συνεχόμενες μέρες, στο τέλος της ημέρας πρέπει να το αλλάξεις.

Ο σιδηρόδρομος χρειάζεται ράγιες και ατμομηχανές.

Το αυτοκίνητο χρειάζεται δρόμους - κατά προτίμηση ασφαλτοστρωμένους. Αλλά και καύσιμο. Χωρίς δίκτυο βενζινάδικων δεν πας πουθενά.

 

Εδώ ακριβώς έρχεται η πολιτική και καθορίζει τι θα γίνει στον κόσμο. Καμία εταιρεία, όσο μεγάλη και αν είναι, δεν μπορεί (ούτε θέλει) να φτιάξει τις υποδομές μόνη της. Τις υποδομές τις φτιάχνει πάντα το κράτος. Το αν φτιάξει υποδομές για αυτοκίνητα είτε υποδομές για σιδηρόδρομους, το αποφασίζουν οι πολιτικοί.

 

Αν οι πολιτικοί του 19ου αιώνα είχαν στρώσει τις χώρες με σιδηροδρομικές ράγιες αντί για δρόμους, σήμερα δεν θα υπήρχε αυτοκινητοβιομηχανία. 

Έτσι εξηγείται η στενή διαπλοκή των πολιτικών με τις εταιρείες. Όταν τα κέρδη, η ύπαρξη η ίδια της εταιρείας σου εξαρτιέται από την υπογραφή ενός υπουργού, ΦΥΣΙΚΑ και θα προσπαθήσεις να επηρεάσεις αυτήν την υπογραφή. Με θεμιτό τρόπο (λόμπυ) ή αθέμιτο τρόπο (μίζες).

Πως όμως γίνεται ακριβώς η δουλειά;

Για να καταλάβουμε την διαδικασία πρέπει να ξέρουμε απλά Οικονομικά. Κάθε εταιρεία έχει τα λεγόμενα εσωτερικά και εξωτερικά έξοδα. Τα εσωτερικά έξοδα είναι ότι πληρώνει η εταιρεία για να παράγει αυτό που πουλάει. Π.χ. μια ταβέρνα πρέπει να πληρώσει ενοίκιο, τα ζαρζαβατικά, τους σερβιτόρους κ.ο.κ.

 

Τα εξωτερικά έξοδα (externalities) είναι αυτό που πληρώνει Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ σε μια επιχείρηση προκειμένου η τελευταία να πουλάει. Π.χ. ένας δρόμος που θα φέρνει τους πελάτες στην ταβέρνα. Ένα σύστημα απορριμάτων που θα διαχειρίζεται τον τεράστιο όγκο των σκουπιδιών. 

 

Η μία επιδότηση. Η επιδότηση είναι η πιο άμεση και η πιο φανερή μεταφορά χρημάτων από την κοινωνία σε μια επιχείρηση. Αλλά μακράν όχι η πιο διαδεδομένη.

Στις παλιές οικονομίες, τα έξοδα ήταν κυρίως εσωτερικά. Το κέρδος έβγαινε από το υψηλής ποιότητας προϊόν και την διαφορά ανάμεσα σε πωλήσεις μείον εσωτερικό κόστος.

Αυτήν την ονομάζω τίμια επιχειρηματικότητα. Φτιάχνεις κάτι, το πουλάς, βγάζεις κέρδος, πληρώνεις φόρους. Έσοδα / έξοδα.

 

Οι  σημερινές εταιρείες, δεν κερδίζουν από τα άχρηστα (σκουπιδο)προϊόντα που πουλάνε. Κερδίζουν επειδή έχουν μετατρέψει - με την βοήθεια των πολιτικών - σχεδόν τα πάντα σε externality. Με άλλα λόγια, κερδίζουν επειδή κρατάνε τα έσοδα δικά τους, τα έξοδα στην κοινωνία.

 

Άπειρα παραδείγματα. Ο τουρισμός ζει και ανθίζει αποκλειστικά και μόνο επειδή  η κοινωνία πληρώνει τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τα σκουπίδια, τα απόβλητα, τον θόρυβο, την βρώμα κλπ κλπ. Για τις τουριστικές επιχειρήσεις, όλα αυτά είναι externalities. Δεν πληρώνουν οι ίδιοι δρόμους λιμάνια και αποχετεύσεις, πληρώνει η κοινωνία.

Αν τα κωλονήσια έπρεπε να πληρώσουν από την τσέπη τους τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και το νερό που πίνουν, δεν θα υπήρχε τουρισμός ούτε για δείγμα.

 

Άλλο παράδειγμα. Ένα πυρηνικό εργοστάσιο παράγει ρεύμα και το πουλάει. Αλλά τα πυρηνικά απόβλητα είναι externality, δλδ πρόβλημα της κοινωνίας. 

Βγαίνουν κάτι απατεώνες φωστήρες και λένε "μια κιλοβατώρα από τα πυρηνικά είναι φτηνότερη από τις ΑΠΕ". Δεν υπολογίζουν όμως το κόστος για τα απόβλητα γιατί αυτό δεν μπαίνει στην τιμή της κιλοβατώρας.

Είναι καθοριστικό εδώ να καταλάβουμε τον ρόλο της πολιτικής και αυτόν της διαπλοκής. Δεν μπορεί ο βιομήχανος να αποφασίσει μόνος του αυθαίρετα ποιος δρόμος και ποιο λιμάνι θα χτιστεί. Δεν μπορεί να αποφασίσει αν το περιβαλλοντικό κόστος για τα απόβλητα θα επιβαρύνει αυτόν ή αν θα το αναλάβει το κράτος.

 

Όλα αυτά είναι πολιτικές αποφάσεις. Εξαρτώνται από την υπογραφή ενός υπουργού. Αυτά κάνουν την διαπλοκή απαραίτητο συστατικό. Αν δεν επηρεάσεις τον υπουργό, ίσως σε βάλει να πληρώνεις για τα σκουπίδια που παράγεις και τότε φαλίρησες.

Όταν μια υπογραφή υπουργού σημαίνει ότι μία εταιρεία θα φαλιρήσει και μια άλλη θα γιγαντωθεί, τότε καταλαβαίνουμε γιατί η Ε.Ε. στις Βρυξέλλες έχει 720 εκλεγμένους ευρωβουλευτές και ταυτόχρονα 6.000 μη εκλεγμένους λομπίστες. Στην Γερμανία, σε 650 εκλεγμένους βουλευτές αντιστοιχούν 6.900 (10Χ τόσοι) επίσημα δηλωμένοι λομπίστες. Η διαπλοκή είναι θεσμός.

Συμπληρωματικά υπάρχουν τα κρυφά και τα παράνομα που δεν τα ξέρουμε.

Εμείς οι απλοί άνθρωποι φανταζόμαστε τους διαπλεκόμενους πολιτικούς και επιχειρηματίες να συναντιώνται σε μυστικά υπόγεια φορώντας κουκούλες και να ανταλλάσσουν κούτες με χαρτονομίσματα. Εχουν γίνει και τέτοια. Ποιος δεν θυμάται τα πάμπερς του Κοσκωτά που πήγαιναν στον Παπαντρίκο τον Μέγα; 

Αλλά η μεγάλη μπάζα γίνεται φανερά μπροστά μας. Ένας δρόμος στο σημείο Χ που θεωρητικά ωφελεί την χώρα (5%) και πρακτικά φέρνει στον επιχειρηματία μερικά δις (95%). Ένας Ψ νόμος που κι αυτός πάντα για το καλό της χώρας - στην θεωρία - φτιάχνεται αλλά στην πράξη επιτρέπει σε μια εταιρεία να βγάλει δις.

 

Έτσι φτιάχνονται τα χοντρά λεφτά. Δίνεις κατιτις στον πολιτικό, ο πολιτικός νομοθετεί ότι τα έξοδα σου είναι externalities (αρα δεν τα πληρώνεις εσύ, τα πληρώνει ο κοσμάκης) και εσύ παντελονιάζεις $$$$$.

 

Το κερασάκι: Οι πολιτικοί ψηφίζονται για το "πρόσωπο" που δείχνουν (ο ηγέτης, ο δυναμικός, ο καλός οικογενειάρχης) και τις προεκλογικές υποσχέσεις που δίνουν (θα σας φτιάξουμε γεφύρια). 

Κανένας δεν ασχολείται με το αν 6 μήνες μετά τις εκλογές περνάει ένας νόμος που λέει π.χ. ότι μερικά δις κόστους για την βιομηχανία ΧΥ μετατρέπονται σε externalities και τα πληρώνει η κοινωνία.

* * * *

Κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα της Δημοκρατίας. Οι πολίτες δεν είναι ηλίθιοι. Ούτε έχουν μαζικές παρακρούσεις και ψυχοπαθολογικά τραλαλά. Ούτε ψηφίζουν με κριτήριο του αν οι παππούδες τους πριν 150 χρόνια έχασαν έναν πόλεμο. Μερικοί συνομωσιολόγοι τα πιστεύουν αυτά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και λογικά. 

 

Οι πολίτες βλέπουν ότι στις Δημοκρατίες οι αποφάσεις παίρνονται στην τελική από τα λόμπυ των διάφορων συμφερόντων. Οι πολιτικοί ψηφίζονται για να φέρουν το καλό του λαού και στην τελική ασχολούνται μόνο με το καλό των εταιρειών που τους μιζώνουν.

 

Πάντα γίνονταν αυτό - δεν είναι καινούργιο φρούτο. Αλλά παλιά τηρούνταν κάποια προσχήματα, έμπαιναν κάποια όρια. Εδώ και 10-15 χρόνια έχει χαθεί κάθε μέτρο, η απληστία έχει χτυπήσει ταβάνι.

 

Όταν το πουλόβερ παραξηλώνεται, οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην Δημοκρατία και προτιμάνε έναν γελοίο τσαρλατάνο δικτάτορα που λέει "ΕΓΩ θα παίρνω αποφάσεις με μια υπογραφή και θα σας σώσω". Εκεί που το ίδιο το κράτος έχει γκρεμίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, εκεί που οι πολίτες βλέπουν ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται γι' αυτούς, εκεί ανθίζουν οι δικτάτορες και οι λαϊκιστές.

 

Ιστορικά, η εμπιστοσύνη άρχισε να χάνεται μετά την κατάρρευση της εσσδ, το 1990. Τα τελευταία της υπολείμματα χάθηκαν λίγο μετά τον κόβιντ (2021). Σήμερα ανεβαίνουν στην εξουσία ψυχοπαθείς δικτάτορες, επειδή ακριβώς οι πολίτες προτιμάνε έναν ηλίθιο που θέλει (δήθεν) να ανατρέψει τα πάντα. Όταν η Δημοκρατία δεν μπορεί να σου καλυτερέψει την ζωή, θα ψηφίσεις τον πιο πορτοκαλί μπαλαφάρα.

* * * *

Τα δύο πιο τρανταχτά παραδείγματα αυτής της ιστορίας: Ενέργεια και Τροφή. Με άλλα λόγια, πετρέλαια και κτηνοτροφία.  

 

Είναι ασύλληπτα τα ποσά που χαρίζονται στην βιομηχανία πετρελαίου και την βιομηχανία κρέατος. Είτε με την μορφή άμεσων επιδοτήσεων είτε με την μορφή "μετατρέπουμε τα έξοδα σου σε externalities και στα πληρώνει η κοινωνία".

 

Θα μπορούσα να γεμίσω βιβλία με το πως οι νόμοι φτιάχνονται ειδικά για να ενισχύσουν τα πετρέλαια και το κρέας. Αυτό ισχύει ΙΔΙΩΣ στις δικτατορίες. Δεν αποτελεί σύμπτωση, είναι ηθελημένο. Όσο πιο ισχυρός ο δικτάτορας στην κάθε χώρα, τόσο μεγαλύτερη η επιδότηση προς αυτά τα δύο. 

Γιατί όμως ειδικά αυτά; Γιατί (ιδίως) ένας δικτάτορας επιδοτεί τα πετρέλαια και το κρέας και δεν επιδοτεί π.χ. τους ανεμόμυλους και τα μπρόκολα; 

Η απάντηση βρίσκεται πάλι στα externalities. Οι ανεμόμυλοι και τα μπρόκολα έχουν μηδαμινά externalities. Είναι αυτό που ονομάζω πιο πάνω "τίμια επιχείρηση". Στον ανεμόμυλο πληρώνεις τα υλικά, τους εργάτες που θα το στήσουν/συντηρήσουν και μετά παράγεις ρεύμα. Στο μπρόκολο πληρώνεις τους σπόρους, τους εργάτες και το σουπερμάρκετ σαν ενδιάμεσο έμπορο. Τίμια και ξεκάθαρα πράγματα. Έσοδα - έξοδα. Υπάρχουν κι εδώ κάποια ελάχιστα externalities, αλλά τα ψάχνεις με το μικροσκόπιο.

 

Το κρέας αντίθετα... Επιδοτείς τις ζωοτροφές. Επιδοτείς τις παγκόσμιες μεταφορές (οι ζωοτροφές κάνουν τον γύρο του κόσμου, δεν παράγονται τοπικά). Επιδοτείς την κτηνοτροφία (εδάφη, φάρμακα, βιταμίνες, προσωπικό, στάβλοι κ.α.). Επιδοτείς όλη την βιομηχανία μεταφοράς και σφαγής των ζώων, επιδοτείς καταψύξεις, ενδιάμεσους έμπορους, μεσίτες κλπ. κλπ. κλπ. 

 

Καμία άλλη τροφή δεν έχει τόσα externalities όσο το κρέας. Γι' αυτό και ειδικά οι δικτάτορες την λατρεύουν. Μαζί με τους πανηλίθιους που η προπαγάνδα τους έχει σαπίσει το μυαλό και νομίζουν ότι τρώνε κρέας από ελεύθερη επιλογή και από "απόλαυση".

Το πετρέλαιο.... Επιδοτείς λιμάνια, πλοία, διυλιστήρια, παγκόσμια μεταφορά, κάνεις ΠΟΛΕΜΟΥΣ (ποιος επωμίζεται τα έξοδα του στρατού; Η κοινωνία, ποτέ οι εταιρείες). Επιδοτείς δίκτυα διανομής, το περιβαλλοντικό κόστος της μόλυνσης. 

Ειδικά αυτό το τελευταίο από μόνο του θα έπρεπε να κάνει τα πετρέλαια απαγορευτικά. Αλλά από την στιγμή που - με πολιτική απόφαση - το περιβαλλοντικό κόστος το πληρώνει ο κοσμάκης και όχι οι εταιρείες, είναι externality και δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Συμπέρασμα: Πριν φτιάξεις μια επιχείρηση, παντρέψου την κόρη ενός υπουργού. Χωρίς πολιτική στήριξη είσαι ένας χρεωκοπημένος λούζερ.