Κανόνες Η «Γέφυρα» Επικοινωνία Σύνδεσμοι e-Βιβλιοθήκη Μαθαινοντας WordPress Διαφημίσεις
ΑΒΕΡΩΦ: ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ
Αναρτήθηκε από τον/την: Πηδαλιούχος στο 3 Μαρτίου, 2019
Posted in Ιστολόγιο | 33 Σχόλια »
Από την αποθέωση της Wall Street στο σύγχρονο «Επικό Μένος»: Πώς η Γραμμή Κλίντον – Ομπάμα έστρωσε το κόκκινο χαλί στον Τραμπισμό
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 16 Μαρτίου, 2026
Όταν το 2016 ο Ντόναλντ Τράμπ ορκίστηκε για πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ, η νεοφιλελεύθερη «ελίτ» της Δύσης δήλωσε με κάθε δυνατό τρόπο «σοκαρισμένη». Αναζητώντας τους πραγματικούς «αρχιτέκτονες» του «Τραμπισμού» όμως, θα ήταν μάλλον αφελές να κοιτάξουμε προς τα ακροδεξιά, όπως προσπαθούν ακόμα να μας πείσουν τα… υπέροχα δυτικά ΜΜΕ, αντί προς το… «φωτισμένο» κέντρο των Μπιλ Κλίντον (1993 – 2001) και Μπαράκ Ομπάμα (2009 – 2017). Το ρεπουμπλικανικό διάλλεμα του Τζώρτζ Ο. Μπούς (2001 – 2009) είναι κατά πολλές απόψεις μέρος της ίδιας πολιτικής γραμμής, όμως αυτό αξίζει ξεχωριστής εξέτασης, κυρίως εξ αιτίας του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας».
Ο Μπιλ Κλίντον και η νομιμοποίηση του τζόγου των τραπεζών
Η οικονομική πορεία των ΗΠΑ μετά το 1980 χαρακτηρίζεται από μια συστηματική απορρύθμιση, η οποία κορυφώθηκε το 1999 με την υπογραφή του νόμου Gramm-Leach-Bliley από τον Μπιλ Κλίντον. Η κίνηση αυτή ακύρωσε τον διαχωρισμό μεταξύ εμπορικών και επενδυτικών τραπεζικών δραστηριοτήτων που επέβαλλε ο νόμος Glass-Steagall από το 1933 επί προεδρίας Φραγκλίνου Ρούσβελτ. Στην πράξη, η θεσμική αυτή μεταβολή επέτρεψε την ανάμειξη των καταθέσεων των πολιτών με υψηλού ρίσκου χρηματοοικονομικά προϊόντα, δημιουργώντας τις συστημικές προϋποθέσεις για την κατάρρευση του 2008 και την επακόλουθη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Υπενθυμίζω πως ο Κλίντον υπήρξε ο άνθρωπος που υποσχέθηκε να «βάλει τους ανθρώπους πρώτους», επειδή «ήταν η οικονομία, ηλίθιε«. O Δημοκρατικός Γερουσιαστής Byron Dorgan υπήρξε ο πιο προφητικός επικριτής εκείνης της οικονομικής τερατωδίας και ο σχετικός λόγος του στην Γερουσία το 1999 αφαιρεί κάθε επιχείρημα άγνοιας από τους δημοκρατικούς (ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του, στα αγγλικά, ΕΔΩ).
Με την κατάργησή του Glass-Steagall Act, ο Κλίντον παρέδωσε τα κλειδιά της αμερικανικής οικονομίας στη Wall Street, μετατρέποντας ουσιαστικά την οικονομική ασυδοσία σε νόμο του κράτους. Σύμφωνα με τα παρανοϊκά ιδεολογήματα της εποχής, οι τράπεζες έγιναν σταδιακά «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν» (Too Big to Fail), δημιουργώντας μία ιδεολογική και επικοινωνιακή, πρωτίστως, ωρολογιακή βόμβα που εξελίχθηκε σε οικονομική. Λίγο πιό πρίν, το 1994, η υπογραφή της συμφωνίας NAFTA (σ.1) δρομολόγησε την διάλυση την εναπομείνασας βιομηχανικής βάσης των ΗΠΑ, στέλνοντας εκατομμύρια θέσεις εργασίας στο εξωτερικό. Η αμερικανική εργατική τάξη ξεκίνησε να μετακινείται μαζικά στο οικονομικό περιθώριο, η μεσαία να χάνει τις αποταμιεύσεις της, τα ασφαλιστικά ταμεία τις επενδύσεις τους, και οι ιδιώτες – ελεγκτές πλέον αυτών των αποταμιεύσεων και επενδύσεων να πανηγυρίζουν.
Posted in Γεωστρατηγική, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, Οικονομία, Πολιτική | Με ετικέτα: Byron Dorgan, Glass - Steagall Act, Επιχείρηση Epic Fury, Μπαράκ Ομπάμα, Μπιλ Κλίντον, Ντόναλντ Τράμπ, Τζώρτζ Μπούς, Operation Epic Fury | Leave a Comment »
Πόθεν ο Σταυρός;
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 15 Μαρτίου, 2026
.
του πατρός Δημητρίου Μπόκου
.Αναρωτιόμαστε συνήθως οι άνθρωποι, γιατί να έχουμε τόσα βάσανα στη ζωή μας, γιατί να σηκώνουμε συνέχεια σταυρούς. Και απευθύνουμε αυτό το «γιατί» προς τον Θεό με παράπονο, πολλές φορές και με πικρό γογγυσμό. Ξεχνάμε όμως ότι ζητάμε τον λόγο από ένα Θεό που βρίσκεται ο ίδιος καθηλωμένος (καρφωμένος) σε σταυρό, που του τον ετοιμάσαμε εμείς. Και θα έπρεπε όχι εμείς, αλλά Εκείνος να μας ρωτάει, πώς καταφέραμε να του προσφέρουμε ό,τι χειρότερο μπορούσαμε, πικρό σταυρό τον Βασιλέα της Δόξης (Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως).
Ξεχνάμε ακόμα κάποια πολύ σημαντική συμβουλή των αγίων Πατέρων μας. Ποια είναι η συμβουλή αυτή; Να θεωρούμε ως αιτία των κακών που μας βρίσκουν τις αμαρτίες μας και μόνο. Μας θυμίζουν δηλαδή, ότι για τους σταυρούς μας δεν φταίνε κάποιοι άλλοι, ούτε ευθύνεται γι’ αυτούς ο Θεός, αλλά τους δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι με τον τρόπο της ζωής μας. Λέει ο αββάς Δωρόθεος: Οτιδήποτε κακό και αν μας συμβεί, συμβαίνει «διά τας αμαρτίας ημών». Στο ίδιο πνεύμα ευθυγραμμίζεται και ο αββάς Σισώης: Ο άνθρωπος, όποιον πειρασμό (δυσκολία, βάσανο) και αν συναντήσει, να λέει: «Διά τας αμαρτίας μου τούτο συνέβη». Πραγματικά, συνεχίζει ο αββάς Δωρόθεος, οτιδήποτε πάθουμε, από τις αμαρτίες μας το παθαίνουμε.
Posted in Εκκλησία, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: π. Δημήτριος Μπόκος, Ι. Ν. Αγίου Βασιλείου Πρέβεζα, Κυριακή Γ' Νηστειών - Σταυροπροσκυνήσεως | Leave a Comment »
Το Ναυτικό στη Μέση Ανατολή- Η αναταραχή: Μάρτιος 1943- Μάρτιος 1944
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 13 Μαρτίου, 2026
.
από την αυτοβιογραφία του ναυάρχου
Γρηγορίου Μεζεβίρη
Ο Ελληνικός Στόλος που είχε διαφύγει στην Αίγυπτο τον Απρίλιο του 1941, συνέχισε την πολεμική του δράση στο πλευρό των Συμμάχων. Μετά από μια πρώτη περίοδο ανωμαλιών, η πολεμική απόδοση του Στόλου είχε σημαντικά βελτιωθεί και η οργάνωσή του είχε σημειώσει σημαντική πρόοδο. Ιδιαίτερα από τον Μάιο του 1942 με την ανάληψη των καθηκόντων του Αρχηγού Στόλου από τον Υποναύαρχο Σακελλαρίου.
Η κατάσταση του Ελληνικού Στόλου την Άνοιξη του 1943
Όλα τα πλοία επιφανείας που είχαν διαφύγει από την Ελλάδα βρίσκονταν σε ενεργή υπηρεσία: Το αντιτορπιλικό (α/τ) «ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ» , τα δυο α/τ τύπου «ΥΔΡΑ» και τα τρία α/τ τύπου «ΑΕΤΟΣ» εκτελούσαν συνοδείες. Το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ» παρέμενε στο Πορτ Σάιντ σαν πλωτό αντιαεροπορικό πυροβολείο και έδρα του Αρχηγού το Στόλου και του επιτελείου του. Τα τρία μικρά αντιτορπιλικά χρησιμοποιούνταν για βοηθητικές υπηρεσίες στη Διώρυγα του Σουέζ. Κανένα από αυτά τα πλοία δεν είχε υποστεί ζημιές σε προσωπικό ή υλικό, από εχθρική δράση.
Posted in 1941-44, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ, ΠΟΛΕΜΙΚΟΝ ΝΑΥΤΙΚΟΝ | Με ετικέτα: Μέση Ανατολή, ναύαρχος Γρηγόριος Μεζεβίρης | Leave a Comment »
Οι συνέπειες του πολέμου στο Ιράκ ήταν καταστροφικές για τις ΗΠΑ – ο πόλεμος με το Ιράν οδεύει προς την ίδια κατεύθυνση
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 12 Μαρτίου, 2026
Ο Πολ Μπρέμερ, με ύφος επιτυχημένου ειδήμονα, ετοιμάζεται να επιβιβαστεί σε ελικόπτερο στην Χίλα του Ιράκ, κατά τη διάρκεια αποχαιρετιστήριας περιοδείας στη χώρα στις 17 Ιουνίου 2004. Φωτογραφία AP/Wathiq Khuzaie
άρθρο της Farah N. Jan
ανώτερης λέκτορος Διεθνών Σχέσεων
στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια
.
Ο αμερικανικός στρατός πέτυχε το σύνολο των στόχων που είχε θέσει όταν εισέβαλε στο Ιράκ το 2003.
- Αποκεφαλισμός της ηγεσίας: ο Σαντάμ Χουσεΐν συνελήφθη, δικάστηκε και εκτελέστηκε.
- Αεροπορική υπεροχή: απόλυτη, μέσα σε λίγες ημέρες.
- Κατάρρευση του καθεστώτος: η ιρακινή κυβέρνηση έπεσε σε 21 ημέρες.
Εξετάζοντας το παρόν, περισσότερα από 20 χρόνια μετά τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράκ, το Ιράκ παραμένει ένα αυταρχικό κράτος, κυβερνώμενο από πολιτικά κόμματα με βαθιές θεσμικές σχέσεις με την Τεχεράνη. Πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν δρουν ανοιχτά στο ιρακινό έδαφος – ορισμένα στελέχη τους μάλιστα κατέχουν επίσημες θέσεις εντός του ίδιου του ιρακινού κράτους.
Η χώρα για την οποία οι ΗΠΑ ξόδεψαν 2 τρισεκατομμύρια δολάρια και 4.488 αμερικανικές ζωές για να «αναμορφώσουν» βρίσκεται, με κάθε λογικό μέτρο, εντός της σφαίρας επιρροής του Ιράν.
Σαν ερευνήτρια της διεθνούς ασφάλειας με εξειδίκευση στην πυρηνική ασφάλεια και στην πολιτική συμμαχιών στη Μέση Ανατολή, έχω παρακολουθήσει το μοτίβο της αμερικανικής στρατιωτικής επιτυχίας σε πολλές περιπτώσεις.
Αλλά το στρατιωτικό αποτέλεσμα και το πολιτικό αποτέλεσμα σχεδόν ποτέ δεν ταυτίζονται, και το χάσμα ανάμεσά τους είναι το σημείο όπου οι πόλεμοι αποτυγχάνουν.
Δυόμισι χιλιετίες πριν, ο Θουκυδίδης περιέγραψε την Αθηναϊκή αυτοκρατορία στο απόγειο της αυτοπεποίθησής της στην Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου: «Ο ισχυρός επιβάλλει ό, τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του». Η Αθήνα στην συνέχεια, κατέστρεψε τη Μήλο και εξαπέλυσε την Σικελική Εκστρατεία με συντριπτική ισχύ αλλά χωρίς καμία συνεκτική θεωρία διακυβέρνησης για το τι θα ακολουθούσε.
Το μάθημα, τότε και τώρα, δεν είναι ότι οι αυτοκρατορίες δεν μπορούν να καταστρέψουν. Είναι ότι η καταστροφή και η διακυβέρνηση είναι δύο εντελώς διαφορετικές υποθέσεις. Και το να τις συγχέει κάποιος, είναι ένας αναπόδραστος τρόπος με τον οποίο εξαντλούνται οι αυτοκρατορίες.
Posted in Γεωστρατηγική | Με ετικέτα: Ahmed Chalabi, Farah N. Jan, Iraqi National Congress, IRGC, Άχμεντ Τσαλαμπί, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, Θουκυδίδης, Ιρακινό Εθνικό Κογκρέσο, Κρίση στη Μέση Ανατολή, Λιούις Πολ Μπρέμερ, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, Μουτζαχεντίν ε Χαλκ, Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, Lewis Paul Bremer, Mujahedeen-e-Khalq, the conversation | Leave a Comment »
Η καμπή του Μαντζικέρτ. Το Βυζάντιο ως περιφερειακό βασίλειο (1025-1204)
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 11 Μαρτίου, 2026
άρθρο του Μάριου Νοβακόπουλου
αναδημοσιευμένο από το Ιστολόγιό του
.
Ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος, δορικτήτωρ και κοσμοκράτωρ, απεβίωσε το 1025, αφήνοντας μία εκτεταμένη και προστατευμένη αυτοκρατορία, το δε θησαυροφυλάκιο υπερπλήρες. Η αμέλειά του στο θέμα της διαδοχής όμως άνοιξε για την αυτοκρατορία ένα κεφάλαιο αστάθειας, το οποίο θα κατέληγε με την παρακμή της Μακεδονικής δυναστείας και την πολύπλευρη κρίση του βυζαντινού κράτους.
Αρχικά τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Κωνσταντίνος Η’, ο οποίος ως τότε συμβασίλευε στην σκιά του βασιλείου. Μετά το θάνατό του Κωνσταντίνου το 1028, η κόρη του Ζωή Πορφυρογέννητη ανέβασε στον θρόνο τους συζύγους της Ρωμανό Γ’ Αργυρό (1028-1034) και Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγόνα (1034-1041). Μετά τον θάνατο του δευτέρου, η Ζωή δέχθηκε ως αυτοκράτορα τον ανεψιό του Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτη (1041-1042), ο όμως αφρόνως προσπάθησε να την εκθρονίσει. Μετά την καταστολή της στάσης του και την τύφλωσή του, η Ζωή συμβασίλευσε πρόσκαιρα με την αδελφή της Θεοδώρα, ώσπου νυμφεύθηκε τον Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο (1042-1055), ο οποίος συνέχισε να βασιλεύει μετά τον θάνατό της το 1050. Τον Κωνσταντίνο διαδέχθηκε, πρόσκαιρα πάλι, η Θεοδώρα, η οποία τελικά παρέδωσε την εξουσία στον γηραιό γραφειοκράτη Μιχαήλ ΣΤ’ Στρατιωτικό, βάζοντας τέλος στην Μακεδονική δυναστεία (1056). Εναντίον του εξεγέρθηκε η στρατιωτική εκστρατεία της ανατολής, με επικεφαλής τον Ισαάκιο Κομνηνό, ο οποίος κατέλαβε τον θρόνο έπειτα από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και βασίλευσε μεταξύ 1057-1059.
Η αυτοκρατορία ήταν ισχυρή όταν κατά τη μετάσταση του Βασιλείου Β’, όμως αυτό δε σημαίνει πως οι διάδοχοί του δεν παρέλαβαν προβλήματα. Ήδη έχει αναφερθεί το ζήτημα της διαδοχής. Το αυστηρό, συγκεντρωτικό πρότυπο διακυβέρνησης που επέβαλε θα μπορούσε να ασκηθεί μόνο από μία προσωπικότητα με τις ικανότητες και τον χαρακτήρα του. Άφησε ένα γεμάτο θησαυροφυλάκιο, όμως η στρατιωτικοποίηση, οι μακροί πόλεμοι και η φύλαξη των εκτεταμένων συνόρων πίεζαν την αυτοκρατορία οικονομικά και κοινωνικά. Η κατάκτηση της Βουλγαρίας και η προσάρτηση των αρμενικών ηγεμονιών απάλειψε τον προστατευτικό δακτύλιο κρατών – αναχωμάτων (buffer states) ο οποίο κάλυπτε το Βυζάντιο απέναντι σε άλλες απειλές. Τα νέα εδάφη προσέθεσαν στο Βυζάντιο μεγάλους πληθυσμούς αλλοφύλλων και ετεροδόξων, υποβαθμίζοντας την εσωτερική συνοχή. Η αρχική απουσία ισχυρών ανταγωνιστών και η οικονομική ευμάρεια δημιούργησε μία ψευδαίσθηση μόνιμης ασφάλειας.
Πολύπλευρη παρακμή
Posted in Αναδημοσιεύσεις, Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: Halford Mackinder, Αυτοκράτωρ Αλέξιος Α΄ ο Κομνηνός, Αυτοκράτωρ Μανουήλ Α' ο Κομνηνός, Αυτοκράτωρ Ρωμανός Δ΄ Διογένης, Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Η', Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Βυζαντινή Ιστορία, Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος, Γ' Σταυροφορία, Δυναστεία των Αγγέλων, Δυναστεία των Κομνηνών, Ζωή Πορφυρογένητη, Μάριος Νοβακόπουλος, Μάχη του Ματζικέρτ | Leave a Comment »
Ο θάνατος μιας εκπαιδευτικού, τυχαίο περιστατικό ή σιωπηλή δολοφονία με ηθικούς αυτουργούς όλους εμάς;
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 10 Μαρτίου, 2026
.
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Υπάρχουν στιγμές που μια είδηση δεν είναι απλώς μια είδηση. Είναι ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που μας αναγκάζει να δούμε κατάματα αυτό που γίναμε ως κοινωνία. Ο θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου μετά από βαρύ εγκεφαλικό μετά από απάνθρωπο bulling μαθητών και «άδεισμα» από τη διευθύντρια της δεν είναι μόνο μια ανθρώπινη τραγωδία. Είναι ένα σύμπτωμα μιας βαθύτερης ασθένειας. Μιας ασθένειας που καλλιεργήσαμε οι ίδιοι, χρόνια τώρα, μέσα στα σπίτια μας, στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.
Κάποτε οι γονείς έλεγαν στα παιδιά τους και προσπαθούσαν πραγματικά γι’ αυτό «Να γίνεις καλύτερος από εμένα». Σήμερα πολύ συχνά λέμε «Το παιδί μου δεν φταίει ποτέ». Και κάπου εκεί χάθηκε το μέτρο.
Μετατρέψαμε τα παιδιά μας σε απόλυτη προέκταση του εγωισμού μας. Όχι σε ανθρώπους που θα σταθούν πιο ψηλά από εμάς, αλλά σε μικρούς καθρέφτες που πρέπει να επιβεβαιώνουν ότι εμείς είμαστε σωστοί. Αν το παιδί κάνει λάθος, φταίει ο δάσκαλος. Αν το παιδί προσβάλλει, φταίει το σύστημα. Αν το παιδί αδιαφορεί, φταίει η κοινωνία. Δεν είναι παιδοκεντρισμός αυτό. Είναι παιδοκεντρικός ναρκισσισμός. Ένα μοντέλο ανατροφής που βλέπει το παιδί ως προέκταση του εγώ μας και όχι ως μια προσωπικότητα που πρέπει να μάθει πειθαρχία, ευθύνη, σεβασμό.
Posted in Αναδημοσιεύσεις, Κοινωνια, ΜΕΛΙΑ, Παιδεία | Με ετικέτα: Αντίβαρο, Στυλιανός Καβάζης | Leave a Comment »
Κρίση στην Μέση Ανατολή: Γιατί δεν έχει ακυρωθεί ακόμα η επίσκεψη του Προέδρου Τράμπ στην Κίνα
Αναρτήθηκε από τον/την: Πετροβούβαλος στο 8 Μαρτίου, 2026
Η πρόσφατη επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν με πραγματικό στόχο την Κίνα προβλέφθηκε ήδη από τις 4 Ιανουαρίου και εξηγήθηκε, νομίζω, επαρκώς και σε χρόνο ανύποπτο. Υπό αυτή την οπτική, οι θεωρίες που υποστηρίζουν πως οι ΗΠΑ σύρθηκαν σε αυτή την υπόθεση πίσω από το Ισραήλ είναι μάλλον αφελείς και, δυστυχώς, άκρως εκμεταλλεύσιμες από ανεκδιήγητους τύπους όπως ο νυν Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.
Το στρατηγικό πλήγμα εντός του κινεζικού στρατηγικού ζωτικού χώρου λοιπόν, είναι πλέον δεδομένο και μεγάλης έκτασης. Εφ’ όσον η προγραμματισμένη επίσκεψη Τράμπ στην Κίνα (31 Μαρτίου έως 2 Απριλίου 2026) δεν έχει ακόμα ακυρωθεί εξ αιτίας αυτής τη εξέλιξης, το ερώτημα που αναδύεται είναι το κατά πόσον είναι ρεαλιστική η επίτευξη μίας συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας με στόχο την διαχείριση της πολύπλευρης κρίσης που εξελίσσεται αυτή την στιγμή στην Μέση Ανατολή.
Πέρα από τις φιλοσινικές και αντιαμερικανικές «κορώνες» και τις – όλο και πιό διαδεδομένες – εκτιμήσεις για την φθίνουσα πνευματική σταθερότητα της αμερικανικής ηγεσίας, διαφαίνεται πως η Κίνα κινείται με βάση έναν πιεστικό γεωστρατηγικό ρεαλισμό που στηρίζεται στις εξής παραδοχές:
1. Η μοναδική δυνατή διαχείριση αυτή την στιγμή είναι η διαχείριση ζημιών (Damage Control). Ωστόσο η Κίνα, όπως προφανώς και κάθε άλλη χώρα, δεν μπορεί να βασίζεται σε υποθετικές εγγυήσεις από την παρούσα αμερικανική ηγεσία. Πολύ πιθανότερο, είναι να προκρίνει τακτικές/προσωρινές διευθετήσεις που θα ανακόψουν τη γεωστρατηγική της «αιμορραγία» στην περιοχή, επιτρέποντάς της ενδεχομένως να μετατρέψει την παρούσα κρίση σε μεσοπρόθεσμο πλεονέκτημα.
Posted in Γεωστρατηγική, Διεθνή θέματα | Με ετικέτα: Belt and Road Initiative, Επιχείρηση Epic Fury, Επιχείρηση Lion's Roar, ΗΠΑ, Ιράν, Ισραήλ, Κρίση στη Μέση Ανατολή, Κίνα, Operation Epic Fury, Operation Lion's Roar | Leave a Comment »
Η φυσική αποκάλυψη
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 8 Μαρτίου, 2026
.
του πατρός Δημητρίου Μπόκου
Ποτέ δεν παύει η Εκκλησία να εμφορείται από τη βαθύτατα ορθόδοξη αυτοσυνειδησία της και να τη διακηρύττει όπου δει με πλήρη, ακριβή και ξεκάθαρη επίγνωση.
Η Κυριακή της Ορθοδοξίας που μόλις προηγήθηκε, είναι ένα ορόσημο στον διαχρονικό νικηφόρο αγώνα της επί όλων των αιρέσεων, που ως πύλες του Άδου επιζητούν μάταια να κατισχύσουν επάνω της, αλλά ο διάπλους της Εκκλησίας συνεχίζεται χωρίς στάσεις και ανάπαυση.
Τρικυμιώδης μεν, αλλά «θεαρχίω νεύματι» κατευθυνόμενος, φωτίζεται ανελλιπώς από φάρους πνευματικούς, που με εξαιρετική ευκρίνεια δείχνουν σε σκοτεινούς καιρούς την Ορθόδοξη αλήθεια. Ανάμεσά τους ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (Β΄ Κυριακή Νηστειών).
Οι αγώνες του σημάδεψαν την εκκλησιαστική ιστορία κατά τον 14ο αι., έναντι δυτικών κυρίως επιδράσεων, που είχαν αρχίσει να επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη σκέψη και τον τρόπο της Ανατολής.
Ορθοτόμησε τον λόγο της αληθείας, φέρνοντας στο προσκήνιο τη θεολογία των αγίων Πατέρων και τη βαθειά πνευματική εμπειρία της Εκκλησίας, τα μεγάλα εχέγγυα για τη σωτηρία του ανθρώπου, την ασφαλή δηλαδή πορεία του από την πτώση στην ανόρθωση, στην κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη, στον φωτισμό του νου από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, στην πραγματική, υπαρκτική και όχι απλώς θεωρητική ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.
Posted in Εκκλησία, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: π. Δημήτριος Μπόκος, Ι. Ν. Αγίου Βασιλείου Πρέβεζα, Κυριακή Β’ Νηστειών | Leave a Comment »
Οι φωτογραφίες της Καισαριανής και η αναμέτρηση μας με το παρελθόν
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 7 Μαρτίου, 2026
.
Μανώλης Γ. Βαρδής
Είδαμε όλοι μας αυτό που ακούγαμε ή βλέπαμε σε ταινίες, την εκτέλεση 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, σε αντίποινα για τη δολοφονία του Γερμανού υποστράτηγου Φραντς Κρεχ (Franz Krech) και τριών μελών της συνοδείας του έξω από τους Μολάους της Λακωνίας. Ήταν μία από τις πολλές περιπτώσεις που «στιγματίζουν» το ελληνικό κράτος.
Και αυτό, διότι η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα στην Ευρώπη, όπου η παράδοση κομμουνιστών από τα Σώματα Ασφαλείας στον κατακτητή δεν εμποδίσθηκε από θεσμικούς παράγοντες όπως οι δικαστικές και διωκτικές αρχές (Μ. Χαραλαμπίδης, Οι Δωσίλογοι, Αλεξάνδρεια, 2024, σ. 260). Κατά συνέπεια, η εκτέλεση εγγενώς σηματοδοτεί- πέρα από την οργή για τις πρακτικές των Ναζί- μία συνενοχή του επίσημου ελληνικού κράτους.
Όταν η Λητώ και ο Άγγελος Κατακουζηνός βγήκαν μαυροντυμένοι στην πλατεία Κολωνακίου την 1η Μαΐου 1944, σε ένδειξη πένθους για την εκτέλεση των διακοσίων κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, έμειναν έκπληκτοι από την αντίδραση διαφόρων γνωστών τους, μεγαλοαστών, κατοίκων του Κολωνακίου: Γιατί μαυροντυμένοι; Τι σας συμβαίνει;, ρώτησαν ανήσυχοι. Διακόσιοι Έλληνες τουφεκίστηκαν σήμερα και ρωτάτε τις μας συμβαίνει; Σήμερα όλοι οι Έλληνες έπρεπε να μαυροντυθούμε. Άγγελε, δεν είσαι με τα καλά σου. Δεν ξέρετε, λοιπόν, πως όλοι αυτοί ήτανε κομμουνιστές; Παγώσαμε. Δεν ξέρω κι ούτε μ’ ενδιαφέρει. Έλληνες ήταν και πολεμούσαν τον εχθρό. Και σαν Έλληνες έχουμε χρέος να τους πενθήσουμε! Άγγελε, πρόσεξε, στραβό δρόμο πήρες, αυτοί όλοι θέλουν να πιουν το αίμα μας […] Αυτοί μια μέρα θα μας πάρουν το βιος μας. Άκουσε καλά αυτό που σου λέμε. Άσε τους ρομαντισμούς και σκέψου πιο ρεαλιστικά (Λητώ Κατακουζηνού, Άγγελος Κατακουζηνός ο Βαλής μου, Αθήνα, Μικρή Άρκτος, 6η έκδοση σ. 182).
Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: Franz Krech, Αντίφωνο, Μανώλης Γ. Βαρδής, Σκοπευτήριο της Καισαριανής, κομμουνισμός | Leave a Comment »
Η Διαφυγή στην Αίγυπτο: 16 Φεβρουαρίου – 3 Μαρτίου 1943
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 5 Μαρτίου, 2026
Ο Πλοίαρχος Μεζεβίρης στην Αίγυπτο
Αυτοβιογραφία του ναυάρχου
Γρηγορίου Μεζεβίρη
[σ.σ. Τον Απρίλιο του 1941, μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, τα ελληνικά πολεμικά πλοία δέχτηκαν ανελέητη επίθεση από την LUFTWAFFE με αποτέλεσμα 25 πλοία κάθε κατηγορίας να βυθιστούν στο διάστημα 4-25 Απριλίου 1941. Σταδιακά τα πλοία που απέμειναν έπλευσαν αρχικά προς τη Σούδα της Κρήτης και έπειτα στην Αλεξάνδρεια. Στο τέλος Απριλίου 1941 συγκεντρώθηκαν στην Αλεξάνδρεια 17 ελληνικά πλοία (1 θωρηκτό, 6 αντιτορπιλικά, 3 τορπιλοβόλα, 5 υποβρύχια και 1 βοηθητικό), ενώθηκαν με τον Αγγλικό στόλο της Μεσογείου και αποτέλεσαν το μόνο ελεύθερο ελληνικό έδαφος.]
Οι πρώτες σκέψεις του Γρηγορίου Μεζεβίρη, όταν στις αρχές Μαΐου 1941 βγήκε από το νοσοκομείο «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» όπου νοσηλευόταν μετά τη βύθιση της «ΥΔΡΑΣ», ήταν πώς θα οργανώσει τη διαφυγή του στη Μέση Ανατολή.
Οι περισσότεροι, άλλωστε, από τους αξιωματικούς που παρέμεναν στην κατεχόμενη Ελλάδα επιθυμούσαν να διαφύγουν εκτός των συνόρων της. Η διαφυγή όμως παρουσίαζε εξαιρετικές δυσκολίες, ιδιαίτερα την περίοδο αυτή που δεν υπήρχαν οργανώσεις που διευκόλυναν τις αποδράσεις αυτές.
Δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρεθούν πλοιάρια για να αναλάβουν τα επικίνδυνα αυτά ταξίδια και τα υπέρογκα ποσά που ζητούσαν δεν μπορούσαν εύκολα να συγκεντρωθούν. Η προσφορότερη οδός διαφυγής προς την Αίγυπτο μέσω της Τουρκίας ήταν σε πολλές περιπτώσεις κλειστή, γιατί η χώρα αυτή δεν επιθυμούσε να κατηγορηθεί για παραβίαση της ουδετερότητάς της.
Posted in 1941-44, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ, ΠΟΛΕΜΙΚΟΝ ΝΑΥΤΙΚΟΝ | Με ετικέτα: ναύαρχος Γρηγόριος Μεζεβίρης | Leave a Comment »
Κίτσος Μαλτέζος Μακρυγιάννης: Ο φοιτητής που τόλμησε να ξεσκεπάσει τον κομμουνισμό και το πλήρωσε με την ζωή του.
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 3 Μαρτίου, 2026
.
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Ο Κίτσος Μαλτέζος υπήρξε μια από τις πιο φωτεινές, ανήσυχες και χαρισματικές μορφές της γενιάς του ’40. Γόνος του ήρωα Στρατηγού της ελληνικής επανάστασης Μακρυγιάννη, σπουδαστής Νομικής, με φιλοσοφική και λογοτεχνική παιδεία, αναδείχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία μέσα στη φοιτητική νεολαία. Από τα εφηβικά του χρόνια διαμόρφωσε έναν ελεύθερο και ανυπότακτο στοχασμό, απορρίπτοντας το επιφανειακό και το υποκριτικό, αναζητώντας το ουσιαστικό και το αληθινό.
Το 1942, μέσα στη θύελλα της Κατοχής, εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ, τη νεολαία του ΚΚΕ. Με το πάθος, την ευφυΐα και τις οργανωτικές του ικανότητες, αναδείχθηκε γρήγορα σε πρωταγωνιστική θέση. Όμως ο Μαλτέζος δεν ήταν άνθρωπος που θα θυσίαζε την αλήθεια στη σκοπιμότητα.
Γνώρισε τον κομμουνισμό από μέσα, είδε με τα ίδια του τα μάτια πως πίσω από τα μεγάλα λόγια για “αντίσταση” και “ελευθερία” κρυβόταν ο πραγματικός σκοπός, η βίαιη κατάληψη της εξουσίας, ο εμφύλιος, το αίμα. Κατάλαβε ότι η ΟΚΝΕ δεν αγωνιζόταν για την Ελλάδα αλλά για τον κομμουνισμό, κι αυτό δεν το ανέχτηκε.
Αποχώρησε απογοητευμένος και καταγγέλλοντας την πλάνη, έσπασε τις αλυσίδες του ψεύδους και τότε αίφνης το ΚΚΕ έδειξε το αληθινό του πρόσωπο: Αντί για ιδεολογικό διάλογο, τον χτύπησαν με συκοφαντίες. Αντί για σεβασμό σε έναν πρώην σύντροφο, τον στιγμάτισαν ως «γκεσταμπίτη» και «δοσίλογο». Αλλά, όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα, δεν τους έφτανε μόνο αυτό, είχαν ήδη αποφασίσει να τον εξαφανίσουν από τον “χάρτη”.
Posted in 1941-44, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: Αριστερά - εμφύλιος, Αντίβαρο, ΚΚΕ, Κίτσος Μαλτέζος Μακρυγιάννης, Στυλιανός Καβάζης, κομμουνισμός | Leave a Comment »
Η πίστη των Αποστόλων
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 1 Μαρτίου, 2026
.
του πατρός Δημητρίου Μπόκου
Η αναστήλωση των εικόνων δίνει την ευκαιρία στην Εκκλησία να τονίσει την πιστότητά της στην αποστολική παράδοση, δηλαδή στην μία και μοναδική πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα από τον Θεό στους Χριστιανούς. «Τη άπαξ παραδοθείση πίστει τοις αγίοις». Στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, μια συνοπτική έκθεση της Ορθόδοξης πίστης, διακηρύσσεται με εντόνως εμφαντικό τρόπο: «Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε» (Κυριακή της Ορθοδοξίας).
Γιατί η πίστη των Αποστόλων είναι η βάση της Εκκλησίας;
Στην Αποκάλυψη παρουσιάζεται η Άνω Ιερουσαλήμ να περικλείεται από «τείχος μέγα και υψηλόν… και το τείχος της πόλεως έχον θεμελίους δώδεκα, και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του αρνίου» (Αποκ. 21, 12-14). Οι Απόστολοι είναι τα θεμέλια της Εκκλησίας. Αλλά και αυτοί εδράζονται πάνω σε ένα άλλο ατράνταχτο θεμέλιο, στον ακρογωνιαίο λίθο που λέγεται Χριστός. Είναι ο λίθος που περιφρονήθηκε από τους οικοδομούντες, αλλά παρά την απόρριψή του «εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας». Αποδοκιμάστηκε από τους ανθρώπους, αλλά αυτός έγινε το μεγάλο αγκωνάρι, που δένει στερεά τους τοίχους της οικοδομής του Θεού, συνενώνει δηλαδή όλα τα έθνη σε μία Εκκλησία (Ματθ. 21, 42. Α΄ Πέτρ. 2, 4).
Εκπληρώνεται στο πρόσωπό του η προφητεία του Ησαΐα: «Ιδού εγώ» θα βάλω στα θεμέλια της Σιών, (δηλαδή της Εκκλησίας) «λίθον πολυτελή, εκλεκτόν, ακρογωνιαίον, έντιμον», και όποιος πιστεύει σ’ αυτόν δεν θα καταισχυνθεί (Ησ. 28, 16). Κανένας δεν μπορεί να μετακινήσει τον θεμέλιο αυτόν. Είναι άσειστος και αμετακίνητος στη βάση της οικοδομής. «Θεμέλιον γαρ άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστίν Ιησούς Χριστός» (Α΄ Κορ. 3, 11).
Posted in Εκκλησία, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: π. Δημήτριος Μπόκος, Ι. Ν. Αγίου Βασιλείου Πρέβεζα, Κυριακή της Ορθοδοξίας | Leave a Comment »
Ο ταραξίας της Ανατολικής Μεσογείου επέστρεψε
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 28 Φεβρουαρίου, 2026
.
Ο ταραξίας της γειτονιάς μας, η νέο-οθωμανική Τουρκία επέστρεψε, διεκδικώντας σε βάρος της Ελλάδας πράγματα που δεν της ανήκουν και διαστρεβλώνοντας το Διεθνές Δίκαιο.
Η Τουρκία κατέθεσε επιστολή (δείτε την ΕΔΩ) προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ μέσω της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, με ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου 2026. Στην επιστολή κατηγορείται η Ελλάδα για καταπάτηση των δικαιωμάτων της Τουρκίας και παραβίαση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο!
Ακολουθεί η μετάφραση της Τουρκικής επιστολής:
«Κατόπιν οδηγιών της Κυβέρνησής μου, αναφορικά με τη ρηματική διακοίνωση της 27ης Μαΐου 2025 από τη Μόνιμη Αποστολή της Λιβύης στα Ηνωμένα Έθνη και το παράρτημά της (A/79/916), τη ρηματική διακοίνωση της 5ης Αυγούστου 2025 από τη Μόνιμη Αποστολή της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη (A/79/983), την ανακοίνωση της 18ης Αυγούστου 2025 από την αντιπροσωπεία της ελληνοκυπριακής διοίκησης της Νότιας Κύπρου (A/79/997-S/2025/519), τη ρηματική διακοίνωση της 3ης Σεπτεμβρίου 2025 από τη Μόνιμη Αποστολή της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη (A/79/1005) και την επιστολή της 8ης Σεπτεμβρίου 2025 από τον Μόνιμο Αντιπρόσωπο της Αιγύπτου στα Ηνωμένα Έθνη (A/80/386), θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στα ακόλουθα.
Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, Διεθνή θέματα, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΜΕΛΙΑ, Πολιτική | Με ετικέτα: Cosmostatus, ΄Τουρκία, Ανατολική Μεσόγειος, Διεθνές Δίκαιο., Ελληνοτουρκικές σχέσεις, ΟΗΕ | Leave a Comment »
Η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα
Αναρτήθηκε από τον/την: Μέλια στο 26 Φεβρουαρίου, 2026
.
του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Μετά τη σύντομη περιγραφή της κατάστασης της Ευρώπης στη σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα, σε συντομία θα περιγραφεί η κατάσταση της Ελλάδος σε αυτή την πραγματικότητα μέσα από αντικειμενικά στοιχεία. Προοιμιακά να γραφεί ότι στη χώρα μας πάντα ισχύουν τα όσα έγραψε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο πασχαλινό διήγημά του «Λαμπριάτικος ψάλτης» και δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 1893 στην εφημερίδα «Ακρόπολις»:
«Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός, ή άθεος ή οτιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και να φανή και αυτός γίγας. Το Ελληνικόν Έθνος, το δούλον, αλλ’ ουδέν ήττον και το ελεύθερον έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του».
Και όμως με τα συμπλέγματά της κυριαρχούσας τάξης ως προς τον δυτικόφερτο τρόπο ζωής, μαζί με τα υπό τους οθωμανούς υπολείμματά της, επιχειρείται να μετατρεπούμε οι Έλληνες από υποδείγματα πολιτισμού σε επιπόλαιους μαθητές μηδενιστικών και ηδονιστικών αντιλήψεων, καθώς και αρρωστημένων συνηθειών.
Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, Κοινωνια, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, Ημερολόγιο Αποδημίας, δημογραφική κατάρρευση | Leave a Comment »
ΑΒΕΡΩΦ 
