Aviator: 1 χρόνος blogging

Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2008. Ο Αεροπόρος αποφασίζει να δημιουργήσει blog, κατόπιν παρότρυνσης του φίλου του Μπέμπη. Η πρώτη ανάρτηση αφορούσε το χιόνι στην Αθήνα και δεν έλαβε κανένα σχόλιο, καθώς ο αεροπόρος δεν ήξερε άλλον blogger :P

Η ονομασία :

To όνομα Aviator έχει 3 διαφορετικές βάσεις. Αρχικά είναι η οπτική του αεροπόρου, που παρατηρεί τα πράγματα απο ένα ύψος, κρίνει και φιλοσοφεί το τί συμβαίνει σε αυτό τον κόσμο αλλά και τη ζωή του.

Κατά προέκταση δηλώνει και την αγάπη μου για τα αεροσκάφη και τα εναέρια ταξίδια. Η άλλη βάση αφορά στην ταινία "Aviator". Αγαπημένη ταινία και με πολλά αναγνωριστικά της δικής μου προσωπικότητας. Η τρίτη βάση είναι ουσιαστικά η πραγματική μου ονομασία με τα αρχικά AV και την ημερομηνία γέννησής μου. Επομένως το όνομα Aviator ήταν κάτι που ταίριαζε γάντι στο blog.

Γνωριμίες:

Στο ξεκίνημα του blogging δεν είχα ιδέα για το τί άτομα θα μπορούσαν να κρύβονται πίσω απο τις λέξεις. Αυτό που τελικά ανακάλυψα ήταν άτομα με πλούσιο εσωτερικό κόσμο, φρέσκες ιδέες, ώριμες αντιλήψεις και ξεχωριστή προσωπικότητα.

Ο Αεροπόρος είχε την τύχη σε διάστημα 12 μηνών να γνωρίσει άλλους 36 bloggers απο όλα τα μέρη της Ελλάδας. Αυτό έγινε εφικτό μέσα απο τις μπλογκοσυναντήσεις που κατά καιρούς οργανώθηκαν. Και αυτό ήταν κάτι που άξιζε τελικά να γίνει. Παιδιά πραγματικά χάρηκα που σας είδα και εκτός διαδικτύου.. Μην ξεχνούμε οτι η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω και μας περιμένει να τη ζήσουμε.

Στατιστικά του blog:

Συνολικές αναρτήσεις σε διάστημα 12 μηνών: 78

Συνολικές προβολές του blog: 11.085

Popular posts:

#01: Πάμε Χαβάη

http://aviator87.blogspot.com/2008/03/blog-post_30.html

#02: Χριστός Ανέστη

http://aviator87.blogspot.com/2008/04/blog-post_27.html

#03: Τί θέλει να πει ο ποιητής?

http://aviator87.blogspot.com/2008/06/blog-post_12.html

#04: S-CAPE Summer Collection 2008

http://aviator87.blogspot.com/2008/07/s-cape-summer-collection.html

#05: Εναέριες φιλοσοφίες

http://aviator87.blogspot.com/2008/10/blog-post.html

Comments top 5:

#01: Έμεινα άφωνος > 45 σχόλια

http://aviator87.blogspot.com/2008/09/blog-post_08.html

#02: Θέλω να με σκίσεις > 37 σχόλια

http://aviator87.blogspot.com/2008/04/blog-post_15.html

#03: Θέατρο του παραλόγου > 30 σχόλια

http://aviator87.blogspot.com/2008/07/blog-post_09.html

#04: Andy Warhol > 28 σχόλια

http://aviator87.blogspot.com/2008/05/andy-warhol.html

#05: Πατρικό πρότυπο > 27 σχόλια

http://aviator87.blogspot.com/2008/04/blog-post_7012.html

Η σημασία του blog για μένα:

To blog για μένα προσωπικά λειτουργεί σαν ένα ημερολόγιο της ζωής μου. Όχι τόσο για την καθημερινότητά μου, όσο για τις ασχολίες, τα ενδιαφέροντα, τις σκέψεις και τον τρόπο λογικής μου. Πραγματικά πλέον δεν με απασχολεί το ποιός θα διαβάσει το blog, αλλά ούτε και ο αριθμός των σχολίων που θα συγκεντρώσει μια ανάρτηση.

Όταν δεν θα υπάρχω εγώ, το σίγουρο είναι οτι θα υπάρχει αυτό το blog. Κάποιος κάπου κάποτε θα διαβάσει και θα ξαναδιαβάσει αυτές τις αναρτήσεις. Τα λόγια μπορούν να πετούν αλλά τα γραπτά μένουν. Και εγώ το βλέπω σαν ένα έργο που αξίζει να μένει τόσο στη ζωή μου όσο και και στον κόσμο του διαδικτύου.

Σύντομα κοντά σας με νέες αναρτήσεις!

Φιλιά σε όλους :)

Milk

Ο Αεροπόρος είδε επιτέλους την πολυαναμενόμενη ταινία του Gus Van Sant. Και κει όπως περίμενα στο ταμείο, πετάγεται μια ηλικιωμένη κυρία και λέει: "Δύο εισιτήρια για το Γάλα παρακαλώ!!" Ποιό γάλα κυρία μου!!! ... Harvey Milk τον έλεγαν τον άνθρωπο!! Τώρα αν ήταν και γαλατάς δεν το ξέρω..

Άλλη μια gay ταινία του (gay) -αγαπημένου- σκηνοθέτη Gus Van Sant. Και κει που έκρυβε εντέχνως σε άλλες ταινίες του gay στοιχεία, είπε να τα συγκεντρώσει όλα μαζί και να τα δείξει μια και καλή σε αυτή την ταινία. Μόνο να λάβετε υπόψιν οτι το Milk είναι η μόνη ταινία στην ιστορία του σινεμά, όπου η λέξη "gay" ακούγεται τόσο συχνά. Για την ακρίβεια ακούγεται 265.743 φορές.

Στο πρώτο μισό της ταινίας δεν μπορώ να πω οτι ενθουσιάστηκα. Μετά το διάλειμμα όμως... λίγο η αυτοκτονία, λίγο οι δολοφονίες, λίγο η αλλαγή του casting και της μουσικής.. σα να μου χτύπησαν κάποια καμπανάκια.. Για να τα δούμε όμως πιο αναλυτικά.


Τα υπέρ:

01. Ερμηνεία. Ουσιαστικά όλη η επιτυχία της ταινίας βασίζεται στην ερμηνεία του Sean Penn, κακά τα ψέμματα. Η ερμηνεία πάει για oscar και μάλλον θα το πάρει. Ο Milk ήταν όντως ένας ηγέτης, όπως τον περιγράφει η ταινία, μπορούσε να εμπνεύσει και να ανατρέψει. Η παρουσία του ταρακούνησε την συντηρητική κοινωνία του San Francisco και αυτό είναι κάτι που απέδειξε και η ταινία. Μπράβο του λοιπόν. Διασκεδαστικός, δραματικός εκεί που χρειάζεται, χιουμοριστικός, ανθρώπινος.

02. Feeling. Ας μην ξεχνούμε οτι η ταινία αναφέρεται στην δεκαετία του '70 - '80. Ο σκηνοθέτης μπορώ να πω οτι σε αυτό τα έδωσε όλα. Λίγο τα πλάνα, λίγο η φωτογραφία, λίγο τα σκηνικά, κοστούμια, styling, κλπ.. το έχει τελοσπάντων. Είναι μια επιτυχής αναβίωση εκείνων των χρόνων και σε αυτό φυσικά βοήθησαν τα αμέτρητα flashback, πλάνα απο την τηλεόραση, αποσπάσματα κλπ.

03. Μουσική. Πολύ καλές επιλογές για μουσική, με τραγούδια εποχής αλλά και ορχηστρικά, χορωδιακά κομμάτια - αναπόσπαστα στοιχεία του σκηνοθέτη - που δίνουν μια διαφορετική διάσταση στο έργο. Θα μπορούσε όμως να παραθέσει κι άλλα τραγούδια εποχής πιο δημοφιλή, αλλά και αποσπάσματα απο συμφωνίες του Μπετόβεν όπως πολύ εύστοχα παραθέτει και σε άλλες ταινίες.

04. Σκηνές. Είναι κάποιες σκηνές που.. πως να το πω. Όλα τα λεφτά. Έχουμε την ανεπανάληπτη σκηνή της δολοφονίας λίγο πριν το τέλος της ταινίας. Τα λόγια περιττά. Έχουμε την σκηνή της αυτοκτονίας. Χαρακτηριστική και έντονη. Έχουμε τις σκηνές με τα debate - καταπληκτικές ατάκες - αλλά και τις σκηνές με τις πορείες. Επίσης μια χαρακτηριστική σκηνή αυτή της όπερας, για την τραγική ειρωνεία και την δραματουργική εξέλιξη του έργου.

Τα κατά:

01. Casting: Είπαμε είναι ο Sean Penn που φυσάει σαν ερμηνεία, αλλά απο κει και πέρα το χάος. Χάος, δηλαδή όχι απόλυτο χάος, αλλά δεν με έπεισαν εμένα προσωπικά σαν χαρακτήρες. Ο Josh Brolin (Dan White) μπορώ να πω οτι τα καταφέρνει μια χαρά αλλά αυτή τη λεσβία πώς την παρουσιάζει έτσι ρε παιδί μου.. άσε που είναι και η μόνη γυναίκα που εμφανίζεται στο έργο, μαζί με την Ανίτα.

Κάτι έχει με το γυναικείο πρότυπο γιατί κάτι παρόμοιο είχε κάνει και στο Elephant. Ένα πιο όμορφο κορίτσι χάθηκε ο κόσμος να βρει? Και εντάξει είναι άσχημη, ας τη βάλει σε ένα πλάνο. By the way στις gay ταινίες απο gay σκηνοθέτες, οι λεσβίες παρουσιάζονται με τον πιο άθλιο τρόπο (βλ. Shortbus), με ατημέλητα μαλλιά, μεγάλα γυαλιά κλπ.. ενώ οι άντρες μοντέλα! Αυτά για το casting.

02. Ροή: Ομολογώ οτι σε κάποια σημεία η ταινία έκανε κοιλιά. Κάπου το έχανε. Και εννοώ όλες αυτές τις σκηνές με τα γραφεία, τις χαρτούρες και όλο αυτό το συνδικαλιστικο-οργανωτικό που με τις πολλές επαναλήψεις άρχισε να με κουράζει.

Προτάσεις, άρθρα, πορείες, δικαιώματα (δεν ακούσαμε και κανένα - γιατί καλά για εκείνους που ξέρουν, αλλά ας γίνει μια παράθεση βρε αδερφέ. Για ποιό πράγμα πολεμάς και τρέχεις..).. πολλά λόγια και φασαρία αλλά σα να έλλειπε η ουσία. Οκ με τη συνδικαλιστική δράση, αλλά η ταινία αφορά τη ζωή του. Πού είναι η ζωή του Harvey? OEO?

03. Αντιφάσεις. Υπάρχει μια σκηνή αυτοκτονίας, που απο άποψη μοντάζ και σκηνοθεσίας, δεν φαίνεται να συμβαδίζει πλήρως με το όλο feeling της ταινίας. Τύπου "ας τη βάλουμε κι αυτή να υπάρχει". Εκτός αυτού, φαίνεται να περνά απαρατήρητη και απο τον ίδιο τον Milk, ο οποίος τα πρώτα λεπτά είναι όντως συντετριμμένος, αλλά μετά ως δια μαγείας το έχει ξεπεράσει και ασχολείται πωρωμένος πάλι με τη συνδικαλιστική δράση και το πώς θα κερδίσει (...) Τώρα θα μου πείτε τί να κάνει κι αυτός.. να κάθεται σπίτι να κλαίει τη μοίρα του?

Αυτό ήταν και κάτι που με ενόχλησε είναι η αλήθεια. Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να είναι τόσο απορροφημένος απο μια πολιτική δράση, που να έχει φτάσει σε σημείο απάθειας για θέματα που αφορούν την προσωπική του ζωή? Ο ίδιος μάλιστα ομολογεί οτι όλοι οι εραστές που είχε στο τέλος αυτοκτόνησαν, το λέει δε σα να μην ήταν τίποτα το τραγικό..

04. Χαρακτήρας & Ύφος. Η ταινία κάνει απόπειρα να φτάσει το επίπεδο ενός δραματικού ντοκιμαντέρ αλλά δεν τα καταφέρνει απόλυτα. Κάπου γίνεται δραματική (έως βαριά θα έλεγα για το τέλος) κάπου γίνεται κομεντί, κάπου κοινωνική. Καλό θα ήταν κάποιες ισορροπίες να είχαν μελετηθεί περισσότερο. Γιατί στο τέλος το κοινό δεν ξέρει τί να κάνει.

Κάποιοι συγκινήθηκαν, όπως και γω φυσικά, αλλά δεν ήταν το ιδανικότερο point που θα μπορούσε να έχει. Υπάρχουν ταινίες δραματικές, όπου ο κορμός τους είναι όντως βασισμένος σε κάτι τέτοιο, όπως το Philadelphia. Επομένως απο αυτή την άποψη ο σκηνοθέτης είχε λίγη δουλίτσα παραπάνω, αν και τα κατάφερε μια χαρά να μας χαλάσει τη διάθεση για το βράδυ..

Conclusion:

Αξίζει να τη δείτε. Μπορεί να έχει 2-3 μείον, αλλά αντικειμενικά θεωρείται πολύ καλή επιλογή. Ο κολλητός σας είναι μια καλή επιλογή για παρέα, ή str8 φίλοι όπως έκανα εγώ για περαιτέρω ανάπτυξη του θέματος.

Περιμένω εντυπώσεις.

Λάμδα

Παγκόσμιο σύμβολο της απελευθέρωσης των ομοφυλοφίλων.

Ο Αεροπόρος την προηγούμενη εβδομάδα επισκέφτηκε για πρώτη φορά το ιστορικό club Λάμδα και πήρε την πρωτοβουλία να μοιραστεί αυτή τη μοναδική εμπειρία μαζί σας.

Λίγο οι κακές φήμες, λίγο οι σκοτεινές ιστορίες και περιπέτειες φίλων και γνωστών ήταν αρκετές για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και να απομυθοποιήσουν μια και καλή αυτό το μέρος.

Το μαγαζί άνοιξε το 1993 και μέχρι το 1998 που άνοιξε το Sodade και όλα τα παρεμφερή σχετικά μαγαζιά στο Γκάζι θεωρείτο must για το Αθηναϊκό σχετικό κοινό.

Μια εποχή όπου το Internet ήταν κάτι άγνωστο και η μόνη διέξοδος κοινωνικής συναναστροφής με άλλα άτομα ήταν αυτό και άλλα 2 μαγαζιά. Τότε ήταν σαν το σημερινό Scape. Κοσμοσυρροή, παιχνίδι, διασκέδαση, φλερτ, επώνυμοι κι ανώνυμοι. Χρυσές εποχές που πέρασαν.

Σήμερα το Λάμδα διατηρεί ακόμη το ιστορικό του άρωμα, ακόμη εκείνους τους βρώμικους τοίχους. Ο αεροπόρος εξερεύνησε το μαγαζί σε όλα τα μήκη και πλάτη, υπο την προστασία και συνοδεία έμπιστου φίλου. Μετά απο αυτή την εμπειρία επισημένω κάποια points.

# Dark room

To dark room είναι διάδρομοι αγνώστων διαστάσεων και αγνώστων κατευθύνσεων. Επειδή η ορατότητα είναι μηδενική, μην κάνετε το λάθος να μπείτε μόνοι σας. Αν πάλι μπείτε, κανείς δεν ξέρει πότε και πώς θα βγείτε. Το dark room βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής απο τις τουαλέτες γιαυτό καλό είναι να συνοδεύεστε και εκεί. Υπάρχουν πολλές σκοτεινές ιστορίες για το αυτό το ιστορικό dark room. Το σίγουρο είναι ένα. Είναι dark και σας περιμένει με άγριες διαθέσεις.

# Θαμώνες

Οι πιο συχνές ηλικίες που θα συναντήσει κάποιος εκεί, είναι άτομα άνω των 30. Αυτό σημαίνει οτι αν μπει κάποιος 25άρης θα αποτελέσει κινούμενο στόχο για όλο το μαγαζί. Στον αεροπόρο έκανε επίσης εντύπωση πως όλοι σχεδόν οι θαμώνες δεν ήταν με παρέα αλλά μόνοι τους! Κανείς απο αυτούς δεν χόρευε. Περίμεναν όλοι παραταγμένοι δεξιά κι αριστερά. Σαν κάτι να περίμεναν. Σε όλους υπήρχε ένα σκοτεινό λάγνο βλέμμα, ένα βλέμμα που σε κάνει προφανώς να αισθάνεσαι όχι και τόσο βολικά.

---------------------------------------------------

Ας περάσουμε τώρα στο δεύτερο μέρος του post που θα σας χαλάσει τη διάθεση. Sorry παιδιά.

Μετά απο αυτή την εμπειρία έχω να παραθέσω ένα φιλοσοφικό ερώτημα. Ας πούμε οτι κάποιος βρίσκεται στην ηλικία των 35 και απο εμπειρίες, sex, σχέσεις κλπ είναι πλήρης. Ας πούμε οτι αυτό το άτομο είχε μια σχέση πολλά χρόνια, που κάτι έγινε και ξαφνικά τελειώνει. Και βρίσκεται στον αέρα. Και βρίσκεται σε αυτή την ηλικία. Και σας ρωτώ αγαπητοί μου φίλοι.

Τί θα κάνει αυτό το άτομο 35 χρονών?

Θα ανοίξει profile στο gaydar να ψωνίζεται? Θα περιφέρεται σε dark room? Θα κόβει βόλτες στο πεδίον του Άρεως? Μήπως θα παντρευτεί.. γιατί ίσως ανακαλύψει πως όλη αυτή η ιστορία δεν καταλήγει κάπου..? Τί σκοπό θα έχει στη ζωή του? Τί νόημα θα έχει πια η ζωή του? Αυτά τα ερωτήματα με βασάνισαν εκείνο το βράδυ βλέποντας εκείνους τους σκοτεινούς και δυστυχείς θαμώνες να περιμένουν. Να περιμένουν τί?

Άλλο ένα μίζερο και βρώμικο sex. Άλλη μια χάρτινη γνωριμία. Που σαν χαρτομάντιλο θα φυσίξουν τη μύτη τους και θα την πετάξουν στα σκουπίδια. Αυτή λοιπόν είναι η προοπτική του ανθρώπου? Ή για να το θέσω καλύτερα. Αυτή είναι η προοπτική ενός ομοφυλόφιλου? Να γίνει ένα σκουπίδι? Ένα αδέσποτο σκυλί? Μια τσούλα?

Κάποτε όλοι θα φτάσουμε σε μια ηλικία, που όλα αυτά που θεωρούμε παιχνίδια δεν θα υπάρχουν. Που απο την πολλή χρήση θα έχει επέλθει η φθορά. Και όταν ένα παιχνίδι έχει φθαρεί, παραμένει για πάντα μόνο του. Κάπου ξεχασμένο, αλλά μόνο του.

Το Λάμδα πάντα θα υπάρχει. Και τα πάρκα και το Gaydar. Πάντα και παντού θα υπάρχει αυτή η ελπίδα. Της υποτιθέμενης επιλογής. Του νέου κρέατος. Δεν ξέρω πού και πώς θα καταλήξει ο καθένας.

Εγώ αυτό που βλέπω είναι οτι οι άνθρωποι έχουν βάλει στόχο στη ζωή τους να είναι δυστυχισμένοι. Και μόνοι. Παλεύουν για να προκαλέσουν όχι την ευτυχία, αλλά τη δυστυχία. Κυρίως στον εαυτό τους και ύστερα στους άλλους. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει..

Αξίζει να επισκέπτεται κανείς τέτοια μέρη. Μέρη των εσωτερικών συγκρούσεων. Μέρη που προκαλούν αποστροφή όχι γιατί δεν τα θέλουμε, αλλά κατά βάθος, γιατί ποτέ δεν θέλουμε να δούμε τον εαυτό μας να καταλήγει εκεί..

Καλό μήνα.

Οι εξελίξεις τρέχουν

Λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών το τελευταίο διάστημα έχουν ματαιωθεί πολλές απογειώσεις με αποτέλεσμα πολλοί απο εσάς να έχουν χάσει τα ίχνη μου. Θέλω λοιπόν να ζητήσω συγγνώμη στο αναγνωστικό μου κοινό, καθώς δεν διαθέτω πλέον τον κατάλληλο χρόνο να ασχολούμαι τόσο εντατικά με το blogging.

Εκτός αυτού, έχω πάνω απο δυο εβδομάδες να επισκεφτώ το χωριό, με αποτέλεσμα να μην είστε οι περισσότεροι ενήμεροι για πολλά θέματα που απασχόλησαν το τελευταίο διάστημα την προσωπική μου ζωή. Έτσι λοιπόν θα σας ενημερώσω ηλεκτρονικά.

Πριν λίγες εβδομάδες παρακολούθησα 2 ταχύρρυθμα προγράμματα ECDL με αποτέλεσμα να αποκτήσω δυο πτυχία. Το πρώτο ήταν αυτό του Web designer με ειδίκευση στο πρόγραμμα Dreamweaver και το δεύτερο ήταν αυτό του Image maker με ειδίκευση στο Photoshop.

Το Dreamweaver είναι ένα πολύ συμπαθητικό πρόγραμμα αλλά και πολύ κουραστικό ταυτόχρονα. Απο την άλλη το Photoshop είναι δημιουργικό και όχι γραφιστικό πρόγραμμα. Έχει σχέση με την τέχνη της φωτογραφίας και για το λόγο αυτό με έχει ενθουσιάσει.

# Νέα δουλειά

Με το δεύτερο πτυχίο βρήκα πρόσφατα δουλειά σε μια εταιρία που δραστηριοποιείται στο χώρο της show biz, αναλαμβάνοντας τον τομέα επεξεργασίας όλου του ψηφιακού φωτογραφικού υλικού.

Πρακτικά στο Photoshop ασχολούμαι με τις εξής λειτουργίες:
Retouch, μοντάζ, διόρθωση χρωμάτων και φωτισμού. Στο μέρος το καλλιτεχνικό, ασχολούμαι με τη σκηνοθετική προσέγγιση του υλικού, επιλέγοντας κατάλληλα backgrounds και περιβάλλοντα μέσα στα οποία θα κινηθεί και να αναδειχθεί ένα πρόσωπο ή αντικείμενο. Το δεύτερο μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά δημιουργικό.

Για να καταλάβετε τον όγκο εργασίας, μέσα σε δυο εβδομάδες πέρασαν απο τα χέρια μου πάνω απο 2000 ψηφιακές φωτογραφίες. Σε καθημερινή βάση εργάζομαι γύρω στις 12 ώρες στο Photoshop, παραδίδοντας στο τέλος κάθε εβδομάδας το έτοιμο υλικό.
Αυτά με τη δουλειά.

# Κολυμβητήριο

Άλλο νέο. Πριν δυο εβδομάδες γράφτηκα στο κολυμβητήριο και το επισκέπτομαι τουλάχιστον 3-4 φορές την εβδομάδα. Είπα να αφήσω το γυμναστήριο, καθώς παρατηρούσα με τον καιρό οτι το αποτέλεσμα στο οποίο ήθελα να φτάσω δεν ήταν κατορθωτό μέσω αυτού.

Με το κολυμβητήριο διαμορφώνεις την τελειότερη γραμμή που μπορεί να έχει το σώμα σου, μέσω της πίεσης και της ροής του νερού, αλλά γυμνάζεις και όλους τους μυς ταυτόχρονα. Είναι κάτι που συμφέρει, αν σκεφτεί κανείς οτι τις ασκήσεις που κάνεις 1 ώρα στο γυμναστήριο, τις έχεις κάνει μέσα σε 10 λεπτά στο κολυμβητήριο. Αυτά.

Όπως καταλαβαίνετε είμαι πνιγμένος όλο το 24ωρο και πέραν του κολυμβητηρίου δεν έχω πάει πουθενά αλλού. Ελπίζω με την πρώτη ευκαιρία να σας δω απο κοντά και στο μέτρο του δυνατού να παρακολουθώ τις διαδικτυακές εξελίξεις.

Να είστε όλοι καλά!

Εναέριες φιλοσοφίες

Υπάρχει η μανία. Υπάρχει η κατάθλιψη. Υπάρχει όμως και η μανιοκατάθλιψη. Πραγματικά δεν ξέρω τί απο τα τρία είναι πιο καταστροφικό...

Άτομα με τάσεις μανίας, είναι μάλλον επικίνδυνα. Για τον εαυτό τους περισσότερο. Άτομα με τάσεις κατάθλιψης, είναι δυστυχισμένα. Άτομα με υπερβολική ζωτικότητα και ενθουσιασμό, είναι μάλλον ύποπτα. Αν έχετε δει το Sweet November θα καταλάβετε..

Το να φιλοσοφείς πριν προβείς σε μια πράξη έχει ενδιαφέρον μόνο αν θες να επιβεβαιώσεις ή να ανατρέψεις στην πορεία αυτή την θεωρία.

Κάθε νόμισμα έχει πάντα δυο πλευρές. Η αντίθεση όμως που μπορεί να σχηματιστεί μεταξύ αυτών των δυο πλευρών, πραγματικά δεν έχει όρια. Μην φιλοσοφείς για το πώς είναι η άλλη πλευρά. Απλά δες την.

Είναι πραγματικά τραγικό κάποιος άνθρωπος να έχει 2 και 3 και 4 διαφορετικές προσωπικότητες. Συνήθως είναι τόσο τραγικό για τους άλλους που τον γνωρίζουν. Τον ίδιο τον εξυπηρετεί κάτι τέτοιο, γιατί μπορεί όπως ένας κύβος να περιστρέφεται αυτόματα και να αποκτά τη μορφή που θέλει να δει ο άλλος. Δυο κύβοι μαζί μπορεί να ταιριάξουν.

Ένα περιστέρι, θα ταιριάξει με ένα περιστέρι. Ένα φίδι, με ένα φίδι. Το περιστέρι δεν μπορεί να γίνει φίδι. Αν θέλει οπωσδήποτε να ταιριάξει με ένα φίδι, το σίγουρο είναι οτι δεν θα υπάρχει πια περιστέρι.

Η περιέργεια που σκότωσε τη γάτα. Η γάτα δεν ήταν περίεργη. Απλά ριψοκίνδυνη. Η περιέργεια συνδυάζεται με την αφέλεια. Όποιος ριψοκινδυνεύει, είναι απλά θαρραλέος. Αν φάει τα μούτρα του, θα πούμε οτι ήταν αφελής.

Η αυτοκριτική μετά την διάλυση μιας σχέσης είναι πραγματικά κάποια άγνωστη διαδικασία. Ποτέ ο εαυτός μας δεν φέρει ευθύνη. Πάντα θα φταίει ο άλλος. Πάντα θα μας έχει κάνει κάτι ο άλλος. Ακόμα και εμείς να κάνουμε το τραγικό λάθος, θα πούμε οτι μας το προκάλεσε ο άλλος.

Πριν ερωτευτούμε, λέμε οτι αξίζει. Αφού ερωτευτούμε, λέμε οτι πληγωθήκαμε. Αφού πληγωθούμε, θέλουμε να ξαναερωτευτούμε. Τελικά δεν ξέρω αν ο προορισμός του ανθρώπου είναι να ευτυχεί ή να δυστυχεί... Έχουμε πάντως μια τάση προς το δεύτερο.

Η αλήθεια είναι οτι τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν. Κρίμα όμως που τα πληρώνεις τόσο ακριβά, όταν τα χάνεις...
Εδώ υπάρχει και μια ειρωνεία. Οτι έχουμε μάθει να εκτιμούμε μόνο εκείνα τα πράγματα που πληρώνουμε ακριβά.

Όποιος ακούει λάθη άλλων, νομίζει οτι δεν θα τα επαναλάβει ο ίδιος. Τελικά, θα φροντίσει να εφεύρει απο μόνος του ένα νέο είδος λάθους.

Μια πολύ καλή μου φίλη, κάποτε μου είχε πει πως όποιος άνθρωπος δεν έχει προβλήματα στη ζωή του, θα φροντίσει με κάποιον τρόπο να δημιουργήσει. Γενικά η ζωή του ανθρώπου είναι προορισμένη να έχει προβλήματα.

Ψάχνεις να βρεις το τέλειο? Γιατί δεν βρίσκεις κάτι ημιτελές να το τελειοποιήσεις? Το τέλειο πάντα είναι τόσο βαρετό...

Καμία σχέση δεν μπορεί να είναι τέλεια. Για να αγγίξει μια σχέση την τελειότητα, πρέπει να έχει ισορροπίες. Νομίζουμε οτι το sex μπορεί να καθορίσει και το βαθμό "τελειότητας" της σχέσης. Για κάποιο μυστήριο λόγο, όσο πιο τέλειο είναι το sex, τόσο πιο γρήγορα λήγει μια σχέση. Ο λόγος? Γιατί απλά το τέλειο ήταν έτοιμο και όχι τελειοποιημένο.

Όταν αποφασίζεις με κάποιο άτομο να κάνεις σχέση, είναι σα να αγοράζεις αυτοκίνητο. Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ. Πρέπει να είσαι έτοιμος και να τρακάρεις, αλλά αν το αγαπάς πραγματικά να ξέρεις και να το συντηρείς.

Κάποτε ρώτησαν μια γυναίκα γιατί δεν έχει σκεφτεί να κάνει παιδιά. Εκείνη απάντησε: "Αγαπώ τα παιδιά, γιαυτό δεν θέλω να κάνω". Εγώ για τις σχέσεις έχω να δηλώσω:

Πιστεύω στις σχέσεις, γιαυτό δεν έχει τύχει να κάνω.

Καλησπέρα :)

Freemasons

Russell Small & James Wiltshire. Ένα αχτύπητο δίδυμο απο την Αγγλία που ανατρέπει τα μουσικά δεδομένα. Το "Work" της Kelly Rowland, το "Beautiful Liar" της Beyoncé, το "Disco lies" αλλά και το "Uninvited" δεν μας περνούν απαρατήρητα. Κι όμως, η δική τους εκδοχή ήταν αυτή που επικράτησε στα charts και φυσικά στις κονσόλες των djs.

Dance / house / Electronica σε συνδυασμό Disco / Pop / Rnb αλλά και κλασσικής μουσικής. Με μόλις 3 χρόνια στο ενεργητικό τους και πάνω απο 30 remix, πραγματικά αυτά τα παιδιά μας υπόσχονται πολλά για το μέλλον και σίγουρα είναι κάτι που η παγκόσμια δισκογραφία χρειαζόταν και συνεχίζει να χρειάζεται.

Moby - Disco lies

Disco lies - Freemasons remix

Uninvited - Alanis Morissette

Uninvited - Freemasons club mix

Αξίζει να επισκεφτείτε και την ιστοσελίδα τους στο Myspace: http://www.myspace.com/freemasons

Έμεινα άφωνος

Χθες είδα σε dvd την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου. Τώρα θα μου πείτε ότι θυμάσαι χαίρεσαι, αλλά έστω και με καθυστέρηση ενός μήνα εγώ αυτά που θέλω να πω θα τα πω. Μέσα στον Αύγουστο δεν θα είχε και νόημα καθώς όλοι έλειπαν. Είδα λοιπόν το dvd και έμεινα άφωνος:

#1. Μαθαίνοντας ότι η τελετή άρχισε στις 8 και 8 πρώτα λεπτά (20:08), την 8η μέρα του Αυγούστου (08-08-08). Και όλα αυτά γιατί οι Κινέζοι θεωρούν τυχερό τον αριθμό 8 με βάση το Feng shui!


#2. Γνωρίζοντας ότι ο σκηνοθέτης της τελετής Zhang Yimou, είδε το σόου από το σπίτι του καθώς δεν του είχαν δώσει πρόσκληση να παρευρεθεί στο στάδιο! Και αυτό διότι ήταν αντικαθεστωτικός..

#3. Παρατηρώντας τον αθλητή να ανεβάζει σβησμένη τη δάδα, η οποία ως δια μαγείας άναψε ξανά από μόνη της λίγο αργότερα.

#4. Μαθαίνοντας οτι όλα τα πυροτεχνήματα - πατούσες που κατευθύνονταν προς το στάδιο, δεν ήταν live, αλλά μονταρισμένα πλάνα απο άλλη μέρα.

#5. Παρατηρώντας την ένδοξη Ελληνική σημαία να βρίσκεται στα χέρια του αλλοδαπού Ηλία Ηλιάδη (Jarji Zviadauri), χρυσό Ολυμπιονίκη στο judo το 2004. Τον θυμάται κανείς?

#6. Παρακολουθώντας τον Τέος να χαιρετά την Ελληνική αποστολή και όχι την Υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη που βρίσκονταν επίσης εκεί. Σκηνοθετικό λάθος. Πάμε παρακάτω.

#7. Το τραγούδι που έλεγε το μικρό κοριτσάκι ήταν playback με φωνή άλλου κοριτσιού (!), το οποίο άλλο κοριτσάκι είχε αποκλειστεί γιατί δεν είχε φωτογένεια..

#8. Επίσης playback ήταν και το κομμάτι στο πιάνο με τον Lang Lang .

#9. Για να κυματίζουν περήφανα οι σημαίες, οι Κινέζοι τεχνικοί είχαν βάλει μέσα στα κοντάρια ανεμιστήρες..

#10. Το μετεωρολογικό δελτίο ανέφερε οτι την ημέρα της τελετής θα έβρεχε. Για το λόγο αυτό, ο στρατός μια μέρα πριν εκτόξευσε ειδικούς μικρούς πυραύλους, οι οποίοι διέλυσαν τα απειλητικά σύννεφα.

H τελετή σαν event δεν μου άρεσε ομολογώ, πολύ κιτς και με ανάμεικτα ανομοιογενή στοιχεία. Με πολεμικές ιαχές και στρατιωτική παράταξη των ερμηνευτών, σε πολλά σημεία θύμιζε περισσότερο ναζιστική συγκέντρωση παρά καλλιτεχνικό δρώμενο.

Περιμένω και τη δική σας γνώμη.

Kurt Cobain

"I am not gay, although I wish I were, just to piss off homophobes". Σε μια άλλη συνέντευξη που είχε δώσει το 1993, είχε δηλώσει: " I am gay in spirit, probably could be bisexual".

Η συναναστροφή που είχε στα σχολικά χρόνια με ένα gay φίλο του, έδωσε τροφή για πολλά ομοφοβικά σχόλια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε προκαλέσει τις αστυνομικές αρχές με συνθήματα που έγραφε σε δημόσιους χώρους όπως "Homo sex rules" και "God is gay".

Σε ηλικία 20 ετών ιδρύει με τον Krist Novoselic τους Nirvana, οι οποίοι και γράφονται με χρυσά γράμματα στην ιστορία της Rock.

Σε ηλικία 25 ετών πλέον, η επιρροή των ναρκωτικών επηρεάζει την προσωπική του ζωή και μετά απο ένα χρόνο αρχίζει να αποσύρεται σταδιακά από τη μουσική σκηνή, ακυρώνοντας συναυλίες και περνώντας πολύ χρόνο απομονωμένος στο εξοχικό του.

Σε ηλικία 27 ετών βάζει τέλος στη ζωή του, συγκλονίζοντας την κοινή γνώμη και προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση στους μουσικούς κύκλους."It's better to burn out than to fade away" αναφέρει μια επιστολή που βρίσκεται δίπλα στο πτώμα του.

Η ζωή και το έργο του ασκούν τεράστια επιρροή τόσο στο κοινό του όσο και στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Πολλά βιβλία, ταινίες και αφιερώματα κάνουν την εμφάνισή τους στο εμπόριο και προσπαθούν μέχρι και σήμερα να σκιαγραφήσουν το μυστηριώδες προσωπείο του.

Smells like teen spirit - Nirvana

Last Days

Με αυτή την ταινία ο Gus Van Sant περιγράφει τις τελευταίες μέρες του Kurt Cobain, παραθέτοντας τόσο προσωπικές στιγμές του καλλιτέχνη όσο και μουσικό υλικό. Σχετικά με τη μουσική, αξίζει να αναφερθεί οτι ο σκηνοθέτης έχει επιλέξει και το τραγούδι "Venus in furs" απο το πρώτο album των Velvet Undergroung, του οποίου την παραγωγή είχε αναλάβει ο Andy Warhol :P

Kurt Cobain, I love you..

Σχόλια

Για τον εορτασμό της 70ης ανάρτησης :P

Aviator: Τί γίνεται ρε παιδιά με αυτόν το Μπεγνή πια.. Εγώ θέλω ότι έχει σχέση με Νίκο... Βέρτη, Μίχα.. αρκεί να είναι Νίκος! Mahler76: Κι εγώ Νίκος είμαι έχω ελπίδες????

Aviator - Mahler, 12 Μαρτίου 2008

Σωστος φιλε μου. Ετσι κανουν οι κανονικοι ανθρωποι. Με χαμογελο και ευγενεια ολα μια χαρα. Εχω βαρεθει ολες τις σκιαγμενες, που ποζαρουν. "Θα καθομουν καλη μου να σε βλεπω να ρουφιεσαι για το επομενο μισαωρο αλλα εχουμε και δουλειες".

Blue Piccadilly, 20 Μαρτίου 2008

Τέτοιου είδους βλέμματα δεν είναι σταθερά, γενικότερα... Ψάχνονται για να αντικαταστήσουν αυτή τη γλυκιά θλίψη και προσμονή που περιγράφεις με τη χαρά και τη δύναμη... Και για να τα κατακτήσεις πρέπει να είσαι κάτι πολύ πολύ σπουδαίο στα μάτια τους!

Μπέμπης, 30 Μαίου 2008

Ηθικό δίδαγμα: αφού είναι τίγκα στο ιταλικό, την επόμενη φορά πριν πας λίγα μαθηματάκια, τα βασικά με τόβενε! λολ capito?

Tovene, 20 Αυγούστου 2008

Δεν ξέρω ποιο είναι πιο επίπονο, η υποκρισία της ματιάς που έχεις δίπλα σου ή η υποκρισία της ματιάς μιας φωτογραφίας. την δεύτερη την κάνεις ένα κλικ και την απομακρύνεις, την πρώτη πάλι γυρίζεις και φεύγεις, αλλά είναι πιο μακριά η διαδρομή.

Βasnia, 24 Μαρτίου 2008

λολολ! Όλες τις άλλες μέρες αγαπάμε μόνο αυτούς που θέλουμε, εκείνες τις μέρες και αυτούς που δεν θέλουμε, έτσι για να μην ξεχνάμε πως υπάρχουν! Καλό Πάσχα να έχουμε!Και σώσον ημάς.... Καλό βράδυ! ΥΓ. Που είναι η νονά μου, οέο;;

Ηφαιστίωνας, 23 Απριλίου 2008

7 Χρόνια γκέι σχέση; Μπουαχαχαχαχαχαχα!!!!!

Revqueer, 15 Μαίου 2008

"Είναι προτιμότερο να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες" ΕΙΠΕΣ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΤΩΡΑ!!! Τι διαβάζω κι εγώ στις 2 παρά το πρωί...

Mahler76, 12 Μαρτίου 2008

Ωραία! Μόλις ανακάλυψα ότι είμαι γκέι επειδή με υπερκανάκεψε η μάνα μου!

G for George, 18 Απριλίου 2008

Κωλομπερδέματα! Αυτό το Γκάζι πια έχει καταντήσει ΟΛΟ ένα θέατρο του παραλόγου με εμάς πρωταγωνιστές. Το Oscar ποιός θα το πάρει θέλω να ξέρω...

Strahd, 9 Ιουλίου 2008

Γη, ο εαυτός. Τόσο μεγάλος και τόσο μικρός ταυτόχρονα. Φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα, αλλά και εύθραυστος. Πολύπλοκος αλλά και απλός σαν μία φωτογραφία.

Ηφαιστίωνας, 13 Ιουνίου 2008

Το "Ξύπνα Θανάση" δεν αρέσει σε κανέναν γιατί λέει μεγάλες αλήθειες!!!! :D

Μπέμπης, 28 Ιουλίου 2008

Δηλαδή δεν σε είδε καθόλου το σπίτι σου ένα χρόνο!! Που γύριζα ένα χρόνο;; Πολύ καλό το ερώτημα. Μάλλον έψαχνα να βρω εμένα..

Tovene, 19 Ιουνίου 2008

Περιστατικά? ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ όσα θες! Ενδεικτικά έχω δυο πρόχειρα! Περιστατικό #1: Μια μέρα, - Τετάρτη πρωί ήταν θυμάμαι - πήρα τον ηλεκτρικό για Πειραιά. Απέναντι καθόταν ένα πολύ ωραίο παιδί. Τον κοίταξα. ΤΕΛΟΣ! Περιστατικό #2: Στον απέναντι δρόμο ήταν ένα παιδί. Το κοίταξα, με κοίταξε. Άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου. Αγχώθηκα. Σκέφτηκα 2-3 ατάκες. Με προσπέρασε! ΤΕΛΟΣ :Ρ

Apsoy, 20 Μαρτίου 2008

Summer spirit

Keep on Rising - Ian Carey

Send the message - Mattara

I'll do it like a truck - Geo Da Silva

Μύκονος 2008

Γιαγιά: Και εκεί στη Μύκονο που θα πας, πρόσεχε γιατί οι τουρίστριες είναι άρρωστες, βρώμικες και.. της μιας ώρας..

Aviator: Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή.. παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή :P

Mykonoooooooooooooooooooooooooooooos!

Tropicana club. Ένα απο τα μεγαλύτερα παραλιακά κλαμπ, αποκλειστικά όμως για Ιταλούς!

My name is.. M O U N A R A!

GEIA SAS KAVLES!

Sunrise bar, Paradise beach. Ένα απο τα λίγα gay friendly παραλιακά μπαράκια του νησιού. To επίκεντρο του gay nightlife είναι η πλατεία Αγίας Κυριακής όπου βρίσκονται συγκεντρωμένα 4 σχετικά μαγαζιά. Το Pierros club, το Pierros bar, το Coffee cat και το Ikaros club.

Στην πλειοψηφία Ιταλοί. Ακολουθούν Ισπανοί, Βέλγοι, Ελβετοί, Βρεταννοί, Γερμανοί. Οι Έλληνες είδος προς εξαφάνιση.. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να νιώθεις οτι βρίσκεσαι στο εξωτερικό ή τουλάχιστον το θεωρείς σαν Ελληνική εκδοχή της Ibiza.

Ένα απο τα λίγα νησιά που έχει ανεβάσει τον πήχη τόσο ψηλά. Είναι μια πρόκληση. Το 90% των παραθεριστών θυμίζουν μοντέλα που βγήκαν από κάποια σελίδα περιοδικού. Με την τελευταία λέξη της μόδας, τα πιο καλλίγραμμα και γυμνασμένα κορμιά, το κατατάσσουν από μόνοι τους στους πιο hot προορισμούς της Ευρώπης.

Φανταστείτε το blog του Ethan σε real-time παρουσίαση μπροστά στα μάτια σας. Όλων των ειδών οι άγγελοι, οι θεοί και τα πιο τρελά σου όνειρα, απλά να παρελαύνουν 24 ώρες μπροστά στα μάτια σου. Και αυτό να ανανεώνεται, να είναι συνεχές.. Ότι θες μπορείς να το έχεις σε αφθονία. Είναι το νησί της αφθονίας. Το νησί της ελευθερίας. Δεν υπάρχει κάποια λέξη να περιγράψει το πώς περάσαμε. Φέτος το επισκέφτηκα για 6η φορά.

Αύγουστος είναι ίσως η χειρότερη περίοδος να το επισκεφτεί κανείς. Αν θέλεις να το γνωρίσεις πρέπει να πας Πάσχα ή νωρίς το καλοκαίρι. Δεν είναι μέρος για ξεκούραση. Είναι ένα όνειρο που διαρκεί 24 ώρες, 7 μέρες τη βδομάδα. Αξίζει να το ζήσει κανείς.

Καλό καλοκαίρι :)

Και κάπου εδώ ήρθε η ώρα ο αεροπόρος να σας χαιρετίσει. Ραντεβού τον Σεπτέμβριο, μαυρισμένοι και ανανεωμένοι! Καλά να περάσετε όπου κι αν πάτε και φυσικά να μου έχετε καυτά νέα όταν γυρίσετε! Χαιρετώ σας και φιλώ σας :)

S CAPE - The ultimate summer collection

UPDATED: Το Σάββατο 2 Αυγούστου το cd παίχτηκε στο Scape! Το mix χωρίστηκε σε 3 διαφορετικά groups ( pop - rnb - Ελληνικά) ενώ η αναθεωρημένη έκδοση του album που έδωσα στο Scape περιλάμβανε το "Σε όποιον αρέσει" της Τάμτα αλλά όχι τα 1-2-3 και 15.

Και επειδή είναι καλοκαιράκι και δεν επιτρέπονται πολλά δάκρυα ... ο αεροπόρος σας ετοίμασε μια μοναδική συλλογή DJ mix απο ελληνικά και ξένα hits, που θα μετατρέψει σε club το δωμάτιο ή το αμάξι σας.

Σε 45 λεπτά περνούν σε μορφή non-stop οι μεγαλύτερες επιτυχίες, προσαρμοσμένες στα μέτρα ενός ιδανικού προγράμματος για ξέφρενο χορό και private party :P

Προς τιμήν του αγαπημένου club, η συλλογή ποντάρει στο να σας μεταφέρει το όλο "feeling" και να σας γεμίσει με ενέργεια για όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. To album είναι μια προσφορά του Aviator προς όλους τους αναγνώστες αυτού του blog! Καλή ακρόαση :P

Όταν δάκρυσε ο Αεροπόρος

In the end - Scott Matthew

Φεύγοντας απο το cinema, άρχισα να αναθεωρώ κάποια πράγματα για τον εαυτό μου.. Τόσο η ταινία όσο κι αυτό το τραγούδι που πέφτει στο τέλος, άσκησαν τεράστια επιρροή επάνω μου.

Philadelphia - Neil Young

Τελευταία σκηνή απο την ταινία "Φιλαδέλφεια", όπου ο Tom Hanks, υποδύεται έναν ομοφυλόφιλο που έχει προσβληθεί απο Aids. Η σκηνή αφορά στην οικογενειακή συγκέντρωση μετά την κηδεία του.. Πέρυσι είχα δει την ταινία μόνος μου σε dvd και έριξα το κλάμα της ζωής μου.. μετά το 01:30 ειδικά.. Το τραγούδι ήταν υποψήφιο για oscar.

Κάτι τους δένει - Ενδελέχεια

Πρόσωπα.. στιγμές.. αναμνήσεις.. όλα στροβιλίζονται στο μυαλό και η τέχνη προσπαθεί να βάλει τις σκέψεις σε μια τάξη.. Tο αποτέλεσμα οφθαλμοφανές. Αλέξη σε ευχαριστώ για την πρόσκληση..

Υπόγειες ιστορίες

Την προηγούμενη Τετάρτη το απόγευμα, με είδα στο μετρό.

Μόλις είχα αποβιβαστεί απο ένα βαγόνι και κατευθυνόμουν προς το ασανσέρ. Έτρεξα να με προλάβω, φώναξα και μια φορά δυνατά το όνομά μου, αλλά έκανα πως δεν με άκουσα λόγω της πολυκοσμίας και των ανακοινώσεων απο τα μεγάφωνα του σταθμού.

Γύρισα σπίτι προβληματισμένος, αφού δεν είναι και λίγο πράγμα να συναντά κανείς τον εαυτό του τυχαία σε ένα δημόσιο χώρο...

Ιστορίες στο μετρό. 16 συγγραφείς, 27 σταθμοί, 27 διαφορετικές ιστορίες. Φρέσκο σε κυκλοφορία με χορηγό την Athens Voice και βασισμένο στη στήλη του "σε είδα". Με μεγάλη δόση ρεαλισμού, ο κάθε συγγραφέας δίνει το προσωπικό του στίγμα μέσα απο την παράθεση αλληλοεξαρτώμενων γεγονότων και περιστάσεων.

Το μόνο του μειονέκτημα είναι οτι οι συγγραφείς δεν πιάνουν τον παλμό της νεολαίας και του πώς πραγματικά εξελίσσονται τέτοιου είδους περιστατικά. Έχει κάποιου είδους αυτοβιογραφικό χαρακτήρα αλλά σαν εγχείρημα δεν με έπεισε αρκετά. Ένα άλλο βασικό μείον, είναι οτι δεν έχει άμεση σχέση με το μετρό.

Οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται οι ήρωες, θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε οποιοδήποτε χώρο ή μέσο. Σχεδόν κανείς απο τους συγγραφείς δεν εκμεταλλεύτηκε το βασικό concept που είχε σχέση με "υπόγειες" ιστορίες. Μερικές ιστορίες αξίζει να διαβαστούν. Εάν το έχετε διαβάσει, περιμένω τη γγώμη σας. Επειδή διαβάζεται σε μία μέρα, όποιος θέλει μπορεί να του ρίξει μια ματιά..

Καλό Π-Σ-Κ σε όλους!