Θυμάσαι τότε
που όλος μας ο κόσμος ήταν μια μπάλα;
Αγαλματάκια
ακούνητα, αμίλητα —
που μετά έγιναν άνθρωποι αγέλαστοι.
Κι ένα κουτάκι σπίρτα
κι ένα κομμάτι σπάγγος
χωρούσαν όλα τα νοήματα:
γέλια, χαρές, ζωές.
Κι ύστερα
η μαύρη αυτή οθόνη.
Ζωή;
Ζωντανοί;
Ή ήδη νεκροί;
Λάβα.
Πυρακτωμένη γηγενής ορμή.
Ή παιχνίδι
χορευτικών βημάτων
στα πόδια σου;
Ποια είναι η πρώτη λέξη
ποια πρέπει να είναι η πρώτη λέξη
Κι αν είναι μία πλαδαρή
που δημιουργεί μικρές αναταράξεις
Κι αν είναι μια βαριά
βαρύγδουπη
που συνθλίβει τα πέπλα
Κοιμήσου μαζί της
χάιδεψ’ την
Κι όποια λουφάξει
κράτα την
Όχι απαραίτητα την ιδανική
Αλλά τη λέξη
που κλαίει
να γεννηθεί
Σε αυτόν τον αγώνα
δεν υπάρχουν θεατές
Ούτε αντίπαλοι
Ούτε φίλαθλοι
Δεν υπάρχει καν γήπεδο
Μόνο ένα τέρμα
και τα δίχτυα του
Τα πυρωμένα δάχτυλα
καλούν,
προσμένουν,
ιχνηλατούν
Ολόκληρο
Εσένα
Ρυθμός βάδισης στρατιωτικός.
Καρδιά που περπατά μηχανικά.
Εκκωφαντικά σιωπηρά.
Αναζητά εκείνον
που θα τολμήσει
να οπλίσει τη σιωπή
και να ρίξει
την πρώτη σφαίρα.
Να τραυματίσει το Εγώ.
Χωρίς φορείο.
ζωντανό,
νεκρό.
Κόκκινα σημάδια
ενός έρωτα
που ακόμη έρπεται.
Ανοίγω το κάτω συρτάρι
και πιάνω
τα μάλλινα, ζεστά
κουτάκια σκέψης.
Χρειάζονται:
άδειασμα
ξεσκόνισμα
γυάλισμα.
Τεντώνω τα χέρια στο πάνω ράφι.
Πού χώθηκε πάλι
η λινή αυτοπεποίθηση;
Τη βρίσκω
δίπλα στα μεταξωτά ξεκινήματα.
Ακριβώς το νούμερό μου.
Αστραφτερά
και έτοιμα
για τη μεγάλη πρόβα.
Και παπούτσια;
Ας περπατήσω χωρίς αυτά.
Γυμνή.
Έτοιμη για τον ήλιο.
Παρακαλώ
ωθήστε την πόρτα
και εισέλθετε.
Αφαιρέστε προγνωστικά
και κατακλείδες νοήσεων.
Ο χώρος κλιματίζεται·
αλλά για τη δική σας ασφάλεια
εισπνεύστε την αχλή
των γηραιών σελίδων.
Προσοχή.
Είσοδος αυστηρά
για δύτες ιδεών.
Μια απουσία πάλης.
Τα τύμπανα έπαψαν να ηχούν
και μέσα μου απλώνεται
η μοναξιά της ηρεμίας.
Έχω συνηθίσει τον πόλεμο.
Τόσο
που η απουσία του
μοιάζει περισσότερο με πόλεμο.
Πόλεμο με τη χαρά
που αρνούμαι να μου δώσω.
Σήμερα θα βάλω ένα γαρύφαλλο στο μαξιλάρι.
Φόρο τιμής
στις άμυνες
που έπεσαν.
Όμικρον — ολότητα, ορθότητα
Χι — χαμένες φοβίες,
ανάχωμα στις Ερινύες
Ι — ιριδίζουσα γραμμή
Ιέρεια, σεπτή
Υπόκωφα στυγνή
Ανάμεσα στο μετά και το πριν.
Να έχω τη δύναμη να γίνω εγώ.
Ν’ αγκαλιάσω το κάθε κρουστό σφυρί της αλλαγής
χωρίς να με προδώσω.
Να περάσω μπογιά,
ένα ένα,
τα φύλλα
του καινούργιου μου δέρματος —
έτσι πύρινα,
ακέραια.
Να λειάνω τις γωνίες
των φόβων,
των «όχι»,
των «πρέπει»,
των «μη» —
να μη ματώνω
στους ελιγμούς των σκέψεων.
Σταθερά να χτυπώ,
ένα ένα,
τα καρφιά
στη νέα μου πανοπλία —
υγρή,
παλλόμενη,
ζωντανή.
Να ράψω και μια φορεσιά
από στεγνά δάκρυα
κι ανόθευτα κριτήρια.
Ξεκάθαρα.
Άκρατα.
Και όλα
Μοιάζουν τόσο μακρινά
Μια άλλη ζωή
Μια άλλη εκδοχή
Στεντόρεια δύναμη Άνοιξης
Ματωμένος σπόρος
Ξεπροβάλλει από τη σήψη
Συγκρατείται να μη σκάσει
Ζητά να θηλάσει
Κολασμένη λάβα φωτιάς
Γλύφει τα σωθικά της γης
Ψάχνει την ελάχιστη ρωγμή
Την κάνει δική της
Ψυχορραγεί
Στάλα μικρή ωκεανού
Γίνεται σώμα, ροή, οργή θεού
Σκάει στον βράχο
Πλαγιάζει μαζί του
Τον αφήνει μονάχο
Αέρας χάλκινος, κρούστος
Θροΐζει στα σκοτάδια
Συνθλίβει δαίμονες
Πνίγει κραυγές
Κι ύστερα αφήνει κρόταλα
Κόκκαλα
Τέτοια ορμή.
Αρχέγονη.
Ιερή.
Ποιήματα
Κρυσταλλία Κατσαρού 