Επισημάνσεις.

 

1. Τα παλιά θεαματικά αφηγήματα έχουν προ καιρού αποπνεύσει. Δεν εμπνέουν ούτε καν τους προπαγανδιστές που τα δημιούργησαν, πολύ περισσότερο τις κοινωνίες που τα κατανάλωναν. Έχουν εκπνεύσει και αυτές.

2.Υπήρξε λόγω αυτού η ανάγκη φρέσκων θεαματικών αφηγημάτων πιο πειστικών.

3.Στη δημιουργία αυτών των καινούργιων βρισκόμαστε τώρα.

4. Αυτά πλέον δεν έχουν την ανάγκη να είναι πειστικά όπως τα προηγούμενα,πρέπει όμως να δημιουργούν αίσθηση, κρότο. Αν στα προηγούμενα το ποσοστό αλήθειας και ψέματος έπρεπε να έχει μια λελογισμένη αναλογία, στα σημερινά αυτή η αναλογία έχει εξαφανιστεί. Το ψέμα έχει βάλει στοίχημα να καλύπτει το σύνολο του θεαματικού αφηγήματος.

5. Αυτό αποδεικνύει ότι οι συντελεστές του αφηγήματος είτε έχουν οι ίδιοι πιστέψει το ψέμα τους ως αλήθεια, είτε ότι δεν μπορούν να κάνουν πλέον αλλιώς.

6 Στους πολέμους του παρόντος χρόνου, που για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους, θα πρέπει να εκλεπτύνουν το αφήγημα τους πρωταρχικά, αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν την θρησκεία σαν μέσο στα αφηγήματα τους. Έτσι οι πόλεμοι μπορούν να πάρουν μια χροιά σταυροφορίας στους “άγιους” τόπους εκεί που το πετρέλαιο ανθίζει.

7. Το θεαματικό σύγχρονο αφήγημα δεν έχει λογική, δεν ντρέπεται, είναι σκληρό, είναι κυνικό, είναι ανήθικο, αναπαράγεται αστραπιαία ψευδόμενο και δεν κατορθώνει να πείσει ούτε τους αξιωματικούς του. Έτσι είναι ένα αδύναμο αφήγημα. Δεν εμπνέει. Όμως μπορεί ακόμα να διχάζει.

8.Δημιουργεί ένα χάος ακόμα και στις τάξεις του. Ο φόβος μιας ριζικής επικείμενης καταστροφής που διαρκώς εξαπλώνεται, είναι το κέρδος που αποκομίζει.

9. Οι κοινωνίες, εκτός από κάποιες μεμονωμένες σπασμωδικές αντιδράσεις, παραμένουν απαθείς και υπνωτισμένες. Στη πραγματικότητα δεν ξέρουν τι να περιμένουν, σε τι να ελπίζουν. Εύχονται ένα θαύμα σύνεσης, που θα περιορίσει την τρέλα.

10. Αν όλα τα προηγούμενα ανταποκρίνονται σε μια πραγματικότητα, πλησιάζουμε όλο και περισσότερο σε ένα γενικευμένο πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων, όπου ο μόνος πραγματικά κερδισμένος θα είναι η Μηχανή, σαν ο μόνος αντιπρόσωπος μιας απρόσωπης μηχανικής “λογικής”.

Στις σκοτεινές περιοχές.

Δεν θα μπορούσε να πει κανείς με ευκολία, ότι η εποχή που ζούμε παράγει ευνοϊκές συνθήκες για την ανθρώπινη ανάπτυξη και ευτυχία. Όσο και αν από την φύση του κάποιος μπορεί να αρέσκεσαι στη αισιοδοξία, στη πραγματικότητα το γενικότερο κλίμα δεν ευνοεί παράγοντες που προάγουν την ελπίδα, την ασφάλεια, την χαρά, την ευδαιμονία. Απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των ανθρώπων.

Μια ματιά να ρίξεις στο γύρω σου κόσμο, αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το παρόν τους συνήθως μέσα σε αδιέξοδα προβλήματα. Σπανίως βρίσκεις ανθρώπους ευχαριστημένους. Οι λίγες στιγμές ανακούφισης που οι άνθρωποι βιώνουν στη προσωπική τους ζωή, κυρίως οφείλονται σε μια προσωπική τους θέληση να προχωρήσουν την ζωή τους, αντλώντας δύναμη ακόμα και από πράγματα στιγμιαία, που όμως τα νοηματοδοτούν έντονα. Μια συνάντηση, ένα περιστασιακό έρωτα, μια προαγωγή στη δουλειά τους, το χαμόγελο των παιδιών τους, επειδή κέρδισαν λίγα χρήματα περισσότερα ή επειδή έκαναν μια ανακαίνιση σπίτι τους. Σε μια δομημένη κοινωνία κατανάλωσης, η κατανάλωση αγαθών, προσφέρει επίσης μια ευκαιρία ανακούφισης, που όμως δεν διαρκεί πολύ. Τίποτα στη πραγματικότητα όμως δεν διαρκεί πολύ. Τίποτα δεν μπορεί να σε απομακρύνει πολύ από την ενοχλητική μόνιμη δυσαρέσκεια.

Είναι μια δυσαρέσκεια που ο καθένας, όταν και εφόσον την συνειδητοποιεί, γιατί δεν είναι υποχρεωτικό να την συνειδητοποιεί πάντα, την αποδίδει σε πολλούς παράγοντες, που όταν τους αναλύει, φροντίζει και αμέσως να τους ξεχάσει, γιατί έχει αδυναμία να τους αλλάξει,

Τα προσωπικά λάθη και οι επιλογές των ανθρώπων μπορούν να δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες ατομικά, αλλά η πολιτική διεύθυνση είναι εκείνη, που ως επί το πλείστον επιβάλλει τους κεντρικούς κανόνες και τα πλαίσια που θα κινηθούν οι κοινωνίες και είναι εκείνη που δίνει την κατεύθυνση στη ευημερία και την χαρά ή στη στέρηση και το αδιέξοδο. Όσο και αν νομίζουμε ότι συμμετέχουμε στη διοίκηση αυτού του κόσμου, όντας σε δημοκρατικά πολιτεύματα, μάλλον αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα, από το ποιος παίρνει τις αποφάσεις, τι είδους αποφάσεις είναι αυτές και εντέλει ποιος πληρώνει το “μάρμαρο” αυτών των αποφάσεων, με ποιο κόστος και σε ποιο επίπεδο.

Το πολεμικό περιβάλλον που επικρατεί αυτή την στιγμή στο πλανήτη, τα οικονομικά αδιέξοδα, τα κοινωνικά αδιέξοδα, η σταδιακή μετατόπιση των πολιτευμάτων σε μια κατεύθυνση όλο και πιο συγκεντρωτική και καταπιεστική, δεν δίνουν την εντύπωση πως οδηγούμαστε σε μια ανακούφιση των προβλημάτων μας. Αντίθετα, γίνεται όλο και πιο καθαρό, ότι το κουπί στη γαλέρα της πραγματικότητας θα γίνεται σταδιακά με μεγαλύτερο ιδρώτα και αίμα.

Ο κόσμος μας βρίσκεται σε μια διαδικασία μεγάλης αλλαγής, μιας αλλαγής που δεν διέπεται ούτε από φιλάνθρωπους κανόνες, αλλά ούτε από ευγενή κίνητρα. Περισσότερο μοιάζει να κινείται από μια αχόρταγη κανιβαλιστική διάθεση επιβολής δίχως μέτρο, με αντικειμενικό σκοπό την ολική υπεροχή. Ζούμε μέσα σε συνθήκες ακραίου ανταγωνισμού και δύναμης σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Τουλάχιστον δεν ξαφνιαζόμαστε, μια που γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε όλοι, είχε ανέκαθεν ανθρωποφαγικές τάσεις και ορέξεις.

Όσοι δεν το είχαν αντιληφθεί αυτό ως τώρα και επειδή τίποτα δεν θέλει να μείνει για πολύ κρυφό, επειδή όσο άθλιο και αν είναι, παρόλα αυτά επιζητεί την προβολή του, οι φάκελοι Επστάιν αποφάσισαν να το αναδείξουν και να το βγάλουν στο φως.

Από δω και πέρα, όσοι διατηρούσαν τις αστόχαστες ελπίδες τους για μια εξουσία η οποία πεφωτισμένα διοικούσε τον πλανήτη, θα πρέπει να δουν τον κόσμο που ζουν, τουλάχιστον με ένα κάπως διαφορετικό μάτι. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι, ότι ο κόσμος μας ποτέ δεν ήταν καθώς πρέπει, αν και εμφανιζόταν έτσι. Όμως πια δεν έχει τέτοια ανάγκη να καλλωπίζει τα αίσχη του, αλλά προτιμά να τα διατυμπανίζει σε δημόσια θέα, επειδή δεν θέλει, ούτε μπορεί να τα κρύψει. Αυτό επίσης υποδηλώνει την εποχή που ζούμε. Είναι μια εποχή που στη ανάγκη της για μια φαιδρή δημοσιότητα , τολμά να ακουμπήσει ακόμα και εκείνες τις περιοχές που αγγίζουν τα σκοτάδια. Γιατί δεν ντρέπεται για τίποτα πλέον εξ όσων κάνει, αντιθέτως θέλει να τα προβάλλει για να επισημοποιήσει και να προειδοποιήσει όλους, ότι μπορεί να κάνει ακόμα χειρότερα και ειδικά εκείνους που χαίρονται και ευδαιμονούν σε ένα δικό τους φανταστικό τους κόσμο.

Σίγουρα δεν είναι ωραίο όλα αυτά να τα σκέφτεσαι και να τα ζεις. Όσο πολλές φορές και αν φαίνονται ότι είναι αρκετά μακριά από την ζωή σου. Δεν είναι μακριά, είναι κοντά, πολύ κοντά, σου κτυπούν την πόρτα σου, έχουν μπει στο προθάλαμο του σπιτιού σου, αποικίζουν στη καρδιά σου και σου στραγγαλίζουν την οποιαδήποτε χαρά μπορείς να ζήσεις. Είναι η στάχτη που έχεις στο στόμα σου, που σου αλλοιώνει την γεύση και που ψάχνεις να βρεις πως την απόκτησες.

Έτσι δεν είναι καθόλου περίεργο που κάνεις μια βόλτα στο δρόμο και βλέπεις όλο πρόσωπα άδεια, που κοιτάνε τα κινητά τους και μιλάνε σε αόρατες συνομιλίες, τρέχοντας να προλάβουν μια ζωή που στερήθηκε την χαρά της και ψάχνει να βρει το νόημα της στο τίποτα. Δεν είναι περίεργο που βλέπεις τους φίλους σου αγαπημένα σου πρόσωπα ανικανοποίητους και δυστυχείς. Δεν είναι περίεργο που βλέπεις τον εαυτό σου να στεγνώνει ολοένα και να γίνεται όλο και πιο κυνικός. Δεν είναι περίεργο που η κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο πιο ίδια με την επόμενη. Δεν είναι περίεργο που δεν διαβάζεις πια, δεν μιλάς για τα σημαντικά πράγματα, που δεν αμφισβητείς, που δεν αντιδράς όταν σου σκάει η αδικία στα μούτρα, που δεν ψάχνεις καινούργια πράγματα, που ο έρωτας έχει πια χαθεί, που η επικοινωνία χρειάζεται διαμεσολαβητές για να υπάρξει.

Δεν είναι τίποτα περίεργο πια, γιατί όλα έχουν χάσει την ζωντάνια και την σημασία τους.

Ενόσω όμως όλα αυτά συμβαίνουν, είμαστε ζωντανοί. Κάτι που διαρκώς υποτιμούμε την σημασία του. Όλα όσα μπορεί να συμβαίνουν και μας δημιουργούν αυτή την αδιέξοδη απογοήτευση και κατήφεια, είναι αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης αδράνειας από μεριάς μας. Μιας έλλειψης αντίστασης απέναντι τους. Προέρχονται από τις σκοτεινές περιοχές της ύπαρξης μας. Καταβάλλουν μια προσπάθεια να καταλάβουν ολόκληρη την ζωή μας και να την ρουφήξουν στο σκοτάδι και εμείς το επιτρέπουμε βλακωδώς. Τα αφήνουμε να μας μιαίνουν και νομίζουμε ότι είναι ισχυρά. Όμως δεν είναι τόσο ισχυρά όσο φαίνονται. Αντίθετα η δύναμη της ζωής, η ομορφιά της, η ίδια η ομορφιά που ενυπάρχει μέσα μας μπορεί να τα διαλύσει, αν της δώσουμε την ευκαιρία να υπάρξει με όλη την δύναμή της. Δεν είναι κάτι εύκολο, όμως είναι εντελώς απαραίτητο. Το γνωρίζουμε. Μέσα σε ένα κατασκότεινο δωμάτιο, όπου όλα είναι δυσδιάκριτα, το άνοιγμα ενός διακόπτη πλημμυρίζει το δωμάτιο με ζωογόνο φως και τα σκοτάδια διαλύονται.

Θα μου πείτε συγκρίνεις ένα πόλεμο με ένα σκοτεινό δωμάτιο, πως ξεφεύγεις από μια παρατεταμένη ανέχεια, από την μιζέρια μια ζωής που τους κανόνες καθορίζουν κάποιοι άλλοι ;

Η θέληση για μια ζωή με νόημα, που επιδιώκει να περιορίσει τα σκοτάδια που την περιβάλλουν, είτε σε προσωπικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο, είναι κατά την γνώμη μου βασικό καθήκον ενός ανθρώπου ή μιας κοινωνίας, αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει με αξιοπρέπεια και σεβασμό στον εαυτό της.

Σε ενάντια περίπτωση, είναι άξια της μοίρας της και σε ότι της συμβαίνει.

Παρακμή.

 

Δεν ξέρω αν πάντοτε οι άνθρωποι, έβλεπαν την εποχή που ζούσαν θλιβερή. Η αλήθεια είναι όταν διαβάζεις την ιστορία και προσπαθείς να καταλάβεις τι βίωναν οι άνθρωποι στη εκάστοτε εποχή, δεν μπορείς να πεις ότι τα πράγματα ήταν ποτέ ευοίωνα. Μια πιο αντικειμενική κρίση θα ήταν, ότι οι εποχές χωρίζονταν σε εκείνες που ήταν αφόρητα θλιβερές και εκείνες που ήταν υποφερτές. Βέβαια επίσης είναι αλήθεια, ότι υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν την ζωή αισιόδοξα και εκείνοι που είναι πραγματικά απαισιόδοξοι από κούνια. Έτσι ακούγοντας τον έναν ή τον άλλον είναι σαν να αντιλαμβάνεσαι ότι η αντίληψη περί του τι συμβαίνει είναι μάλλον εντελώς υποκειμενική.

Δεν αντιλαμβάνομαι πως είναι βέβαια δυνατόν να ζεις στις κολάσεις των πολέμων, των διωγμών, της καταπίεσης, στη φτώχεια, στη διαφθορά, σε μια ζωή δίχως δημιουργικότητα και ελπίδα και να αισθάνεσαι ότι όλα πάνε καλά, όμως κάτι περισσότερο θα ξέρουν όσοι το αισθάνονται για την εποχή τους.

Έκανα αυτή την μικρή εισαγωγή, διότι η εποχή μου μου φαίνεται εντελώς θλιβερή, παρότι κάποιοι ισχυρίζονται ότι ζούμε σε μια εποχή θαυμάτων. Ίσως έχουν στη σκέψη τους το θαύμα της τεχνολογικής ανάπτυξης και εξαιτίας αυτού, ξεχνούν όλα τα υπόλοιπα “θαύματα” που βιώνουμε καθημερινά.

Εμένα πάλι επειδή δεν με συγκινεί πολύ το τεχνολογικό θαύμα, ίσως δεν με συγκινεί και καθόλου, με απασχολούν τα υπόλοιπα “θαύματα”. Για αυτά μιλούν λίγοι και όσοι ακούγονται κάπως περισσότερο, οι υπόλοιποι κουνούν το κεφάλι τους με συμπάθεια, αλλά έχουν την στάμπα του “Γκρινιάρης”.

Σε ένα κόσμο που μάλλον φλέγεται από όλες τις μεριές, αν είσαι σε μια χειμερία νάρκη, είναι σίγουρο ότι η άποψη “Ε! ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙΓΌΜΑΣΤΕ” είναι ενοχλητική και δικαιούσαι να γυρίσεις και από το άλλο πλευρό. Σε τελευταία ανάλυση, τι θα πάθουμε; Καμμένοι είμαστε.

Σε ένα τέτοιο κόσμο, η φλόγα που θα σε κάψει αρχικά πρέπει να επιβεβαιωθεί από την τηλεόραση. Διότι εφόσον η τηλεόραση δεν το επιβεβαιώνει, η φωτιά δεν υφίσταται. Διότι η τηλεόραση έχει την άποψη ότι μπορεί αυτό που εσύ αντιλαμβάνεσαι ως φωτιά, να είναι απλώς μια αναγκαία αύξηση της θερμότητας που εντέλει ωφελεί κάποιους που την έχουν ανάγκη και που μπορεί να ευημερούν από αυτή. Οπότε δεν είναι κάτι το κακό όταν αυξάνεται η θερμότητα έστω και αν ωφελεί λίγους. Δεν μπορούν να ωφελούνται όλοι.

Επίσης ποιος είσαι εσύ που έχεις το δικαίωμα να κρίνεις τις φωτιές που καίνε τον πλανήτη ; Εδώ υπάρχουν ειδικοί παντός είδους που ασχολούνται με τέτοια θέματα που γνωρίζουν πολύ καλύτερα τι είναι το σωστό, τι είναι το λάθος, για πράγματα που εσύ -ευγενικά θα το πούμε- είσαι απλά άσχετος. Θα ήταν προτιμότερο για όλους να κοιτάς την δουλειά σου και να μη ασχολείσαι με τις δουλειές των “μεγάλων”.

-Μα, καλέ μου κύριε, και εγώ μεγάλος είμαι.

-Μπορεί να είσαι μεγάλος, αλλά δεν είσαι αρκετά μεγάλος σε σχέση εκείνους τους άλλους Μεγάλους.

­-Τι πρέπει να κάνω;

-Να ακούς αυτά που λέει η τηλεόραση και αν θέλεις να πεις και εσύ την παπαριά σου, μπορείς να την γράψεις στο FACEBOOK.

-Εντάξει, αυτό θα κάνω.

Όμως είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε καταλάβει ότι η υπόθεση αυτού του κόσμου , δεν είναι δική μας υπόθεση. Την έχουμε δώσει εργολαβικά να την χειρίζονται κάποιοι άλλοι, που γνωρίζουν καλύτερα. Αυτός ο κόσμος δεν είναι δικός μας κόσμος πια. Είναι κόσμος κάποιων άλλων, Μεγάλων.

Ευλόγως κάποιες στιγμές προτού κοιμηθείς και αφού έχεις ακούσει την τηλεόραση και έχεις γράψει τις ιδέες σου στο facebook μπορείς να σκεφτείς:

-Μήπως αυτοί οι άλλοι, οι Μεγάλοι, που λένε, μήπως είναι τρελοί για δέσιμο;

Αυτή η σκέψη, σου δημιουργεί αρχικά κάποιες ενοχές. Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τους Μεγάλους; Από που αντλείς αυτό το δικαίωμα;

-Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι εκείνος που έδωσα την εργολαβία στους Μεγάλους; Δεν πρέπει να έχω κάποιο λόγο;

Επειδή παλεύεις με μια εύλογη απορία αλλά και με την ενοχή ότι ποτέ δεν πρέπει να κρίνεις τους ανώτερους από σένα, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχεις ένα πολύ καλό ύπνο. Όμως το ξυπνητήρι θα είναι πάντα εκεί για να σου θυμίζει ότι ακόμα και αν έχεις όμορφες κριτικές σκέψεις αλλά και τις αναμενόμενες ενοχές για αυτές, ο χρόνος σου δεν είναι δικός σου, αλλά και αυτός είναι ένα χρήσιμο εργαλείο των Μεγάλων,που από εργολάβοι έγιναν ιδιοκτήτες και ότι εσύ απλά νοικιάζεις το σπίτι που κάποτε ήταν δικό σου. Τελεία.

Τώρα έχουμε και κάποια νέα που δεν θα πρέπει να μας απασχολούν διότι τα διαχειρίζονται οι Μεγάλοι :

Έχουμε μια εισβολή των Αμερικάνων στη Βενεζουέλα, για να απαγάγουν τον πρόεδρο Μαδούρο. Τον απήγαγαν, γιατί ήταν πολύ κακός άνθρωπος και όπου υπάρχουν κακοί άνθρωποι οι Αμερικάνοι τους συλλαμβάνουν ή τους σκοτώνουν, για να αποκαταστήσουν την τάξη . Επίσης η Βενεζουέλα είναι σε κάποιο αποκλεισμό από πλοία των Αμερικάνων για να μην μεταφέρουν πετρέλαιο σε κράτη που δεν είναι πολύ φιλικά,στους Αμερικάνους εννοείται.

Στη Αμερική είχαμε δύο δολοφονίες από την υπηρεσία Μετανάστευσης λευκών αυτή την φορά ,έτσι για μια αλλαγή συνηθειών και για να δώσουμε και ένα μήνυμα ότι όλοι πρέπει να αισθάνεστε ανασφαλείς και όχι μόνο οι μαύροι.

Στη Αμερική επίσης έχουμε τους φακέλους Επστάιν που δίνουν μια εντελώς διαφορετική διάσταση στο τι θεωρούμε “ερωτικότητα”, όχι πάντα με την καλή έννοια.

Στη Γάζα η γενοκτονία προφανώς και δεν έχει τελειώσει και κάθε μέρα όλο και κάποιοι αναχωρούν για τα ουράνια πεδία. Ποιος να ασχοληθεί τώρα με την Γάζα, μια που η Γροιλανδία έχει περισσότερο ενδιαφέρον και είναι και πλούσια.

Στο Περσικό πάλι, οι Αμερικάνοι που αυτό τον καιρό έχουν αναπτύξει “ευγενείς” δραστηριότητες σε πολλά μέρη του κόσμου, επειδή τους πειράζει η αδικία, εκκρεμεί μια πολεμική σύρραξη με το Ιράν, επειδή και εκεί υπάρχουν πολύ κακοί άνθρωποι, όμως δεν έχει αποφασιστεί ακόμα το τι θα γίνει επειδή το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα.

Στη Ουκρανία έχουμε ανακωχή μια βδομάδας του πολέμου, γιατί έχει πολύ κρύο. Γίνονται πολλές συζητήσεις για την λήξη του πολέμου, όμως φαίνεται ότι δεν καιγόμαστε και πάρα πολύ. Του χρόνου και βλέπουμε.

Εδώ στα δικά μας, επειδή έχουμε ήλιο, θάλασσα και ΚΡΑΣΊ έχουμε μια πανάρχαιη συνταγή: Όλα έρχονται και παρέρχονται μην δίνεις περισσότερη σημασία πάνω από τρεις μέρες.

Όμως, έχουμε Τέμπη, Βιολάντα,νομοσχέδια που περνούν νύκτα μέσα σε άλλα νομοσχέδια προς όφελος κάποιων, αναμονή για πιθανές εκλογές. ΟΤσίπρας θα φτάσει ποτέ στη Ιθάκη ή θα συνεχίσει να περιπλανιέται στα πέλαγα; Σε πόσα κομμάτια μπορεί να διασπαστεί η Αριστερά ; Τι θα γίνει με τι υποκλοπές ; Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η Καρυστιανού ; Τι θα γίνει με τους Τούρκους; Θα τα βρούμε ή θα μας πάρουν και τα σώβρακα: Όλα αυτά και πολλά άλλα μας απασχολούν σε κοινωνικές συζητήσεις, για να διανθίζουν τις ώρες που

χαλαρώνουμε.

Για όλα αυτά τα νέα όπως προείπαμε δίνει σαφείς απαντήσεις η τηλεόραση. Ο δικός μας σχολιασμός δεν απασχολεί κανέναν, ούτε και εμάς στη πραγματικότητα, τις απαντήσεις θα τις δώσουν στο τέλος οι ιδιοκτήτες του σπιτιού, όπως νομίζουν καλύτερα.

Εν ολίγοις, γιατί και “η γκρίνια” δεν πρέπει να διαρκεί και πολύ γίνεται ενοχλητική, αν αισθάνεσαι ότι ζεις μέσα σε μια θλιβερή εποχή, που παρακμάζει χαριτωμένα και δίχως νόημα, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να εύχεσαι να μην σκοτεινιάσει ο ουρανός .από την τρέλα των ιδιοκτητών του σπιτιού.

Σήμερα είναι μια πολύ όμορφη μέρα. Ο ουρανός είναι καταγάλανος και ο ήλιος μας ζεσταίνει την καρδιά . Μια χτεσινή έντονη βροχή ξέπλυνε για μια ακόμα φορά τον κόσμο. Η δύναμη της ζωής παρέα με την ελπίδα ανανεώνει καθημερινά την προσδοκία για κάτι καλύτερο. Η σκοτεινιά της παρακμής δεν μπορεί να νικήσει τον ήλιο.

Αλλαγές.

 “Τα πάντα ρει” είπε ο Ηράκλειτος και έμεινε στη ιστορία, σαν ο πρώτος που εξέφρασε με μια του φράση την εξέλιξη στα πράγματα και στους ανθρώπους. Στο ότι τίποτα δεν μένει σταθερό, ακόμη και όταν εμείς θεωρούμε το αντίθετο. Όλα μεταβάλλονται συνεχώς και το σημαντικό είναι, ότι ακόμα και όταν το αντιλαμβάνεσαι αυτό, δεν μπορείς να καταλάβεις προς τα που κινούνται αυτές οι αλλαγές και ποιο είναι το νόημα τους. Ούτε καν στον εαυτό σου. Νομίζεις ότι το αντιλαμβάνεσαι.

Στη πραγματικότητα κινούμαστε σε ένα ασύλληπτο μεγάλο ποτάμι, του οποίου το έλεγχο επιδιώκουν ανεπιτυχώς πολλοί. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει την πηγή του, τις μεταβολές του, τις παρακάμψεις του, το σύνολο των στοιχείων που το συνθέτουν, αν τελειώνει κάπου, ή αν δεν τελειώνει πουθενά. Πολλοί διερωτώνται αν έχει όχθες αυτό το ποτάμι, γιατί κανείς δεν τις βλέπει; Υπάρχει κάποιος που το παρακολουθεί από την όχθη ; Γελάει ή κλαίει αυτό ο κάποιος; Το ποτάμι κυλά αδιάσπαστα αιώνες επί αιώνων, στη επιφάνεια, στα βάθη, στο αχανές διάστημα. Οι χρόνοι που κάποιοι αποπειρώνται να ορίσουν σχετικά με την πορεία του, φαντάζουν μυθικοί και χάνουν την σημασία τους, γιατί δεν μπορείς να μετρήσεις την απειρότητα κρατώντας την μεζούρα της μοδίστρας.

Οτιδήποτε περιέχει το ποτάμι, ανθρώπους, ζώα, φυτά , ορυκτά, μόρια ύλης που δεν τα βλέπει κανείς, άστρα, γαλαξίες, αόρατες οντότητες που λάμπουν από καλοσύνη και στάζουν από κακία, όσα ξέρουμε και όσα φανταζόμαστε, έχουν ενώσει την πορεία τους μέσα σε αυτό το ποτάμι και σχετίζονται με τρόπο που ούτε καν διανοούμαστε. Σαν μια μεγάλη οικογένεια, με άπειρα μέλη .

Η ανθρώπινη φυλή ανήκει και αυτή στο ποτάμι και είναι προφανές ως μέλος της πορείας του δέχεται όλες τις επιπτώσεις των αλλαγών του. Με ένα δικό της τρόπο έχει αποδείξει ότι είναι κάπως ανθεκτική στις αλλαγές του. Το καταλαβαίνουμε αυτό, διότι είχε πολλές ευκαιρίες να εξαφανιστεί αλλά κατόρθωσε να υπάρχει, τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που μιλάμε, μια που το μέλλον όπως γνωρίζουμε εστί αβέβαιο. Είναι μια φυλή που έχει ιδιαίτερη αγάπη στο να ελέγχει τα πράγματα γύρω της και έτσι θεωρεί ότι ορίζει την μοίρα της και αυτός ο έλεγχος δεν περιορίζεται στο περιβάλλοντα χώρο της, αλλά και στου γύρω της ανθρώπους. Έχει μια ικανότητα ως προς αυτό, που τις περισσότερες φορές οδηγείται σε μια ιδιάζουσα σκληρότητα για όλες τις υπάρξεις γύρω από αυτήν. Όμως για κάποιο λόγο το ποτάμι την ανέχεται μαζί με την σκληρότητα της δίχως να αντιδρά. Ίσως επειδή την αντιμετωπίζει σαν ένα μικρό παιδί, που πρέπει να μάθει και που κάποτε θα αλλάξει.

Η αλλαγή δεν είναι μια κατάσταση που όλοι αντιδρούν θετικά . Αντιθέτως, ειδικά όταν δεν είναι κοντά στις πεποιθήσεις μας ,στις προτεραιότητες και τα συμφέροντα μας, αντιδρούμε στυλώνοντας τα πόδια στο έδαφος. Η αλλαγή είναι ένας μικρός θάνατος της προηγούμενης κατάστασης, που για κάποιο λόγο φαίνεται να έχει φρακάρει. Όλοι αντιλαμβανόμαστε τις καταστάσεις που σφύζουν από ζωή, από δημιουργία. Η δημιουργία, ο έρωτας, η ορμή για εξερεύνηση σε κάθε κατεύθυνση ξεχειλίζουν δημιουργώντας κύματα θετικών ανταποκρίσεων. Όταν αυτό ανακόπτεται μετά από κάποιο διάστημα το διαδέχεται η ανία, η αδιαφορία, η θλιβερή διαπίστωση ενός κόσμου που παραμένει ακίνητος και παγωμένος.

Αυτή η διαδικασία δημιουργικότητας και στασιμότητας έχουν μια διάρκεια χρόνου που ποικίλει. Όταν η δημιουργία επικρατεί όλα λάμπουν, όταν η στασιμότητα απλώνει την ομίχλη της τα πάντα μαραίνονται. Μια σπείρα φωτιάς και πάγου που διαπερνά τα πάντα και που διαπλέκεται σαν ένα ερωτικό αγκάλιασμα, σαν μια πάλη κυριαρχίας που ποτέ δεν έχει νικητή και νικημένο.

Οι αλλαγές, ευχάριστες ή δυσάρεστες, προκαλούν μια ποικιλία αντιδράσεων σε όλους τους κόσμους. Στο μικρόκοσμο της ανθρώπινης ζωής αντιμετωπίζονται αρχικά με μια έντονη καχυποψία. Δικαιολογημένα, διότι η ανθρώπινη ζωή έχει αρκετά κομμάτια που τα έχει καταλάβει η στασιμότητα. Μια στασιμότητα που ανθίσταται σε οποιαδήποτε αλλαγή με σφοδρό τρόπο. Η οποιαδήποτε αλλαγή, πρέπει να καταβάλλει ένα επίπονο κόπο για να επιτύχει κάποια επί μέρους αποτελέσματα. Συμπαγείς περιοχές στασιμότητας, έχουν αποκτήσει δικαιώματα νομιμότητας, τα οποία αρνούνται να παραχωρήσουν. Οι εστίες δημιουργίας είναι σαφώς περιορισμένες και πολλές φορές είναι αναγκασμένες να διεξάγουν ένα ιδιότυπο ανταρτοπόλεμο. Μπορεί ο Ηράκλειτος εμπνευσμένα να συνέλαβε την συνεχή ροή του ποταμιού, αλλά αυτή η ροή στο πλανήτη είναι σαφώς διακοπτόμενη σε μερικές περιοχές ,όπου το ποτάμι έχει να δροσίσει τα χώματα τους πολύ καιρό. Οι άνθρωποι δεν ξεφεύγουν από αυτή την μοίρα. Περιοχές της ύπαρξης τους είναι σκληρές σαν πέτρα και έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο κάποιοι να είναι πλέον εξ ολοκλήρου πετρωμένοι. Θωρακίσεις που ως μόνο σκοπό έχουν να ισχυροποιούν την στασιμότητα, εμφανίζουν την σηπτική εικόνα ενός έλους πάνω στα κορμιά τους, ενώ οι ίδιοι νομίζουν ότι χαίρουν άκρας υγείας. Η στασιμότητα μετατρέπει την έλλειψη καθαρότητας για την κατάσταση μας, σε μια εχθρική συμπεριφορά, που κάποιες φορές οδηγεί σε εγκληματικές πράξεις. Συνολικά οι άνθρωποι έχουμε ανοίξει μια διαρκή αντιπαράθεση με την ροή και την δημιουργία και προτιμούμε να βάλουμε την πολυθρόνα μας στη μέση του ποταμιού και σταυροπόδι να καπνίζουμε την πίπα του εφησυχασμού μας., σκεπτόμενοι ότι όλα βαίνουν καλώς.

Όμως αυτό το άχρονο ποτάμι της διαρκούς ροής και των αλλαγών δείχνει να μην υπολογίζει τις δικές μας στασιμότητες. Μοιάζει να τις θεωρεί φυσικές και αναγκαίες. Ρέει συνεχώς και αλλάζει συνεχώς και είτε το θέλουμε είτε όχι θα σηκώσει την άθλια πολυθρόνα μας και θα την πάει πιο κάτω μαζί με μας και εμείς δίχως να το καταλάβουμε θα βρεθούμε σε κάποιο άλλο σημείο του ποταμού. Στο χρόνο που αυτό θα επιλέξει.

Στη περιορισμένη πραγματικότητα μας μοιάζει κάπως να έχουμε διαλέξει την στασιμότητα για φυσική μας κατάσταση σε πολλά επίπεδα. Να είμαστε ενάντια στη ροή της δημιουργίας. Συζητώντας μεταξύ μας πολλές φορές διαπιστώνουμε ότι ζούμε σε ένα “βάλτο”, όμως αυτό παρόλο που το κατανοούμε, αδυνατεί να μας κινητοποιήσει. Ενώ η η ροή της δημιουργίας δεν βρίσκεται μακριά από μας, βρίσκεται εκεί κοντά μας, δίπλα μας, πολύ συχνά ακούμε τα γέλια του ποταμού για την αδυναμία που δείχνουμε. Όμως εμμένουμε πεισματικά στη στάση μας.

Όμως η αλλαγή θα έρθει ούτως ή άλλως, ήδη είναι εκεί απέναντι και μας κοιτά και θα μαλακώσει τα πετρωμένα κομμάτια μας και όπως πάντα θα μας βρει μοιραίους και έκπληκτους!

Ο Αδελφός Λούσιους έχει ερωτήματα.

 

Ο Αδελφός Λούσιους, ήταν όπως το συνήθιζε κατακλεισμένος από τις ασχολίες που απαιτούσε η εργασία του. Τα προβλήματα σε πολλές περιοχές του πλανήτη δεν σταματούσαν ποτέ, αντιθέτως, συνεχώς είχαν μια τάση να πολλαπλασιάζονται καθημερινά. Η ευταξία την οποία φανταζόταν το κόμμα του ότι θα επέβαλε, συνεχώς έβρισκε εμπόδια από μια διαφορετική ευταξία που προσπαθούσε να επιβάλλει το κόμμα των εχθρών του. Εδώ και πολύ καιρό, ήταν αλήθεια, ότι είχαν αντίπαλο,που έπρεπε να τον υπολογίσουν σοβαρά και ο οποίος συνεχώς δημιουργούσε παρεμβολές στο οργανωμένο σχέδιο ευταξίας του κόμματος του. Ήταν αρκετά δυσάρεστη αυτή η εξέλιξη. Αρχικά διότι, όταν για καιρό κινείσαι δίχως αξιόμαχο αντίπαλο και ξαφνικά παρουσιάζεται ένας μπροστά σου, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είσαι και στα καλύτερα σου. Έχεις χάσει πρόσωπο αλλά και ότι έχεις υπερτιμήσει τις δυνάμεις σου. Μάλλον για να το πούμε καλύτερα δεν ξέρεις από που σου έχει έρθει η σφαλιάρα. Εντάξει, το παιχνίδι της εξουσίας τις έχει αυτές τις ανατροπές. Όταν είσαι στη κορυφή πολλοί θέλουν να σε ρίξουν και να ανέβουν εκείνοι στο θρόνο, όμως όταν αυτό έρχεται λίγο ξαφνικά σε βρίσκει απροετοίμαστο και οι απώλειες είναι πολύ μεγαλύτερες από ότι περίμενες.

Όμως στη καθημερινή πραγματικότητα, η εργασία πια δεν είχε ωράριο και έπρεπε να τρέχεις από δω και από εκεί και να μπαλώνεις τρύπες, που δεν κλείνουν ποτέ. Αυτό για τον Αδελφό Λούσιους είχε αρχίσει να γίνεται κάπως κουραστικό. Γιατί μιλώντας κυριολεκτικά αυτή ήταν η εργασία του να μπαλώνει τρύπες που δεν έκλειναν ποτέ. Μπορεί για τους απλούς ανθρώπους να φαίνεται γοητευτικό να γυρίζεις τον κόσμο και την μια μέρα να βρίσκεσαι στο Παρίσι και την άλλη στη Τρίπολη της Λιβύης, να ξημερώνεις στο Ντουμπάι και να κοιμάσαι στο Κίεβο, με ένα ευχάριστο όργιο στα Κέυμαν, όμως όταν αυτό το κάνεις χρόνια, όσες και επιτυχίες και να έχεις είναι κάπως κουραστικό. Ακόμα χειρότερα που τελευταία χρόνια το ισοζύγιο επιτυχιών -αποτυχιών έγερνε στις αποτυχίες, έθετε και κάποια ερωτήματα και στο Αδελφό Λούσιους σε σχέση με την ικανότητα του να έχει αποτελέσματα. Βέβαια αυτή η κάπως περιορισμένη αναποτελεσματικότητα του είχε γίνει αντιληπτή και από τους ανώτερους του αλλά και από τον ίδιο και αυτό ήταν το πλέον δυσάρεστο, διότι σε αυτά τα υψηλά επίπεδα με τα οποία ασχολούμαστε οι αποτυχίες μπορούν να αποβούν πιθανώς και μοιραίες.

Βέβαια η φήμη του Αδελφού Λούσιους ως ικανού μπαλωματή σε τρύπες που ανοιγόκλειναν, δεν ήταν ούτε μικρή, ούτε εφήμερη, αλλά ποτέ δεν γνωρίζεις πότε αυτό θα λάβει ένα τέλος. Δεν ήταν όμως όλα αυτά που τον απασχολούσαν αυτό τον καιρό. Μια αδιόρατη και φευγαλέα ανησυχία τον ταλαιπωρούσε, που δεν είχε σχέση με την εργασία του. Όμως πρέπει να ξεκαθαριστεί τι ήταν αυτό που τον ενοχλούσε και κυρίως πότε το διαπίστωσε.

‘Ήταν λοιπόν ένα ευχάριστο πρωινό σε μια έπαυλη που ατένιζε την θάλασσα στον ιταλικό νότο. Δεν θα αναφερθούμε στη τοποθεσία με ακρίβεια διότι δεν πρέπει. Ο ήρωας μας είχε σηκωθεί από το κρεββάτι του, αφού είχε απολαύσει ένα εξαίρετο πρωινό. Στο κρεββάτι τον κοιτούσε μια πάρα πολύ όμορφη γυναίκα ,της οποίας το όνομα δεν γνωρίζουμε και δεν έχει και καμιά σημασία, την οποία ο Αδελφός Λούσιους είχε -πως να το πούμε αυτό τώρα ευγενικά;- μάλλον μισθώσει να του κάνει παρέα, από ένα τοπικό προαγωγό που απευθύνεται και ασχολείται με την ευχαρίστηση σημαντικών ανδρών στα ταξίδια τους. Ο Αδελφός Λούσιους την αγνοούσε επιδεικτικά καθώς αυτή τον κοιτούσε έκθαμβη, σκεπτόμενη τα χρήματα που αποκόμισε εκείνη την νύκτα, που θα την βοηθούσαν να ζήσει τους επόμενους τρεις μήνες τουλάχιστον. Ο Αδελφός Λούσιους έφτιαχνε την γραβάτα του στον καθρέπτη. Εκείνη λοιπόν την στιγμή βλέποντας τον εαυτόν του στο καθρέπτη τον πλημμύρισαν τα ερωτήματα; Ποια ήταν αυτά ; Θα τα πούμε με την σειρά

Πρώτο ερώτημα: Έχω γεράσει;

Δεύτερο ερώτημα σαν συνέχεια του πρώτου: Πόσο κοντά είναι ο θάνατος μου;

Τρίτο ερώτημα καπάκι με τα προηγούμενα δύο: Τι σκατά κάνω με την ζωή μου;

Κοιτάξτε, ότι και κακό να πούμε για αυτόν τον αξιότιμο κύριο και μπορούμε να πούμε πολλά ,που ούτε ο Ευφράτης δεν μπορούσε να ξεπλύνει πολλές από τις πράξεις του, δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει αυτό που του συμβαίνει. Μπορούμε να τον πούμε κάθαρμα, μισάνθρωπο, χωρίς ίχνος συναίσθησης των πράξεων του στους άλλους, έμμισθο όργανο ενός διεφθαρμένου συστήματος, ρατσιστή, μισογύνη και αυτά θα ήταν τα ελάχιστα, όμως βλάκα δεν μπορούμε να τον πούμε. Κυρίως όμως δεν μπορούμε να μην σεβαστούμε αυτή την χαραμάδα της συνείδησης του που άνοιξε μπροστά σε εκείνο τον καθρέπτη, σε εκείνη την έπαυλη στο ιταλικό νότο. Είναι μια στιγμή που κάποια ερωτήματα που προκύπτουν έχουν μια σημαίνουσα σημασία. Βέβαια δεν έχει καμιά σημασία το τι θα πούμε εμείς, σημασία έχει τι συνέβη σε εκείνον, το μοιραίο αυτό πρωινό, όπου ο Αδελφός Λούσιους βρέθηκε να αντιλαμβάνεται, που οφειλόταν η ανησυχία που ένοιωθε.

Ο Αδελφός Λούσιους, όταν κατακλύστηκε από αυτά τα ερωτήματα έμεινε για μια στιγμή απλώς κάγκελο, που λέει και ο απλός λαός. Διότι δεν ήταν συνηθισμένος να παρεμβαίνουν στη σκέψη του τέτοια ερωτήματα. Δεν τα είχε ποτέ. Έφταιγε ότι παρατήρησε για πρώτη φορά τις μικρές αυτές “σακούλες” κάτω από τα μάτια του; Τις ρυτίδες του; Το πρόσωπο του που ήταν ωχρό και εμφανώς καταβεβλημένο λόγω της ηλικίας του και από την έντονη νύκτα; Το άδειο του βλέμμα; Μήπως είδε το σκληρό πρόσωπο του θανάτου να τον κοιτά μέσα από τον καθρέπτη; Μήπως ένοιωσε ότι ήταν εντελώς άδειος από κάθε περιεχόμενο;

Ανακτώντας μετά από κάποια ώρα την κυριαρχία του απέναντι στη εισβολή του άλλου του εαυτού, ενός εαυτού που ποτέ δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι είχε και ο οποίος του έθετε και ερωτήματα στα οποία δεν μπορούσε να απαντήσει, κάθισε ξέπνοος σε μια άνετη πολυθρόνα στη άκρη του δωματίου, που έβλεπε μια θάλασσα γαλήνια να τον κοιτά κοροϊδευτικά. Ναι ένοιωσε τη θάλασσα να τον κοιτά κοροϊδευτικά. Και εκείνη την στιγμή τον πήραν τα κλάματα.

Ο Αδελφός Λούσιους δεν έκλαιγε ποτέ, έκανε άλλους να κλαίνε και εκείνος γελούσε με το πόσο τους έκανε να αισθάνονται αδύναμοι. Όπως καταλαβαίνουμε όλοι ήταν στα όρια της κατάρρευσης μιας κατάρρευσης που πρώτη φορά αντιμετώπιζε. Γιατί όμως τόσο πολύ τον εξέπληξαν αυτά τα τρία ερωτήματα που του προέκυψαν και τι τον οδήγησαν να καταρρεύσει δίχως ντροπή μπροστά στα μάτια μιας γυναίκας που η χρησιμότητα της για ένα βράδυ δεν είχε καμιά σημασία για εκείνον;

Μπορούμε να κάνουμε αρκετές εικασίες, που θα ήταν και εύλογες, αλλά και εμάς, μας φαίνεται κάπως περίεργη η κατάσταση του. Ίσως γιατί τέτοια ερωτήματα απασχολούν απλούς ανθρώπους συνεχώς και τα αντιμετωπίζουν αξιοπρεπώς, όχι όμως πάντοτε με επιτυχία στο να τα επιλύουν.

Όμως ο Αδελφός Λούσιους δεν είναι απλός άνθρωπος, είναι άνθρωπος στις υψηλές βαθμίδες της πυραμίδας και στο επίπεδο του τέτοια ερωτήματα δεν προκύπτουν συχνά, για να μην ισχυριστούμε ότι δεν προκύπτουν καθόλου.

Ίσως είναι καλύτερο να παρακολουθήσουμε την σκηνή στη ακριβή έπαυλη και να σιωπήσουμε.

Η ανώνυμη γυναίκα ξαπλωμένη ακόμα στο κρεβάτι παρατηρούσε τον αξιοπρεπή κύριο με τον οποίο πέρασε την αδιάφορη ερωτική νύκτα της, που είχε αρκετό χρηματικό κέρδος, να κλαίει, ενόσω κοιτούσε τον εαυτό του στο καθρέφτη. Τώρα βρίσκονταν στη πολυθρόνα και εξακολουθούσε να κλαίει. Σκέφτηκε αυτόματα να σηκωθεί να ντυθεί και να φύγει. Τι την ενδιέφερε το τι έπαθε ο μουρλόγερος ; Αρκετά υπέφερε όλη την νύκτα από τις ιδιοτροπίες του. Όμως εκείνος δεν σταμάταγε να κλαίει και αυτό κάπως την άγγιξε. Όλοι, αλλά κυρίως οι γυναίκες είναι κάπως συμπονετικές, όταν βλέπουν κάποιον να κλαίει. Συνήθως όταν οι άντρες κλαίνε έχουν κάτι το παιδικό, κάτι που θυμίζει ένα μωρό που κλαίει και θέλει να το αγκαλιάσει η μητέρα του και να το παρηγορήσει. Μάλλον αυτό την κράτησε από το να σηκωθεί και να φύγει. Βρέθηκε λοιπόν κοντά του και άρχισε απαλά να παρηγορεί τον Αδελφό Λούσιους, ο οποίος στη κατάσταση που βρισκόταν δεν του έγινε αντιληπτό, το τρυφερό αλλά και το άτοπο για την ιδιοσυγκρασία του περίεργο της σκηνής. Αντιθέτως κλαίγοντας γοερά έγειρε στη αγκαλιά της και στηρίχτηκε πάνω της.

Μια ανθρώπινη στιγμή. Δίχως πολλά λόγια. Δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι, από πολύ διαφορετικούς κόσμους, βρέθηκαν κάπως κοντά έξω από καθιερωμένα δεδομένα τους. Δίχως όφελος, απλώς ένας άντρας που έκλαιγε και μια γυναίκα που τον παρηγορούσε.

Ο Αδελφός Λούσιους κάποια στιγμή έπαψε να κλαίει και με τα μάτια κάτω από κάποια ντροπή που ένοιωθε για την κατάσταση του γύρισε προς την γυναίκα και της είπε :

-Ευχαριστώ.

Η γυναίκα ντύθηκε και έφυγε βουβά από το δωμάτιο. Τίποτα άλλο δεν έγινε, τίποτε άλλο δεν ειπώθηκε εκτός από αυτό το απλό Ευχαριστώ.

Ο Αδελφός Λούσιους έμεινε με τον εαυτό του και τις σκέψεις του, τις οποίες ειλικρινά δεν γνωρίζουμε ποιες ακριβώς ήταν. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι κτύπησε το τηλέφωνο του και δυστυχώς το σήκωσε δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, ήταν το γνωστό νούμερο . Τον ενημέρωσαν ότι μια εκεχειρία ανάμεσα σε δύο μέρη εμπλεκομένων στη Μέση Ανατολή είχε παραβιαστεί. Ένα ελικόπτερο θα προσγειωνόταν σε μισή ώρα στη έπαυλη για να τον πάει στο πλησιέστερο αεροδρόμιο. Οι υπηρεσίες του ήταν απαραίτητες άμεσα, χωρίς χρονοτριβή.

Τι έγιναν τα ερωτήματα που προέκυψαν στο Αδελφό Λούσιους και σε τι οφειλόταν η κάπως παρατεταμένη κατάρρευση του, δεν διασαφηνίστηκε. Μήπως του προέκυψαν και άλλα πιο επιτακτικά ερωτήματα ; Ούτε και αυτό είναι γνωστό. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι μετά από κάποιες ώρες βρέθηκε στη Τζέντα να μιλά αραβικά και να προσπαθεί να μπαλώσει ανοικτές τρύπες.

Ίσως στο μέλλον να μάθουμε κάτι περισσότερο.

Εκτοπισμός-Λιμός-Γενοκτονία.

 

Πολλοί άνθρωποι ενοχλούνται με το να μιλάς και ασχολείσαι συνεχώς με τις ίδιες δυσάρεστες καταστάσεις. Δεν φταίνε, κατά την γνώμη τους, οι δυσάρεστες καταστάσεις, όσο εκείνος που εστιάζεται σε αυτές. Ειδικά, όταν αυτές οι θλιβερές στιγμές, που τις περισσότερες φορές είναι και άκρως δυσεπίλυτες, έχουν παγκόσμια απήχηση. Μια τέτοια ζούμε εδώ και αρκετό καιρό στη Γάζα.

Είναι σίγουρο ότι η Γάζα δεν είναι πρωτότυπη, παρόλες τις ιδιαιτερότητες της, όσο αφορά το δράμα της. Η ανθρωπότητα έχει ιδιαίτερη ικανότητα να παράγει τέτοιου είδους δράματα, όπως και να τα σβήνει από την μνήμη της όσο πιο γρήγορα μπορεί. Δεν αντέχει να βλέπει τον εαυτό της, με το χειρότερο πρόσωπο που μπορεί να παρουσιάσει. Δεν αντέχει την αδράνεια της σε μαζικά εγκλήματα, δεν αντέχει να συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να απαρνηθεί την βαρβαρική όψη της, που φροντίζει  να αποκρύπτει από τον εαυτό της. Προτιμά να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της, ότι προοδεύει και να αναζητά κάποιους να ξεπλύνουν τις ντροπές της, λες και αυτοί που μπορούν να το κάνουν αυτό, είναι κάποιοι άγγελοι που είναι έξω από αυτή και τις συνήθειες της.

Λίγο ως πολύ, όλοι έχουν κάποια γνώση για το δράμα της Γάζας. Κάποιοι χαίρονται, κάποιοι λυπούνται και κάποιοι αδιαφορούν, διότι δεν τους αφορά. Κάποιοι σκέφτονται, ότι καλό είναι να τελειώσει όσο πιο γρήγορα μπορεί το δυσάρεστο, για να περάσουμε στη επόμενη μέρα, όπου μια ωραία Ριβιέρα θα ξεπηδήσει μέσα από τα ερείπια της Γάζας, για να αρχίσουν να βγάζουν κέρδος, πάνω σε μια γη που έχει χιλιάδες νεκρούς, νέους, γέρους και παιδιά. Όσοι θα κτίσουν αυτή την “όμορφη” Ριβιέρα, δεν τους απασχολούν τέτοιου είδους μικρο-προβλήματα.

Ο κατάλογος των ενόχων αυτής της ιστορίας είναι τόσο μακρύς, που απαιτούνται τόμοι ολόκληροι για να τους συμπεριλάβουν και η υπηκοότητα τους ανήκει σε πολλά μέρη του πλανήτη. Εμφανείς και αφανείς, σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα, αλλά και απλοί πολίτες, ο καθένας έχει την δικαιολογία του για την συμμετοχή του σε κάτι, που όσοι το ζουν και θα βγουν ζωντανοί από αυτό, θα είναι αδύνατο να το ξεχάσουν.

Σε παλαιότερες εποχές που τα τεχνολογικά θαύματα δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένα, οι σφαγές δεν πέρναγαν ζωντανά από τα μάτια των ανθρώπων. Τις άκουγαν μέσα από αφηγήσεις. Σήμερα που οι εικόνες σε ζωντανή ροή ελέγχουν την ζωή του πλανήτη, έχουμε την “ευτυχία” να ζήσουμε το δράμα ζωντανά και σε λεπτομέρειες και όχι μόνο αυτό της Γάζας, αλλά όλα τα δράματα που εξελίσσονται αυτή την στιγμή στο πλανήτη. Με αυτό τον τρόπο “ικανοποιημένοι” από την ενημέρωση που μας παρέχεται απλόχερα, γινόμαστε και συμμέτοχοι. Διότι όταν ξέρεις, ότι σε δυο πόρτες παρακάτω, από την γειτονιά σου, παιδάκια πεθαίνουν από την πείνα, άνθρωποι ακρωτηριάζονται από βόμβες μεγάλης ισχύος, περιοχές και οικογένειες έξαφνα εξαφανίζονται, σαν να μην έχουν υπάρξει ποτέ, όπως και να το κάνεις, νοιώθεις ενημερωμένος και συμμέτοχος στο πόνο και στο έγκλημα. Δεν έχει καμιά σημασία, αν νοιώθεις μαλάκας, ανήμπορος, φοβισμένος στο έλεος των θηρίων, που διεκδικούν το δικαίωμα να αποκαλούνται άνθρωποι.

Αυτό που σου λένε αυτές οι εικόνες είναι ότι, φίλε μου, με την στάση είτε θέλεις είτε όχι, πρέπει να αποδεχτείς ότι είσαι μέρος μιας ανθρωπότητας, όπου δεν ελέγχεις τίποτα από όσα διαδραματίζονται, απλά όμως πρέπει να τα παρακολουθείς, σαν αδρανής μάζα. Αν αντιδράσεις θα φας το ξύλο που σου αναλογεί, θα φυλακιστείς, θα σου αφαιρεθεί ο λόγος, διότι ο ρόλος σου σε αυτό το θλιβερό αιματοβαμμένο “θεατρικό”, δεν είναι καν του κομπάρσου, αλλά ενός άβουλου θεατή, που δεν έχει καν πληρώσει εισιτήριο.

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που έχουμε δημιουργήσει μέσα στους αιώνες της ύπαρξης μας; Πως την αντέχουμε;

Όσα εγκλήματα διαπράττονται στη Γάζα με την ανοχή ενός μεγάλου τμήματος των πολιτικών ηγεσιών, των αραβικών κρατών, των υπερδυνάμεων αυτού του πλανήτη, σε κάνουν να σκέφτεσαι, ότι το αύριο, στο βαθμό που θα υπάρξει, δεν θα διέπεται πια από κανένα κανόνα. Όσοι και όποιος έχει την ισχύ, θα μπορεί να επιβάλλει μια κόλαση, για την οποία δεν θα χρειάζεται να δώσει αναφορά πουθενά. Είναι η μετατροπή της ανθρώπινης ύπαρξης σε ύπαρξη δίχως καμιά αξία και άξια αναφοράς. Πολλοί άνθρωποι θέλουν να δοθεί μια λύση για την Γάζα, με όποιο τρόπο. Τους ενοχλεί την ησυχία της ζωής τους. Μιλάτε όλο για αυτό λένε, ασχολείστε με το τι γίνεται στη Γάζα, σαν να μην υπάρχουν άλλα προβλήματα . Σαν να μην υποφέρουν άλλοι άνθρωποι. Μήπως έχει κάποιο δίκιο και η άλλη πλευρά ; Τα ακούμε όλοι αυτά καθημερινά και πολλές φορές οι διάλογοι αυτοί δεν καταλήγουν όμορφα.

Τι πρέπει να κάνουμε; Τους ανήξερους, τους αδιάφορους, να περιμένουμε την απόγνωση και τον πόνο να φτάσει στο κατώφλι μας για να τον κατανοήσουμε ; Αυτό που συμβαίνει, δεν έχει κόκκο ανθρωπιάς.

Γιατί ακόμα και αν η χαμάς αποτελεί δικαιολογία για την γενοκτονία που έχουν εξαπολύσει οι “περιούσιοι”, το έγκλημα έχει κτυπήσει ταβάνι, για να το δικαιολογήσεις και η θρησκευτική περιτύλιξη του μόνο πικρά γέλια μπορεί να προκαλέσει. Καμιά θρησκευτική διδασκαλία δεν ευνοεί την εξολόθρευση ενός λαού μέσα από τον λιμό και τον θάνατο. Στη πραγματικότητα όσοι το κάνουν με την πρόφαση της θρησκείας, το κάνουν αποκλειστικά για λόγους που αφορά το όφελος των ίδιων . Εδώ, ανεξάρτητα ποιος πιστεύει και ποιος όχι και σε τι, πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά και ανθρώπινα, υπάρχει ο νόμος της αξίας της ζωής ,που όταν τον καταστρατηγείς με τρόπο άθλιο, είσαι απλά ένοχος. Και όσο σε μεγαλύτερη έκταση, εξασκείς αυτή την καταστρατήγηση, τόσο περισσότερο ένοχος είσαι. Δεν είμαστε ανθρώπινες ζωές, αντικείμενα στη παρανοϊκή όρεξη του καθενός. Είμαστε ανθρώπινες ζωές με αξία και όταν αυτό καταργείται, τότε γινόμαστε μια ζούγκλα όπου τίποτα δεν έχει πλέον αξία, παρά μόνο η ισχύς.

Η Γάζα και όσα συμβαίνουν στη γη και στους ανθρώπους της, είναι το πεδίο που οι αξίες του ανθρώπου περνούν δοκιμασία για την αντοχή τους. Ο δρόμος που θα ακολουθήσουν δεν είναι καθόλου ξεκάθαρος. Αν ηττηθούν, τότε δημιουργείται μια βάση για να αλλάξουν πάρα πολλά πράγματα. Τα κοινωνικά συμβόλαια, τα κεκτημένα, τις ουμανιστικές προσδοκίες, ακόμα και τα δημοκρατικά πολιτεύματα, με την μορφή που τα γνωρίσαμε, δεν νομίζω ότι θα διατηρήσουν την μορφή που μέχρι τώρα γνωρίσαμε.

Εκεί που το αναίσχυντο θα επιβληθεί δίχως να τιμωρηθεί, εκεί και παντού το αύριο θα ξεπροβάλλει με το πλέον σκιερό πρόσωπό του.

Διαπιστώσεις.

 

Ξέρω, ότι είναι πολύ κουραστικό να μιλάς συνεχώς για θλιβερά πράγματα. Ο άνθρωπος του παρόντος, προτιμά ότι είναι δυσάρεστο, είτε να μην συζητείται, είτε να συζητείται λίγο. Η ζωή έχει γίνει περίπλοκη και αγχωτική, τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται στις ζωές των ανθρώπων και δεν φαίνεται να έχουν κάποια λύση, με αποτέλεσμα και το παραμικρό που προστίθεται αποτελεί πηγή μεγαλύτερου άγχους. Έτσι, μερικές φορές προτιμάς να μην ακούς, να μην βλέπεις, να μην ασχολείσαι. Άλλωστε μήπως έχεις και την παραμικρή δυνατότητα, ακόμα και αν θελήσεις να επιλύσεις κάτι; Στη πραγματικότητα οι δυνάμεις σου είναι περιορισμένες ακόμα και σε προβλήματα που σε αφορούν άμεσα. Το άλγος της ζωής το χειρίζονται καλύτερα άνθρωποι που είναι αισιόδοξοι, που οι συνθήκες ζωής τους για κάποιο λόγο δεν είναι τόσο ασφυκτικές, που πιστεύουν ότι έχουν τρόπους να επιλύσουν τα προβλήματα τους. Που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος έχει δυνατότητες, ότι τα πράγματα περνάνε από τα χέρια του και μπορεί να βρει τις κατάλληλες λύσεις. Αυτό μπορεί και να ισχύει σε αρκετές των προσωπικών υποθέσεων.

Όμως στη πολιτική ζωή, υπάρχουν δυνάμεις που κινούν τα νήματα των κοινωνιών, σε άλλα πλαίσια, που ορίζουν προς τα που θα κινηθούν τα παγκόσμια θέματα. Εκεί ο απλός άνθρωπος δεν έχει καμιά πρόσβαση. Εκεί ο άνθρωπος είναι ένας απλός παρατηρητής. Εκεί οι αποφάσεις παίρνονται από άλλους και ενώ σε αφορούν άμεσα και σου επηρεάζουν την ζωή σου σε όλους σχεδόν τους τομείς, κανείς δεν σου ζητά την έγκριση ή έστω την γνώμη σου.

Αυτή η ελίτ των ανθρώπων που παίρνει αποφάσεις συνολικά για τον κόσμο, ερήμην του κόσμου, δεν απολογείται σε κανένα παρά μόνο στο εαυτό της . Από που έχει αντλήσει ένα τέτοιο δικαίωμα; Ποιος την ελέγχει; Ποιος μπορεί να την δικάσει; Ποιος μπορεί να την σταματήσει να παίρνει αποφάσεις που οδηγούν χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπους στο τάφο;

Αυτή η ελίτ δεν απολογείται στη πραγματικότητα σε κανένα. Είναι διαχωρισμένη σε φατρίες, με διαφορετική προοπτική διοίκησης του πλανήτη.

Ένα κλειστό κύκλωμα ανθρώπων που δρουν στο σκοτάδι και μάχονται για την κυριαρχία του κόσμου. Ο πλανήτης για αυτούς είναι μια τεράστια σκακιέρα και οι άνθρωποι του πλανήτη είναι τα πιόνια τους. Πιόνια σημαντικά όσο εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους, στις άγνωστες μάχες που δίνουν μεταξύ τους από τους πύργους τους. Αλώβητοι οι ίδιοι σε ένα μεγάλο βαθμό, μια που δεν ανακατεύονται στα πραγματικά πεδία των μαχών, δέχονται ή δίνουν κτυπήματα, σε ένα παιχνίδι που παίζεται διαχρονικά και τους όρους του, το καθορίζουν οι ίδιοι και οι πράκτορες τους που εκτελούν τις διαταγές τους.

Ένα κατά βάση νοητικό και άκαρδο παιχνίδι κυριαρχίας.

Η κυνικότητα των αποφάσεων τους, προξενεί την απορία σε όλους εμάς τους απλούς θνητούς, που κυρίως προσπαθούμε λανθασμένα να κατανοήσουμε τις πράξεις της ελίτ, κυρίως ως αποτέλεσμα οικονομικών συμφερόντων τους. Οικονομικά συμφέροντα υφίστανται και είναι μεγάλα, αλλά μπορούν άραγε μόνο αυτά να δικαιολογήσουν σε βάθος τις πράξεις τους; Αμφιβάλλω σοβαρά.

Όλοι εμείς για αυτούς τους ανθρώπους, όπως και να λέγονται, είμαστε στη πραγματικότητα άνευ ουδεμίας σημασίας. Οι ζωές μας, όταν καταστρέφονται από τις κινήσεις τους, δεν τους ενδιαφέρουν. Οι πόνοι μας τους κάνουν να γελούν, ο θάνατος μας μαζικά τους προκαλεί μια στιγμιαία ενόχληση, ίσως γιατί τους χαλάει ένα μέρος της εικόνας τους, που πάντα πρέπει να δείχνει συμπονετική. Πάντα έχουν τις δικαιολογίες τους που είναι αρκετά ευρηματικές είναι αλήθεια και ανανεώνονται καθημερινά από ένα στόλο τεχνικών τους, ειδικευμένο στη κοινωνική μηχανική ελέγχου των πληθυσμών. Διότι η συναίνεση μας, όσο πιο οικειοθελής είναι, τόσο καλύτερα βολεύει τα σχέδια τους. Ακόμα και η όποια δυσαρέσκεια μας πρέπει να είναι εντός ενός πλαισίου καθορισμένου, με σαφή όρια, ειδάλλως μας περιμένει η φυλακή και η εξαφάνιση.

Χαρακτηρίζουν εύκολα ομάδες δυσαρεστημένων πολιτών ως τρομοκρατικές, αναρχικές, εχθρούς της τάξης, με σκοπό αυτοί, που είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες του πλανήτη, να χρήζονται υπερασπιστές του κοινωνικού συμφέροντος.

Αυτοί που πραγματικά τρομοκρατούν με τις πράξεις τους, τις διαρκείς εξαγγελίες τους για πυρηνικό πόλεμο, αυτοί που κάνουν γενοκτονίες, αυτοί που μας ωθούν σε μια σταδιακή εξαθλίωση, αυτοί που μονότονα από τα μέσα τους, μας έχουν σε καθεστώς τρόμου, με τους στρατούς τους να εξοντώνουν ανελέητα πληθυσμούς, κατορθώνουν να εμφανίζονται σαν εκείνοι που μας υπερασπίζονται. Όταν όμως υπάρχει ενεργή αντίδραση σε όλα αυτά,τότε εύκολα υπάρχει ο χαρακτηρισμός του τρομοκράτη.

Μια μεγαλειώδης αντιστροφή της πραγματικότητας, που σου νοθεύει την καθαρότητα του να διακρίνεις την αλήθεια από το ψέμα, που προσπαθεί να σε καταστήσει ένα άβουλο δούλο ανίκανο για το οτιδήποτε και για οποιαδήποτε αντίδραση. Είναι πραγματικά “θαυμαστά” τα βέβηλα παιχνίδια των εξουσιαστών αυτού του κόσμου.

Στη πραγματικότητα όλος ο πλανήτης επιδιώκεται να “κοιμηθεί” στη αγκαλιά των νοσηρών σχεδίων αυτών των ανθρώπων, που όντας ανήθικοι οι ίδιοι φροντίζουν να μιλάνε με όρους ηθικής και συμπόνοιας. Νοιάζονται για την δυστυχία που έχουν εξαπολύσει στη Παλαιστίνη, νοιάζονται για το αν θα υπάρξει παύση πυρός στη Ουκρανία, νοιάζονται για την Συρία και για αυτό έβαλαν ένα παρανοϊκό να την διοικεί, νοιάζονται για το Σουδάν, για την Αφρική, που πεινάνε χιλιάδες παιδιά. Νοιάζονται για όλους και για όλα, αλλά περισσότερο νοιάζονται για αυτό που οι ίδιοι θέλουν και επιθυμούν,που δεν έχει σχέση με αυτά που λένε ότι νοιάζονται. Νοιάζονται για την επικράτηση τους και μόνο. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς τα προσχήματα στις δικές τους βδελυρές επιδιώξεις.

Τι να πεις; Μακάρι να υπάρχει κάποιος θεός να τους συμπονέσει, γιατί η δική μας κατανόηση τελείωσε. Γιατί δεν μπορείς να συμπονάς ή έστω να δικαιολογείς νεκρούς στη ψυχή ανθρώπους. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να προσπαθείς να μην καταντήσεις σαν και αυτούς.

Γιατί όπως λέει ο Robert Heinlein “μην προσπαθείς να μάθεις το γουρούνι να τραγουδά, γιατί και και εσύ χάνεις το χρόνο σου και το γουρούνι ενοχλείται”.

Είναι σίγουρο ότι όλα τα προηγούμενα δεν είναι ούτε άγνωστα, ούτε ακατανόητα. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι τα πράγματα έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να δυσκολέψουν από τις ακραίες αποφάσεις αυτών των ανθρώπων, παρά να έχουν κάποια βελτίωση. Οι μάχες που οι άρχοντες των ελίτ δίνουν μεταξύ τους είναι σε ένα κομβικό σημείο. Αυτό που μέχρι χτες γνωρίζαμε σαν κοινωνικό συμβόλαιο φαίνεται να ανατρέπεται ριζικά. Τα πολιτειακά συστήματα που διαχειρίζονταν μέχρι χτες τις κοινωνίες, ρέπουν συνεχώς σε μια δημοκρατική διαχείριση που συρρικνώνεται, φαίνεται να μην μπορούν να διαχειριστούν τα καινούργια δεδομένα με τις ελευθεριότητες που παρείχαν στο παρελθόν. Ο πολυ-πολικός κόσμος θέτει καινούργιες επιταγές, άρα οι αντιδικίες προσλαμβάνουν διαφορετικό περιεχόμενο. Καινούργια μέτωπα και συμμαχίες δημιουργούνται. Οι συνθήκες απαιτούν ανθρώπους όλο και περισσότερο αμοραλιστές, χωρίς ίχνος ντροπής για τις πράξεις τους .

Όσοι μέχρις χτες ησύχαζαν, διότι θεωρούσαν ότι η κοινωνική ζωή, διατηρούσε μια υποτιθέμενη τάξη, τώρα πρέπει να αντιληφθούν, ότι αυτή η τάξη, αν ποτέ υπήρξε, τώρα πλέον δεν είναι δεδομένη. Είμαστε σε ένα περιβάλλον πολέμου. Ενός πολέμου που μπορεί εύκολα να μας αφανίσει όλους.

Σε θλιβερές εποχές, όπως αυτή που διανύουμε, θα ήταν καλό και πρέπον, να διαχωρίσουμε την θέση μας ριζικά από εκείνους που επιδιώκουν να κάνουν την ζωή μας μια κόλαση με τον ψεύτικο μανδύα ότι ζούμε στο παράδεισο. Τα ψέματα και οι αυταπάτες, πρέπει να λάβουν ένα τέλος. Μια καθαρότητα, του τι επιτέλους συμβαίνει, πρέπει να γίνει οδηγός για την ζωή μας!

Το Ισραήλ είναι κράτος που έχει διεθνή ασυλία ;

 

Το Ισραήλ αμύνεται απέναντι στους “τρομοκράτες” με τις σφεντόνες. Το απειλούν οι πέτρες, τα λάστιχα που καίγονται. Το απειλούν οι κραυγές των παλαιστινίων. Το απειλούν τα πιτσιρίκια και οι μεγάλοι. Το απειλούν και τα βρέφη. Όταν το Ισραήλ αμύνεται στο πεδίο της μάχης υπάρχουν νεκροί, πολλοί νεκροί, μεγάλοι, παιδιά ακόμα και μωρά. Δεν είναι όμως Ισραηλίτες οι νεκροί. Παρόλο που το Ισραήλ αμύνεται, όλοι οι νεκροί είναι από την απέναντι μεριά. Με την μεριά αυτών που το Ισραήλ αποκαλεί “τρομοκράτες”. Όλοι οι νεκροί είναι Παλαιστίνιοι . Είναι πολλοί οι νεκροί και μάλλον τις επόμενες μέρες θα είναι ακόμα περισσότεροι. Αλλά και οι τραυματίες είναι μόνο “τρομοκράτες”. Και αυτοί είναι πολλοί, χιλιάδες.

Για το Ισραήλ δεν παίζουν ρόλο τα νούμερα των νεκρών και των τραυματιών, γιατί το Ισραήλ αμύνεται και όταν αμύνεται, πρέπει όλοι να κάνουμε σιωπή. Έχει ντε φάκτο δίκιο, γιατί αμύνεται. Οι απέναντι είναι ντε φάκτο οι κακοί της ιστορίας.

Το Ισραήλ αμύνεται με τον στρατό του. Απέναντι δεν έχει αντίπαλο ένα στρατό. Έχει τύπους που είναι ξυπόλητοι και με παντόφλες και πολύχρωμα ρούχα. Αλλά απειλείται και όταν το Ισραήλ απειλείται, δεν έχει σημασία μάλλον ποιος είναι απέναντι του, ούτε έχει σημασία τι οπλισμό κατέχει. Σημασία έχει μόνο η άμυνα του Ισραήλ. Άρα ότι κάνει είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Και όλοι πρέπει να καταλαβαίνουμε το δίκιο του, αλλά κυρίως να δικαιολογούμε ότι κάνει.

Το Ισραήλ έχει επιβάλλει εμπάργκο στη Γάζα και  οδηγεί εκατομμύρια να πεθάνουν από πείνα και δίψα. Το Ισραήλ δεν αφήνει κανένα να πλησιάσει την Γάζα. Συλλαμβάνει σε διεθνή ύδατα αποστολές που πάνε να προσφέρουν κάποια βοήθεια. Δεν θέλει να υπάρξει βοήθεια. Το Ισραήλ θέλει να πεθάνουν όλοι, αν αυτό είναι δυνατόν, από πείνα και δίψα. Οι ηγέτες του το δηλώνουν αυτό απερίφραστα στα κανάλια. Ακόμα και αν αυτοί που θα πεθάνουν είναι μωρά. Το Ισραήλ διαπράττει ανοικτά μια γενοκτονία. Το Ισραήλ ζήλεψε την δόξα των ναζί με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που σε αυτά μαρτύρησε. Περίεργη κάπως φιλοδοξία αυτή.

Γιατί το Ισραήλ είναι ένα περίεργο κράτος, σε μια περίεργη περιοχή, με περίεργους άρχοντες και με αρκετά περίεργα γούστα, από ότι φαίνεται. Βέβαια έχει και ισχυρούς συμμάχους και όταν έχεις τόσο ισχυρούς συμμάχους, μπορείς και εσύ να μιλάς αλλιώς. Όχι μόνο να μιλάς, αλλά και να κάνεις αυτό που θέλεις χωρίς να περιμένεις συνέπειες.

Παρακολουθούμε χρόνια τώρα μια τραγική ιστορία σε ατελείωτες συνέχειες και δυστυχώς με απίστευτο αριθμό νεκρών. Είναι σαν όλα αυτά να συμβαίνουν σε κάποιο άλλο πλανήτη και το ζήτημα να μην μας αφορά καθόλου. Μια που οι νεκροί δεν είναι δικοί μας και η τραγωδία παίζεται αρκετά μακριά από την αυλή μας. Δεν φαίνεται κάποιο τέλος, αντίθετα μάλλον, η συνέχεια μέλλεται πιο ζοφερή.

Αυτοί που μπορούν να σταματήσουν το κακό ,δεν μιλούν ή μιλούν υποτονικά. Γιατί φοβούνται. Φοβούνται τις συνέπειες και το τι θα σημαίνει για αυτούς το σπάσιμο της συμμαχίας με το περιούσιο κράτος και τους ισχυρούς συμμάχους του. Είναι μια δειλή και ένοχη σιωπή, βουτηγμένη σε συμφέροντα και θλιβερές επιλογές. Οποιοδήποτε πολιτισμένο κράτος έκανε ανάλογες ενέργειες, απροκάλυπτους φόνους σε τέτοια κλίμακα εναντίον άμαχου πληθυσμού, σε δημόσια θέα, θα είχε κινητοποιήσει άτεγκτους μηχανισμούς καταστολής και ποινών. Για το Ισραήλ όμως, δεν υπάρχει τέτοια εκδοχή , ούτε τέτοιος φόβος.

Θα θέλαμε να ξέραμε: Είναι το Ισραήλ κράτος που έχει διεθνή ασυλία για τις πράξεις του ; Το ξέρουμε αλλά θα μας ανακούφιζε να το πείτε κιόλας, έτσι όταν βλέπουμε τα αίσχη που διαπράττει να τα δικαιολογούμε με την ασυλία του. Έτσι και αυτό, το Ισραήλ δηλαδή, να μπορεί πιο απερίσπαστο να διαπράξει ακόμα μεγαλύτερα.

Είναι γνωστό, ότι μέσα στους κόλπους αυτού του επικίνδυνου κράτους, όλες οι φωνές δεν είναι ίδιες. Αρκετές πρέπει να πονάνε για τις πράξεις των αρχόντων τους και να θλίβονται για την ανθρώπινη κατακραυγή που επιρρίπτεται στα κεφάλια τους, ενώ αυτοί δεν ευθύνονται. Είναι καλό να εξαιρεθούν από την όποια κριτική. Δυσδιάκριτοι μέσα στο πλήθος, ζούνε το δικό τους δράμα και το στίγμα που τους προσάπτουν για το θάρρος της γνώμης τους. Όλο το Ισραήλ δεν είναι ίδιο, ούτε ανέχεται στο ίδιο βαθμό την καταφανή αδικία που διαπράττεται.

Οι εικόνες που περνάνε μπροστά στα μάτια μας, μας προσβάλλουν και μας εξοργίζουν. Σε κάποιο μέτρο μόνο μπορούμε να αντιληφθούμε τον πόνο αυτών των ανθρώπων, που καθημερινά θάβουν νεκρούς, που είναι οι πατεράδες, οι μανάδες, τα παιδιά τους, οι φίλοι τους και οι σύντροφοι τους. Και δεν είναι οι μόνοι σε αυτόν τον θλιβερό πλανήτη, που καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια, να αποδείξει, ότι δεν μπορεί να καταπνίξει τα πιο ρυπαρά του ένστικτα. Έτσι, καθημερινά, είμαστε υποχρεωμένοι να συμμετέχουμε και να γινόμαστε σιωπηλοί μάρτυρες στη φρίκη. Στη φρίκη που δεν έχει τέλος.!!!!

Το Ισραήλ αποφάσισε ότι θέλει να περάσει την σκοτεινή νύκτα της ψυχής του και θέλει να κάνει αυτή την  νύκτα σκοτεινή  για όλη την ανθρωπότητα.