Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

Καταδικάζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη  την επίθεση των φονιάδων  ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.

Απειλή για την ειρήνη, την δημοκρατία και την ανθρωπότητα δεν είναι η ισλαμική δημοκρατία του Ιράν, αλλά ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός  και το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, που παραβιάζουν κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και νομιμότητας.

Αυτοί  που συνεχίζουν τη γενοκτονία στη Γάζα, βομβαρδίζουν την Συρία και το Λίβανο. Αυτοί που απαγάγουν τον εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας, στραγγαλίζουν την Κούβα, ονειρεύονται την  Γροιλανδία και δολοφονούν εν ψυχρώ αμερικανούς πολίτες.

Η Ελλάδα εγκλωβίζεται για άλλη μια φορά στην θέση πρακτόρευσης των αμερικανικών και σιωνιστικών συμφερόντων στην περιοχή.  

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει το ελεύθερο  στους Αμερικανούς να μετατρέψουν τη Σούδα σε ορμητήριο, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο που διατρέχει η  Κρήτη από πιθανά και δικαιολογημένα αντίποινα του Ιράν. Η απόκρουσή αυτής της πολιτικής είναι πατριωτικό και διεθνιστικό καθήκον μαζί. Είναι καθήκον δημοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό και προοδευτικό.

Νίκη του λαού του Ιράν  σημαίνει ήττα του ιμπεριαλισμού

Κάτω τα χέρια από το Ιράν

Φονιάδες των λαών ΗΠΑ και Ισραήλ

Να κλείσει τώρα η βάση του θανάτου στη Σούδα

του Διονύση Τεμπονέρα, εργατολόγου

Οι υπουργοί της κυβέρνησης της ΝΔ έσπευσαν να καλύψουν την «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» γιατί είναι το δικό τους εργασιακό πρότυπο. Αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο, που προωθούν σε όλη την επικράτεια. Η «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» είναι το δικό τους νεοφιλελεύθερο «γαλάζιο παιδί», το δικό τους «El dorado» φτηνής εργασίας.

Λίγες μόνο ώρες μετά το πολύνεκρο εργατικό ατύχημα στην βιομηχανία «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» συνέβη κάτι το πρωτοφανές, αλλά άκρως αποκαλυπτικό.

Δύο υπουργοί της κυβέρνησης (Γεωργιάδης-Μαρινάκης) πριν καν θαφτούν οι 5 νεκρές μανάδες, έσπευσαν να προκαταλάβουν τις αποφάσεις της δικαιοσύνης λέγοντας ο πρώτος στο ΣΚΑΪ, ότι «δεν φαίνεται να έχουν παραβιαστεί εργατικοί νόμοι στο δυστύχημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ» και ο δεύτερος στην ΕΡΤ, ότι «θυμάμαι μια χαρά το εργοστάσιο επί ημερών μου» και ότι «είχαν γίνει όλοι οι έλεγχοι» …!

Την ίδια ώρα, η αρμόδια Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων κα. Κεραμέως παρέμενε εξαφανισμένη για μέρες από τα ΜΜΕ, δίχως να δίνει την παραμικρή εξήγηση-ενημέρωση για υπηρεσίες που υπάγονται στην αρμοδιότητα της και μην αναγνωρίζοντας καμία πολιτική ευθύνη.

Είναι προφανές ότι στη «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» συντελέστηκε εργοδοτικό και κρατικό έγκλημα δια πράξεως και παραλείψεως. Η απορρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας, η αποψίλωση των ελεγκτικών μηχανισμών, η εντατικοποίηση της εργασίας χάριν της «ανταγωνιστικότητας», η αιματοβαμμένη αναζήτηση της μέγιστης δυνατής κερδοφορίας, η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, η απουσία εργοδοτικής κουλτούρας στα μέτρα υγείας και ασφάλειας στην εργασία που αντιμετωπίζονται ως περιττό κόστος, οι χαμηλοί μισθοί, είναι μερικές μόνο από τις αιτίες, που οδήγησαν στο έγκλημα, αλλά και στην σημαντική αύξηση των εργατικών ατυχημάτων τα τελευταία χρόνια.

Αυτό όμως, δεν δικαιολογεί (από μόνο του) την σπουδή των υπουργών της κυβέρνησης να «συγκαλύψουν» τις πολιτικές τους ευθύνες. 2′Όσα πρέπει να ξέρετε
Υπάρχει όμως και μια ακόμα διάσταση, εξίσου σοβαρή:

Η βιομηχανία «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα δεν ήταν μια τυχαία επιχείρηση.

Λίγες μόνο ώρες μετά το δυστύχημα δεκάδες ΜΜΕ (κυρίως sites ευρείας επισκεψιμότητας) έσπευσαν να μας ενημερώσουν για …το πόσο καλός και άξιος είναι ο εργοδότης, για την κατακόρυφη αύξηση των κερδών του, για τον αυτοδημιούργητο φούρναρη που έγινε βιομήχανος, για μια εταιρία πρότυπο, για τον εξαγωγικό προσανατολισμό της επιχείρησης κλπ.

Όσοι τόλμησαν να μιλήσουν από την αρχή για εργοδοτικό έγκλημα αντιμετωπίστηκαν ως γραφικοί και οπισθοδρομικοί, που θέλουν να πλήξουν την ελληνική επιχειρηματικότητα.

Μέχρι και θεωρίες συνωμοσίας διακινήθηκαν για …συμφέροντα της Τουρκίας ή του «εβραϊκού λόμπι» που θέλουν να πλήξουν τις ελληνικές επιχειρήσεις. Μερικοί διακινούσαν fake news, ότι δήθεν ο επιχειρηματίας αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει συστατικά από έντομα και βλαβερές ουσίες στην Παρασκευή των προϊόντων (!) και για αυτό προέκυψε εμπρησμός ή εγκληματική ενέργεια…

Όλα τα επικοινωνιακά τρικ έπεσαν στο τραπέζι, για να μην προκληθεί ζημιά στο συγκεκριμένο επιχειρηματικό μοντέλο, βιτρίνα του οποίου είναι η «ΒΙΟΛΑΝΤΑ».

Και εξηγούμαστε…

1. Η «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» είναι μια επιχείρηση στην οποία εφαρμόστηκε όλο το αντεργατικό μοντέλο της περασμένης 7ετίας. Δεκατριάωρα, 24ωρη λειτουργία, απόλυτη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, απουσία συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, εντατικοποίηση της εργασίας, κυριακάτικη εργασία, φτηνές υπερωρίες κλπ. χρησιμοποιήθηκαν για να ανταποκριθεί η εταιρία στις αυξημένες παραγγελίες και να απογειωθεί επιχειρηματικά. Οι υπουργοί της κυβέρνησης της ΝΔ έσπευσαν να καλύψουν την «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» γιατί είναι το δικό τους εργασιακό πρότυπο. Αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο, που προωθούν σε όλη την επικράτεια. Η «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» είναι το δικό τους νεοφιλελεύθερο «γαλάζιο παιδί», το δικό τους «El dorado» φτηνής εργασίας.

2. Στη «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» επικρατεί συγκεκριμένο επιχειρηματικό μοντέλο …ανάπτυξης: Fast track αδειοδοτήσεις χωρίς επιτόπιους ελέγχους, χωρίς αυτοψία της πυροσβεστικής, ηλεκτρονική διακίνηση εγγράφων, εικονικοί έλεγχοι, για να μην μπαίνουν «γραφειοκρατικά» εμπόδια στην επιχειρηματικότητα. Χρησιμοποιούνται ένα σωρό νέοι αναπτυξιακοί νόμοι που προτάσσουν τελικά το κέρδος από την ανθρώπινη ζωή. Από την άλλη η «φτηνή» ανάπτυξη επιβάλλει περιορισμένα μέσα προστασίας, αφού το αλόγιστο κέρδος είναι πάνω από όλα και η πρόληψη είναι γνωστό ότι κοστίζει.

3. Στη «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» δεν υπήρχε χώρος για συνδικαλιστική δράση. Μια επιχείρηση 250 εργαζομένων και δεν υπήρχε όχι σωματείο, αλλά έστω μια ένωση προσώπων για να είναι θεσμικός συνομιλητής με την εργοδοσία. «Μα σε τι χρειάζεται ο συνδικαλισμός;» λένε δημοσίως τα γνωστά παπαγαλάκια. Αγνοούν ότι τα σωματεία έχουν επιτροπές Υγείας και Ασφάλειας. Επιτροπές, που αν υπήρχαν, πιθανότατα θα είχαν επισημάνει τις διαρροές αερίου, τις κακοτεχνίες, τις παραλείψεις, τα μέτρα προστασίας που απουσίαζαν. Αυτό όμως, σημαίνει κόστος για τον εργοδότη που κυνηγάει την μεγιστοποίηση του κέρδους, ακόμα και εις βάρος της ανθρώπινης ζωής. Η αλήθεια είναι μία. Ο συνδικαλισμός τη «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» θα είχε σώσει ανθρώπινες ζωές.

4.Οι πληροφορίες που φτάνουν από τα Τρίκαλα μιλάνε για στενές σχέσεις της επιχείρησης με την τοπική και κεντρική εξουσία. Φαίνεται ότι ένα μοντέλο «κρατικοδίαιτης» επιχειρηματικότητας πολύ κοντά στο επιτελικό κράτος κυριαρχεί. Η εμπειρία έχει αποδείξει, ότι για να μπορεί κάποιος να αποφεύγει τα κόστη και τους ελέγχους πρέπει να έχει προσβάσεις στον τοπικό βουλευτή, στον περιφερειάρχη, στον Υπουργό. Δεν γνωρίζουμε πολλές επιχειρήσεις πάντως που τις επισκέπτονται και τις διαφημίζουν Υπουργοί της κυβέρνησης. Μένει να φανεί στην πορεία, αν η επιχείρηση είχε μπει και σε αναπτυξιακούς νόμους, αν είχε λάβει επιδοτήσεις, αν συμμετείχε σε ειδικά προγράμματα κλπ. τα οποία μια μικρομεσαία επιχείρηση δεν τα βλέπει ούτε με το κιάλι.

Η ΒΙΟΛΑΝΤΑ είναι η βιτρίνα της γαλάζιας ανάπτυξης, που ευαγγελίζεται η ΝΔ. Μια βιτρίνα που έγινε θρύψαλα και θρηνούμε σήμερα 5 νεκρές εργάτριες μητέρες.

Η απάντηση από αριστερή και προοδευτική σκοπιά δεν μπορεί παρά να κοιτάζει στην αντίθετη πλευρά:

Στο σεβασμό της ανθρώπινης ζωής, της εργασίας, στη διεκδίκηση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, στον αγώνα να περιοριστεί η ασύδοτη λειτουργία των μεγάλων επιχειρήσεων, στην αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης που θα κοιτά στον άνθρωπο και στις ανάγκες του και όχι στο αλόγιστο κέρδος. Το τραγικό δυστύχημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ πρέπει να ανοίξει τη συζήτηση για τις επιπτώσεις της απορρύθμισης της εργατικής νομοθεσίας τα τελευταία 15 χρόνια, για την επαναφορά μιας άλλης αντίληψης για την υγεία και ασφάλεια στην εργασία, για θεσμικού χαρακτήρα παρεμβάσεις με κοινωνικό αντίκτυπο.

Η Αριστερά θα έπρεπε να πρωτοστατήσει, αν θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοια με πράξεις και όχι με λόγια.

Το πρώτο βήμα είναι να ανοίξει τη συζήτηση για το μοντέλο παραγωγής και ανάπτυξης που οραματίζεται.

       ΒΙΟΛΑΝΤΑ: Τέμπη παντού. Μέχρι πότε; 

Η μάνα της Ελένης Κατσαρού :

«Μυρίζει υγραέριο, το λέγαμε στους υπεύθυνους αλλά δε μας άκουγε κανείς.

Δε γινόντουσαν συντηρήσεις, αυτή είναι η αλήθεια.

Καταλαβαίνετε πώς νιώθω; Εγώ την έβαλα στη δουλειά, εγώ η ίδια, εγώ δουλεύω στο εργοστάσιο αυτό 28 χρόνια πρωινή βάρδια κ η κόρη μου 14 χρόνια νυχτερινή, τώρα το μόνο που θέλω είναι να σταθώ στο εγγόνι μου.

Υπάρχουν ευθύνες, μας ανατίναξαν, αφήστε με τώρα σας παρακαλώ » .

Αυτές τις ευθύνες ποιος ποιοι και πότε θα αποδοθούν;

Ναι θα περάσουν οι μέρες. Θα προστεθούν και άλλοι νεκροί και άλλο αίμα εργαζομένων στο βωμό του αχαλίνωτου κέρδους μιας πολιτείας παντελώς αδιάφορης αλλά κυρίως τραγικά αποστασιοποιημένη για συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας στην εργασία.

100δες κάθε χρόνο οι εργατικές δολοφονίες. Χιλιάδες οι δηλωμένοι και πόσοι άραγε οι αδήλωτοι τραυματισμοί. Μα η ζωή συνεχίζεται. Μια ανακοίνωση μια επιτροπή μια συνέντευξη με το γνωστό γνωμικό …το μαχαίρι ως το κόκκαλο… θα λάμψει η αλήθεια ,,, οι ευθύνες θα αποδοθούν… και ας ετοιμαστούμε για τα επόμενα μπισκότα των δακρύων.

Είπαμε μια Ελλάδα παντού ΤΕΜΠΗ.

Χ. Βανδώρος

Αποσπάσματα από τις ομιλίες του ακριβού συντρόφου μας  Μιχάλη Βασιλάκη, σε παλαιότερες εκδηλώσεις μνήμης και τιμής για τον Νίκο Τεμπονέρα, που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του «Ο Εξάντας της ζωής μας», Εκδόσεις ΚΨΜ

«Όλοι μας σύντροφοι του Νίκου Τεμπονέρα στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ. Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.

Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Ο Νίκος Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε να΄ναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.

Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόσταση της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων.

Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο μαθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο. Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.

Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος», «σχολικό συγκρότημα», «μνημείο», αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά, αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Η θυσία και η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση. Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.

Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.

Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.

Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.

Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!

Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.

Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.

Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΜΠΟΛΙΒΑΡΙΑΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ

Η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας απορρίπτει, αποκηρύσσει και καταγγέλλει ενώπιον της διεθνούς κοινότητας τη σοβαρή στρατιωτική επιθετικότητα που διαπράττει η σημερινή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής εναντίον της βενεζουελανικής επικράτειας και του πληθυσμού της στις πολιτικές και στρατιωτικές περιοχές του Καράκας, της πρωτεύουσας της Δημοκρατίας, και των πολιτειών Μιράντα, Αράγκουα και Λα Γκουάιρα. Η πράξη αυτή αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ιδίως των Άρθρων 1 και 2, τα οποία κατοχυρώνουν τον σεβασμό της κυριαρχίας, τη νομική ισότητα των κρατών και την απαγόρευση της χρήσης βίας. Μια τέτοια επιθετικότητα απειλεί τη διεθνή ειρήνη και σταθερότητα, ιδίως στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, και θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ο στόχος αυτής της επίθεσης δεν είναι άλλος από την κατάσχεση των στρατηγικών πόρων της Βενεζουέλας, ιδίως του πετρελαίου και των ορυκτών της, επιχειρώντας να διασπάσει βίαια την πολιτική ανεξαρτησία του έθνους. Δεν θα τα καταφέρουν. Μετά από περισσότερα από διακόσια χρόνια ανεξαρτησίας, ο λαός και η νόμιμη κυβέρνησή του παραμένουν σταθεροί στην υπεράσπιση της κυριαρχίας και του αναφαίρετου δικαιώματος να αποφασίζουν για το δικό τους πεπρωμένο. Η προσπάθεια επιβολής ενός αποικιακού πολέμου για την καταστροφή της δημοκρατικής μορφής διακυβέρνησης και την επιβολή μιας «αλλαγής καθεστώτος», σε συμμαχία με τη φασιστική ολιγαρχία, θα αποτύχει, όπως όλες οι προηγούμενες προσπάθειες.

Από το 1811, η Βενεζουέλα έχει αντιμετωπίσει και νικήσει αυτοκρατορίες. Όταν ξένες δυνάμεις βομβάρδισαν τις ακτές μας το 1902, ο Πρόεδρος Cipriano Castro διακήρυξε: «Το θρασύ πόδι του ξένου βεβήλωσε το ιερό έδαφος της Πατρίδας». Σήμερα, με το ηθικό του Μπολιβάρ, ​​της Μιράντα και των απελευθερωτών μας, ο λαός της Βενεζουέλας ξεσηκώνεται για άλλη μια φορά για να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Ο λαός στους δρόμους!

Η Μπολιβαριανή Κυβέρνηση καλεί όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της χώρας να ενεργοποιήσουν σχέδια κινητοποίησης και να αποκηρύξουν αυτή την ιμπεριαλιστική επίθεση. Ο λαός της Βενεζουέλας και οι Μπολιβαριανές Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις του, σε τέλεια λαϊκή-στρατιωτική-αστυνομική ενότητα, έχουν αναπτυχθεί για να εγγυηθούν την κυριαρχία και την ειρήνη. Ταυτόχρονα, η Μπολιβαριανή Διπλωματία Ειρήνης θα εγείρει τις αντίστοιχες καταγγελίες ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, του Γενικού Γραμματέα αυτού του οργανισμού, CELAC, και του Κινήματος των Αδεσμεύτων, απαιτώντας την καταδίκη και την απόδοση ευθυνών από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Ο Πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο διέταξε την εφαρμογή όλων των εθνικών αμυντικών σχεδίων στον κατάλληλο χρόνο και υπό τις κατάλληλες συνθήκες, με αυστηρή τήρηση των διατάξεων του Συντάγματος της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, του Οργανικού Νόμου για τις Καταστάσεις Έκτακτης Ανάγκης και του Οργανικού Νόμου για την Εθνική Ασφάλεια.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο υπέγραψε και διέταξε την εφαρμογή του Διατάγματος που κηρύσσει κατάσταση Εξωτερικής Διατάραξης σε ολόκληρη την εθνική επικράτεια, για την προστασία των δικαιωμάτων του πληθυσμού, την πλήρη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και την άμεση μετάβαση στον ένοπλο αγώνα. Ολόκληρη η χώρα πρέπει να κινητοποιηθεί για να νικήσει αυτή την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Ομοίως, διατάχθηκε η άμεση ανάπτυξη της Διοίκησης για την Ολοκληρωμένη Άμυνα του Έθνους και των Διοικητικών Οργάνων για την Ολοκληρωμένη Άμυνα σε όλες τις πολιτείες και τους δήμους της χώρας.

Σε αυστηρή τήρηση του Άρθρου 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η Βενεζουέλα διατηρεί το δικαίωμα να ασκήσει νόμιμη αυτοάμυνα για να προστατεύσει τον λαό της, την επικράτειά της και την ανεξαρτησία της. Καλούμε τους λαούς και τις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, της Καραϊβικής και του κόσμου να κινητοποιηθούν σε ενεργό αλληλεγγύη ενάντια σε αυτή την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Όπως δήλωσε ο Ανώτατος Διοικητής Ούγκο Τσάβες Φρίας, «Απέναντι σε οποιεσδήποτε νέες δυσκολίες, όσο μεγάλες κι αν είναι, η απάντηση όλων των πατριωτών… είναι η ενότητα, ο αγώνας, η μάχη και η νίκη».

Καράκας, 3 Ιανουαρίου 2026

Πριν από δεκαεφτά  χρόνια , ο ειδικός φρουρός Κορκονέας δολοφόνησε εν ψυχρώ τον 15χρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο μπροστά στα μάτια του φίλου του Νίκου Ρωμανού, που συνεχίζει να είναι προφυλακισμένος  αυθαίρετα για ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε μια πλαστική σακούλα. Η δικαιοσύνη των υψηλά ιστάμενων καθαρμάτων θριαμβεύει, ενώ η κραυγή, το ουρλιαχτό  για πραγματική  ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ στοιχειώνει τον ύπνο μας σαν κοινωνία.

Η παλίρροια της εξέγερσης της νεολαίας  που σάρωσαν τη χώρα, ήταν το ένστικτο της κοινωνικής αυτοσυντήρησης που δήλωνε ζωντανό και αποφασισμένο να αναπνεύσει. Η εξέγερση του Δεκέμβρη των από κάτω τρόμαξε και φόβισε τους εξουσιαστές και γι αυτό αποκηρύχτηκε από το πολιτικό σύστημα μη εξαιρουμένου και του ΚΚΕ.

Έδωσε όμως ανάσα και ελπίδα στα ζωντανά κομμάτια της κοινωνίας της εργασίας.

Η αυθόρμητη αυτή εξέγερση αντικειμενικά χώρισε και χωρίζει την κοινωνία σε δυο στρατόπεδα, της προόδου και της συντήρησης, της δημοκρατίας και του φασισμού, της δεξιάς και της αριστεράς.

Σήμερα 17 χρόνια μετά, οι ερπύστριες  του πολεμικού νεοφιλελευθερισμού και του νεοφασισμού στην ολική τους επαναφορά παγκοσμίως  ισοπεδώνουν, απειλούν, τρομοκρατούν δολοφονούν   τους λαούς όπως στην Παλαιστίνη και τα κράτη όπως στην Βενεζουέλα  που αντιστέκονται στον βάρβαρο κανιβαλισμό τους για λευτεριά και ανεξαρτησία.

Στην χώρα μας η νεοφιλελεύθερη συμμορία του εγκλήματος των Τεμπών, των χασάπηδων και των φραπέδων  με τη βία, την καταστολή και τον εκβιασμό προσπαθεί να παραμείνει στην εξουσία με κάθε τρόπο. Τίποτα δεν πρόκειται να καταφέρουν με την καταστολή. Μόνο να φουντώσουν την οργή των αγωνιζόμενων αγροτών. 

Προσπαθεί να εμφανιστεί και να καταδειχτεί «πειστικά» ότι αντίπαλος του εξουσιαστικού συστήματος του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού της διαφθοράς, της κλεπτοκρατίας, της υποτέλειας και της εξαχρείωσης δεν είναι ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία αλλά το χάος! Για να κρύψουν το δικό τους χάος.

Απέναντι στην πολιτική της βαρβαρότητας της νεοφιλελεύθερης συμμορίας που μας κυβερνάει δεν φτάνουν οι οικονομικές συγκρίσεις  διαχειριστικού περιεχομένου, και η επαναχρησιμοποίηση σαθρών και φθαρμένων  «υλικών» που ενέχονται στο πως φτάσαμε ως εδώ.

Μόνο ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία αποφασιστικά μαζικά και συντεταγμένα πρέπει και μπορούν να δώσουν απάντηση για να βγούμε από το χάος  του δολοφονικού  συμπλέγματος δεξιάς και ακροδεξιάς. Για να ανατρέψουμε την κυβέρνηση της Ν.Δ..

Δεν ξεχνάμε το σύνθημα «Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες. Ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες» αυτή την κραυγή και την προσδοκία να πάρουν στα χέρια τους η νεολαία και ο εργαζόμενος λαός το παρόν και το μέλλον του.

 Ένα μέλλον μακριά από την κοινωνία του νεοφιλελεύθερου τρόμου, του εκφασισμού και την κρίση της.

Την βαθιά ψυχή του Δεκέμβρη κρατάμε παρακαταθήκη, ακουμπάμε σε αυτήν και συνεχίζουμε για δικαιοσύνη και κοινωνική απελευθέρωση.

Όλοι και όλες στη πορεία

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Του Μαρουάν Τουμπάσι *

Το νέο αμερικανικό ψήφισμα που προωθήθηκε στο Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ  δεν είναι μια απλή διπλωματική παρέμβαση ούτε μια ακόμη προσπάθεια αποκλιμάκωσης στη Γάζα. Πρόκειται για μια βαθιά ανατρεπτική πρωτοβουλία που επιχειρεί να επανακαθορίσει ολόκληρο το πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας γύρω από το παλαιστινιακό ζήτημα.

Η Ουάσιγκτον, αξιοποιώντας την τρέχουσα περιφερειακή ρευστότητα, επιχειρεί να μετατρέψει τον ΟΗΕ σε εργαλείο επικύρωσης τετελεσμένων που εξυπηρετούν τις στρατηγικές της επιδιώξεις και όχι τα θεμελιώδη.

Παρά τον «ουδέτερο» τόνο του κειμένου, το ψήφισμα ουσιαστικά υπονομεύει δεκαετίες αποφάσεων του ΟΗΕ που αναγνώριζαν το δικαίωμα των Παλαιστινίων στην αυτοδιάθεση, στην επιστροφή, στην ανεξαρτησία και στη δημιουργία ενός πλήρως κυρίαρχου κράτους.

Η πρόβλεψη για μηχανισμούς «επίβλεψης», «διαχείρισης» και «μελλοντικής προετοιμασίας» της Γάζας δεν αποτελεί βήμα προς την ειρήνη, αλλά την εγκαθίδρυση μιας νέας μορφής διεθνούς κηδεμονίας, αποστερημένης από οποιοδήποτε στοιχείο κυριαρχίας.

Στην πράξη, πρόκειται για την επανεμφάνιση, σε πιο «κομψή» μορφή, βασικών στοιχείων του σχεδίου Τραμπ: περιφερειακή εμπλοκή χωρίς πολιτική λύση, οικονομικά κίνητρα αντί δικαιωμάτων, και επιθυμία να επιβληθεί μια διέξοδος που αποκλείει τον ίδιο τον παλαιστινιακό λαό από την άσκηση της πολιτικής του βούλησης.

Ωστόσο, το ανησυχητικό είναι ότι αυτή τη φορά η προσπάθεια φέρει τη βαρύτητα ενός ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας — κάτι που μπορεί να μετατρέψει μια μονομερή αμερικανική πολιτική σε διεθνές προηγούμενο.

Την ίδια στιγμή, ο αραβικός κόσμος εμφανίζεται διχασμένος, αποδυναμωμένος και σε μεγάλο βαθμό απών από την υπεράσπιση της διεθνούς νομιμότητας. Και όσο οι αραβικές κυβερνήσεις παζαρεύουν ρόλους και ανταλλάγματα, εμείς οι Παλαιστίνιοι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το αποτέλεσμα ετών εσωτερικώναδυναμιών,διαίρεσης και εξάρτησης από εξωτερικούς παράγοντες. Η συνολική εικόνα είναι απογοητευτική: οι θεσμοί που οικοδομήθηκαν για να προασπίσουν την ειρήνη και τα δικαιώματα μετατρέπονται πλέον σε φορείς επιβολής λύσεων-παγίδων.

Τι σημαίνει για την επόμενη μέρα

Το βασικό ερώτημα είναι τι σημαίνει αυτό για την επόμενη μέρα.

Με την έγκριση του ψηφίσματος, το Συμβούλιο Ασφαλείας —το ίδιο όργανο που κάποτε αναγνώρισε τα δικαιώματά μας— ουσιαστικά ανοίγει τον δρόμο για τη θεσμική ακύρωση του παλαιστινιακού πολιτικού σχεδίου.

Η «λύση των δύο κρατών» θα παραμείνει μόνο ως σύνθημα, ενώ στην πράξη παγιώνεται ένα σύστημα διαρκούς επιτήρησης, κατακερματισμού και αφαίρεσης κυριαρχίας.

Σε μια τέτοια στιγμή, η ευθύνη μας —ως Παλαιστινίων και ως κοινωνίες που πιστεύουν στο διεθνές δίκαιο— δεν είναι να διαχειριστούμε την κρίση, αλλά να την ονομάσουμε. Αυτό που επιχειρείται σήμερα δεν είναι διπλωματία· είναι πολιτική δήμευση δικαιωμάτων και μετατροπή του ΟΗΕ σε μηχανισμό επιβεβαίωσης συσχετισμών ισχύος.

Η διεθνής νομιμότητα δεν ανήκει στις μεγάλες δυνάμεις· ανήκει στους λαούς που την έχουν ανάγκη. Και η Παλαιστίνη —όπως και κάθε λαός που αγωνίζεται για ελευθερία— δεν μπορεί να επιτρέψει την υποκατάστασή της από τεχνητές «λύσεις» χωρίς δικαιοσύνη.

*Μαρουάν Τουμπάσι: Πρώην πρέσβης της Παλαιστίνης στην Ελλάδα και συνιδρυτής του Προοδευτικού Φόρουμ για την Ελληνοπαλαιστινιακή Αλληλεγγύη.