Δοκιμάζοντας την κουζίνα του Χίτλερ

Ο σύζυγος της Ρόζα πολεμά στο ανατολικό μέτωπο, στην Ουκρανία. Επειδή το σπίτι της στο Βερολίνο έχει καταστραφεί από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, ζητά καταφύγιο στο σπίτι των πεθερικών της σε κάποιο χωριό. Το χωριό αυτό βρίσκεται κοντά στο Λημέρι του Λύκου, το ανατολικό αρχηγείο του Χίτλερ στην κατεχόμενη από τους ναζί Πολωνία. Πρόκειται για το χωριό Γκρος-Παρτς, που λειτούργησε από το 1941 ως το 1944 και επρόκειτο για μια γεροφτιαγμένη τσιμεντένια κατασκευή όπου είχε σχεδιαστεί η επίθεση εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης.

Δεν πέρασαν πολλές μέρες που η Ρόζα έφτασε εκεί όταν, μαζί με άλλες γυναίκες -δέκα πέντε συνολικά- στρατολογήθηκε για να γίνει δοκιμάστρια, δηλαδή να δοκιμάζει καθημερινά το φαγητό που ετοιμαζόταν για τον Χίτλερ, για να διαπιστωθεί εάν είχε δηλητηριαστεί!

Σε μια εποχή που τα τρόφιμα σπάνιζαν η Ρόζα και οι συντρόφισσές της βρέθηκαν μπροστά σε ένα πλούσιο τραπέζι. Έκπληκτες στην αρχή δεν άργησαν να καταλάβουν ότι κάθε μπουκιά θα μπορούσε να τις οδηγήσει στο θάνατο. Όμως δεν μπορούσαν να αρνηθούν κι αυτό συνεχίστηκε σε καθημερινή βάση. Σιγά-σιγά οι γυναίκες γνωρίστηκαν μεταξύ τους, κι άρχισαν αν δημιουργούνται συμπάθειες κι αντιπάθειες μεταξύ τους. Η Ρόζα απέκτησε ιδιαίτερη σχέση με την Ελφρίντε, μια κοπέλα που είχε κι αυτή τα δικά της προβλήματα. Έτσι περνούσαν οι μέρες. Κάθε πρωί οι γυναίκες μεταφέρονταν στο μυστικό καταφύγιο, τρώνε-δοκιμάζουν τα πλουσιοπάροχα γεύματα και το απόγευμα μεταφέρονται ξανά στα σπίτια τους. Στο μεταξύ η Ρόζα ερωτεύεται τον Άλμπερτ, έναν υπολοχαγό των Ες Ες με τον οποίο διατηρεί μυστική σχέση. Και ενώ συμβαίνουν αυτά, ο Κόκκινος Στρατός αρχίζει να απωθεί τους Γερμανούς και ο πόλεμος να πλησιάζει στο τέλος του με την ολοκληρωτική ήττα των ναζί.

Συνέχεια →

16/03/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

ΔΕΝ σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν

Η Μαρία Άνχελες, είναι μια Ισπανίδα που έχει περάσει τα 70 και η οποία γεννήθηκε και ζει στην Ταγγέρη. Η κόρη της Μάρτα που ζει στη Μαδρίτη έρχεται να την επισκεφθεί. Όμως το αρχικό συναίσθημα χαράς που νιώθει για τον ερχομό της κόρης της σύντομα θα αλλάξει. Κι αυτό επειδή η Μάρτα, που είναι χωρισμένη και μητέρα, αποφάσισε να πουλήσει το σπίτι στο οποίο μένει η Μαρία για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα. Η Μαρία θα αντιδράσει, θα δείξει τη δυσαρέσκειά της αλλά δεν μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από να αποδεχτεί την απόφαση της κόρης της, αφού το σπίτι είναι γραμμένο στο όνομα της τελευταίας. Τα έπιπλα πουλιούνται, ένας μεσίτης αναλαμβάνει να βρει αγοραστή και η Μαρία, αρνούμενη να ακολουθήσει τη Μάρτα στη Μαδρίτη, προτιμά να μείνει στην Ταγγέρη και να μπει σε γηροκομείο. Μόνο που η ανυπόταχτη ηλικιωμένη γυναίκα δεν το βάζει κάτω. Αποφασισμένη να ζήσει και να κρατήσει ζωντανές της αναμνήσεις της βάζει σε εφαρμογή το σχέδιό της. Κι έτσι ενώ ανακτά, έστω και προσωρινά, τη ζωή της, την ίδια στιγμή νιώθει έντονα συναισθήματα και βιώνει τον έρωτα!

Η ταινία «Οδός Μάλαγα» (Calle Malaga) έρχεται με δύο μεγάλα ατού, με δυο γυναίκες: η πρώτη είναι η 45χρονη μαροκινή σκηνοθέτρια Μαριάμ Τουζανί που πριν από τρία χρόνια μας είχε κλέψει την καρδιά με το υπέροχο «Μπλε καφτάνι», και η δεύτερη είναι η Κάρμεν Μάουρα, μια από τις αγαπημένες πρωταγωνίστριες του Πέδρο Αλμοδόβαρ σε ταινίες όπως «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», «Ματαντόρ», «Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ και τα άλλα κορίτσια», «Ο νόμος του πόθου». Εν τέλει όμως αυτό που έχει αξία είναι, όχι η παρουσία της Τουζανί και της Μάουρα αλλά ότι έχουμε να κάνουμε με μία όμορφη, τρυφερή, ανθρώπινη ταινία. Κάτι που οφείλεται τόσο στην αφηγηματική δεινότητα της μαροκινής σκηνοθέτριας όσο και στην ερμηνεία της ισπανίδας ηθοποιού!

Συνέχεια →

16/03/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Με τα μάτια ενός παιδιού

Υπάρχει κινηματογράφος στο Ιράκ; Υπερβολικό το ερώτημα αφού σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου υπάρχει κινηματογράφος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Όμως, αυτό έρχεται στο νου όταν βλέπεις μια ταινία από τη βασανισμένη χώρα της Μέσης Ανατολής να προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους. Και τότε έρχεται το επόμενο ερώτημα που καλείσαι να απαντήσεις: “πόσες ιρακινές ταινίες έχω δει μέχρι τώρα στη ζωή μου;”. Η πλέον προφανής απάντηση είναι “καμία” και νομίζω ότι ισχύει για τους περισσότερους (περισσότερες) των θεατών.

Κάνοντας μια προσπάθεια να θυμηθώ κάποια σχέση του Ιράκ με τον κινηματογράφο, το μοναδικό που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η ταινία «Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν» του Μαχμάν Γκομπαντί που γυρίστηκε το 2004. Μόνο που ο σκηνοθέτης είναι Κούρδος από το Ιράν (“κ” όχι “ν”) και η ταινία είναι γυρισμένη στο ιρακινό Κουρδιστάν κοντά στα σύνορα με την Τουρκία. Είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε στον Ιράκ μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν, το θέμα της αφορά τους Κούρδους του Ιράκ ενώ οι ηθοποιοί είναι ερασιτέχνες κουρδικής καταγωγής. Αυτά!

Πάμε τώρα στην ταινία «Η τούρτα του Προέδρου» (Mamlaket al-Qasab) που ήταν η αφορμή του εκτεταμένου αυτού προλόγου και προβάλλεται στην Ελλάδα. Πριν συνεχίσω όμως θα ήθελα να σημειώσω ότι πρόκειται για την πρώτη ταινία που κέρδισε ποτέ κάποιο βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών και συγκεκριμένα τη Χρυσή Κάμερα Σκηνοθεσίας για τον Χασάν Χαντί και το βραβείο κοινού στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του ιδίου φεστιβάλ.

Συνέχεια →

09/03/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Μια κωμωδία για τη φιλία!

Γεννημένος το 1984, ο Κωνσταντίνος Μουσούλης δεν είναι καινούργιος στο χώρο του κινηματογράφου. Με σπουδές σεναρίου, σκηνοθεσίας και μοντάζ στη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ, γύρισε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία πριν κλείσει τα 20 του χρόνια.

Έχει γυρίσει συνολικά 14 μικρού μήκους ταινίες και έχει αποσπάσει αρκετά βραβεία στο εξωτερικό.

Η κωμωδία «Φίλοι για πάντα» που προβάλλεται από την Πέμπτη 5 Μαρτίου στους κινηματογράφους είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους και η πρώτη που γυρίζει στην Ελλάδα.

Με επίκεντρο την ιστορία ενός γάμου ο Μουσούλης αφηγείται τρεις παράλληλες ιστορίες φιλίας. Ο γάμος βγαίνει εκτός ελέγχου, ακολουθεί ένα ταξίδι στην Κρήτη και διάφορες κλιμακωτές καταστάσεις παρεξηγήσεων που προκαλούν άφθονο γέλιο.

Η ταινία θέτει ένα κεντρικό ερώτημα που απευθύνεται σε όλους τους θεατές: εσείς μέχρι που θα μπορούσατε να φτάσετε για τη φιλία; Δύσκολη και συνάμα… επικίνδυνη ερώτηση αφού κρύβει πολλές παγίδες.

Συνέχεια →

09/03/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Η γυναίκα που νίκησε τον Ντόναλντ Τραμπ

Η Τζιν Κάρολ, δημοσιογράφος και συγγραφέας, το όνομα της οποίας έγινε συνώνυμο του ρεύματος της «νέας δημοσιογραφίας» στον ανδροκρατούμενο αμερικανικό Τύπο, είναι η πρώτη γυναίκα που αφού “έσυρε” τον Ντόναλντ Τραμπ στα δικαστήρια, μηνύοντάς τον για σεξουαλική κακοποίηση και συκοφαντική δυσφήμιση. Και έγινε η πρώτη γυναίκα που πέτυχε, και μάλιστα δύο φορές, να κερδίσει στη δικαστική αίθουσα έναν πρώην -όλα συνέβησαν πριν επανεκλεγεί- Αμερικανό πρόεδρο.

Με την ταινία «Ρώτα την Ι. Τζιν» (Ask E. Jean) της Άιβι Μίροπολ και παρουσία της σκηνοθέτριας, πραγματοποιήθηκε την περασμένη Πέμπτη η έναρξη του 28^ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Διανύοντας το χρονικό διάστημα από τα νεανικά χρόνια της Τζιν Κάρολ και τη ζωή της ως μαζορέτας ως την εποχή που βιογραφούσε τον θρυλικό συγγραφέα Χάντερ Τόμπσον και το σήμερα, το ντοκιμαντέρ της Άιβι Μίροπολ παραδίδει το πορτρέτο μιας ξεχωριστής προσωπικότητας: μιας γυναίκας που αφιέρωσε τη ζωή της στον ορισμό της ουσιαστικής χειραφέτησης και αλληλεγγύης, αποδεικνύοντας πως δεν είναι αργά να ξαναγράψεις την ιστορία σου και να προσπαθήσεις να αλλάξεις τον κόσμο.

Ξεκίνησε, λοιπόν στη Θεσσαλονίκη και το φετινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, το οποίο έχει ακόμη μία τόσο σημαντική όσο και λαμπερή παρουσία: τη Ζιλιέτ Μπινός η οποία δύο χρόνια μετά το 65^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, επανέρχεται στην πόλη με διπλή ιδιότητα.  

Πρώτα ως σκηνοθέτρια για να παρουσιάσει την πρώτη της δουλειά, το ντοκιμαντέρ «In-I In Motion» (φώτο) και επίσης, ως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ενόψει της αντίστροφης μέτρησης για την τελετή απονομής των Βραβείων Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, η οποία θα διεξαχθεί στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 2027. 

Συνέχεια →

09/03/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Συμπληγάδες στο δρόμο του ονείρου

Στο 66^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ), έδωσε το βραβείο της στην ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ». Όπως δε αναφέρει το σκεπτικό της η ΠΕΚΚ, η ταινία βραβεύτηκε “για την άρτια αφήγηση μιας επίκαιρης ιστορίας ενηλικίωσης, προσαρμογής και ένταξης, κρυμμένων μυστικών, αλλά και κατασκευασμένων αποκαλύψεων, η οποία τοποθετείται πάνω στο απάτητο στη χώρα μας τατάμι του ανταγωνισμού και της πάλης”.

Η 18χρονη Δάφνη, αθλήτρια του τζούντο, εγκαταλείπει την Ικαρία και έρχεται στην Αθήνα για να κυνηγήσει το όνειρό της που είναι η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Προπονητής της είναι ο Γιούρι, ένας λιγομίλητος άνδρας ο οποίος τα τελευταία χρόνια είχε εξαφανιστεί. Μάλιστα το έκανε αφού είχε καταφέρει μια αθλήτριά του, η Ζωή, να κερδίσει χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Στην πρωτεύουσα ο Δάφνη θα γνωρίσει τη Ζωή και αφού αναπτύξει στενή σχέση μαζί της θα μάθει από εκείνη τους λόγους που ο Γιούρι είχε εξαφανιστεί και η ίδια πήγε σε άλλο σύλλογο. Εν μέσω σκληρών προπονήσεων η Δάφνη θα ερωτευτεί, θα προδοθεί, θα απογοητευτεί και θα αρχίσει να γνωρίζει την αληθινή ζωή των μεγάλων. Έναν κόσμο όπου τα πράγματα δεν είναι πάντοτε όπως φαίνονται, έναν κόσμο μυστικών, αντιζηλίας και ανταγωνισμού.

Συνέχεια →

02/03/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Ακεραιότητα και ήθος

Ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, Μαριάνο ντε Σάντις, διανύει τις τελευταίες εβδομάδες της θητείας του. Έγκριτος νομικός ο ίδιος καλείται λίγο πριν παραδώσει τον προεδρικό θώκο να πάρει τρεις κρίσιμες αποφάσεις: να υπογράψει το νομοσχέδιο που νομιμοποιεί την ευθανασία, να δώσει χάρη σε μία γυναίκα που καταδικάστηκε για το φόνο του συζύγου της που τη κακοποιούσε και να κάνει το ίδιο με έναν άνδρα που αφαίρεσε τη ζωή της πάσχουσας από Αλτχάιμερ συζύγου του. Πιστός καθολικός ο ίδιος έχει να παλέψει με τη συνείδησή του, το κοινό περί δικαίου αίσθημα και τις κοινωνικές ανάγκες. Παράλληλα νοσταλγεί τη γυναίκα του που έχει πεθάνει ενώ τον βασανίζει το γεγονός ότι τον απάτησε για μια φορά πριν από πολλά χρόνια με κάποιον στενό του συνεργάτη που ποτέ δεν έμαθε ποιος ήταν. Έτσι περνούν οι τελευταίες προεδρικές ημέρες του ντε Σάντις, ενός ανθρώπου που σε όλον τον πολιτικό του βίο τον χαρακτήριζε η ακεραιότητα, το ήθος και η μετριοπάθεια. Άμεση συνεργάτιδά του είναι η κόρη του Νοροτέα που τον πιέζει να κλείσει με τις εκκρεμότητες.

Με μια συγκλονιστική ερμηνεία από τον Τόνι Σερβίλο που κέρδισε το βραβείο αντρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ της Βενετίας, ο Πάολο Σορεντίνο με «Το μεγαλείο» (La grazia), υπογράφει ένα συναρπαστικό πολιτικό δράμα με το οποίο “άνοιξε” η 82^η Μόστρα.

Συνέχεια →

02/03/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Θείο κάλεσμα

Η 17χρονη Αϊνάρα είναι μια κοπέλα που το μέλλον ανοίγεται διάπλατο μπροστά της. Όμως μετά από μια επίσκεψη που έκανε με το σχολείο της σε ένα μοναστήρι, γοητευμένη από τη μοναστική ζωή, σκέφτεται σοβαρά να γίνει μοναχή και να αφιερωθεί στην αγάπη του Ιησού. Όπως είναι φυσικό αυτή της η επιθυμία δημιουργεί αναστάτωση στην οικογένειά της. Περισσότερο αντιδρά η άθεη θεία της Μαϊτέ, αδελφή της μητέρας της που έχει πεθάνει. Ο πατέρας της Ινάκι, φαίνεται πιο διαλλακτικός απέναντι στην επιθυμία της κόρης του.

Έχοντας κερδίσει το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, η ταινία  της Αλάουδα Ρουίθ ντε Αθούα «Όλες οι Κυριακές» (Los Domingos) αποτελεί ένα πρωτότυπο δράμα που επιχειρεί να διερευνήσει τη δύναμη της πίστης και τις οικογενειακές σχέσεις.

Συνέχεια →

02/03/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Η διάσημη ρεμπέτικη μπάντα

The Famous SOAS Rebetiko Band είναι μια πολυεθνική ορχήστρα που αγαπά το ρεμπέτικο και έχει έδρα το Λονδίνο. Ιδρύθηκε στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (Schooll of Oriental and African  Studies) στο πανεπιστήμιο της βρετανικής πρωτεύουσας.

Αυτή η μπάντα αποτελεί το θέμα τους άκρως ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ «Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά» του Δημήτρη Τράγκαλου.

Συνέχεια →

02/03/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Ο αιχμάλωτος που αφηγείται ιστορίες

Το 1575, Μαυριτανοί πειρατές καταλαμβάνουν μία ισπανική γαλέρα και μεταφέρουν το πλήρωμα και τους επιβάτες σε ένα σκλαβοπάζαρο στο Αλγέρι. Κάποιοι από του επιβαίνοντες όμως, που προέρχονται από πλούσιες οικογένειες δεν πουλιούνται ως δούλοι αλλά κρατούνται από τον Χασάν Μπάχα, με την ελπίδα ότι οι οικογένειές τους θα πληρώσουν λύτρα για να απελευθερωθούν. Ανάμεσά τους είναι κι ένας αιχμάλωτος ο οποίος αφηγείται ιστορίες στους συγκρατουμένους του. Όταν κάποτε ο Χασάν Μπάχα τον ακούει, τον καλεί στα διαμερίσματά του και του ζητά να αφηγηθεί και σ’ αυτόν τις ιστορίες του. Με το πέρασμα του χρόνου ο αιχμάλωτος θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του Αλγερινού και θα βάλει σε ενέργεια το σχέδιο απόδρασής του. Το όνομα του κρατουμένου είναι Μαγκέλ ντε Θερβάντες!

Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ επί οκτώ χρόνια τριβέλιζε το μυαλό του μέχρις ότου να αποφασίσει ότι η ιδέα ωρίμασε και να μπει στη διαδικασία να γυρίσει την ταινία «Ο αιχμάλωτος» (Elcautivo). Βασισμένος σε πραγματικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του μεγάλου ισπανού συγγραφέα, ο Αμενάμπαρ σκηνοθέτησε αυτό το εντυπωσιακό βιογραφικό δράμα εποχής που κερδίζει το ενδιαφέρον από τις πρώτες σκηνές.

Συνέχεια →

24/02/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε