هیچ

ما آبستنِ امیدِ فراوان بوده‌ایم،
دریغا که به روزگارِ ما
کودکان
مُرده به دنیا می‌آیند!
اگر دیگر پای رفتنِمان نیست،
باری
قلعه‌بانان
این حجت با ما تمام کرده‌اند
که اگر می‌خواهیم در این سرزمین اقامت گزینیم
می‌باید با ابلیس قراری ببندیم.

بگو چه مرگته كه دوباره مي خوني

دوباره بي فايدست خودت كه مي دوني

بگو چه مرگته كه بازم پر از حرفي

سراپا آتيشي تو اين شب برفي

هنوز منتظري بياد و يار توشه

بهار تو مرده دلت چقدر خوشه

پرنــده اي اما اسيــر كوچ خــودت

هميشه هم ميرسي به هيچ و پوچ خودت

نگاه به آينه بكن چقدر شكسته شدي

شكستنت اما چقدر شكسته شدي

سحر تو راهه و تو دوباره بي تابي

چه مرگته دل من چرا نمي خوابي

نگو بهار چي شده پرنده ي غمگين

براي هيشكي نخون به پاي هيشكي نشين

بگو چه مرگته كه دوباره مي خوني … .