مانوشکا

خوش به حالتان. چه باهوشید شما. چه با اقتدار. چقدر با بینش، چقدر آینده نگر.

شما شناسنامه های تان کثیف نشد. آنها را ممهور به این مُهر ننگ نکردید. چه کار بزرگی. چه شیوه مبارزه هوشمندانه ای.

خوش به حالتان، که حافظه تاریخی دارید و ما نداریم. خوش به حالتان که آینده ی رأی های به فاضلاب ریخته شده ما را می بینید و ما کورها، نمی بینیم.

چقدر سال 88 هشدار دادید و ما باز کار خودمان را کردیم و رای ها را در کون مان کردند و ما هنوز عبرت نگرفته ایم. راستی چرا ما اینقدر خنگیم؟

چرا هر بار با رفتن پای صندوق رای این حکومت را تایید میکنیم؟ در حالیکه میتوانیم بنشینیم در خانه و به نمایش انتخاباتی نگاه کنیم و پوزخند بزنیم و فکر کنیم چه کار بزرگی کرده ایم. همه دنیا هم به جای اینکه از این کار بزرگ ما گزارش تهیه کنند، از تلویزیون دولتی فیلمهایی مبنی بر انتخابات پرشور پخش می کنند. خب دنیا هم البته کمی احمق است و هنوز مانده تا به هوش و ذکاوت شما غبطه بخورد. البته این را هم بگویم، از آنجایی که جامعه جهانی خیلی مردم ایران و سوریه و عراق و اینا به تخمش هستند، منتظر می نشیند تا ببیند اگر ما رای ندادیم، برای مان قاقالی لی بخرند و حال رهبر را جا بیاورند.

خاک بر سر ما که شعور و درک این را نداریم که بفهمیم چقدر جامعه جهانی منتظر رای ندادن ماست!

برای غریقی که تنها چند ثانیه به غرق شدنش باقی مانده، سوار شدن بر پشت کوسه هم غنیمت است. به خصوص که این کوسه دندانهایش ریخته و شاید، شاید فقط یک درصد بتواند ما را به ساحل برساند. اما من به همان یک درصد چنگ می زنم.

شما باهوش ها هم که اکثرتان در ساحل نشسته اید، اگر ما غرق شدیم و کاری از دست کوسه برنیامد همان پوزخندتان را بزنید و بگویید: ما که گفتیم ای کم حافظه ها، شما از اول باید غرق می شدید. بیخود سوار کوسه شدید و وقت خودتان و ما را هم تلف کردید!

وقتی از ماشین پیاده شدم و وقتی داشتم آینه ماشین را خم میکردم تا در کوچه باریک، یک کس دستی(به قول مهسا) آن را نپراند، یک مرد دیدم.

یک مرد با کت و شلوار شیک و موهای جوگندمی. داشت با وقار و آرام به سمت من می آمد و سوییچ ماشینش را در دستش میچرخاند.

همینطور که نیم نگاهی به او داشتم، در کیفم دنبال چیزی می گشتم. من عاشق کیفهای بزرگ هستم و کیفهای کوچک حالم را به هم می زند. این می شود که هروقت در کیفم دنبال چیزی می گردم باید دستم را تا آرنج در آن بچرخانم و با کمک کله و نیمتنه ام چیزی را که می خواهم بیرون بیاورم. قبلا کیفچه های کوچکی در کیفم می چپاندم و هرچیزی را که می خواستم، براساس رنگ کیفچه بیرون می کشیدم. خب کیف لوازم آرایش و کیف داروها که جای خود داشت اما مثلا کاغذهایم را در یک کیف قرمز می ریختم. سوییچ و آدامس و کارت ماشین و کلید خانه را هم در یک کیف سفید. اما این کیف سفید هی کثیف می شد و هی مجبور بودم بشویمش و از آنجایی که من از کثیفی متنفرم و ترجیح می دهم همیشه از آن پیشگیری کنم، بی خیال کیفچه سفید شدم.

حالا داشتم ته کیفم دنبال موبایل می گشتم و بسته سیگار و آدامس را به خیال اینکه دستم به گوشی موبایل خورده برای بار هزارم لمس می کردم. مرد خوشتیپ همینطور نزدیکتر می شد و چشم از روی من برنمی داشت. فکر می کردم حتما وقتی برسد یک کاری می کند. مثلا لبخند می زند، یا با نهایت ادب و احترام می پرسد: کمک نمی خواهید؟

آن وقت من هم لبخند می زنم و می گویم: آه، نه مرسی، دنبال گوشی می گردم، الان پیدایش می کنم.

بعد او را همانطور مشتاق با آن چشمهای کاونده و هیز دک می کنم و…

برق آفتاب چشمم را می زند. جلوی دنده ماشین جایی که همیشه گوشی را می گذارم، آفتاب روی موبایلم تابیده و به تلاش عذاب آورم، نیشخند می زند. در را باز می کنم و زیرلب فحش می دهم. از آن گوشی های بی شخصیت است. در نهایت بیوفایی و در مواقع حساس شارژ تمام می کند و خیلی وقتها جایی که نباید جا می ماند و یکبار هم نزدیک بود در یک توالت عمومی کثافت روی زمین بیفتد. حالا هم با نهایت پررویی آنجا افتاده و مرا مسخره می کند!

گوشی را برمی دارم و در ماشین را دوباره می بندم. مرد خوشتیپ به من رسیده. با همان نگاه و همان لبخند. کمی دست دست می کنم تا از کنارم رد شود و بعد راه بیفتم. ممکن است کسخل باشد و دنبالم راه بیفتد و آبرویم را جلوی در شرکت ببرد. لبخندش غلیظتر شده و چشمهایش هیزتر. آرام از کنارم رد می شود و با صدایی که فقط من می شنوم، می گوید: کستو برم!

می خواهم قهقهه بزنم اما جلوی خودم را می گیرم. پشتش به من است و یقه پیراهن سفیدش در آفتاب می درخشد. کمی مرا به یاد جورج کلونی می اندازد، همانقدر شیک است و همانقدر قدبلند و البته همانقدر نفرت انگیز! خوب که از من دور می شود، نیشم تا بناگوش باز می شود و راه می افتم. خنده ام بند نمی آید. یک موتوری از کنارم رد می شود و در جواب خنده ام لبخند ابلهانه ای می زند. به در شرکت می رسم و سعی می کنم خنده ام را مهار کنم. اما نمی شود. وقتی درِ آسانسورِ خالی به رویم بسته می شود، می زنم زیر خنده و با صدای بلند آنقدر می خندم تا به طبقه هشتم می رسم.

 ساعت هفت صبح مامان زنگ می زند. مَشتی طبق معمول زیر دوش مشغول سوت زدن است. مامان با بغض می زند زیر گریه و می گوید: عمه وجیه مرده.

خمیازه می کشم و می گویم: مرده که مرده. هشتاد را پر کرده بود. مگر قرار بود نامیرا باشد؟

مامان در میان گریه می گوید: زیر عمل رفته. چقدر عید گفتم برویم دیدنش. نیامدی که. تقصیر این گه ها هم شد.

گه ها؟

مامان هیچوقت اینطور حرف نمی زند. وقتی در کنارش باشم و ناخودآگاه عن و گه ردیف کنم، اخمهایش را در هم می کشد و لبهایش را می گزد و می گوید: بسه! خجالت بکش!

حالا باید خیلی از دست آن «گه ها» ناراحت باشد که اینطور خطابشان می کند.

گه ها، دخترعمه هایش هستند. همانها که بر سر ثروت پدربزرگم با مادرم درافتادند و هنوز که هنوزاست معتقدند خانه پدربزرگم نماز ندارد، چون قصبی است.

یادم به مامان اشرف عزیز می افتد که در مراسم پدربزرگم چگونه از خجالت شان در آمد و در جواب این حرفشان گفت: نماز ندارد که ندارد، بروید جای دیگری به کمرتان بزنید. ریاکارهای دریده.

دخترعمه ها که به بدهنی مامان اشرف عادت داشتند  چادرهای سیاه و تُفی شان را سرشان کشیدند و با فحش و ناسزا خانه را ترک کردند.

به کوچه که رسیدند مامان اشرف پنجره پرسر و صدای خانه را کنار  کشید و رو به آنها داد زد: آهای، رفتین؟

وقتی آنها با تک چشمی که از زیر چادر پیدا بود برگشتند و با تعجب به پنجره نگاه کردند، مامان اشرف ادامه  داد: حوالتون به چراغ نفتی!

بعد پنجره را در میان جیغ و خنده ما ،مثلا عزادرها، بست و با دست به باسنش ضربه زد و گفت: از کون من خورده اید اگر برگردید! ای تف به گورها!

مامان  چشمان خیس از گریه اش را با اخم به دهانهای باز از خنده ما  دوخت و گفت: بسه!

می دانستم که او آزاداندیش تر از این حرفهاست و این خنده ما در مراسم پدرش نیست که او را ناراحت کرده است. مامان صلح  طلب من هیچ از این رفتارهای جنگ طلبانه خوشش نمی آمد. از اینها گذشته عمه وجیهه را دوست داشت و گناه دخترها را به پای مادرشان نمی نوشت. چندبار به دیدن او رفته بود و با واکنش بدی از طرف دخترهایش روبه رو شده بود. آنها برعکس از مامان اشرف متنفر بودند و گناه او را به پای نادختری اش هم می نوشتند. این شد که مادرم چند سال از دیدن عمه اش محروم شد و عاقبت خبر مرگش را شنید.

حالا گریه می کرد و داشت به من می گفت که می خواهد به خاکسپاری برود و برای آخرین بار عمه اش را ببیند و هیچ مهم نیست اگر ریحانه و مرضیه، دخترعمه ها، سرخاک به گیس و گیس کشی بیفتند و دق و دلی مامان اشرف مرحوم را بر سر او خالی کنند.

از مادرم می خواستم که این کار را نکند و سرخاک نرود. ریحانه و مرضیه دو سلیطه بی همه چیز بودند. پدر عرق خورشان در اوج جوانی مرده بود و از آن پس پدربزرگم سرپرستی شان را برعهده گرفته بود. پدربزرگم در آخرین روزهای حیاتش قصد داشت خانه و بخش بزرگی از دارایی هایش را به نام خواهر و بچه های یتیمش بکند که مامان اشرف مانع شده بود. مامان اشرف عاشق مادرم و بچه هایش بود و به گفته خودش همه کار کرده بود تا ثروت پدربزرگم به دست وارثان حقیقی اش برسد. مامان اشرف می گفت: چاچول بازهای حرام زاده با این زبان شان مار را از سوراخ بیرون می کشند. دیر جنبیده بودم اَرسی همه چیز را وقف کس های بوگندوی شان کرده بود.

بابا اَرسی، پدربزرگم، قلب نرمی داشت. با اینکه عاشق مامان اشرف بود، اما خواهرزاده هایش نفوذ زیادی رویش داشتند و مامان اشرف برای پیروزی در این جنگ نابرابر به قول خودش صدمه های زیادی خورده بود.

و حالا مامان ساده دل من می خواست فرصت خوبی در اختیارشان بگذارد تا انتقام همه حسادت ها و کینه های این سالها را سر قبر مادرشان بگیرند…

مشتی از حمام می آید و وقتی می بیند من آماده بیرون رفتن هستم تعجب میکند. می گوید: کجا؟

میگویم: بهشت زهرا، عمه مادرم فوت کرده.

حوله خیسش را کف زمین می اندازد. می خواهم سرش جیغ بزنم که این لعنتی خیس را از کف زمین بردار. اما امروز به جیغ هایم احتیاج دارم. جایی را که حوله افتاده به ذهن می سپارم تا وقتی برگشتم بهتر از جاهای دیگر تمیزش کنم.

دلم برای مرده هایم تنگ شده. برای مامان اشرف، بابا ارسی، خاله زهرا، مامان پروین…

با خودم می گویم: سر خاک آنها هم می روم و دلم از یاد مامان اشرف پر از شوق می شود.

به خانه مادرم می رسم و می بینم که با چشمهای پف کرده و قرمز دراز کشیده و حالش خوب نیست. دستگاه فشار خون را می آورم و فشارش را اندازه می گیرم. می گویم: فشارت خیلی بالاست. امروز قرصهایت را خورده ای؟

سرش را تکان می دهد و می گوید: الان می خورم.

بعد نفس عمیقی می کشد، بغضش را قورت می دهد و می گوید: بیچاره عمه. انگار تو بند 209 زندان اوین بود. مرضیه و وریحانه ممنوع الملاقاتش کرده بودند. نه کسی حق داشت به او زنگ بزند نه به دیدنش برود.  پای همه فامیل را بریده بودند. حق باتوست، بهتر است نرویم. تحمل دیدن این گه ها را امروز ندارم.

مامان و بابا مثل زمان جوانی شان، رفته بودند کوه. مامان شلوار جین دوران پانکی اش را پوشیده بود و بابا کفشهای کیکرزش را. وقتی آمدند خانه یک سبد حصیری دستشان بود و یک نوزاد تپل و سفید در سبد حصیری ونگ می زد.

من عاشق نوزاد شده بودم که پسر بود و از این لباسهای یک سره به تن داشت. از بغل خودم جدایش نمی کردم و دائم در حال شیر دادن البته با شیشه، به او بودم. توی خواب کیف می کردم که چه بچه خوش اشتها و شکمویی نصیبم شده و اصلا غذا دادن به او عذاب نیست.

اینها را داشتم به سریرا که برای دیدن من و این بچه جدید آمده بود می گفتم. شیر خوردنش که تمام شد، او را روی تخت دونفره مامان و بابا خواباندم و به سریرا گفتم همینجا بنشینیم، مبادا در  خواب غلت بخورد و از تخت بیفتد.

یک عالمه میهمان از راه رسید و من دوباره بچه را در سبد حصیری اش گذاشتم و پیش میهمانها بردم. مامان داشت تعریف می کرد که یک بی پدری بچه اش را در کوه رها کرده و حتما به قصد کشتن بچه این کار را کرده، چون سال تا سال گذر بنی بشری به آنجا نمی افتاده و اگر آنها هوس کوه به سرشان نزده بود، الان این بچه از سرما یخ زده بود!

من از تصور این صحنه به خودم لرزیدم. بچه را بغل کردم و دستها و پاهای کوچولویش را نوازش کردم و مطمئن شدم که حالا دیگر سردش نیست. بعد خندیدم و گفتم: اگر مثل فیلمها مادره کمین می داده تا ببیند چه کسی بچه اش را برداشته چی؟

مامان می خندد و می گوید: حتما پیش خودش کلی غصه خورده که بچه نصیب یک زن و شوهر پیر شده است!

من خیلی جدی به مامان می گویم: ولی نمیدانسته شما بچه را برای دختر جوانتان که از قضا عاشق بچه هم هست می آورید!

مامان اخم می کند و می گوید: سر دو هفته از دستش خسته می شوی. باید به کلانتری خبر بدهیم.

بعد همه میهمانها محو می شوند و من تقریبا با فریاد به مامان می گویم: نه اگر خبر بدهیم دیگر به این آسانی ها نمی توانیم سرپرستی اش را بگیریم و مامان زیر بار نمی رود و مدام جیغ میکشد که این اسباب بازی نیست و تو عرضه نگهداری از این بچه را نداری.

گریه ام می گیرد و به خودم و مامان قول میدهم که مثل بچه خودم بزرگش کنم. در دلم ایمان دارم که مثل بچه خودم دوستش خواهم داشت و بازهم بغلش می کنم و می بوسمش…

از خواب که بیدار می شوم هنوز در بغلم حسش می کنم و از خودم می پرسم: اگر بعدها بچه خودم به دنیا بیاید چه؟ بین شان فرق نمی گذارم؟

یه چیز ساده ای هست که شرمین، برادرزاده هفت ساله همسرم قشنگ می فهمه. ولی خیلی از ماها نمی فهمیم: تو یه روز زیبای بهاری، باهم رفته بودیم عیددیدنی. شرمین گیر داد که بیاد تو ماشین ما.( هم من دوستش دارم، هم اون منو.)

بعد تو ماشین داشت از ماجراهای مدرسه تعریف می کرد. اینکه دوست داره با کلاس ششمی ها و کلاس پنجمی ها دوست بشه اما ناظم جیغ جیغو این اجازه رو بهشون نمی ده. شرمین می گفت با اینکه با آنیتا و یلدا که همکلاسیش هستن اصلا خوب نیست، اما وقتی مشغول بازی با کلاس ششمی هاست همه حتی آنیتا و یلدا هم متحدانه هواشو دارند و روی خانم ناظم را کم می کنند. مثلا وقتی خانم ناظم میاد تو حیاط و می خواد مچشونو بگیره و نذاره با کلاس ششمی ها رفت و آمد کنند، شرمین می گه: وا، خانم من که بازی نمی کردم، داشتم باهاشون حرف می زدم. همه بچه های کلاس هم همزمان حرفشو تایید می کنند و می گن: بله خانم ما می خواستیم ازشون طناب بازی یاد بگیریم. شرمین هم همینطور…حتی آنیتا و یلدا…

خانم ناظم وقتی دور می شه، همه نخودی می خندن و دوباره آتیش سوزونی رو از سر می گیرن، حتی آنیتا و یلدا…

من دلم سوخت. وقتی دیدم این آنیتا و یلدا شعورشون از مَشتی بالاتره.

حالا میخوام گوز رو به شقیقه ربط بدم. اما اگر بدونین این مشتی چه بحثهای نابی رو که همه باهم همفکر بودن و تفاهم داشتن با گفتن استهزاآمیزِ این واژه لعنتی به گا داده:

دوران طلایی امام!

درست در لحظه ای که سلطنت طلب، اصلاح طلب، سکولاره و مصدقیه شروع می کنند باهم به تفاهم رسیدن، یکی مثل مشتی پیدا می شه و می گه: جمهوری اسلامی نه یک کلمه بیش نه یک کلمه کم! با همین حرفها همه شروع می کنند به اصلاح طلبه چپ چپ نگاه کردن. بعد اون برای اینکه جو این نگاهای تخمی رو کم کنه: شروع میکنه دفاع از این جمله های مذبوحانه و توپ را ول دادن در صحنه سکولاره، سکولاره می شوته تو دروازه سلطنت طلبه و همینجوری همه میفتن اون وسط روی هم و یه دعوای برره ای به راه میفته. آخرش کی می بره؟ اصلاح طلبه؟ سلطنت طلبه؟ مصدقیه؟

خب نه دیگه! خانم ناظمه! شما بخوانید ولایت فقیهِ!

یعنی این نوریزاده و مهدی فلاحتی و حسن داعی اندازه آنیتا و یلدا شعور ندارن. هی می جورن و از گذشته یه چیزی پیدا می کنند و می ندازن اون وسط و این نیروهایی رو که می تونن با تفاهم و اتحاد یه چیز عالی درست کنند، به هم می ریزند. بعدش هم ابراز تعجب می کنند که چرا هیچوقت اپوزیسیون نمی تونه به تفاهم برسه. خب بابا شماها یا عمدا این کارو می کنید یا سهوا. در هر دو حالت همه تون به گا می رید مارم زورکی با خودتون میبرین. یا اصلا گیریم شماها سودی دارین و این اختلاف افکنی ها عمدیه. ساده لوحان گرامی، روی سخنم با شماست:

اینقدر راحت تحت تاثیر قرار نگیرید و هوای همدیگه رو داشته باشین. شما فقط یک دشمن مشترک دارین.

جناب آقای سلطنت طلب که عشق خانواده پهلوی هستی، به جای اینکه دوران طلایی امام رو مسخره کنی و مصدق رو خائن نشون بدی، نیروت رو بذار روی خانم ناظم.

جناب آقای اصلاح طلب که دنبال اسلام رحمانی هستی و به دنبال اجرای بی تنازل قانون اساسی، به جای به رخ کشیدن کم و کاستی های شاه و دفاعیات کدیورانه از اسلام، نیروت رو بذار روی خانم ناظم. و شما سکولار، لاییک، ملی مذهبی گرامی شما هم همچنین: نیروت رو بذار روی خانم ناظم جیغ جیغو.

وقتی خانم ناظم دور شد، به هم نخودی بخندین و اختلافاتتون رو سر صندوق رای حل کنید. مطمئن باشین هیچ چیز تو دنیا به اندازه صندوق آرای واقعی ملت ایران نمی تونه برای همه صلح، آرامش و شادی به ارمغان بیاره. اینو مطمئن باشید. نشون به اون نشون که بیش از سی ساله نمیذارن انتخابات آزاد تو این کشور برگزار بشه.

پ.ن: خواستم چیزی هم درباره مجاهدین بنویسم، دیدم این فرومایگان خیلی کمتر از اون هستند که اسمشون در شمار گروههای مخالف قرار بگیره. بعدا اما به طور جداگانه خدمت این فرقه کثیف و نکبت پراکن خواهم رسید.  (یکی از تفرقه افکنان اصلی همینها هستند که هر دقیقه در پوست یکی میرن.) عجالتا تف تو روی مریم لچکی که ولایت فقیه هزار بار شرف داره بهش. (با دلیل ثابت می کنم.)