تو ای فردا،

بیا از راه ،

بیا تا پیکر بیجان من از روح من آغوش برگیرد ،

و نقش تازه ای گیرد

و در ایران خود جان را بیاسایم،

که در آیین ما  رسم  است آزادی.

تو ای زیباتر از هر روز من ،

فردا ،

بیا از راه ،

بیا تا لحظه ای من هم بیاسایم ،

از این نامردمی چشمی بپوشانم

بیا تا از دورنگی های مردم لحظه ای آرامشی گیرم.

تو ای زیباتر از هر روز ،

تو ای فردا ،

بیا تا روح خود را رنگ و طرح تازه ای بخشم

                                                                                و در آرامشی مطلق ، غزل خوانم.   

 من اینجا در زمستانم ،

نمی دانم شما اکنون،

  کجای روزگارانید .

من اینجا غرق بیدادم،

نمی دانم شما

 از حس من آگاه و هشیارید.

من اینجا هر طرف بینم ،

سکوت مرگ می جوشد ،

سکوتی که نه از شادی،

ز حس ترس می روید.

نمی دانم شما اینک ،

ز حس  ترس خاموشید ،

و یا همچون قناری ها

برای خود نمایی گاه می خوانید !

 من اینجا در قفسهایم ، نفس هایم پیاپی رنگ می بازند ،

نمی میرند،

ولی تک تک به سوی آشیان مرگ می رویند .

می دانم شما از مرگ من چیزی نمی دانید !

من اینجا در زمستانم

زمستان سخت  سوزان است

می لرزم ، می ترسم   می گریم

                       و حاصل مرگ یک مرد است .

دیگر اشکانم را ارزان نمی فروشم

دیگر صدایم را بی حاصل نمی بازم

دیگر گوشهایم را بیهوده خسته نمی کنم

و دیگر دستهایم را برایش تکان نمی دهم

-آری

از این زندان بی حصار خسته شدم .

           من دیگر چشمانم را می بندم.

-----------------------------------

ستاره هایم را در دریا گم کرده ام

طوفانهایم را در آسمان

ماهی را در صحرا

لاله را در دریا

صدایم را در مدادم

مدادم را در نوایم

آری

من خود را گم کرده ام !!!!!!!!!!!

 خود را اسیر طوفانهای کویری کردم

 خود را اسیر سرابهای خیالی کردم

من خویش را با هیچ هم آوا کرده ام.

           من دیگر چشمانم را میبندم

با غروب مرگ

در صحرای درد ،

در میان نغمه های بی صدا،

مردی از دنیا به گوری می رود،

دفتر شعرش ، به کنجی می رود

یاد او ،

بر قاب عکسی می رود .

روز اول در میان کودکان ،

همسر و همسایه و همسنگران

دردو آهی هست،

غوغا می کند،

یاد او در خانه سودا میکند.

روز اول چون گذشت تسکین دردی میکند 

قطعه سنگی ،

هدیه بر اوار خاکش میکنند

هفته ای چون رفت آنها آرزویی می کنند

ارزویی نیک بر حال عزیزی میکنند 

هفته ها چون می روند 

 آنها رهایش می کنند ،

کار دنیا را نمی خواهند فراموشش کنند.

کار دنیا برتر از ایمان شده است

مثل لالایی برای مرده ی

بی روح    خوش پیکر    شده است .

برتر از بابا شده است.

هر کجا ره می گشاییم بهر کاری دیگر است

راه ما پایان همان آغاز راهی دیگر است.

کار دنیا را رهایی مشکل است،

یاد کردن ازگذشته، اندکی مشکل تر است.

امروز به اعلامیه ی کهنه ی زندگی خویش نظاره کردم

نوشته بود:

  مهر      

 1366 

         آری

                                ۱۹ سال گذشت

و من به این مناسبت

 19 شاخه گل را به خاک سپردم

    و 19 نامه فریبنده را در آتش سوزاندم

و سکوتم را شعری کردم

 سال تنهایی یک انسان19به وسعت

***

امروز

بر فراز بام ۱۹ سالگی 

 به خاطرات گذشته خویش پرواز میکنم،

از کودکیم آغاز میکنم،

بوسه را تقدیم میکنم19و به او 

سپس او را در آغوش سرد خویش ،

 گرم می فشارم 

  زیرا

      ساده بود و بی گناه .

و بر دفتر بی خط کودکیم

با مداد سفید می نویسم:   

 دوست ناشناس   تولدت مبارک

***

به جوانیم نظاره میکنم

  و او را به آرامی نوازش می دهم

    زیرا:

 تنها هست و پر غرور

آنقدر تنها

                 که همه در خیال خویش

  او را دوست دارند

و بودنش را تبریک می گویند.

                                                               بودنش مبارک!!!!

 پلی   از   دلت   بر  دلم  ساختی

                               نگاهت  تو ای  گل،

                                            به من دوختی

نگاهی که رازت در آن خفته است

                                بترسم  بگویم ،

                                            که  دل  باختی

بترسم   نگاهت  کنم  نازنین

                                چو  رازی  که  داری

                                                       نهانم  کنی

چو  رازی به زیبایی صد بهشت

                                   به اندازه ی

                                        قلب صد سرنوشت

به اندازه ی  روزهای  خوشی

                                       که نه،

                                                برتر از این همه دلخوشی .

چو لبخندی از تو به سویم دود

                                         دوان ،

                                                من به سوی خیالم روم.

 .....

ندانم چگونه بگویم به تو

                                  که دانم ،

                                                   همه راز این قلب تو

بدانم که دانی تو هم ، راز من

                                     که بی تو شدم

                                                      مثل  پاییز غم

دگر بست است این راز داری ،

                                          بدان،  

                                                      مگر ما  چه داریم  بجز یکدگر؟

                                                                                                   بهمن  ۸۲