سیب

چیزی که مالیات ندارد حرف مفت است ، پس چرا خودم را آزاد بدهم و چیزی ننویسم ، هان ؟

یک وخت هایی همین طور که نشسته ایی و منتظری اتفاقی بیفتد ، مجبور می شوی خیلی منتظر بمانی ، چون نمی افتد ، هی طول و عرض ذهنت را بالا پایین می کنی ، هی به ساعت دلت نگاه می کنی ، اما نه ! انگار قرار نیست بیفتد .

خسته که می شوی ، همچین که می نشینی تا پاهایت را ماساژ بدهی ناگهان دام دام !! صدای اتفاقی را می شوی که با تمام سرعت به سمتت می آید و چی ؟ هیچی! اصلن آن اتفاقی نبوده که تو منتظرش بوده ای ، هی داد می زنی : هووووووو ، اتفاق ! اشتباه آمده ای ! اینجا کسی منتظرت نبوده ، برو رد کارت ! اما دریغ و صد حیف که آن لحظه یادت نیست که اتفاق وقتی برسد جایی و بخواهد اتراق کند دیگر ، عمرن بتوانی تکانش دهی ، مگر در موارد خاص ! که از شانس گند تو عمرن برایت یک دانه از آن موارد خاص هم وجود ندارد…

خوب اوضاع از این قرار است ، حالا نه اینکه اتفاق بزرگی بودها ! نه ، نکته ی اصلی حرف هایم آنجاست که وختی منتظری کلن تمام دنیا دست به دست هم می دهند که تو بیشتر انتظار بکشی و کلن انگار همه دارند با این انتظار کشیدنت حال می کنند و نمی خواهند چیزی عوض شود و به نظرم می خواهند این فرهنگ انتظار را در درون ما خوووووب نهادینه کنند .

:-<

خوب دلم یک اتفاق می خواهد ، من نیاز دارم اتفاقی بیفتد.

====================================

پ.ن1 :  آآآآآهای اتفاق ، من اینجا هستم ، نروی سراغ کسی که منتظرت نیست ها !!!!!

پ.ن2 : بخاطر آزاده ;;)

شاید رازش در همین باشد

شاید باید تنها موسیقی بیکلام گوش کنم و زل بزنم به سقف اتاق

شاید باید کتاب ها را توی قفسه تماشا کنم و شوق چشم هایشان را ندیده بگیرم برای خوانده شدن

شاید باید همین کار را کنم

شاید باید هر روز به مادرم بگویم که آن غذا را بپز و بعد چیزی از آن نخورم

شاید باید صدای موسیقی را بلند و بلندتر کنم و در اتاقم تنها تنم را به دست هایش بسپارم ، آهسته و آرام هم ضرب هم شویم

شاید باید چراغ را خاموش کنم ، روی زمین دراز بکشم و حرکت پاهایم را تماشا کنم

شاید سهم من از تمام خوشی های دنیا همین است که چیزی بنویسم ، قدمی بزنم و شعری بگویم

شاید باید برای آرام شدن چشم هایم را روی هم فشار دهم و لحظه ها را مجسم کنم

شاید باید صداها را دور بیندازم و فقط تصویر ببینم

بوسه ها ، نوازش ها

شاید حتی باید تصویر ها را هم ندیده بگیرم و عطرها را مرور کنم

شاید باید مدام شالم را بو بکشم

یا سرم را تکان دهم

هراز گاهی بغضکی می آید روی سیم های گلویم می نشیند و من به رسم عادت همیشه که» تو نباید گریه کنی» با تلنگری آرام می پرانمش

درد ندارم اما چانه ام می لرزد

باید نقشی بزنم ، بومی علم کنم و تمام حسم را در آن بریزم

ناگیزم…

شاید همه ی تلاشی که باید بکنم در تکرار حسم باشد

شاید باید ساکت آرام موهایم را شانه کنم و از این دیوانه گی که پر پیچ و تابش زیباتر است دست بردارم

شاید باید به همین سادگی باشم

شاید باید سعی کنم مثل مسئله های سخت از راه های ساده حل شوم !!

اولین کسی که دیدش زنش بود ، فاصله ی صندلی تا در رو تقریبن دویید ، دخترش از دور این منظره رو می دید ، مرد نمی تونست حرف بزنه یه چیزی مثل لکنت حرفو تو دهنش اینور اونور می کرد اما صدایی ازش در نمیومد فقط انگشتشو به نشانه ی هشدار تو هوا تکون می داد .

دختر بی تاب شد ، اونم دویید طرف پدرش ، چهره ی مرد رنگ پریده بود ، دختر دستاشو گرفت ، زنش می گفت : هادی !!! چیه ؟ چی شده ؟ حرف بزن !!

مرد هی عقب عقب می رفت ، روشو می کرد به دیوار ، می گفت نبینینش ، با التماس می گفت .

خواهرای مرد از راه رسیدن ، صورت برادرشون پر از ترس و استیصال بود ، صداها از این ور و اونور میومد :- هادی جان ! آروم باش ، دختر تحملش تموم شد پدرشو گرفت تو بغلش ، بغض پدر ترکید ، زجه زد ، دختر هی تکرار می کرد ، پدررر تو رو خدا ! تو روخدا آروم باش .

مرد : آآآآآخ ، نبینینش !!! نیره…..
زنشو صدا می زد ، با یه حالت خاص انگار زنشش می تونه کمکش کنه ، می تونه همه ی اتفاقایی که از ساعت 2:30 دقیقه ی دیشب افتاده بودو عوض کنه ، انگار می تونست برادرشو بهش برگردونه .

مرد گریه می کرد بلند بلند تو بغل دخترش ، دختر هم گریه می کرد بلند بلند : پدر پدر ، تو رو خدا ، تو رو خدا آروم باش .

و یهو دخترو می کشن ، داشتن جنازه ی عموشو می آوردن ، واسه خداحافظی…می آوردن تو اتاق…می آوردن که دخترش که تازه از
تهران اومده بودو وقتی بابش رفت اونو ندید باهاش خداحافظی کنه…می آوردنش که خواهراش و برادراش باهاش خداحافظی کنن ، دخترو کشیدن بردن تو اتاق دختر زجه می زد ،پدرشو می خواست ، تو بغل مادرش داد می کشید که تو حق نداری بمیری….

.

======================

.

پ.ن : نمی دونستم اینهمه دوست دارم بابای خوبم…

شاید حرف هایی که می زنم ، یک مشت دری وری های هذیانگونه ای باشد که هنگام تب به سراغ هر کسی می رود ، شاید نباید بنویسمشان اما می نویسم ، این روزها روزهای خوبی نیست ، روزهای بدی هم نیست ، روزهای بدتر از این همه بوده ، روزهای گرمی نیست ، روزهای سردی هم نیست ، روزهای سیاه سفید شاید ، اما خاکستری نه .

این روزها کسی که خودم باشم ، بدجور روی دست صاحبش مانده ام ، کسی که خودم باشم زیادی چشم می چرخوانم دنبال راه ، این روزها ، امان از این روزها .

از تو شاید در همین ساعت متنفر باشم ، با آن لحن خونسرد که گاهی به بی تفاوت آغشته می شوی ، که نمی دانم با کدام سنگ وزن می کنی مسائل را که اینچنین ارزان فروش شده ای . شاید در همین ساعت عاشقت باشم که اینقدر خوب مسائل را درک می کنی و شاید باز هم متنفر که این همه ویران کننده راست می گویی . جوابی برای حرف هایت دارمو ندارم اما نمی خواهم جوابیه ایراد کنم ، این روزها را دوست ندارم اما دارم .

از تو شاید در همین ساعت می ترسم ، که نمی دانم چرا دستم را گرفتی با وجود اینکه نمی دانی انتهایش کجاست ، شاید امنیت را در این ساعت از آغوشت انتظار دارم که ضربانش را هنوز می شنوم گاهی .

از خودم اما نمی گذرم و این را خوب می دانم ، موجودی که ساده نبود اما شد و نه اما آنقدر ساده که برعددی دیگر تقسیم نشود…