omabaard

De gloednieuwe Cocon Circulair in Sint-Niklaas is een immense ruimte waar een oude industriële site een nieuw leven heeft gekregen. Vroeger stonden er machines van Nobels-Peelman, vandaag vind je er de start van een levendige omgeving waar alles draait rond duurzaamheid en hergebruik.

Het idee achter Cocon is mensen samenbrengen die bouwen aan een circulaire toekomst. Ondernemers, creatieve mensen en organisaties krijgen er de ruimte om te experimenteren, samen te werken en ideeën uit te wisselen. In de ateliers zal worden gewerkt met gerecupereerde materialen, in workshops zullen nieuwe inzichten worden gedeeld en tijdens events ontstaan hopelijk nieuwe samenwerkingen.

Het gebouw zelf vertelt eigenlijk al het verhaal. De stad heeft de grote fabrieksruimte bewust heropgebouwd met het oog op hergebruik en zo weinig mogelijke verspilling.
De plaats is zelf een voorbeeld van circulair bouwen. Er waren vrij veel spanningen met de ( klassieke) aannemers, die vaak niet begrepen dat vooral  niet alles perfect moet zijn.

Cocon is een ontmoetingsplaats, een leeromgeving en een ‘broedplaats voor innovatie’. Het doel is tonen dat anders omgaan met grondstoffen broodnodig is én verbindend kan werken.

De oude houten terrassen van de grote markt, die vorig jaar volledig werd vernieuwd, doen nu dienst als gevel (foto 2) van het gebouw en voor vele nieuwe plantenbakken (foto 4) met kruiden om thee te maken. Wat elders afgedankt wordt, wordt hier opnieuw betekenisvol.

De enorme raampartij is geen strak geheel, maar een speelse verzameling van restmateriaal, waar maten en kleuren geen rol spelen.  (Foto 3)

Bij foto 1 denk ik aan de ecokathedraal van Jan. Er wordt een rond werk gebouwd met losse bakstenen, waar wilde planten het ooit mogen overnemen.

Ik denk aan Anuk als ons het knopen van in repen gescheurde kledingsresten tot een mooi kleed wordt getoond.

Ik denk aan Dorothé bij het zien van toffe tassen, gemaakt uit oudere jeansrokjes en overhemden.

Overschotten van raamkozijnen, goed voor maar liefst 54 (!)  kilometer, worden samengebracht en omgetoverd tot stevige basis voor de serre.
Lampen, afgeschreven omdat ze niet meer perfect zijn, krijgen hier opnieuw een functie en een plek.

Het zet aan tot nadenken. Over hoeveel we weggooien, gewoon omdat het niet meer aan onze drang naar perfectie voldoet.
Maar dit nieuwe initiatief, waar creatieve mensen een ruimte huren, workshops geven, met elkaar in verbinding komen, geeft zeker hoop.
Hoedje af voor de stad die dit mogelijk maakt. En wie weet volg ik er wel eens een workshop.

https://share.google/iItSXv4tsbg49enxq

Op de eerste lentedag trekt de zon me mee naar de abdij van Drongen, een plek waar de tijd zich over duizend jaar heeft uitgestrekt. Wat ooit begon met Norbertijnen, later werd voortgezet door Jezuïeten, is vandaag nog slechts de thuis van een handvol bewoners.

In de grote tuin staat een Grieks kruisbeeld, ruw opgebouwd uit treinbiels. Geen franjes, geen opsmuk, alleen soberheid die me raakt. Bij de tekst sta ik graag even stil.
“Wie omwegen maakt om aan het kruis voorbij te gaan, loopt gevaar ook aan het leven voorbij te gaan.
Wie is het leven de werkelijkheid van zijn eigen kruis aanvaardt, geraakt stilaan voorbij het kruis in het leven’.

Afzien hoort bij de levensopdracht van de Jezuïeten. Verwarming is schaars, even opwarmen mag, maar de kou trotseren is essentieel.
Wie zich te energiek voelt wordt doelbewust verzwakt via aderlating.
Discipline en gehoorzaamheid komen op de eerste plaats. Jezuïeten doorlopen een proefperiode van veertien jaar voor ze echt mogen toetreden.
Vriendschappen worden ontmoedigd,  wandelen doe je nooit met twee, maar altijd in verplicht wisselende drietallen.

De tuin is immens en grenst aan de Leie. De kapel van de 19e eeuw is overdadig, vooraan lees je de belangrijke godsdienstige taferelen als in een stripverhaal. Niet mooi, maar wel indrukwekkend met veel zorg voor details.

De gids vertelt met veel humor en enthousiasme voor collega-gidsen en ik mag mee als partner. Lucky me.

De namiddag en de zon zijn er voor de verdiende ontspanning. Tijd om de omgeving te verkennen met de fietsen langs de romantisch Leie. Alles ruikt naar vakantie.
We eindigen met een laatste drankje op een boot-terras in de zon, goed voor de vitamine D.

Het wordt een fijne zaterdag met cultuur, natuur, boeiende verhalen horen,  bewegen en fietsen, ontspannen, zonnen….

Aan de oever van de Schelde.

Voor het vierde jaar op rij loodst manlief een bende kinderen door Gent op een speelse en boeiende manier. En voor de derde keer staat daar een bijzonder aandachtige kleinzoon op de eerste rij.
De juffen hebben ook mij terug mee gevraagd als extra begeleiding. Er is altijd nood aan een extra paar ogen.
Het moet gezegd, ze luisteren echt naar de juf. Geen stemverheffing nodig, geen drama. Gewoon… gezag. Het bestaat nog.
Verschillende periodes in de geschiedenis van de stad komen aan bod, van de graaf over de arbeider naar de toerist. Spontane reacties én het enthousiasme van de kinderen zijn goud waard.
We hebben onze hemel weeral verdiend. Maar waar is de trap?

Het weekend was er één van de feestjes. Met lekker eten, veel babbels, voorzichtige (soms toch) danspasjes, want de leeftijd weegt in de rug. Misschien was de Zorba er net iets teveel aan? Voel ik toch ergens een wankel evenwicht deze dagen? Eigen schuld, dikke bult….

Vandaag schittert de zon. Manlief trekt erop uit met vriend en trein. Hij stuurt me vrolijke lentegroeten.

Voorbeeldige leerling als ik ben, ga ik naar de wekelijkse les. Spijbelen is niet aan mij besteed, zelfs de warme buitenlucht kan me niet overtuigen. Maar het is het waard, wat ik niet van elke les kan zeggen. De leraar durft soms eindeloos afdwalen. Ik ben weer heel wat slimmer….. Iets met Gamma en neen, niet de doe-het-zelfzaak.

Met de terrasdeur wagenwijd open, maak ik wortelpuree en balletjes in tomatensaus. De jongens zullen morgen weer blij zijn met ‘kindereten’ op de menu.

De miniserie Ripley is een stijlvolle psychologische thriller op Netflix, gebaseerd op het boek The Talented Mr. Ripley.
Het verhaal volgt Tom Ripley, een oplichter die naar Italië wordt gestuurd om een rijke zoon terug te halen, maar hij geraakt daar geobsedeerd door het luxe leven.
Hij wringt zich in dat leven met leugens, manipulatie en uiteindelijk geweld.
De serie is volledig in zwart-wit-tinten met sterke contrasten. Elk beeld is een kunstwerk op zichzelf en voor mij belangrijker dan het verhaal. Het gaat om pure kunstfotografie. Visueel héél indrukwekkend.

Mijn e-bike is op leeftijd. Knap dat hij het al meer dan 13 jaar uithoudt. Hij bolt nog steeds erg goed, zit comfortabel, alles doet het. Maar de batterij is op, de winter heeft hem geen deugd gedaan.

Onderweg ben ik vaak bang dat hij het zal begeven. Dus zijn daar de twijfels.
Wordt het een nieuwe fiets?
Maar ….. we zijn gehecht aan elkaar.
We kennen elkaar door en door.
Maar ….. hij is oud.
Die nieuwe fietsen hebben snufjes die me zeker aanspreken.
Ik hak de knoop door. De fiets mag blijven en ik hou het bij  een nieuwe batterij. Dom?
Gelukkig is die nog online te koop.
Het risico dat de fiets het eerder begeeft dan de batterij is reëel, het zij zo.

De nieuwe batterij mag zich vandaag meteen bewijzen.
Op deze zonnige dag, met een lente die maar blijft duren, nog even toch, vertrekken we richting Bazel. Ik met mijn oude fiets en zijn gloednieuwe hulp. Wie ziet hem blinken?

Neen, niet de hoofdstad van Zwitserland, ik zou wel willen …., maar gewoon 20 km fietsafstand verderop. Bazel is één van de mooiste dorpen in Vlaanderen. Het is een charmant dorpje, wij komen er graag. Romantisch, poëtisch, gezellig, historisch.

Het kasteel Wissekerke ligt sprookjesachtig middenin het mooie park met grote vijver.
We brengen er graag een bezoekje. De museumpas geldt er pas over twee maanden. ‘Het kost maar 8 Euro, mevrouw’. Maar we besluiten te wachten tot het voor ons ‘gratis’ wordt.

De trouwzaal en de kapel mogen we wel binnen en die zijn al de moeite.
Info vind je ruimschoots op het net, bij teveel uitleg krijg ik al snel het gevoel dat ik plagiaat pleeg.
Liever vertel ik over mijn persoonlijke beleving.
In de kapel valt het zonlicht schitterend door het glasraam, ik krijg het niet op foto.  Nieuwe koppeltjes worden met elkaar verbonden in de prachtige antieke  trouwzaal.
De blauwe hangbrug is de eye-catcher voor foto’s vol liefde en geluk.

Aalscholver en zwaan vechten om mijn aandacht.

Een hele familie zwemt voorbij, de lente lijkt definitief in het land is. Ja nu al! De foto’s zijn niet helder, ook mijn smartphone wordt oud. Weer een knoop om door te hakken.

De batterij deed zijn best. Ik kan eindelijk weer zorgeloos kms natuur en cultuur genieten. En de zon maakt het af.

….. écht blij van!

De meteorologische lente slaat op hol. De ochtend vraagt drie lagen kleding, laag per laag verdwijnt, het voelt warm aan in de zon, het lijkt zomer. Niet oké voor deze tijd van het jaar, maar wel voor energie en tegen winterdip.
Het land is vrolijk, terrassen zitten overvol en kleinzoon meldt -goed intijds- dat de ijskar nu al aan de schoolpoort staat. Kleine tip, stel je voor dat oma de centen vergeet.

Ik sta stil aan het rood licht. Brave burger. Altijd geweest.
Op het voetpad recht voor mij steekt een anderhalf kubieke meter autootje over, met gesloten laadbakje van (ruwe schatting) één kubieke meter inhoud. Twee zijdeurtjes waaien open. Ik denk ‘als die maar niet tegen een paaltje rijdt, want nu is het bakje echt wel breed’.
Net gedacht en het gebeurt. Het karretje komt los.
De chauffeur is zich van geen kwaad bewust en rijdt door, de verdere straat in. Het karretje bolt rustig achteruit, oei, de straat op. Net voor de drukke straat komt het tot stilstand. Ik roep, niet luid genoeg, een andere chauffeur toetert, maar het autootje bolt rustig verder en verdwijnt uit het zicht.
Er wacht de chauffeur nog een verrassing bij thuiskomst.

Ik lees ‘Het lelietheater’ van Lulu Wang. Het is een semi-autobiografie. Het verhaal speelt zich af in China in het begin van de jaren 1970, tijdens de Culturele Revolutie onder leiding van Mao Zedong. Een periode van politieke en sociale omwenteling waarin het communistische regime ‘bourgeois-invloeden’ probeert te verhinderen. Haar moeder hoort tot de eerste kaste, is hoogopgeleid en wordt verplicht tot een heropvoedings(straf)kamp. Dochter Lian (Lulu) heeft een huidziekte en ‘mag’ bij haar moeder blijven. Ze is het enige kind in het kamp.
Intellectuelen moeten ‘van de boeren leren’ en vooral zichzelf ideologisch hervormen. Zware arbeid, vele vernederingen en gebrek aan voedsel en medicatie moeten hen zuiveren. Je zal het maar meemaken…..

In het kamp komt Lian in contact met verbannen professoren die haar les geven. Zij verwerkt deze kennis door zelf lezingen te geven aan de natuur rond haar, wat zij het ‘lelietheater’ noemt.
Het voelt aan als een poëtische metafoor voor haar denkwereld en verbeelding. In haar eigen wereld voelt ze zich rijk. Ze aanvaardt en maakt er het beste van.

Ook geraakt ze bevriend met een meisje uit de derde kaste. Ondanks communistische idealen van gelijkheid bestaat in de praktijk een sterke sociale hiërarchie. Afkomst bepaalt je kansen en je behandeling. Zo’n vriendschap is niet evident.

Meer wil ik niet verklappen.
Het boek leest vlot, geeft een goede inkijk in een wereld die wij hier niet kennen, is gevoelig.  Bij veel zinnen sta ik even stil, ze treffen me. De geschiedenis sijpelt er zachtjes  doorheen, terwijl vooral het aangrijpende verhaal de hoofdrol speelt.
Een dikke (letterlijk én figuurlijk) aanrader.

Er zijn zo van die dagen waarop alles samen komt . Dagen die uitpuilen van bezigheden, afspraken en plannen. Dagen waarop je jezelf verplicht tussendoor even rustig adem te halen. Zaterdag is zo’n leukedruktedag. We voelen ons lentefris.

We vertrekken intijds richting boshuis van onze zoon en schone dochter. De vele regen in februari heeft de straten omgetoverd tot flinke modderpoelen en de putten tot kleine meertjes. Je kan hier best niet arriveren met een auto die net uit de carwash komt.
De honden zijn zoals altijd laaiend enthousiast. Een snelle aai hier, een kordate ‘ho’ daar om modderpoten op mijn nieuwe broek te voorkomen. Maar wat zijn ze lief!
En braaf.

Schone dochter en ik volgen een workshop kleien. Een verlaat verjaardagscadeau.
De start voelt wat onwennig, als enige nieuwkomers.  De anderen vinden vlot de weg in huis, tussen het vele materiaal, in hun eigen fantasie en lijken goed voorbereid. Over de vraag ‘wat wil je maken’ heb ik zelfs nog niet concreet nagedacht.

De begeleiding verloopt -aanvankelijk wat te- soepel, want ieder doet zijn ding en wij aarzelen. Waarom heb ik het gevoel dat wij maar wat aan modderen?

Met de cake, de drankjes, wat zoekwerk op de smartphone en tips van de begeleider komt dé inspiratie. Ik ga  voor buitenbloemen met fantasietjes op ijzeren stelen.
Drie uur later kijk ik tevreden naar mijn creaties.  Er wacht hen nog vier weken droogtijd, 34 uren hete oven, een kleurtje en uiteindelijk een vernislaag. Tussendoor nog op zoek gaan naar waterbestendige ‘stelen’. Dan kunnen ze de tuin in.

Schone dochter boetseert een knappe kip met plantenhouder. De sfeer is joviaal en ontspannen, geen druk, geen haast, geen kleibeperking, gezellige babbels en vrolijke muziek. Absoluut voor herhaling vatbaar.

Tijd voor een lekkere hap. Opabaard, zonen en kleinzonen sluiten graag aan. Verhalen worden verteld, ervaringen gedeeld. Altijd leuk, drie generaties samen.

Er volgt nog een optreden van Nicholas Arnst. Zei ik het al dat de dag heerlijk druk is?
De Vlaamse illusionist, die psychologie studeerde aan de KU Leuven, weet als geen ander ons gezond verstand voortdurend op het verkeerde been te zetten.  Met vingervlugheid, close-up magic en on(be)grijpbare trucs laat hij de hele zaal versteld staan. Het publiek wordt voortdurend betrokken. 
Wij ontsnappen aan een rol op het podium. Hoewel… eerlijk……ik  had het experiment best eens willen aangaan. En ik was zeker niet de enige.
Wauw, heel indruk-wekkende creatieve magie en misleiding. We leven in een wereld, die blijft verwonderen.

Na een op-en-af-maand vol twijfels en ‘wat als’ en ‘stel je voor’ en ‘je weet maar nooit’ ‘mag’ manlief onder de MRI.

We rijden er met de trein naar toe, want er is dat rijverbod voor zes (!) maand.
Het was schrikken toen we het zwart op wit op papier lazen, het ging over zes volle maanden, terwijl voorlopig geen enkel onderzoek in de richting van cva of tia wees. En manlief voelt zich volledig oké.
Maar zolang er twijfel is rond cva, eist de wet en volgt de neuroloog.

We zagen veel treinen, veel drukte, veel hangen in gangen, veel vertragingen, moesten ons laten oppikken, waar wij niet graag andere mensen lastig vallen.
En de trein is altijd een beetje reizen, wordt ons toch wijs gemaakt. Wij houden van het openbaar vervoer, maar nu was het toch van het goede teveel.

Via Cozo lezen we de resultaten, zinnen boordevol moeilijke woorden, het leest Chinees. We googelen op internet en stellen ons voor als vijftienjarige op chatGPT. Een leugentje om bestwil. De laatste stelt ons vrij gerust, maar het besef dat hij 40% onwaarheden durft fantaseren, houdt ons in de greep én onzekerheid.
Geduldig wachten we op het beloofde telefoontje van de neuroloog. Zij had ons héél duidelijk laten weten dat we niét zelf mochten bellen, ‘want zij had véél werk’.
Ze is (te) kordaat, we zouden niet durven ……
Manlief krijgt van mij de opdracht om de telefoon aan zijn hand te plakken, want een specialist belt geen twee keer en manlief is vaak onbereikbaar.
Het blijft stil. Één dag, twee dagen.
Zouden we? Neen, we durven niet, nog maar eens die Cozo uitpluizen.
Hoorden we daar een rinkeltje?
Staat het geluid aan?
Laat de helm op de fiets maar uit, kwestie van beter te horen. Maar zo ver wil manlief het  niet doordrijven, veiligheid boven alles.

We fietsen. Met helm.
Ik voorop.
Hij blijft achter? Oei?
Ik wacht.
Manlief komt aan en zegt dat hij is gebekd door een privé nummer, maar het niet hoorde en te laat op nam.
De veilige helm …
Zei ik het niet dat hij zijn oren moest spitsen?
Even kijken of terugbellen een optie is.
Het lukt niet, we proberen en herproberen.
Tot de telefoon vanzelf terug gaat rinkelen. Het kan zomaar gebeuren.
Het is dé neuroloog.
De wind en auto’s in de drukke straat razen, net als ons hart. Maar manlief doet zijn best om héél ontspannen over te komen.
Ja mevrouw, neen mevrouw, oef mevrouw, echt waar mevrouw?
Ik volg gespannen  zijn mimiek en die lijkt gerust te stellen. Ze brengt inderdaad goed nieuws. Er is niets alarmerend gevonden. Geen idee wat er gebeurd is, maar mijnheer kan gerust zijn.
En hij mag terug auto rijden.
Wat een opluchting.
Wat een herwonnen vrijheid.

Het besef blijft wel hangen.
Alles kan zo vlug keren. We genieten niet enkel de dag, maar elke gezonde seconde vanaf nu! En hopelijk vergeten we niet te snel.

Na de ijzige én fijne sneeuwwandeling gisteren, volgt vandaag een dagje cultuur. Het wordt Antwerpen. Voor de prijs van één kwartier reizen krijgen we zomaar een treinomweg van vijf volle kwartier.
In overvolle treinen, dat is pas genieten. Heen en weer.
Dubbel genieten dus.

Ondanks de voorspelde buien stappen we droog naar het K(oninklijk)M(useum)voor S(chone)K(unsten)in A(ntwerpen). Ter plaatse besluit ik een museumkaart te kopen, een jaartje kunst zonder overdosis spreekt me wel aan.

De inkomhal van het KMSKA is indrukwekkend.
In 1938 gaf René Margritte hier een lezing  ‘La ligne de vie’  over zijn ( heel speciale) visie over de werkelijkheid. Wij gaan zijn kunstwerken nu bekijken. Omdat de tentoonstelling bijna op zijn eind loopt, is er veel volk én wordt er gewerkt met tijdsloten, maar we geraken toch binnen, met dank aan onze charmes.

Zijn soms absurd overkomende (maar dat zal wel aan mij liggen) werken kan ik goed smaken.
Woorden en beelden spreken elkaar vaak tegen en dat zorgt voor verwondering.
Het was niet zijn bedoeling om fantasie te schilderen, maar om gewone dingen vreemd te maken, een appel, een hoed, een raam, een wolk. Door alledaagse objecten in onverwachte combinaties te plaatsen, laat hij ons twijfelen aan de realiteit zelf. Zijn schilderijen voelen aan als  raadsels.

Met zijn eigen stem gegenereerd door AI lijkt het alsof de kunstenaar zelf door de zalen spreekt, terwijl de schilderijen stil hun mysterie bewaren. Voor mij toch.

Ik trek foto’s in overvloed, maar ga me hier beperken, vooraleer ik door het museum word beschuldigd van broodroof.

Eéntje dus. Het glas van het raam is gebroken. De scherven liggen op de vensterbank en op de grond. En in die glasscherven zie je opnieuw stukjes van het landschap weerspiegeld.

Als de zon buiten forfait geeft en je nood hebt aan een kleurrijk geheel, is het geen slecht idee om eens door deze gang te wandelen. Een tussendoortje dat vrolijk stemt.
Boy & Erik Stappaerts
“2 Conflict Paintings + Color Method in 7 Layers” (2022)
Stappaerts is een kleurenjager. Hij zorgt voor expliciete overgangen. Ik vind het heel mooi.

En dat we moe zijn na deze dag, hoeft geen verdere uitleg. De trap leek eindeloos.