પ્રણય

રોજ શું આ તાલ કરવા?

સાવ ખોટા વાલ કરવા?

કોણ કે છે થાપ મારી,

ગાલને આ લાલ કરવા?

પેટ ચોળી શૂળ ના કર,

જીવતર બેહાલ કરવા.

કામ રોજે રોજ નું કર,

એ વળી શું કાલ કરવા?

દોસ્ત એવો શોધવો જે,

કામ આવે ઢાલ કરવા.

ભાગ્યના સૌ ખેલ બોલો માનવી ટાળી શકે છે?

શું હથેળીની બધી રેખા કહો વળી શકે છે?

આપણી સૌ વેદનાઓ આપણી સાથે જ છે ને?

કોણ છે જે યાદને એની હવે બાળી શકે છે?

આંખ આડા હાથ તું શું કામ લાવે છે મને કે?

એમ કોઈ આંખથી આંસુ ભલા ખાળી શકે છે?

શી ખબર તાકાત કેવી છે અશ્રુ માં?બે ખબર છું.

જો હૃદય પત્થર હશે તો પણ સદા ગાળી શકે છે.

કોણ કે છે કે સમય જાતા બધું વિસરી જવાનું?

આ હૃદય મારું બધીયે યાદને પાળી શકે છે……….મેહુલ.

ખુદા મને તારી હવે ક્યાં બીક લાગે છે,
કરતો ફરું છું હું મને જે ઠીક લાગે છે.
દુઃખો બધીયે જાતમાં ના હોય આ સરખા,
જીસસ,ખુદા,ઈશ્વર મને તો એક લાગે છે.
આ રોજ માણસમાં મરે છે માણસાઈ ને,
માણસ થવાનો કેટલો આ થાક લાગે છે.
આ આથમેલી સાંજમાં કેવા પુરે રંગો,
ઈશ્વર મને આ સાંજનો આશીક લાગે છે.
એ સાવ સૂકાઈ ગઈ છે તોય બેઠો છે,
પથ્થર નદીનો કેટલો માશૂક લાગે છે……….ગાગાલગા -ગાગા ……..મેહુલ.