της Νατάσας Στασινού

Εκατομμύρια τηλεθεατές ετοιμάζονται να παρακολουθήσουν το αγαπημένο τους «Bonanza». Ξαφνικά, η ροή του προγράμματος διακόπτεται.
Στην οθόνη εμφανίζεται ο Ρίτσαρντ Νίξον. Με σταθερή φωνή, μιλά για «μια νέα ευημερία χωρίς πόλεμο».

Είναι το βράδυ της Κυριακής, 15 Αυγούστου 1971. Σε λίγα λεπτά ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα ανακοινώσει την πιο ριζοσπαστική οικονομική απόφαση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχει επιλέξει εκείνη την ημέρα και ώρα, ώστε οι αγορές να είναι κλειστές.

Γιατί οι αγορές, όχι μόνο των ΗΠΑ, αλλά του κόσμου ολόκληρου δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιες.

Το σύστημα που έμοιαζε άτρωτο
Από το 1944, η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί με βάση το σύστημα του Bretton Woods. Όλα τα νομίσματα είναι σταθερά συνδεδεμένα με το δολάριο και το δολάριο με τον χρυσό, στα 35 δολάρια η ουγγιά.

Η ισοτιμία αυτή φέρνει σταθερότητα, ενισχύει το εμπόριο και υποστηρίζει την ανοικοδόμηση της Ευρώπης και της Ιαπωνίας.

Για 25 χρόνια, το δολάριο είναι «όσο καλό όσο ο χρυσός». Κανείς δεν αμφισβητεί την αμερικανική κυριαρχία.

Η κρίση ωριμάζει
Στη δεκαετία του ’60, οι ισορροπίες αρχίζουν να κλονίζονται. Οι ΗΠΑ ξοδεύουν τεράστια ποσά για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, για ξένη βοήθεια και για επενδύσεις στο εξωτερικό. Κυκλοφορούν πλέον τέσσερις φορές περισσότερα δολάρια απ’ ό,τι χρυσός στα αμερικανικά θησαυροφυλάκια.

Οι αγορές καταλαβαίνουν ότι η ισοτιμία είναι τεχνητή. Στο παρασκήνιο, κεντρικές τράπεζες και επενδυτές αρχίζουν να ανταλλάσσουν δολάρια με χρυσό. Το ενδεχόμενο μιας υποτίμησης πλανάται σαν σκιά.

Το μυστικό Σαββατοκύριακο στο Camp David
Στις 13 Αυγούστου 1971, ο Νίξον αποσύρεται στο προεδρικό θέρετρο Camp David. Μαζί του, μια μικρή ομάδα οικονομικών συμβούλων: ο υπουργός Οικονομικών Τζον Κόναλι, ο Πολ Βόλκερ, ο Τζορτζ Σουλτς και λίγοι ακόμη.

Απόντες οι άνθρωποι της εξωτερικής πολιτικής — ούτε ο Χένρι Κίσινγκερ, ούτε ο υπουργός Εξωτερικών Γουίλιαμ Ρότζερς.

Η αποστολή τους είναι σαφής: να σώσουν το δολάριο, να προστατεύσουν την αμερικανική οικονομία και να το κάνουν αιφνιδιαστικά, πριν οι αγορές προλάβουν να αντιδράσουν.

Foto: https://history.state.gov/milestones/1969-1976/nixon-shock

Η συνέχεια του άρθρου ΕΔΩ

του Αριστείδη Χατζή

Πώς οι Έλληνες επαναστάτες, το 1824, απέρριψαν με αγανάκτηση τη ρωσική πρόταση για τερματισμό των εχθροπραξιών με αντάλλαγμα μια αυτόνομη Ελλάδα υποτελή στον σουλτάνο και υπό την επιρροή της Ρωσίας.

Στις 9 Ιανουαρίου 1824 (με το παλιό ημερολόγιο) η Ρωσία υπέβαλε προς τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις (Μεγάλη Βρετανία, Αυστρία, Γαλλία και Πρωσία) ένα υπόμνημα για την επίλυση του ελληνικού ζητήματος, με στόχο την «ειρήνευση» της επαναστατημένης Ελλάδας. Σύμφωνα με το υπόμνημα αυτό θα έπρεπε να δημιουργηθούν τρία αυτόνομα ελληνικά κρατίδια που θα ήταν φόρου υποτελή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία θα διατηρούσε στρατεύματα σε στρατηγικά σημεία. Τα νησιά του Αιγαίου θα απολάμβαναν κι αυτά ένα παρόμοιο στάτους αυτονομίας. Το σχέδιο είχε στόχο να εξασφαλίσει η Ρωσία τον απόλυτο έλεγχο στους ορθοδόξους πληθυσμούς και να απλώσει την επιρροή της σε όλα τα Βαλκάνια. Το λεγόμενο ρωσικό «σχέδιο των τριών τμημάτων» είχε, πιθανόν, στόχο να αποτρέψει την αναγνώριση της ελληνικής εθνικής ανεξαρτησίας την οποία συζητούσαν ανεπίσημα, από τα τέλη του 1823, στελέχη του Φόρεϊν Οφις. «Ο φόβος να ξεφύγει από τα ρωσικά χέρια το ελληνικό ζήτημα», γράφει ο Γερμανός ιστορικός Γκέοργκ Γκότφριντ Γκερβίνους, οδήγησε τους Ρώσους στο σχέδιο ειρήνευσης.

Επιστολή στον Κάνινγκ

Στις 12 Αυγούστου 1824 ο γενικός γραμματέας του Εκτελεστικού Παναγιώτης Ρόδιος, εκπροσωπώντας την ελληνική κυβέρνηση, έστειλε προς τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Τζορτζ Κάνινγκ μια συγκλονιστική επιστολή, γραμμένη στα ελληνικά και τα γαλλικά, που αποτελούσε ταυτόχρονα δήλωση και έκκληση των Ελλήνων. Η περιληπτική απόδοση είναι δική μου, αλλά όλες οι φράσεις ανήκουν στον Ρόδιο και σε όσους συνέβαλαν στη συγγραφή αυτού του κειμένου: «Εδώ και τέσσερα χρόνια οι Ελληνες με τη βοήθεια του Θεού υπερασπίζονται τη γη των προγόνων τους. Μόνο τη γη υπερασπίζονται γιατί αδιαφορούν για τα χωριά, τα σπίτια, την ιδιοκτησία τους… Προτιμούν να είναι ελεύθεροι κι ας κοιμούνται μέσα σε σκηνές, πάνω στο γρασίδι, στις κορυφές των βουνών, παρά σε όμορφα, άνετα σπίτια αλλά σκλαβωμένοι. Οι Ελληνες πολεμούν για να ανακτήσουν τα δικαιώματά τους, για να απαλλαγούν από έναν ζυγό που δεν μπορούσαν πια να υποφέρουν. Ο ιερός τους στόχος ήταν να απελευθερώσουν την πίστη τους, τη χώρα τους, τους ιερούς ναούς τους, τους τάφους των γονιών, των γυναικών και των παιδιών τους.

»Επιχείρησαν πολλές φορές να ζητήσουν βοήθεια από τους Ευρωπαίους αλλά αυτοί παρέμειναν ουδέτεροι. Αυτή η ουδετερότητα, σε κάποιες περιπτώσεις, αποδείχθηκε μοιραία για εμάς. Αποφασίσαμε να σιωπήσουμε και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Αλλά τώρα πρέπει να μιλήσουμε διότι το σχέδιο ειρήνευσης που κυκλοφορεί και προέρχεται από μια Δύναμη στα βόρειά μας, μάς υποχρεώνει να σπάσουμε τη σιωπή μας.

»Αυτό το σχέδιο έχει ως θέμα του την Ελλάδα και αποφασίζει για την τύχη της, σύμφωνα με μια βούληση ξένη προς τα ελληνικά συμφέροντα. Αδυνατούμε να πιστέψουμε πως αυτό το σχέδιο προέρχεται από τη Ρωσία. Αλλά να μη νομίσει κανείς πως μπορεί να μας ξεγελάσει.

»Ενημερώνουμε, λοιπόν, με σεβασμό, τον βασιλέα της Μεγάλης Βρετανίας τον οποίο εκπροσωπείτε, πως το Ελληνικό Εθνος και η Ελληνική Κυβέρνηση, την οποία εκπροσωπώ εγώ, διακηρύσσει τα ακόλουθα:

Συνέχεια εδώ

Πηγή: kathimerini.gr

«Ευελιξία τύπου Νίξον» απαιτείται, κατά τον Χένρι Κίσινγκερ, στη σύγχρονη γεωπολιτική, προκειμένου να εκτονωθούν οι εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας καθώς και της Ρωσίας με την Ευρώπη.

Σε συνέντευξή του στο Bloomberg, o πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ τόνισε μεν ότι δεν πρέπει να επιτραπεί στην Κίνα να αναλάβει την παγκόσμια ηγεμονία, αλλά προειδοποίησε τον Τζο Μπάιντεν ότι θα πρέπει να προσέξει να μην επιτρέψει στην εσωτερική πολιτική να παρέμβει αναφορικά «με τη σημασία της κατανόησης της μονιμότητας της Κίνας».

«Ο Μπάιντεν και προηγούμενες κυβερνήσεις επηρεάστηκαν πάρα πολύ από το πώς βλέπουν στις ΗΠΑ την Κίνα» είπε ο 99χρονος Κίσινγκερ, ο οποίος είχε συμβάλει στην αποκατάσταση των σινο-αμερικανικών σχέσεων τη δεκαετία του 1970.

«Είναι, φυσικά, σημαντικό να αποτραπεί η ηγεμονία της Κίνας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας». Αλλά «αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με ατέρμονες αντιπαραθέσεις» πρόσθεσε ο Κίσινγκερ, που είχε δηλώσει προηγουμένως ότι η εντεινόμενη αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας διακινδυνεύει μια παγκόσμια «καταστροφή, συγκρίσιμη με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Η άποψη του Κίσινγκερ για τους Ευρωπαίους ηγέτες

Η γεωπολιτική και οι σχέσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων αποτελούν τον πυρήνα του νέου βιβλίου του Κίσινγκερ, με τίτλο «Leadership: Six Studies in World Strategy» («Hγεσία: Έξι Μελέτες για την Παγκόσμια Στρατηγική»), που εστιάζει σε έξι ηγέτες: τον Γερμανό Κόνραντ Αντενάουερ, τον Σαρλ Ντε Γκολ, τον Ρίτσαρντ Νίξον, τον Ανουάρ Σαντάτ της Αιγύπτου, τη Μάργκαρετ Θάτσερ και τον πρώτο πρωθυπουργό της Σιγκαπούρης, Λι Κουάν Γιου.

του Thomas L. Friedman

Πολλοί ήταν εκείνοι που πίστευαν ότι η Ρωσία θα κάνει… περίπατο στην Ουκρανία μετά από την εισβολή στις 24 Φεβρουαρίου, ωστόσο σήμερα συμπληρώθηκαν 108 μέρες μαχών.

Σε αυτό τον πόλεμο οι εκπλήξεις είναι πολλές, με τον γνωστό αρθρογράφο των New York Times, Τόμας Φρίντμαν να εκτιμά, σε άρθρο του, ότι η μεγαλύτερη δεν έχει έρθει ακόμα και αυτή μπορεί να αφορά τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Αν και οι Αμερικάνοι δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε σχεδόν τίποτα άλλο, οι περισσότεροι συμφωνούν με την κίνηση των ΗΠΑ να παράσχουν γενναιόδωρη οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, σημειώνει ο Φρίντμαν. Οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν θα μπορούσαν να βρουν την Ουκρανία στον χάρτη έως και πριν από λίγους μήνες, υπενθυμίζει ο αρθρογράφος των NYT.

Διαβάστε επίσης: Προσπάθειες για να σωθούν οι τρεις ξένοι μαχητές που καταδικάστηκαν σε θάνατο από τις αρχές του Ντονμπάς
Ο πόλεμος θυμίζει αγώνα σούμο
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Φρίντμαν, η διατήρηση αυτής της υποστήριξης καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού θα είναι διπλά σημαντική, καθώς ο πόλεμος εισέρχεται πια σε μια φάση που θυμίζει αγώνα σούμο. Σε μια φάση δηλαδή κατά την οποία δύο γιγάντιοι παλαιστές προσπαθούν μεν να πετάξουν ο ένας τον άλλο έξω από το ρινγκ χωρίς όμως να τα καταφέρνουν αλλά και χωρίς να τα παρατάνε.

Ο ίδιος ο Φρίντμαν δηλώνει βραχυπρόθεσμα αισιόδοξος όταν εκφράζει την ελπίδα πως η πλειοψηφία των Αμερικανών θα συνεχίσει – παρά την άνοδο στις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων – να τάσσεται υπέρ της στήριξης προς την Ουκρανία έως ότου εκείνη μπορέσει να ανακτήσει στρατιωτικά την κυριαρχία της ή να συνάψει μια αξιοπρεπή ειρηνευτική συμφωνία με τον Πούτιν.

Για να δικαιολογήσει αυτήν του την αισιοδοξία, ο Τόμας Φρίντμαν επικαλείται όσα γράφει στο νέο του βιβλίο με τον τίτλο «The Four Ages of American Foreign Policy» («Οι τέσσερις εποχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής» ελληνιστί) ο Αμερικανός ακαδημαϊκός Μάικλ Μάντελμπαουμ που διδάσκει αμερικανική εξωτερική πολιτική στο Johns Hopkins School of Advanced International Studies.

Η ταχεία ανακατάληψη της πρωτεύουσας Καμπούλ από τους Ταλιμπάν, δύο δεκαετίες μετά την πανάκριβη και αιματηρή προσπάθεια των Δυτικών για την εγκατάσταση μιας κοσμικής κυβέρνησης με λειτουργικές ένοπλες δυνάμεις στο Αφγανιστάν είναι κατά βάση ένα τραγικό γεγονός.

Η ταχεία ανακατάληψη της πρωτεύουσας Καμπούλ από τους Ταλιμπάν, δύο δεκαετίες μετά την πανάκριβη και αιματηρή προσπάθεια των Δυτικών για την εγκατάσταση μιας κοσμικής κυβέρνησης με λειτουργικές ένοπλες δυνάμεις στο Αφγανιστάν είναι κατά βάση ένα τραγικό γεγονός.

Η έρευνα της Microsoft με τίτλο The Next Great Disruption Is Hybrid Work – Are We Ready? (Η επόμενη μεγάλη διαταραχή είναι η υβριδική εργασία – Είμαστε έτοιμοι;) πραγματοποιήθηκε σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία και διαπίστωσε ότι το 38% των εργαζομένων σχεδίαζαν να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους τους επόμενους έξι μήνες με ένα χρόνο, ενώ σύμφωνα με άλλη έρευνα στις ΗΠΑ, το 42% των εργαζομένων θα παραιτούνταν εάν η εταιρεία τους δεν προσέφερε επιλογές τηλεργασίας μακροπρόθεσμα.

Νέες τάσεις στην εργασία

Με βάση έρευνες σε περισσότερους από 30.000 εργαζόμενους σε 31 χώρες, η έκθεση της Microsoft συγκέντρωσε τρισεκατομμύρια δεδομένα από εφαρμογές, συμπεριλαμβανομένων των Teams, Outlook και  Office 365, για να μετρήσει τα επίπεδα παραγωγικότητας και δραστηριότητας.

Οι επτά τάσεις που δείχνουν οτι ο κόσμος της εργασίας έχει αναδιαμορφωθεί βαθιά από την πανδημία:

1. Η ευέλικτη εργασία ήρθε για να μείνει
2. Οι ηγέτες δεν έχουν επαφή με τους υπαλλήλους και χρειάζονται μια κλήση αφύπνισης
3. Πίσω από την υψηλή παραγωγικότητα βρίσκεται ένα εξαντλημένο εργατικό δυναμικό
4. Η Gen Z (η γενιά των ατόμων 18-25 ετών) βρίσκεται σε κίνδυνο και θα χρειαστεί να ενεργοποιηθεί ξανά
5. Τα συρρικνούμενα δίκτυα θέτουν σε κίνδυνο την καινοτομία
6. Η αυθεντικότητα θα δώσει ώθηση στην παραγωγικότητα και την ευημερία
7. Το ταλέντο βρίσκεται παντού σε έναν υβριδικό κόσμο

του Ανδρέα Βατσινά.

Στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Psychopolitik: Neoliberalismus und die neuen Machttechniken» [1] (Ψυχοπολιτική: Νεοφιλελευθερισμός και νέες τεχνικές εξουσίας) ο Buyng Chul-Han –Κορεάτης φιλόσοφος ο οποίος είναι καθηγητής στο Βερολίνο και γράφει στη γερμανική γλώσσα– προσφέρει μια διαγνωστική της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης κοινωνίας, αναλύοντας τους μηχανισμούς εξουσίας που λειτουργούν σε αυτή.

Το βιβλίο είναι μόλις 70 σελίδες, πυκνογραμμένο, με κοφτές, σύντομες προτάσεις, ενώ περιλαμβάνει πολύ ετερογενείς θεματικές (από τα ‘Big Data’, την (αυτο)επιτήρηση και το ‘ψηφιακό πανοπτικό’ στα social media, μέχρι τον ‘ποσοτικοποιημένο εαυτό’, τα συναισθήματα ως πρώτες ύλες της άυλης παραγωγής κλπ.). Η παρουσίαση αυτή θα είναι πολύ επιλεκτική, εστιάζοντας κυρίως στις δυνατότητες που μας προσφέρει το βιβλίο για:

1. μια ανάλυση των νεοφιλελεύθερων τεχνικών εξουσίας 2. μια κριτική ορισμένων ψυχοτεχνικών που συμβάλλουν στην παραγωγή των ψυχισμών που χρειάζεται ο σύγχρονος καπιταλισμός και 3. μια εναλλακτική θεώρηση και πιθανή πολιτικοποίηση κάποιων ψυχισμιακών προβλημάτων.

Νεοφιλελεύθερη ψυχοπολιτική

Ο συγγραφέας εντοπίζει τη μετάβαση από μια πειθαρχική-βιοπολιτική τεχνική εξουσίας που βασίζεται στον καταναγκασμό, στην υπακοή και στην επιβολή, λειτουργώντας μέσω απαγορεύσεων, λογοκρισίας ή μιας βίας που ασκείται ενάντια στη θέληση εκείνων που καθυποτάσσονται, σε μια –χαρακτηριστικά νεοφιλελεύθερη– ψυχοπολιτική τεχνική εξουσίας η οποία ενεργοποιεί, κινητοποιεί, βελτιστοποιεί, συνδέεται με ‘projects’ και ‘πρωτοβουλίες’, και δεν επιβάλλει την υπακοή. Προσελκύει και καλοπιάνει αντί να απαγορεύει, είναι περισσότερο καταφατική παρά αρνητική, περισσότερο θελκτική παρά καταπιεστική. Σε αντίθεση με το πανοπτικό του Bentham

του Θεοφάνη Τάση*

Το 2020 συντελέστηκε ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση συγχώνευσης ανθρώπου – μηχανής που πρεσβεύει ο υπερανθρωπισμός. Η εταιρεία Neuralink δημιούργησε ένα εγκεφαλικό εμφύτευμα που επιτρέπει τη διάδραση με ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ο υπερανθρωπισμός είναι ένα σύνθετο, μη ομοιογενές ρεύμα μεταξύ φιλοσοφικής ανθρωπολογίας και φιλοσοφίας της τεχνικής, που συνενώνει ποικίλες προβληματικές από ετερόκλητα πεδία όπως η φυσική, οι κοινωνικές επιστήμες, η νευροεπιστήμη, η πληροφορική, η μοριακή βιολογία, η ρομποτική και η έρευνα για την τεχνητή νοημοσύνη. Στοχεύει στην τροποποίηση και αναβάθμιση του ανθρώπου μέσω της τεχνικής, πρεσβεύοντας ότι η βιολογική εξέλιξη είναι ατελής και δίχως κατεύθυνση, ως εκ τούτου θα πρέπει να την αναλάβουμε οι ίδιοι.

Υιοθετώντας στοιχεία του ανθρωπισμού όπως ο ορθός λόγος, η αυτογνωσία, η επιμέλεια εαυτού και η αυτονομία, ο υπερανθρωπισμός τα μεθερμηνεύει με αναφορά το ιδεώδες της δημιουργίας ενός νέου ανθρώπινου είδους. Εν ολίγοις, όπως ο άνθρωπος ξεπέρασε τη ζωώδη φύση του, έτσι οφείλει να υπερβεί πλέον την ανθρώπινη στην παρούσα βιολογική μορφή της.

Οι υπερανθρωπιστές πρεσβεύουν ότι ανανεώνουν και ολοκληρώνουν την παράδοση του ανθρωπισμού εκπληρώνοντας τις υποσχέσεις του για την τελείωση του ανθρώπου. O,τι ο ανθρωπισμός επεδίωκε μέσω της Παιδείας, της πνευματικής και σωματικής άσκησης, ο υπερανθρωπισμός υποστηρίζει ότι θα το πετύχει με τη χρήση της τεχνικής. Εναρμονίζοντας την επιθυμία της αυτοβελτίωσης με την επιθυμία της αθανασίας, το αίτημα της ανθρώπινης τελείωσης γίνεται πλέον πρόταγμα θέωσης του ανθρώπου. Με αυτή την έννοια, στον υπερανθρωπισμό δεν επιχειρείται η υπέρβαση του ανθρώπου καθαυτού, αλλά η αδιεχής βελτίωση των σωματικών και ψυχικών ικανοτήτων του. Eτσι, από την ανθρωπολογική περιγραφή του ανθρώπου ως όντος ικανού για αυθυπέρβαση εξάγεται η κανονιστική απαίτηση του ελέγχου της βιολογικής εξέλιξής του μέσω της τεχνικής.

του Alain Finkielkraut, ακαδημαϊκού

Η ήττα της σκέψης βρίσκεται στη ρίζα της σύγχρονης πολιτιστικής παρακμής. Με βάση τη σκέψη της Hannah Arendt, ο Alain Finkielkraut στο βιβλίο του Η ήττα της σκέψης περιγράφει χρονολογικά τα γεγονότα που είναι υπεύθυνα για τη «βαρβαρότητα του σύγχρονου κόσμου», όπου η αυθεντία των μεγάλων έργων του πνεύματος δεν υφίσταται πλέον. Για τον φιλόσοφο, η επικράτηση της μισαλλοδοξίας και του παιδισμού στον πολιτισμό προήλθε από τη διαστροφή του δημοκρατικού λόγου και του πνεύματος του Διαφωτισμού.

Η ήττα της σκέψης ξεκίνησε με τη Γαλλική Επανάσταση. Αυτή είναι πράγματι, χρονολογικά, το πρώτο γεγονός της νεωτερικότητας στη εμφάνισης της εθνικοποίησης των ιδεών. Ο Alain Finkielkraut παρουσιάζει την παράδοξη ιδεολογική εξέλιξη του γεγονότος: η φιλοσοφία του Διαφωτισμού υποστήριζε πρωτίστως τον οικουμενισμό της σκέψης και τον εκδημοκρατισμό του πολιτισμού· μετά, οι επαναστάτες καθόρισαν το άτομο σύμφωνα με την ανθρώπινη φύση του και όχι πλέον σύμφωνα με την κληρονομικότητα ή την εθνικότητά του. «… το επαναστατικό έθνος ξερίζωνε τα άτομα και τα όριζε με βάση την ανθρώπινη φύση τους παρά από τη γέννησή τους. Δεν επρόκειτο για αποκατάσταση μιας συλλογικής ταυτότητας σε όντα χωρίς συντεταγμένες ή σημεία αναφοράς. Αντιθέτως, επρόκειτο για ριζική επιβεβαίωση της αυτονομίας τους, απελευθέροντάς τους από οποιαδήποτε οριστική μετοχή σε κάτι». Ωστόσο, οι αντεπαναστάτες και οι παραδοσιακοί στοχαστές έθεταν στη μαύρη λίστα αυτό που είδαν ως σχέδιο ξεριζωμού, ενώ επρόκειτο, ως προς τον Διαφωτισμό, για την καλλιέργεια του ανθρώπου. Επομένως, αρνήθηκαν την εξαφάνιση της μετοχής τους στη γη ή της ιδιαιτερότητας των λαών – ειδικά εκείνης των Γάλλων. Εδωσαν, δηλαδή, προτεραιότητα στο έθνος, τονίζοντας την ιδιαιτερότητα του λαού, την εδαφικότητά του, και την αυτοκρατορική κλίση της γαλλικής σκέψης.

Με ένα άρθρο καταπέλτης στους «Times» του Λονδίνου την Κυριακή 11.10.2020 με τίτλο «Το παιχνίδι της Τουρκίας είναι θανατηφόρο και ο Johnson  το γνωρίζει πολύ καλά» και υπότιτλο «O προ παππούς του Πρωθυπουργού λυντσαρίστηκε γιατί καταδίκασε την αρμενική γενοκτονία», ο αρθρογράφος  Dominic Lawson απευθύνεται ουσιαστικά προς τον πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον επικρίνοντάς τον για την στάση του έναντι της Τουρκίας. «Η σιωπή της βρετανικής κυβέρνησης είναι ντροπή», αναφέρει χαρακτηριστικά.

«Φανταστείτε τη Γερμανία να επεμβαίνει στρατιωτικά στην διαμάχη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων στέλλοντας μισθοφόρους να πολεμήσουν το κράτος του Ισραήλ χρησιμοποιώντας τα αεροπλάνα της να ρίξουν ισραηλινά και τα drones να βομβαρδίζουν αμάχους. Είναι αδύνατον, γιατί

του M. Doran*

Περισσότερο από κάθε άλλη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση μετά την εισβολή στο Ιράκ, η δολοφονία του υποστρατήγου Κασέμ Σουλεϊμανί αποτελεί σεισμικό γεγονός. Οι δολοφονίες του Οσάμα μπιν Λάντεν και του Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, ηγετών της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους αντίστοιχα, ήταν σίγουρα σημαντικές, αλλά αποτελούσαν συμβολικές πράξεις, καθώς οι οργανώσεις τους είχαν σχεδόν καταστραφεί. Η εξόντωση του αρχιτέκτονα της χρόνιας ενεργούς εκστρατείας βίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας κατά των ΗΠΑ και των συμμάχων τους αντιπροσωπεύει τεκτονική μετατόπιση στην πολιτική της Μέσης Ανατολής.

Η σημασία του θανάτου του Σουλεϊμανί αποτυπώνεται στον ρόλο που έπαιξε στην ενίσχυση της λιβανικής σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ και στην ανάδειξή της σε ισχυρό κράτος εν κράτει. Η τρομοκρατική αυτή οργάνωση εξασφάλιζε κεφάλαια, όπλα και διαταγές από την Τεχεράνη, για να αποκτήσει πυραυλική ισχύ μεγαλύτερη από εκείνη πολλών κρατών της περιοχής. Η επιτυχία της οργάνωσης υπήρξε εντυπωσιακή, βοηθώντας στην εξάπλωση της ιρανικής επιρροής σε όλο τον αραβικό κόσμο.