RPO

23 lutego, 2026

Tytułem wstępu, wyrok Sądu jest dla mnie niezrozumiały z powodu zignorowania przez Sąd dowodów które zaprzeczają ustaleniom faktycznym poczynionym przez Sąd – albo całkowitego poprzez niewspomnienie ich w uzasadnieniu, albo praktycznego przez lakoniczne stwierdzenie w rodzaju „nie miało znaczenia dla sprawy”, z powodu zignorowania wniosku dowodowego, a także sprzeczności wewnętrznej w samym rozumowaniu Sądu przedstawionym w uzasadnieniu. Te rzeczy są, mówiąc kolokwialnie, bez sensu, gdy Sąd stwierdza, że zeznania są wiarygodne, mimo że czarno na białym widać że są sprzeczne z dowodami – które Sąd pominął. Zignorowane zostało np. stwierdzenie biegłego, wprost twierdzącego że nie jest specjalistą który ma kompetencje by odpowiedzieć na zadane pytanie. Jednocześnie proszę również by Rzecznik ocenił czy zarzuty podniesione w apelacji dotyczące kwalifikacji czynu są zasadne.

Zanim przejdę do szczegółów, chciałbym zaznaczyć, że w mojej intencji było przytoczyć konkretne miejsca i cytaty w aktach, by odnieść się do konkretnych kart w aktach (choć nie jest to obszerna sprawa, 8 tomów akt), ale próbując, okazało się, że nie jestem w stanie przeglądać ich w wystarczającym skupieniu w czytelni akt, a nie stać mnie na skopiowanie wszystkiego.

1. Jednym z podstawowych problemów w sprawie jest ocena wiarygodności zeznań. Sąd na str. 10 uzasadnienia zauważa problem wynikający z braku innych świadków i skromności innych dowodów, i związaną z tym istotność kwestii oceny zeznań pokrzywdzonej i oskarżonego. Z tego co rozumiem, w prawie ocenia się wiarygodność zeznań biorąc pod uwagę ich spójność wewnętrzną, zewnętrzną (z innymi dowodami) i konsekwencję. Wydawałoby się, że oznacza to, że Sąd ocenia czy np. zeznania pokrzywdzonej pokrywają się z zeznaniami innych świadków, czy nie stoją w sprzeczności z innymi dowodami, czy zeznania mają sens jako ciąg wydarzeń który mógłby się realistycznie wydarzyć. Jak to wyglądało w praktyce?

Sąd nie bierze pod uwagę:

a) Pokrzywdzoną zeznającą że używanie przez nią narkotyków (amfetaminy) było incydentalne, albo zasłaniającą się niepamięcią (zeznania przed sądem). Zeznania te stoją w całkowitej sprzeczności z wypowiedziami J. Żabickiej, która – będąc przyjaciółką pokrzywdzonej – pisze o tym, że „była przerażona ilością”, „brała 5x więcej amfetaminy niż ja” (rozmowa z oskarżonym k. 185-217, zeznania przed sądem k. 423/4)

Samo w sobie używanie narkotyków nie jest koniecznie istotne dla sprawy, ale na zdrowy rozum wydawałoby się że skoro pokrzywdzona kłamie w tej sprawie (a należałoby raczej uznać za bardziej wiarygodną twierdzenia przyjaciółki w swobodnej prywatnej rozmowie gdzie nie miała ona żadnej motywacji by kłamać bądź oczerniać pokrzywdzoną – w istocie w trakcie tej rozmowy namawia ona oskarżonego do wyrozumiałości i powrotu do związku).

b) Pokrzywdzona stara się zaprzeczać temu że miała urojenia (w istocie fakt że temu zaprzecza oznacza dwie rzeczy: albo kłamie przed sądem, albo nie jest świadoma że w istocie je miała, obie możliwości wskazują na niewiarygodność jej zeznań). Kwestia ta powtarza się w zeznaniach i przy wielu zeznaniach zadawane są o to pytania. Odpowiedzi są różne (od zaprzeczeń przez matkę, po potwierdzenie przez S. Olszara), ale kluczowe dla uznania że pokrzywdzona nie mówi przed sądem prawdy powinny być trzy dowody – znów kompletnie przez Sąd zignorowane – zeznania sąsiadki Mielcarz (k.165), stwierdzające na ile to możliwe dla obcej osoby, niezrozumiałe zachowania pokrzywdzonej, słowa Żabickiej w kluczowej, zignorowanej przez Sąd rozmowie (k. 185-217) i zeznaniach, oraz, złożone jako dowód zdjęcie smsa wysłanego przez pokrzywdzoną do oskarżonego, że sąsiedzi ją znowu podsłuchują, z lutego 2020, podczas gdy zeznając przed Sądem pokrzywdzona stara się przekonać Sąd, że te urojenia były to zarówno krótkotrwałe (okolice sylwestra) jak i prawdziwe. Co ciekawe, najwięcej o samych urojeniach mówią zeznania matki pokrzywdzonej przed sądem „przez dwa tygodnie była przestraszona, bo oni nagrywali filmik, bała się czy nie zamieszczą go w internecie”

c) Zignorowanie przez Sąd próba mataczenia pokrzywdzonej. Swiadek Mielcarz zeznaje w śledztwie i potwierdza te zeznania przed Sądem, że pokrzywdzona mówiła, że oskarżony ją jeszcze nachodził i się jej wygrażał (k.166). Jest to nieprawda – pokrzywdzona zeznaje jeszcze w śledztwie (k.38), po rozmowie z Mielcarz, że nie miała po 23.IV więcej kontaktu z oskarżonym. Wydaje się oczywiste dla każdego że jeśli ktoś okłamuje świadka w prywatnej rozmowie by przedstawić się jako nękana ofiara, to z nadzieją że wpłynie to na proces, i że taka osoba nie jest może aż tak znowu wiarygodna. Ale Sąd na ten temat nigdy nic nie stwierdził.

d) Twierdzenia o krzyczeniu i wzywaniu pomocy stoją w sprzeczności z zeznaniami sąsiadów (Mączyński i Mielcarz), którzy zaprzeczają temu by cokolwiek słyszeli. A przecież pokrzywdzona twierdzi że krzyczała wiele razy, że była przerażona, że chciała skakać z 3 piętra. A także, że ściany są tak cienkie, że wszystko słychać (co jest potwierdzone przez np. Żabicką, Jaworską)

e) Twierdzenie pokrzywdzonej odnoszące się do kwestii komputera. Otóż pokrzywdzona używa 3 argumentów by zaprzeczyć twierdzeniu oskarżonego że dostał go w prezencie. Raz, że miała go dać matce (zapytana o to D. Jaworska w zeznaniach twierdzi że nic o tym nie wiedziała), że potrzebuje go na studia, i ze jeszcze nie miała nowego komputera (k.87) (który planowała kupić). To ostatnie twierdzenie stoi w sprzeczności z historią operacji konta pokrzywdzonej gdzie widnieje przelew za komputer z dnia 15.IV (tj tydzień przed), oraz z późniejszymi twierdzeniami że „chyba stał nierozpakowany w kuchni” (zeznania przed Sądem, k.962).

f) Zeznania pokrzywdzonej co do samego zdarzenia są w większości spójne. Jednak wiadomo z zeznań innych świadków, że pokrzywdzona spisała swoje zeznania (w istocie, problemem jest to, że 5 świadków z tzw. grupy poliamorycznej wezwanych do sprawy po wskazaniu ich przez pokrzywdzoną to świadkowie którzy zeznali że ich wiedza na temat zdarzenia ogranicza się do przeczytania opisu zdarzenia który pokrzywdzona im wysłała. W jaki sposób miałoby to potwierdzać zeznania pokrzywdzonej bardziej niż skserowanie fałszywego świadectwa miałoby potwierdzać jego prawdziwość, to trudno pojąć ale Sąd tak przyjmuje…

Można też wspomnieć, że ci świadkowie zostali wybrani pod kątem konfliktu z oskarżonym, co porusza mec. Klimczak, adwokat z urzędu, w odpowiedzi na akt oskarżenia.

Niemniej mimo tego istnieje jeden fragment który budzi wątpliwość. W pewnym momencie, jak zeznaje pokrzywdzona na etapie śledztwa, oskarżony miałby wyjść do kuchni po wodę, zostawiając ją samą w pokoju. I… nic. Pokrzywdzona, twierdząca że (od początku, przypomnę że w swoich zeznaniach zdarzenie zaczyna się od przemocy) bała się tak bardzo że chciałaby wyskoczyć przez balkon żeby się wydostać, nie robi absolutnie nic. Po latach przed, spytana o to przed Sądem twierdzi „Ja dzisiaj już tego nie pamiętam (…)” (k.964?966). Jest to jedyny błąd w spisanej przez pokrzywdzoną historii – historii która nie została zrelacjonowana bezpośrednio po zdarzeniu, czy to matce w rozmowie telefonicznej, czy partnerowi pokrzywdzonej (Olszar, mówiący o tym, że pokrzywdzona nie mówiła zbyt wiele gdy spotkali się jeszcze tej samej nocy), a została spisana przez pokrzywdzoną i wysłana do wspólnych znajomych pokrzywdzonej i oskarżonego oraz jako zawiadomienie na Policję.

Dodam, że Sąd w uzasadnieniu stwierdza, że „na żadnym etapie postępowania Joanna Kuryłło powyższych czynności [narkotyków] nie ukrywała, co w świetle dowodów jest twierdzeniem absurdalnym.

2. Pominięcie dowodów. Sąd pierwszej instancji pominął w uzasadnieniu wiele dowodów (np. zeznania Mielcarz, rozmowę z Żabicką, wyszczególnione w apelacji). O ile rozumiem, kasacja odnosi się do wyroku 2 instancji, w którym z uwagi na to że nie jest w formie tabelkowej, nie rzuca się tak w oczy to jednak w uzasadnieniu nie ma wzmianki ani o rozmowie, ani o zdjęciu pokrzywdzonej w sytuacji zapalenia atopowego skóry 6 miesięcy wcześniej, ani o smsie o prześladowaniu przez sąsiadów. Natomiast co do zeznań Mielcarz, Sąd 2 instancji (a Mielcarz jest jednym z 2 świadków samego zdarzenia), po prostu stwierdza że nie miały te zeznania „ładunku by wpłynąć na treść wyroku”. Zeznania które wprost zaprzeczają wersji pokrzywdzonej o wzywaniu pomocy w akustycznym budynku, i wspominają o próbie mataczenia. Dodam, że tak samo Sąd I instancji potraktował zeznania drugiego sąsiada, Mączyńskiego, lakonicznie stwierdzając, że nie miały znaczenia dla sprawy.

3. Brak rozpatrzenia wniosku dowodowego. W argumentacji Prokuratora, powtórzonej w uzasadnieniu wyroku Sądu (a zatem, jak rozumiem, wziętej pod uwagę jako czynnik przy ustalaniu stanu faktycznego) na str. 15 jest „ale na którym ujawnione wgrane już po zdarzeniu gry, od których podsądny był uzależniony”. Nie mam dokładnego odnośnika, ale bodajże w odpowiedzi na akt oskarżenia osobiście wnosiłem o przeprowadzenie dowodu z odzyskiwania danych z twardego dysku (sugerując nawet program do tego celu), co pozwoliłoby obalić tezę, że gry były wyłącznie zainstalowane po 23.IV. Wniosek ten został całkowicie zignorowany, ani przyjęty ani odrzucony, przez obie instancje (z tego co teraz widzę nie został niestety podniesiony w apelacji, być może pamiętam że podnosiłem to osobiście przed Sądem Apelacyjnym…ale kwestię protokołu poruszę później), mimo powtarzania tego jako argument w uzasadnieniu. Jak to w ogóle możliwe? Podobnie zostały potraktowane niektóre wnioski mec. Klimczak, acz dotyczy to pierwszej instancji i nie było podnoszone w apelacji, co jak rozumiem nie pozwala by było to brane pod uwagę w kasacji.

4. Kluczowym dowodem w sprawie jest obdukcja. Problem jest to, że pokrzywdzona cierpi na atopowe zapalenie skóry. W związku z tym cały proces był obciążony wieloma błędami.

a) Pierwsze badanie w szpitalu nie posiadało informacji że „krwiak” (w istocie tłuszczak) w okolicy prawej skroni pokrzywdzonej jest wieloletnią zmianą. Ten błąd został sprostowany dopiero w czasie procesu i w związku z tym każda obdukcja i opinia biegłego brała to pod uwagę jako potencjalne konsekwencje zarzutów – a jest to zdecydowanie największy z opisanych skutków. Obie rzeczy są cytowane na str. 11 uzasadnienia. Z tego co pamiętam, ani biegły, ani szpital, ani obduktor nie mieli informacji o tym że pokrzywdzona cierpi na Atopowe Zapalenie Skóry.

b) Biegły (nie dermatolog! Ortopeda o ile pamiętam, mówi o tym w zeznaniach) pytany o to przed Sądem stwierdził wprost, że nie ma kompetencji by oceniać wpływ atopowego zapalenia skóry na wystąpienie objawów opisanych w obdukcji. (wypowiada też kuriozalne stwierdzenie, że „uznał że było to konsekwencją zarzuconych czynów bo tak było napisane w szpitalnej epikryzie…” podczas gdy jego rolą jest ocenić czy coś takiego jest możliwe na podstawie analizy objawów/dowodów z punktu widzenia eksperta a nie na podstawie stwierdzenia w dokumencie). Tymczasem Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu, str. 12 „Sugestia (by było to efektem AZS) nie tylko zaprzecza fachowym diagnozom, lecz także próbuje ustawić obrońcę w roli specjalisty z zakresu nauk medycznych(…)”. Podczas gdy obrona konsekwentnie domaga się by wezwać biegłego dermatologa, a Sąd w tym samym akapicie stwierdza że zeznania D. Jaworskiej (zupełnego laika) są tutaj wartościowe w tej kwestii. I też wybiórczo – w końcu D. Jaworska stwierdza zeznając przed sądem „Przede wszystkim po każdej sytuacji stresogennej jej się to nasila”, to twierdzenie już jest przez Sąd zignorowane.

c) Sąd odrzuca argumentację obrony, że należało wezwać biegłego dermatologa, używając argumentów sprowadzających się do tego, że biegły „oceniałby tylko po dokumentach, zdjęciach z akt sprawy, bez organoleptycznego badania pokrzywdzonej” – str 17-18. Jednakże Sąd opiera się, uznając za możliwe by te objawy były konsekwencją zarzuconych czynów, na opinii biegłego lekarza który też oceniał sprawę tylko na podstawie epikryzy i obdukcji (wydaje się nawet że bez zdjęcia). No to przecież jest kompletnie sprzeczne wewnętrznie i nielogiczne rozumowanie – ten sam argument zostaje użyty żeby uznać jeden i obalić drugi dowód. To czy podobają nam się wnioski nie powinno decydować o tym czy uznajemy że można się opierać tylko na dokumentach czy nie! A sam biegły twierdzi, że nie jest specjalistą, żeby odpowiadać na kwestie czy AZS może spowodować takie ślady, czyli w jasny sposób sugeruje, że potrzebny jest specjalista by to stwierdzić!

c) Sąd stwierdza na str. 12, że twierdzenia o objawach uznanych w obdukcji nie mogły być spowodowane „krótkotrwałym kontaktem z pokrzywdzoną w nocnej aurze”. Sąd nie bierze pod uwagę, jak zaznaczyłem wyżej, dowodu ze zdjęcia które zostało 6 miesięcy wcześniej wysłane przez pokrzywdzoną oskarżonemu jako przykład AZS, a które wygląda podobnie (tylko gorzej) niż zdjęcie zrobione przez pokrzywdzoną po zdarzeniu. Oraz tego, że pokrzywdzona podaje jako powód występowania objawów stres (a niekontrowersyjne jest stwierdzenie że 23/4. IV było zdarzeniem bardzo stresującym dla pokrzywdzonej przy przyjęciu wersji oskarżonego), a także stwierdzenie że jest uczulona na oskarżonego/jego mieszkanie z karty 209 „wiesz, okazuje się, swoją drogą, że ja rzeczywiście mam na Ciebie uczulenie dosłownie czy tam na kurz od Ciebie/bo mi dzień później taka masakra wyskoczyła na twarzy”. Było to podnoszone jeszcze przez mec. Klimczak w odpowiedzi na akt oskarżenia, a także ustnie w trakcie sprawy.

d) Dodam też, że w uzasadnieniu pada kuriozalne stwierdzenie s.17 „naturalny proces gojenia i zabliźniania ran”. Gojenie i zabliźnienie ran w sytuacji gdy obdukcja stwierdza zasinienia, przebarwienia skóry i ubytek naskórka i strup na uchu? Nic z tych rzeczy się nie zabliźnia… a nazwanie strupa na małżowinie gojeniem to jak nazwać siniak „krwawieniem wewnętrznym” (technicznie poprawne stwierdzenie którego nie specjalista lekarz nigdy nie użyje)

5. Biegła psycholog nie ma wiedzy o farmakoterapii. Podnoszone to było wielokrotnie w sprawie, ale najciekawsze jest to, że biegła stwierdza brak konfabulacji jednocześnie cytując konfabulację (zaprzeczoną przez zeznania Żabickiej, Olszara, Mielcarz, Mączyńskiego) ze strony pokrzywdzonej w kwestii narkotyków i halucynacji…

Na tym chciałbym zakończyć konkretne przykłady. Odniosę się jeszcze tylko do bardziej ogólnych kwestii:

– Sąd konstruuje teorie jakoby oskarżony przejawiał wzór zachowania, doszukując się podobieństwa str. 15 „bliźniacze nastawienie” pomiędzy świadkiem Dławichowską a zarzuconym czynem. Nie dostrzega tu, że podobieństwo występuje między wersją oskarżonego (gdzie jest dużo intensywnych i raniących słów) a zeznaniami Dławichowskiej, a nie wersją pokrzywdzonej, gdzie występuje przemoc fizyczna – której występowaniu zaprzecza Dławichowska, a także inni świadkowie wliczając w to dwie inne byłe partnerki oskarżonego, Iwanowska i Kozek. Zaobserwowaniu jakiejkolwiek, kiedykolwiek, przemocy fizycznej ze strony oskarżonego w jakiejkolwiek sytuacji zaprzeczają również dosłownie wszyscy inni świadkowie. Włącznie z samą pokrzywdzoną spytaną o to przed sądem (wyłączając samo zdarzenie). Niektórzy wprost mówią o tym że oskarżony jest osobą spokojną i ugodową.

– W tym samym miejscu Sąd uznaje za naturalne zachowanie pokrzywdzonej po zdarzeniu. To możliwe, ale czy to zachowanie jest sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego? Biorąc pod uwagę towarzyszącego pokrzywdzonej poczucie krzywdy i doświadczenie związane ze składaniem zawiadomień o przestępstwie (stara umorzona sprawa opisana w książce której fragmenty są w aktach), niewątpliwie emocjonalnie intensywny charakter zdarzenia (tu wersje są spójne, sama pokrzywdzona zeznaje już przed Sądem: „Tomek mógł mnie łatwo zniszczyć, bo znał moje słabe strony, moje traumy i uderzał w bolesne punkty”) w połączeniu z dosłownie „osobowością chwiejną emocjonalnie” oraz „zaburzeniem maniakalno-depresyjnym”, które pokrzywdzona ma zdiagnozowane (w aktach sprawy)?

– Myślę, ze Sąd w ogóle rozmowy oskarżonego z Żabicką prawdopodobnie nie przeczytał skoro się do niej w ogóle nie odnosi w uzasadnieniu (zarówno i jak i 2 instancja nie odniosła się do tego nawet słowem)

Jeszcze chcę zwrócić uwagę na rzecz która nie jest dowodem, ale być może ułatwia zrozumienie dlaczego Sąd wydał taki wyrok. W uzasadnieniu wyroku II instancji na stronie 19 jest sformułowanie (cytat z uzasadnienia I instancji) „z którym [pokrzywdzona] wcześniej tego samego miesiąca zakończyła związek”. I o ile jest to właściwie błąd pierwszej instancji, to obrazuje pewną ciągłość interpretacji Sądu. Interpretacji wpisującej się w typową historię porzuconego chłopaka, który nie może pogodzić się z rozstaniem i mści się na swojej byłej. Dlatego na dalszych etapach Sąd ignoruje dowody wskazujące na inny przebieg wydarzeń (jak dalej postaram się zobrazować).

Na czym polega problem? To zdanie jest nieprawdziwe. Nieprawdziwe nie tylko w sensie realnym, ale przede wszystkim nie ma pokrycia w materiale dowodowym. Mówi o tym zarówno pokrzywdzona w zawiadomieniu (k. 11 „rozstaliśmy się około miesiąc temu, ja mu powiedziałam żeby się ode mnie wyprowadził, on że też o tym myślał”. W rzeczywistości było odwrotnie i rozstanie było moją inicjatywą, co pojawia się w aktach sprawy w rozmowie z Żabicką, gdzie mówię tym, a jako powód mojej decyzji podaję to, że dowiedziałem się, że nadal (czyli już od 4 miesięcy) posiada amfetaminę i odmówiła wyrzucenia jej na moją prośbę. W tym świetle, „Około miesiąc temu” przekształcone we „wcześniej tego samego miesiąca” jest już zupełną drobnostką. Zeznając na prokuratorze pokrzywdzona mówi (k.83) „Było tak, że my się wiele razy rozstawaliśmy i schodziliśmy. Ja myślałam, że to moja miłość życia, mój najważniejszy partner (pokrzywdzona płacze). Ja próbowałam teraz robić jakieś rzeczy po tym rozstaniu, mówiłam sobie, że to definitywne rozstanie, ale nie byłam do końca pewna, że się przypadkiem nie zejdziemy”. Z drugiej strony w mojej rozmowie ze świadkiem Żabicką (przyjaciółką pokrzywdzonej, rozmowa w okresie między rozstaniem a 23.IV.2000), (k.185-217) na pytania Żabickiej czy chciałbym być z Janą odpowiadam, (tu nie mam dokładnego cytatu) „że nie, a może tak, gdyby nie była taka jaka jest”, i że „wiem, że gdybym poszedł, przeprosił za wszystko, to byśmy wrócili do siebie ale nie chcę”. Co jest dość realistyczną oceną biorąc pod uwagę co pokrzywdzona zeznawała dwa miesiące później, jest to również opinia samej Żabickiej wyrażona w tej rozmowie – sam oskarżony

I tak wygląda materiał dowodowy na podstawie którego Sąd wysnuwa wniosek o porzuceniu skazanego przez pokrzywdzoną. Nie jest to oczywiście w żaden sposób decydujące o winie, ale moim zdaniem ten przecież oczywisty błąd, dobrze ilustruje perspektywę Sądu przy ocenie całości zarzutów, oraz staranność z jaką Sąd je oceniał. Czy raczej brak staranności.

W ostatnich już dniach przed pozbawieniem wolności, przeglądając akta, zauważyłem kolejną rzecz która obrazuje staranność Sądu. W protokole ostatniej rozprawy, jest uwaga o tym że oskarżony mówiąc o matce pokrzywdzonej uderza pięścią w ławę, potem przepraszając i mówiąc, że to „w nerwach”. W ustnym uzasadnieniu Sąd uznaje to za przejaw ogromnej impulsywności.

Dysponuję nagraniem mowy końcowej. Jeśli to możliwe, wyślę plik audio w wiadomości e-mail. Ale:

Mówię nie o matce oskarżonej, a o tym jak łatwo jest zrobić sobie siniaki. Nie uderzam pięścią a przedramieniem. Nie przepraszam mówiąc że to „w nerwach”, po prostu przepraszam.

Miesiąc wcześniej przyszedł mi do głowy pomysł by zademonstrować Sądowi w sposób obrazowy jak bardzo mijał się z praktyką Sąd pierwszej instancji przyjmując jako oczywistość, że siniaki (na kończynach właśnie) powstały w wyniku zarzutów. Pytałem o to mojego prawnika, Jarosława Belowskiego, który, żeby oddać mu sprawiedliwość, wyrażał wobec pomysłu duży sceptycyzm, ale w swojej naiwności nie spodziewałem się, że Sąd nie tylko zinterpretuje to inaczej ale wprost będzie się mijał z prawdą w protokole – bo przecież Sędzia patrzy w monitor na którym widać co pisze protokolant (często poprawiając zapis).

Nie wiem czy to wszystko ma znacznie w prawie, wiem, kasacja jest bardzo specyficznym instrumentem. Ale te rzeczy są… po prostu nie mają sensu. Ja wiem, że jestem niewinny, Sąd oczywiście tego nie wie tylko ocenia po dowodach. Starałem się tu napisać dlaczego same dowody też na to wskazują i dlaczego wyrok jest błędny – mogę się mylić, ale czy tak jest? Czy rzeczywiście te problemy nie mają znaczenia dla oceny wiarygodności? Czy zarzuty w apelacji zostały wnikliwie rozważone? Koniec końców, Rzecznik sam będzie oceniał czy uzasadnienie II instancji w ogóle jest powiązane z problemami o których pytałem i z zarzutami z apelacji. Ja mogę tylko prosić o tą ocenę, żeby była wnikliwa, i ułatwić ją wskazując na konkretne przykłady. O tym właśnie jest to pismo.

Tagi:
Napisane w Uncategorized | Leave a Comment »

Sex, drinking, play parties and consent.

5 stycznia, 2017

Lets recap what we (the people) think about the stuff from the title. We think that (almost) anything sexual can be negotiated beforehand, which includes getting inebriated. We also think negotiating should not be done while under (especially under heavy) influence, although all this gets easier when you know each other well.

We also do not think we should engage sexually with people that do not really seem sober, and err on the side of caution.

Why? Because mind-altering substances can change people decisions so they could do things they regret afterwards. Sometimes regret very strongly. And all this avoids lots of drama and hurt, whereas – or so we think – the price to pay is not very big, especially since we, um, like talking openly and honestly about sexual desires (wow, that was hard to write with straight face…).

Note, that i am not talking about being totally stoned. That is something else entirely, rape stuff (unless negotiated, as in first paragraph) and all.

Onwards. We also think that this applies doubly to things like play parties. Perhaps not inherently, but it (usually?) is a situation with a lot of new people (new in sexual sense), when there is not much time to keep attention to everyone else (all these bodies), and the potential for people not being sure how they exactly find themselves in the situation is higher than usual. So, to minimize risks of something bad, no mind-altering substances at play parties, right? Right.

And it is all shit. Well, for me, at least. See, i am pretty hung up dude. Be it temperament or overblown superego (both, likely), i tend to think a lot. No, i tend to overthink a lot. And it comes very easy to me to inhibit my playful/desirous side. I have something called proces hamowania in the upper reaches of stratosphere. The end effect is obvious, i end up analyzing stuff and get a bit (really big bit) anxious about, well, everything. And the worst thing is that is actually not me. Its all the stupid things i learned or i worry about – if someone would ask me at the moment, i would be pretty sure in asnwering that, yeah, i want that. And the answer would stay the same afterwards. Seriously, of all the bad sex i had in my life (a lot) a miniscule (zero, perhaps) amount happened when i was just getting to know the person. Especially if i was drunk. Yeah, especially! Because, you know, i can actually do stuff against myself for all the wrong reasons like guilt or sense of duty (to social norms i guess, because otherwise fuck me if i know) and not because i might be doing something too forward… despite what it might seem here, i am not shy, and rarely lack the sense of agency.

Thus, while i could answer and confirm that i want this and that, it would be intellectual confirmation, the desire and connection to body long being subsumed under avalanche of thoughts. And here is the connection – what does alcohol do to humans, me included? It inhibits upper cognitive functions (aka thinking) and disinhibits. Exactly the thing that makes me more myself and less of some bloody android-like… thing.

The conclusion? None. I still think we are right in thinking the things i wrote in the beginning. I do not actually thing i should be given a special free drinking pass at play parties, because it obviously applies there (oh, all this is what i realized after the play party that is still in Vegas, so to say). I will obviously keep having sex while drunk, especially first times, and i hope my (potential) partners will not mind that. And keep advicing others to avoid doing exactly that (oh, the hypocrisy…).

Still, i hope someday there will be other way.

Napisane w Uncategorized | 1 Comment »

The case of Arden Leigh

5 stycznia, 2017

(If you are here by accident: it is quite lenghty response to quite large FB conversation on some small polygroup. In English because of Sarah M.)

Generally, after some mulling: She seems to put *all* the responsibility, blame even, on people around her. But there is more – i thought a bit: why this pisses me off. Well, the hard part was noticing that there is something special about *my* reaction. I thought – well, what i noticed about her seems true, but this seems not to bother people too much, they enjoy the content, so perhaps there is something in her that angers me, specifically?

From there it was a cakewalk. First try: does she reminds me of any significant people in my life that got on my nerves? My mother, for example… oh. Sure. She – this is important part – sees all the blame in surrounding people, none in herself, feels entitlement for other people modifying their behaviour to fit her standarts. She even seem to perceive the world as a place specifically hostile and evil. More infuriatingly, she seems completely oblivious to the fact she is doing that, or that her emotions are not objective reality. Worst of all, she is visibly smart, intelligent, so she does not have any excuse for that (well, that is unfair on my part, so there. Oh, and that is what i am talking about above – she would think it is not unfair and it is objectively true that there is no excuse if she was in my place).

There are some fun parts i noticed browsing her work – she quotes a book Body Keeps the Score, and a passage about how trauma survivors all sometimes say that its not a worst thing possible, that others have it worse. And she quotes the author as interpreting it as people diminishing their hurt. Which is a thought i heard before, but… it is not true. It is easy to think that, because it makes sense in the context of abuse, but the actual purpose of saying that is exactly the opposite – that it could be worse so the world is not so bad and there is strenght and purpose in living. Oh, and a reality check. Yet, she clenches to it and uses it to reinforce the belief of uniqueness of her absolute tragedy. (yeah, okay, she never had anyone acknowledging her pain… so she needs to defend it. Too bad she is well-known and the effect is bad for others)

Or another example:

By my late 20s I lost the ability to even feel physical pain. I broke my hand in parkour and the only way I knew was that one of my knuckles was moving in a way none of the others were

Or, perhaps, it was adrenaline that kicked in and negated the pain signals?

And last fragment, from the comment threat, which originally tipped the scale for me:

Yates Sherlock:
Listening. One my first poly parties i overstepped the mark. I took note and corrected my behavior. There have been some from the poly community who I’ve needed to weed out. But now I have found a core community that I so love and trust.
There is nothing like being made to feel like you are family.
Arden Leigh
Cool for you, bro
Arden Leigh
Did you ever think it’s really shitty to essentially come onto my thread about feeling devalued, dehumanized, and having my self-esteem eroded by people’s poor behavior and counter with what a great experience you have had in the poly community as a dude, even though you started out by „overstepping”?
Yates Sherlock
all are experiences are different. I did not mean to cause you any problems. For me the community saved my life, quite literally. What has had the most profound impact on me have been the powerful and understanding women in it.
Arden Leigh
Ok maybe keep that to yourself on a thread where I talk about it traumatizing me
Yates Sherlock
I will in future

Coming to the end of the part about her as a person: i actually relate to a lot of what she wants and needs. And i think it is part of the reason she pisses me off. Maybe because i think she goes way too far or perhaps because i would like to do the same and envy her, dunno. But her strong desire for her emotions to be acknowledged is my desire too. But whyyyy she has to be so stuuupid…

To sum it up: she is way too egocentric (concentrated on her desires and pain), blaming (others for her discomfort without any thought that it could be her or no one fault), demanding (that others accomodate her needs) and narcisstic (convinced that she is special and awesome and simply better) for me not to disdain her.

Hm, i did not give examples of her overblown ego, so here is a quote:

In 2012 I began my journey into the study of intimate relating. I started meeting educators who weren’t pickup artists, I became a proud sex geek, I eschewed the deception prevalent within (but not necessarily inherent to) PUA culture in favor of the straightforward, positive, thoughtfully crafted, formulaic communication styles of the relationship elite.

And of course the cringe-worthy point #6. I mean, rereading it now… does she actually read what she writes? Because it borders on satirical portrait of delusion of grandeur for me.

Okay, onwards to her actualy post (and this time i will try to think what you folks did get out of it)

1. I’m really tired of the assumption that I’m available for whatever your relationship style is just because I’m single and a sex educator. Poly people will plow straight into flirtation with single people merely because both are available, with zero thought to whether they are able to meet their needs. These assumptions lead to mismanaged expectations and the idea that there is something wrong with the single person for not wanting to participate in something which is not designed to end in any satisfaction for them. I understand that poly people may be bucking against the heteronormative monogamy assumption in mainstream culture, but it’s not my job to adapt to your orientation either.

Flirtation is a stage that is by definition devoid of many obligations. This is mutual play, getting to know each other, more in style than substantial things, and gradually exploring intent/desire. Knowing needs is a process that takes months. Expectation that someone will know she want relationship is nonsensical. She does not want to flirt or casual thing? She needs to say so. If someone persist, tell them to fuck off. The problem is her.

2. I have had multiple poly people assume without asking that my spending time with them was a date – one man asked if our dinner plans were a date halfway through dinner (which is half a dinner too late in my opinion), another referred to our afternoon together as a „third date” on instagram when I was not aware that any of the time we had spent together had been about dating, and a woman thought I was asking her on a date when I texted her asking if she wanted a spot on my guest list to a club (an assumption I had to awkwardly find out from a mutual friend). Stop this. Stop putting me into your narrative without my consent. The implication is that I’m only worth hanging out with you if there’s a chance you get to fuck me, and that’s fucking awful of you.

Date is just a word. For a poly (she is not one, btw – her blog posts reveals as much), she seems quite hung up on a stereotypical meaning of a word. The reality is that people can use words that have slightly different meaning for them. For what is worth, i have no idea what is a date for her! I mean, it seems to be something serious, but the last sentence suggests that it means hook-up? The person putting others into a narrative is hers – with her insistence on one true meaning of words, and assuming that people perceive her in one way.

3. We’re not talking enough about how poly people overstretch their bandwidth and resources when taking on lovers. Our community has recently seen the damage that can occur when a person takes on more accountability for partners than they can handle, and yet I see more warnings about whether people are ready to own a pet than take on a new lover. If it seems like it shouldn’t be that difficult to interact with another autonomous human being, let me regale you about the poly lover who exposed me to bedbugs last year, and the other poly lover who mercilessly made fun of me at a dinner with mutual friends. These were both sex-positive people in sex-oriented communities. If you can’t take care of a single person, let alone refrain from physically or emotionally endangering them, don’t take them on as a lover.

Finally something real… yeah, the new shiny syndrome. Funnily enough that probably also applies to our little community – we have almost none resources and our discussions are rather vague, and people generally do not read stuff… >fortunately< most of us are way too afraid of intimacy for it to become pressing problem.

Still, bedbugs? Oh, the atrocity, the terrible, unspeakable horror, how did she survive? :p And making fun of her? That is like kicking down a crippled, sick puppy… :p No, seriously, that is indeed not fun, and something i struggle with. In more than one way.

4. The assumption that anyone in our community is up for „untethered intimacy” ignores the fact that many people have deep triggers around abandonment. Treating people like you can just seduce them without consequence is often to tell them that you feel they are disposable. I and most other single people don’t need that belief reinforced. You are hindering our healing in a death by 1000 papercuts. The continual offer of sex without attachment erodes a person’s feeling over time that they are worth getting attached to. Stop collectively implying that people are worth a fuck but not a relationship. You are reinforcing their abandonment triggers and killing their self-esteem.

Well, apart from the fact that it is true she is not worth getting attached to… well, maybe she is indeed worth a fuck (doubtful, considering point #6), but not a relationship (well, that is obviously true :p). Damn, i am cruel. More seriously, if she has such fear, the onus on communicating it – and not getting involved in casual sex (is not she a female PUA? What is the point… nevermind) – is on her, not on the whole world or even small community changing according to her needs. Sex without attachment needs not to erode any self-worth, it is special thing for her as a person. Nor is such sex – a play in essence – an indication of disposability. Unless she never had playful/primordial sex… sweet Zombie Jesus, she is sex educator *cries*

5. When you are already in a poly relationship and you attempt to seduce or flirt with a single person, you are ignoring the enormous power inequality at play: that you have an emotional support system already in place that they likely don’t. If your lovership with them fails, you can theoretically receive support from your existing relationships while they cannot. Their risk is substantially greater than yours. Sometimes even the unspoken power balance is enough to trigger anxiety, or often the single person will just feel that you’re rubbing your abundance in their faces.

This is actually somewhat valid point and very important point, although not in the way she presents it. The power inequality is not inherent in such situation, it exists when someone (like her) is desperate for relationship, care and attention. Then, indeed, there is way too much incentive for her to put up with bad stuff because the stake for such person is much bigger and important than for their single mono partner that generally feels okay with their life and has fulfilled basic social needs (yeah, it has nothing to do with being poly… again). It is also something that is often mentioned in good poly literature. Oh, and dont get me with rubbing abundance in her face. Seriously, you stupid shitty person, not everything is about you!

6. The assumption that a person is going to get anything out of casual sex with you is egoic in itself, but when you’re talking to a sex educator (hi) it’s doubly so. I have spent the past decade becoming fluent in all love languages, erotic blueprints, and kinks, so if sex is all that’s being offered to me it’s unlikely to be an even exchange. It reminds me of the music producer who complained to me once of people who came to him with a few shitty lines written on a piece of looseleaf and asked him to make it sound like a million-dollar Taylor Swift song that had a team of 12 people on it. If you really think a sexual experience with you will benefit me, then pitch me as a practitioner. I would far rather pay a somatic sexologist for that time/space container than fuck you for free.

Oh, the humanity… she is probably the worst lay in the whole west coast. Fluent in all love languages *snicker*
And that is the end of my comment for this point.

7. I got (rightfully) called out in the comments last night for saying that I felt differently about girls, that with girls I still feel safe to be poly, which reinforces a toxic notion that lesbian relationships don’t count. I don’t believe that on a transpersonal level. What I mean is that my orientation doesn’t create the same attachments with women as with men, and that in most cases with women (excepting the one who mistook a guest list for a date), I have not felt that they were trying to escalate sexually before establishing trust and friendship. Therefore it’s been safer for me with girls to add sex on as an extension of friendship and not a potentially dangerous situation where sex and flirtation is jumped to without trust.
For these reasons, I will continue to identify as a primary-oriented non-monogamist (or „monogamish”), but I am completely disassociating myself from the orientation of polyamory.
Poly people, please check yourselves. Single people are not a buffet for you to pick from when you feel like trying something new. Stop treating our availability as consent when you cannot take responsibility for the feelings you create.

It actuall reinforces something else – the thinly veiled message that you display elsewhere that you are subconsciously sexist. Oh, i know, you were abused, probably by a man, too. You know, people get abused by others without managing to indulge in steroetyping a whole group of people. Try it sometime.

So she will stop calling herself poly? THANK CTHULHU!

—————————
EDITED TO ADD: There’s something that’s bugging me about this that feels like an unsolvable puzzle, and it’s in #4. Here’s the problem:
I have no problem with: an individual person approaching me with an invitation for sex, even if they are not available for a relationship with me. I have no problem with this because I believe that asking is not inherently coercive, because I believe I have the right to say no. In fact I love it when people ask for what they want! Then I can say yes or no and we can proceed.
I DO have a problem with: being bombarded with invitations for sex from people who are not available for a relationship with me while receiving few or no invitations from people who are interested in exploring sex as part of the process of intending toward a primary relationship. This pattern, which has persisted strongly throughout my time as a single person in LA (so since early 2015), has been, as I’ve described, a death by 1000 papercuts leading to a breaking point this weekend where I have had to violently reclaim my self-worth as a relationship partner and not just as a sex object.
No one is individually to blame for this. But the collective 50-100 people who made these invitations and who did not show up in relationship space for me are what resulted in the pattern. I’m not going to tell people to stop making individual invitations but the collective pattern has been damaging beyond belief.
For my part I’m going to own my share of responsibility and get better at intending, holding space for my self-worth, asking for my needs to be met, and holding up my personal boundaries around sex.
But I want to hear from others as to whether there is a solution to this not becoming a collective pattern that damages people.

Yeah, another thing. She is a public person. I dont know if she gets approached by all sorts of random people due to her being a sex educator (Jesus, why?), if yes, then my condolences. If not, and its simply a desire not to have any of such stuff, well, there is no obligation to having 5000+ facebook friends or to quote Maupka, being the most famous female PUA. It is actuall sort of a privileged position. She can, well, change her name and do whatever. Jennifer Wesp did it.

Ugh. Seriously, i do not know anyone with less social skills than her or with head deeper in an ass. Including all of you, my dear polys from polygroup, for all your flaws.

As a bonus, regarding how many of us struggle when we experience jealousy or some other >non-poly< (ugh) feelings: a quote of her quoting someone, that is very applicable: but for now let's just say that Sri Krishna Menon once said, "That which a man considers his virtue can arrest his development far more than that which he considers his faults," and man, that's real. You know, getting attached to being that true poly poster girlboy can really fuck one up. Applies to other things too – for myself, it does tend to make me insincere with myself in just the wrong way.

Now, for anyone who managed it to the end, please do spend some more time and tell me what did you get from her post. I mean, it resonated with many of you so you saw something important there. For example, Marcinie K., you spoke about something being useful in contacts with others…

Napisane w Uncategorized | Leave a Comment »

Męskości ciąg dalszy

10 czerwca, 2011

No cóż, wydawało mi się, że piszę ze specyficznej perspektywy, a tu wyszło, że nie do końca.

Ale po kolei. Navaira napisał o swoich wrażeniach na ten temat, i wychodzi, że to nie do końca jest tak, że to geje tak nie mają. To znaczy, poza tym, że oczywiście zmieniamy rodzaj (z żeńskiego na męski), to reszta pozostaje również w tym wypadku. Zaskakujące to było, choć jak się zastanowić, to przecież ten mały gej (tzn. młody) też słyszy te wszystkie stereotypy na temat męskości, więc nic dziwnego, że o nich nie zapomina, a przekształca je tak, żeby pasowały do jego sytuacji. O czym będzie jeszcze później, ale w innym kontekście.

I zamiast dużego penisa na którym ma zależeć kobietom ma dużego penisa na którym ma zależeć mężczyznom*.

Cóż, nie powiem, żeby to była jakaś zasadnicza różnica… już większa byłaby w tym co Navaira pisze o udawaniu biseksualizmu**. Albo i nie, biorąc pod uwagę, że polega to na tym samym – czyli lęku przed okazaniem się niemęskim, a czymże jest paniczna homofobia heteryków? To było retoryczne pytanie, btw. Właściwie można by powiedzieć, że zaskakujące jest nie to, że Navaira pisze o tym, jak geje starali się – i starają – trzymać tej cholernej stereotypowej męskości wbrew wszystkiemu, ale, że nie robią tego jeszcze bardziej rozpaczliwie i z większą determinacją, ale w rzeczywistości całkiem nieźle sobie radzą. Powiedziałbym, że znacznie lepiej niż heterycy. Znaczna część jednak wybiera emancypacje*** zamiast podporządkowania.**** Czyli w sumie to samo co napisał Navaira o metroseksualizmie na koniec.

To tyle jeśli chodzi o orientacje seksualna. Znacznie bardziej zaskoczyło mnie – choć też w sumie niesłusznie – gdy Nene, transseksualista k/m powiedział, że owszem, jak najbardziej się w tym odnajduje.

A z późniejszych (niestety krótkiej) wymiany zdań wyszło, że jest jeszcze „zabawniej” – że ma przekonania zarówno dotyczące męskiej (czyli tutaj to co pisałem o seksie. o pozostałych 50% czyli pracy pisać nie będę), ale i kobiecej roli (o której napisano wiele. No, grzecznie, cicho, nie wychylać się i co najważniejsze ulegle i bez agresji!). W sumie nie jest to dziwne, bo przecież z jednej strony otoczenie dawało mu – osobiście i bezpośrednio – sygnały, żeby zachowywał się jak dziewczynka, z drugiej strony sam identyfikował się ze słyszanymi, czytanymi i tak dalej stereotypami na temat męskości. Wygląda, że ma gorzej niż przeciętny facet i kobieta.

Przyznam, że jestem pod wrażeniem siły przekonań na temat ról płciowych.

*Co przypomina mi przezabawną sytuację – jak pierwszy raz (no, powiedzmy, że pierwszy) byłem w seksualnej sytuacji z mężczyzna, który po tym jak już wyciągnąłem jego członka na wierzch zaczął mówić coś o tym, że wie, że taki mały, i że przeprasza. Kompletnie mnie to rozwaliło, no bo dlaczego miałoby mi zależeć na wielkości, w ogóle to była ostatnia rzecz która miałem wtedy w głowie, poza tym był całkiem przeciętny – że się tak autorytatywnie wypowiem – i na dodatek ładny.

**Uh, ciężki temat. Pytanie za sto punktów – co jest powszechniejsze, udawanie biseksualizmu przez homoseksualistów, czy udawanie homoseksualizmu przez biseksualistów? Ale może nie ruszajmy tematu B w LGBT – na razie – bo wyszedłby cały artykuł z tego.

***Czyli samookreśla się według tego jak chce a nie według tego jacy powinni być według tego co mówi tradycja i postrzegane społeczne oczekiwania.

****Jak to kiedyś powiedziałem na homikach, geje są w „awangardzie przekształcania pojęcia męskości”, czyli, że znacznie częściej opisują się typowo kobiecymi przymiotnikami – „delikatny, czuły, troskliwy” i tak dalej (nie chodzi tu o sfeminizowanie, a o wielość określeń, nieograniczanie się do męskich – z tego co pamiętam – bo było to na podstawie badań – nie określali się rzadziej typowo męskimi przymiotnikami „zdecydowany” itp)

Napisane w Gender | Leave a Comment »

Spotkanie o zazdrości

6 czerwca, 2011

Aaaaand…

Drugie spotkanie o poliamorii, a konkretniej o zazdrości i radzeniu sobie z nią w praktyce za nami.

Na początek – chcę przeprosić te osoby które źle się czuły z powodu oceniającego i ekspansywnego uczestnika. Powinienem był wcześniej zareagować i nie pozwolić na to by atakował innych uczestników i uczestniczki. Mam nadzieje, ze w przyszłości skojarzę wystarczająco szybko co powinienem zrobić.

That said…

Spotkanie trwało około 2 godzin, było 20+ osób, warunki całkiem niezłe (w porównaniu z Relaksem luksus, pewnie dlatego, że nie było 40 stopni), atmosfera (z wyjątkiem powyższego) bardzo dobra – ludzie naprawdę aktywnie uczestniczyli, i rzeczywiście wyszła z tego rozmowa, całkiem swobodna.

O czym była mowa? Okazało się, że (być może dlatego, że właściwie były same nowe osoby, i prawie nikogo sprzed roku, co mnie trochę zdziwiło. Może to też kwestia reklamy, tym razem było nieco bardziej LGBTQowo niż ostatnim razem), że można było spokojnie powtórzyć temat zeszłoroczny, czyli o poliamorii ogólnie. Rozmowa toczyła się jednak głównie wokół zazdrości – choć nie tylko o tym co było w planach, czyli do bólu praktycznym postępowaniu ze swoją zazdrością, także o przemyśleniach i opiniach na ten temat, o tematach związanych z zazdrością i uczuciach z nią związanych a także o poliamorii w ogóle.

Hm. Ponieważ właściwie nie pamiętam więcej nic konkretnego, to podsumuję, że omawialiśmy scenariusz postępowania z zazdrością z handoutu, i rozmawialiśmy o tym co ludziom przychodziło wskutek tego do głowy, czasami odbiegając sporo od tematu. Jakby co, można obejrzeć zarówno handout jak i nagranie rozmowy.

W każdym razie, koniec końców, jestem bardzo zadowolony :)

Można będzie jak powieszę, oczywiście ;)

Napisane w Poliamoria, Wydarzenia | 2 Komentarze »

Katastrofa zwana męską seksualnością

30 Maj, 2011

Właściwie miało tak jak poprzedni tekst pójść na Feminotekę, ale Feminoteka działa niezbyt szybko, więc najpierw tu

Ponieważ jeden fragment można zrozumieć nie tak jak chciałem, to dodałem do niego przypis – siódmy przypis, dla ścisłości

Katastrofa zwana męską*[1] seksualnością.

Post-coital depression – uczucie smutku, melancholii i/lub niepokoju, występujące po stosunku seksualnym.

Afterglow – uczucie szczęścia, satysfakcji i odprężenia, występujące po stosunku seksualnym.

Te dwa określenia dobrze oddają to jak różny może być seks. Oczywiście, to pierwsze jest o wiele bardziej znane. I jest znacznie częstszym doświadczeniem wśród mężczyzn.

Dlaczego?

Napisałem, przy okazji kolejnej odsłony dyskusji o pornografii*[2], że męska seksualność jest bardziej zrepresjonowana od kobiecej. To stwierdzenie może wydawać się zaskakujące, ale tylko dlatego, że ta represja jest bardziej ukryta. Generalnie, kobiety – feministki – które mogłyby ja zanalizować zwykle nie są tym zainteresowane, albo wpadają w pułapkę traktowania mężczyzn, jako jednorodnej grupy, albo umyka im część perspektywy. Z drugiej strony, mężczyźni są albo (np: MRAs*[3]) zbyt zajęci szukaniem winy w feminizmie i wyzwoleniu kobiet, albo nawet nie są świadomi, lub nie chcą narzekać – bo już samo to oznaczałoby przekroczenie normy i niemęskie zachowanie.

Zresztą, jest co tracić. Wartościowanie męskości wyżej niż kobiecości ma też tą stronę, że O ile kobieta zachowująca się po „męsku” łamie normę, to poza tym zdobywa rzeczy, które są uważane za wartościowe (nawet, jeśli dla niej nieodpowiednie). Mężczyzna, który chciałby sprzeciwić się normom obowiązującym jego płeć musiałby zrezygnować z uprzywilejowanej roli społecznej. Nic dziwnego, że tak rzadko się to zdarza, a męskość pozostaje bardzo słabo zanalizowana. Jeśli zaś chodzi o seksualność to jest po prostu tragicznie.

Jak to wygląda w praktyce?

To dość proste i powszechnie znane nakazy, normy przypisujące wartość pewnym cechom i zachowaniom. Męskim. Rzeczom, które określają to, czy facet będzie ‚w porządku’, akceptowany, zasługujący na istnienie, WIELE WARTY. Oh, jest wiele cech, które są po prostu ludzkie, które maja wartość. Stereotyp męskości zawiera takie, jak powiedzmy odwagę, ale jest tez coś co określa tylko i wyłącznie mężczyzn, a nie ludzi, czyli seksualność*[7]. Bardzo dużą wartość, powiedziałbym, że ponad połowa męskości jest oparta na szeroko rozumianej seksualności.

Mężczyzna musi być seksualnie aktywny, zawsze mieć ochotę na seks, nie tylko nie odmawiać ale aktywnie dążyć i wykazywać inicjatywę, poszukując (z sukcesem!) kontaktów seksualnych. Oczywiście, muszą być to heteroseksualne kontakty, w których mężczyzna pozostaje w męskiej, aktywnej roli, a przynajmniej nie przybiera w sposób oczywisty pasywnej (można owszem, być zadowalanym oralnie, ale coś stricte BDSM, w roli uległego, to już nie jest wartościowe, wręcz przeciwnie, jest uwłaczające), i obiekt (kobieta) musi być akceptowalnie atrakcyjna, im bardziej – według „obiektywnych” kryteriów, oczywiście, a nie według widzimisię zdawałoby się zainteresowanego mężczyzny – atrakcyjna, tym więcej punktów poczucia własnej wartości.

Dalej. Jeszcze lepiej, jak ma dużego penisa*[4], zaspokaja kobietę, oczywiście tym penisem, i najlepiej jak najdłużej, „przedwczesny” wytrysk to coś niemal tak zagrażającego jak impotencja. (a co to ma wspólnego z realnymi potrzebami partnerki, to juz mniejsza o to. Po pierwsze, o tym sie nie rozmawia, po drugie facet ma wiedzieć, a nie pytać. Zupełnie mnie to nie dziwi, ze mężczyźni traktują porno jak instrukcje, a niby skąd mieliby czerpać ta wiedze? Przecież rozmawianie otwarcie o pragnieniach w seksie jest taaaakie sztuczne! A edukacja seksualna to przecież powinna być o zagrożeniach, a nie o tym, jak to robić, żeby było fajnie i przyjemnie).

I co najważniejsze – musi z tego wszystkiego czerpać wielka satysfakcję.

To jest najważniejsze. Nakaz przyjemności całkowicie – poza szczęśliwymi zbiegami okoliczności – odbiera możliwość rozpoznania, czy naprawdę się coś lubi, czy nie. Dodajmy do tego inne stereotypowe męskie normy, jak nienarzekanie, niewyrażanie (większości) emocji a potrzeb emocjonalnych w szczególności, i jasno widać jak tragiczna jest to sytuacja. I dlaczego z dwóch reakcji na seks ta pierwsza jest o wiele częstsza.

A to nie wszystko.

Jest jeszcze przekonanie*[5], że męska seksualność jest niemoralna, że mężczyźni to rozpasane świnie, co myślą tylko o jednym, że kobiecy dotyk jest wartościowy, a męski może tej wartości pozbawić. Że kobieta oddaje w seksie mężczyźnie coś cennego, a on coś pożądanego dostaje. Mężczyźni konsumują tą okropną pornografię, chodzą do prostytutek, zdradzają*[6].

Piękne podwójne wiązanie. Musisz być seksualny, żeby być wartościowy, ale jednocześnie nie możesz taki być, bo to złe i niemoralne. Na dodatek, jeśli uważasz kobiety za ludzi, to jak pogodzić ten pierwszy nakaz z tym, że twoja seksualność jest niebezpieczna i mało wartościowa? Chyba po prostu lepiej przestać uważać kobiety za osoby godne szacunku, łatwiej kogoś zdehumanizować, wtedy łatwiej go (a raczej ją) tym traktować, czyż nie? Co nie zrobisz, będzie źle. A gdzie w tym wszystkim własne pragnienia, to w ogóle dawno zapomniane.

A jak wygląda prawda?

Przykro mi, wytrysk to nie orgazm. Mężczyźni nie mają automatycznie przyjemności z każdego seksu. Nie każdy orgazm jest tak samo fajny. Nie zawsze chcemy mieć wytrysk i nie musi to być problemem. Nie, nie oddzielamy seksu od emocji, choć wielu z nas musiało sie tego nauczyć, bo przecież to takie niemęskie nie chcieć seksu, wiec do diabla z emocjami, trzeba stanąć na wysokości zadania.

Kiedyś zdarzyło mi sie nawet powiedzieć na glos mojej przyjaciółce, ze pójdę z pewną osobą do łóżka (w odpowiedzi na jej propozycję), bo przecież nie byłbym facetem, gdybym sie nie zgodził. Powiedziane na glos brzmiało komicznie, ale przecież to była prawda. A, że to bolesne, że ta osoba nie chciała niczego więcej? Ani słowa o tym, przecież jestem facetem, seks bez zobowiązań to ideał, nie?

Jaki jest tego skutek?

Taki, że mężczyźni nie mogą wiedzieć, czy naprawdę są usatysfakcjonowani z seksu, skoro seks sam w sobie jest dla nich zdobyczą i wartością. Taki, ze większość seksu jaki maja mężczyźni jest slaby. Gdyby oddzielić wartość osiągnięcia i dotyku, to byłby naprawdę niewiele warty.

Cytując pewnego mądrego faceta, którego doświadczenia, jak sądzę, nie są zbyt wyjątkowe: „Mógłbym policzyć na palcach dobry seks, jaki miałem. Zły, to tak z 50-60%. A fatalny seks – taki po którym czujesz się beznadziejnie i ohydnie, mimo „osiągnięcia”, to ze 20%. Reszta to taki sobie seks, który mógłbym woleć od masturbacji, zależnie od mojego nastroju.”

Ale nikt wam tego nie powie, oczywiście. Nikt się nie przyzna.

*[1] Dla ścisłości, będzie tylko o cisseksualnych, heteroseksualnych (lub bi) mężczyznach. Choć w szczególny sposób dotyczy to również mężczyzn homoseksualnych – sztywna normatywność męskiej seksualności wiąże się z tą intrygującą niewidocznością męskiego biseksualizmu: http://www.marksimpson.com/blog/2006/04/26/curiouser-and-curiouser-the-strange-disappearance-of-male-bisexuality/

*[2] Konkretnie, tu: http://www.feminoteka.pl/readarticle.php?article_id=1059 Sformułowanie zresztą nieszczęśliwe, bo wygląda na licytowanie się kto ma gorzej. Nie wiem kto, i mnie to nie interesuje.

*[3] Nawet nie wspominając o komicznych mitopoetach, czy Men Rights Activists, to ludzie którzy się tym interesują (np: http://www.feministcritics.org/blog/ ) są często zajęci wyszukiwaniem przykładów (czasami trafnych a często nie) jak to mężczyźni mają gorzej, co bywa interesujące, ale jest bezproduktywne. W sumie najbardziej interesujące podejście do tematu prezentuje kobieta, feministka, acz bez teoretycznego przygotowania, Clarisse Thorn, zwłaszcza w swojej już legendarnej serii dyskusji o męskości: http://clarissethorn.com/blog/2011/01/28/manliness-and-feminism-3-rise-of-the-machines/ . Warto by wspomnieć również o recenzji książki C.J.Pascoe przez Thomasa Millara: http://yesmeansyesblog.wordpress.com/2010/01/12/review-dude-youre-a-fag/

*[4] A przynajmniej średniego. W ogóle w męskości ważniejsze jest, żeby nie popełnić błędu, i nie mieć żadnych dyskwalifikujących braków, żeby spełnić pewne minimalne kryteria, które udowodnią, że mężczyzną jesteśmy, niż ponadprzeciętne osiąganie tylko niewielu z nich. Trochę to tajemnicze, jakby trzeba było się odróżnić od reszty istot, kobiet, dzieci i wszystkich innych?

*[5] Po części prawdziwe, a po części nie – większość sprawców – z wyjątkiem pedofilii – przemocy seksualnej to mężczyźni. Z drugiej strony, przygniatająca większość sprawców to stosunkowo niewielka grupa mężczyzn: http://yesmeansyesblog.wordpress.com/2009/11/12/meet-the-predators/

*[6] Nic dziwnego, że pornografia wygląda tak a nie inaczej. Czego miałby chcieć mężczyzna, który z jednej strony ma mieć ten seks, a z drugiej te jego pragnienia są niewłaściwie? Braku potępienia, kobiet, które zrobią wszystko, czego by nie chciał z uśmiechem na ustach, oczywiście. http://yesmeansyesblog.wordpress.com/2011/03/03/gender-differences-and-casual-sex-the-new-research/ . Postrzeganie seksu w kategorii czegoś, co kobiety dają mężczyznom, co im sprawia przyjemność a dla nich jest potencjalnie emocjonalnie kosztowne oczywiście jest wiktoriańską bzdurą:

*[7] Muszę to wyjaśnić – bo da się to odczytać jako stwierdzenie, że seksualność określa tylko mężczyzn a kobiety to w ogóle seksualności nie mają (na co zwróciła uwagę Zuljetka w komentarzach na blogu Navairy). Zamierzałem powiedzieć, że są cechy – takie jak na przykład odwaga – które są płciowo jeśli nawet nie neutralne to mogą swobodnie określać osoby obu płci bez poddawania w wątpliwość ich identyfikacji, i też często mają podobne znaczenie (akurat w stereotypie odwaga mężczyzny może polegać na czymś innym niż kobiety, ale nie jest tak zawsze, również w tym wypadku). Ale męska seksualność odnosi się do mężczyzn a nie kobiet – i właśnie takie rozumienie seksualności jest istotne dla pojęcia męskości. W skrócie, powinienem po prostu postawić przymiotnik „czyli MĘSKA seksualność”, i byłoby jasne. Oczywiście kobiety mają swoja seksualność, i istnieją również stereotypowe kobiece role seksualne (jakżeby inaczej!).

Napisane w Gender | 12 Komentarzy »

Pomada 2011

24 Maj, 2011

Czyli kolejna odsłona spotkań o poliamorii. W tym roku dwa, jedno 4 a drugie 10 czerwca. Wiecej informacji tutaj, zapraszamy :)

Napisane w Poliamoria, Wydarzenia | Leave a Comment »

Seks, pornografia i feminizm

21 Maj, 2011

(Czyli coś napisałem jako krytykę tekstu Marzeny Gębali na Feminotece – link )

Seks, pornografia i feminizm

Z tekstem Marzeny Gębali
Poważno – frywolne. Nie jestem porno-gwiazdką

polemizuje Tomasz Kulesza

Jestem w kropce.

Powiedziałem, szczerze oburzony, że artykuł jest tak problematyczny, że rozwikłanie i unaocznienie tego wymagałoby drugiego podobnej wielkości. Sprawa jest skomplikowana, bo artykuł jest niejednoznaczny, z jednej strony słusznie zwraca uwagę na problemy z normatywnością seksualności, a zwłaszcza w jej masowym odbiorze jako pornografii, z drugiej strony jest to często również sformułowane w sposób normatywny i przybiera opresyjną formę .Z trzeciej strony nietrafnie koncentruje uwagę na pornografii jako źródle problemu, a z czwartej postuluje jak najbardziej właściwe rozwiązanie, czyli komunikację.

Gdzie więc są te problemy?

„Dzisiaj w dyskursie na ten temat częściej od stwierdzeń, że pornografia wykorzystuje i upokarza kobiety (…) I jeśli ktoś nie chce uchodzić za dewota, lub hipokrytkę nie może zbyt głośno dawać wyrazu swej niechęci w tej kwestii. Lepiej zachować milczenie. ”

Problem z krytyką pornografii jest taki, że nie można posługiwać się absolutnymi stwierdzeniami w rodzaju „pornografia wykorzystuje i upokarza kobiety”. Nie można, ponieważ może się to skończyć pojawieniem się kobiety, która, jak na złość, okazuje się że uwielbia bukkake*, lubi pracę w branży porno i w ogóle nie czuje się upokorzona. I co wtedy? Zdrajczyni, niech się nie ośmiela odzywać? Ale czy to nie jest represja seksualności konkretnej kobiety z krwi i kości?

Wniosek? Tak, jeśli nie chce się uchodzić za dewota/kę to lepiej nie krytykować (moralnie) publicznie tego co inni ludzie lubią czy chcą – przy świadomej zgodzie stron – robić** nawet jeśli wydaje się to odstręczające. Ewentualnie można przyjąć z otwartymi ramionami taką etykietkę, w końcu świat się po tym nie skończy (choć postępowa identyfikacja może ucierpieć). A jeśli chce się mówić o tym, że wiele kobiet jest mniej lub bardziej zmuszanych do seksualnej pracy, to należy mówić, że problemem jest przemoc, a nie, że praca jest seksualna.

Chyba, że podziela się konserwatywne przekonania o tym, że seksualność jest wstydliwa, że kobieta nie ma własnej seksualnej agendy, i że „oddając się” traci coś wartościowego. Co, szczerze mówiąc, jest po prostu ohydne, ponieważ właśnie to odbiera podmiotowość, problem nadal niezwykle poważny w naszej kulturze.

A jeśli upokorzenie polega na tym, że widok nagiego ciała innych kobiet jest upokarzający, to należy uznać, że problem jest w nas, i że droga do jego rozwiązania wiedzie przez gabinet psychoterapeutyczny, a nie przez dyscyplinowanie ciał innych kobiet. I nie wiem co poczuje mała dziewczynka na widok wypinającej się na plakacie kobiety. Podejrzewam, że przelotne zaciekawienie. Moja znajoma, jako dziecko, uważała wiele lat temu, że prostytutki są strasznie fajnie i ładnie ubrane. Ale domyślam się, że jeśli owa dziewczynka dowie się od innych, że wypinająca się kobieta to się nie szanuje, że „to sukadziwkaszmata jest”, to pewnie nie poczuje się najlepiej.

„Uważam, że Matka Natura wyposażyła mnie wystarczająco, by anal nie był konieczny. I przy obiedzie też nie mam zamiaru rzeczonych filmów oglądać. Ale jest to moje zdanie.”

Drugim problemem jest sposób przedstawienia tego co w seksie jest właściwe. A raczej sam fakt, że posługuje się taką kategorią. Krytyka norm i standardów seksualnych, także tego co jest obecne w pornografii***, nie może polegać na tym (przynajmniej z feministycznych i podmiotowych pozycji), że uznajemy jakaś – w tym wypadku inną niż taką jaką autorka widzi w pornografii – aktywność seksualna za właściwą. To nic innego jak podobna opresja, tylko z innej strony.

Bo nie ma nic złego w tym, jeśli iluś mężczyzn chciałoby uprawiać seks analny a oralny kończyć wytryskiem na twarz****. Sama w sobie takie pragnienie jest równie godne potępienia jak chęć uprawiania seksu waginalnego w pozycji klasycznej na małżeńskim łożu z baldachimem, usłanym płatkami róż. (mi osobiście oba pomysły wydają mi się niesłychanie fetyszystyczne). Nie ma czegoś takiego jak właściwe upodobania seksualne. Jedna moja znajoma uwielbia czuć poruszającego się penisa w cipce, drugiej wydaje się to odpychające, woli się ocierać, najlepiej w ubraniu. Która jest normalna?

Mam jednak wrażenie, ze Gębala chciała napisać o czym innym – a komentarze autorki skłaniają mnie by tym bardziej tak myśleć – że chciała skrytykować nawet nie to, że tylu mężczyzn myśli, że chcieliby seksu analnego, ale to, że podchodzą do tego jakby im się to należało, a fakt, że partnerka nie chce oznacza, że coś z nią nie tak. I tu nie ma żadnego problemu – bo z tego, że ludzie mają prawo do wszelkich pragnień seksualnych, nie oznacza, że należy im się ich realizacja. O nie, tu na ogół wchodzi w grę druga osoba (pomińmy autoerotyzm), i musi być zachowana zasada poinformowanej konsensualności, świadomej zgody*****.

I tu dochodzimy do tego, z czym się jak najbardziej zgadzam. Tak, rozwiązaniem jest komunikacja. Wiem, to nie jest proste, zwłaszcza na początku wydaje się sztuczne i sztywne, ale to z braku przyzwyczajenia. I wbrew temu, co pisze Zarin, że „z przygodnym partnerem też prowadzić poważne rozmowy o swoich pragnieniach? trochę realizmu ;d.”, tak, z przygodnym partnerem też można prowadzić mniej lub bardziej poważne rozmowy o tym na co się akurat z nim/nią ma w tej chwili ochotę. Może komuś powiedzenie „hej, mogę się na ciebie nabić” w sytuacji już przynajmniej półnagiej wydaje się dziwne – ale to tylko wrażenie, spowodowane wstydem. Interpretacja słów jest, parafrazując, w uchu słyszącego, i – dla mnie osobiście – żadne z określeń których użyła autorka „bierze”, rżnie”, „dyma”, „posuwa”, nie jest wulgarne. Chyba, że w transgresyjny sposób, ale to zaleta, nie wada.

Ale wniosek z tego jest taki, że problemem nie są czyjeś pragnienia, tylko brak komunikacji – i założenia, że komuś coś się oczywiście podoba, więc po co pytać, co w połączeniu z poczuciem, że ma być tak a nie inaczej, albo, że coś się nam należy (zwykle męska przypadłość) tworzy toksyczną mieszankę.

Chyba, że autorce przeszkadza jeszcze coś innego – powszechność modeli pornograficznych w seksualności zwłaszcza ludzi mających z nimi kontakt wcześnie? Teoretycznie pisze, że:

„Może więc nabierzmy trochę dystansu do tego, co oglądamy? W końcu filmy te są zarezerwowane dla ludzi dorosłych, a nie dla małych chłopców i dziewczynek, przydałaby się więc odrobina krytycyzmu.”

Ale prawda jest oczywiście inna. Obok mnie jest miejska biblioteka, gdzie oczywiście nie wolno oglądać pornografii, ale nie przeszkodziło to pewnemu chłopcu w wieku na oko wczesnogimnazjalnym oglądać pornograficznych filmików na komputerze obok mnie. 3 dni z rzędu. Przyznam, że osobiście wolałbym, żeby ludzie mieli dostęp do wielości modeli, ale jakoś trudno mi wyobrazić sobie, że ludzie swobodnie będą publicznie mówić o swoich upodobaniach seksualnych w całej ich różnorodności, żeby na rodzinnym obiedzie dzieci mogły usłyszeć, że ciocia to lubi jak się ją liże, a wójek jak pieści mu się jądra. Obecna sytuacja nie wydaje mi się gorsza od tej sprzed lat, gdy seksualność trzeba było odkrywać metodą prób i błędów.

Najgorszy jest jednak brak, a wręcz zakaz komunikacji i wyrażania własnych uczuć i preferencji bez wstydu. No, ale to tak dołujący temat, że wolę nic więcej o nim nie pisać. Zresztą, muszę kończyć, bo sciągnał mi się nowy film porno na którym ludzie pieprzą się poprzebierani za dinozaury.

*Bodajże Tristan Taormino ma taki fetysz. Feministka, jeśli ktoś nie wie.

**Ok, to czy naprawdę lubią to robić, czy pornografia jest wolna od problemów z przemocą seksualną (nie jest: i-can-never-tell ) jest jeszcze innym tematem.

*** Cóż, osobiście nie trafiam zbyt często na pornografie prezentująca stosunki analne hetero. Zwykle są osobna kategoria, wiec nie mam problemu z ich unikaniem. choć pewnie ktoś kto dopiero zaczyna może trafić na różne rzeczy. ale jak mniemam, pomysł, żeby ktoś inny pokazywał dziecku różne strony porno, żeby mogło zobaczyć co woli, skończyłby sie wezwaniem do kastrowania pokazującego, no bo pedofil.

**** Inna sprawa, że osobiście wątpię, by wielu mężczyzn naprawdę miało takie preferencje. No, ale męska seksualność jest jeszcze bardzie zrepresjonowana od kobiecej, tyle, że to jest bardziej niewidoczne, więc nic w tym dziwnego, że wszyscy myślą inaczej.

***** Pojęcie „informed consent”, świadomej zgody, jest tak naprawdę kompletnie nietrafione gdy chodzi o aktywność seksualną. Na tym między innymi polegał problem z akcją no means no, że sprawiała wrażenie, że jeśli ktoś nie mówi nie, to znaczy że się zgadza, co w sposób dość oczywisty jest problematyczne w seksualnym kontekście. Nie wspominając, że sam nacisk na powiedzenie nie obciąża odpowiedzialnością ofiarę, a na dodatek nasza kultura aktywnie zniechęca ludzi do mówienia nie – zwłaszcza kobiety (polecam she-didn’t-fight-back-because-you-told-her-not-to i mythcommunication-its-not-that-they-dont-understand-they-just-dont-like-the-answer ). W efekcie pojawiło się wraz z książką YesMeansYes pojęcie „enthusiastic consent”, które zwraca uwagę na wyrażanie chęci i dążenia, a nie na brak sprzeciwu.
Swoja droga, dziwi mnie, mnie cieszy, że w przeważającej większości produkcji pornograficznych przynajmniej usiłuje się sprawić wrażenie, że zaangażowane osoby tego chcą. Wystarczy, że morderstwa na niby cieszą się w fabułach wielką popularnością, dobrze, że chociaż gwałty nie. No i prywatnie też bardziej mnie cieszy oglądanie w pornosach podnieconych ludzi, niż udających, ale to już co kto woli.

Napisane w Gender | 1 Comment »

Relacja ze spotkania

20 lipca, 2010

Spotkanie zostało nagrane, i, o ile nagrało się dobrze, będzie dostępne w sieci, jak już to załatwimy – a handout jest dostępny tutaj.

Spotkaliśmy się zgodnie z planem w Relaksie, przyszło – tak na oko – 20+ osób, mam wrażenie, że w większośći z Pomadowych ogłoszeń, aczkolwiek było i parę osób po prostu związanych z poliamorią osobiście, w ten sposób zainteresowanych tematem, które znalazły się tam po wyszukiwaniu w sieci.

A, właśnie – jako, że nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać, to, po tym jak ja i Anka się przedstawiliśmy, poprosiliśmy ludzi, żeby się powiedzieli, co ich skłoniło do przyjścia, czy coś ich łączy z poliamorią, i czego oczekują po tym spotkaniu, o czym by chcieli rozmawiać. (w tym momencie niechcący powiedziałem, że część pewnie jest z ciekawości, podając na tacy wygodną wymówkę, no, ale nic to).

Kto przyszedł i co usłyszeliśmy?

Różne osoby. Od takich, które są w związkach i relacjach które są w jakiś sposób poliamoryczne, i stoją wobec bardziej lub mniej poważnych wyzwań, poprzez takie, które zastanawiają się nad tym, czego by chciały, i jak teoria ma się do praktyki, aż po takie, które są bardzo sceptyczne wobec całego pomysłu.

Oczekiwania też były przeróżne – generalnie, skonfrontowanie w rozmowie z innymi kwestii nad którymi się zastanawiają. Od technicznych – i emocjonalnych problemów w relacji mono/poli, poprzez to, jak inni ludzie odbierają poliamorię, powody, dla których się wybiera taki sposób życia, ważność i wyjątkowość w związku, aż po, oczywiście, kwestię zazdrości.

Zrobilismy zatem listę tematów, i poprosiliśmy ludzi, żeby zagłosowali na to, o czym chcą rozmawiać. W efekcie mieliśmy kilka tematów – zazdrość, mono/poli, powody, rodzaje relacji, negocjacje i komunikacja i odbiór społeczny. I zaczeliśmy po kolei o nich rozmawiać, przy czym polegało to głównie na odpowiadaniu na pytania przeze mnie i przez Ankę – pytania które pojawiały się w trakcie dyskusji, ale też i pytania, które my zadawaliśmy uczestnikom, a które służyły rozwinięciu tego co myślą i tego co ich interesuje. Niestety, na pytania o to jak jest, mogłem odpowiadać głównie „Nie mogę powiedzieć jak jest w Polsce, ale w USA…”, co stało się wręcz anegdotą, no ale cóż poradzić, o tym jak jest tutaj to mogę mówić głównie ze swojego własnego doświadczenia.

Na co zresztą zwrócono mi uwagę jak mówiłem o odbiorze społecznym – że moje własne pozytywne doświadczenia w tej kwestii są raczej wyjątkowe,

Poza tym, mówiliśmy sporo – na przykład, w najbardziej popularnym temacie – czyli zazdrości: o tym czym jest jako uczucie, o tym co można zrobić, o tym, jak to bywa z ludźmi i zazdrością w takich relacjach. Zarówno rozmawiając z uczestnikami, jak i mówiąc coś od siebie – albo i o tym, na czym to polega z bardziej teoretycznego, psychologicznego punktu widzenia.

Niestety, chyba przez koszmarną temperaturę – byliśmy cali mokrzy – zmęczyliśmy się szybciej niż później, i spotkanie trwało tylko półtorej godziny. Ale, wybraliśmy się później w około 10 osób do innego, mniej upalnego miejsca, gdzie spotkanie dalej trwało, już w innej, mniej oficjalnej, formie.

Ponieważ sporo osób wyraziło chęć ponownego spotkania się, zebraliśmy adresy mailowe, i być może bedzie jakaś kontynuacja. Także już w tej drugiej części padło kilka deklaracji co do zaangażowania, w tłumaczenie, i w sprawy techniczno-sieciowe, co jest bardzo pozytywne :)

Napisane w Poliamoria, Wydarzenia | Leave a Comment »

Spotkanie – rozmowa o poliamorii.

2 lipca, 2010

12 Lipca 2010 o 17:30 w kawiarni Relaks, ul. Puławska 48 w Warszawie, organizujemy – Tomek Kulesza i Anka Kozek we współpracy z inicjatywą Pomada – spotkanie/rozmowę o poliamorii:

Poliamoria: szczera, otwarta, konsensualna nie-monogamia. Czy i jak można stworzyć zgodny i szczęśliwy związek z więcej niż jedną osobą”
Poliamoria to „romantyczne” relacje z więcej niz jedną osobą w tym samym czasie. Na ogół uważana za cos nieoczywistego, zbyt skomplikowanego lub po prostu niemożliwego do zrealizowania w praktyce. Ciekawi Cię, czy może być inaczej? Przyjdź posłuchać i porozmawiać. Co to właściwie jest? Jakie są rodzaje poliamorii? Po co ludzie wchodzą w takie relacje? I jak zacząć?
Oraz wiele innych spraw: granice, komunikacja i negocjacje w relacji, zazdrość, bezpieczny seks, a także jak poznać inna niemonogamiczną osobę ;)

Będzie to pierwsze takie wydarzenie w Polsce. Spotkanie jest otwarte i zapraszamy wszystkie osoby zainteresowane tematem. Ponieważ spraw które można by poruszyć jest wiele, a czas i energia ograniczona, zamierzamy skoncentrować się na tych, które będą was (i nas) najbardziej interesować i dotyczyć. Mam nadzieję, że to spotkanie dostarczy również wiedzy na temat tego, jakie jest zainteresowanie tematem, i które aspekty są najbardziej poruszające, co przydałoby przy organizacji przyszłych spotkań.

A skoro już o tym mowa, są ogólne plany, że w październiku bądź listopadzie będzie coś podobnego w Toruniu.

Napisane w Poliamoria, Wydarzenia | Leave a Comment »

« Starsze wpisy
Zaprojektuj witrynę taką jak ta za pomocą WordPress.com
Rozpocznij